장음표시 사용
381쪽
non ex causa no ra, cui voluntas punitionis. Nam quia peccamus ,
idea vult punire i sed ex se ipso , Ο deo illam vocat conse quentem,
Id ex Damasceni verbis recte concludi affirmat. Nam p mi Deum Celle omnes salvari , sepe
catores puniri, ait : dicitur ergora prima antecedens voluntas & a υ ceptatio ex seipso existens. Se υ cunda vero sequens voluntas, Mu concessio ex nostra causa. Et
is sunt in nobis bona Deus vestra nobis antecedenter. Quae Verora perniciosa & vere mala, &pec- - cara: neque antecedenter Vult , υ neque consequenter : concedito autem, id est, permittit libero a .is bitrio. Itaque ex ejus sententia possumus colligere unam divisioncm generalem talem: omnium quaesum in nobis , quaelibet vel sunt bona mel mala Si autem hona, illa vultiobis Deus antecedenter , ct exs .
382쪽
o tanquam ex prima causa omnium bonorum nostrorum liberalio gratuita. Si maias vel sint M ia furnae , vel culpae. Si paen.e; in vult nobis consequenter, non ex seipso, si ex causa nostra. Non enim Ane causa es demerito nostro Iunii s scut sine causa, se merito bona largitur. Si autem stat mala culpae; illa nobis neutro modo Ῥuli, nec illorum nobis es causa r Poniam nec vult nos peccare, nec f cit ut peccemus ; sed concedit permittat libero arbitrio. Ex hoc patet quod non ad mentem ejus p
dicti Doctoris suam praemissam istinorionem assumunt.
Locum integrum descripsi, in quo plurima doctrinae Augustinianae capita perstringuntur, Ut gratuita praedestinatio gratiaminime communis omnium. Sic Vero ea, quam nos unam hic a tingimus, de voluntate Feneraliquaestio pertractatur; ut e Veteribus Scholasticis qui solidius, ple-
383쪽
nius & aci Augustini mentem accommodatius pertractaVerit, repereriin nemincm. Voluntatis antecedentis & consequentis di Ltinctionem ante annOS Centum C Graecia ad Latinum orbem advectam: distinctionis quoque interpretationes usitatas sic expli cat , aut refellit, ut nec Volum
tali generali faveat distinctio . nec ulla ex parte noceat Augustiniano dogmati. CApuT XXV. De Marsilio se Brad vardino. .
Germanum Abbati Gem mano , Doctorem Parisiensem Germano rudi Sc indocto opponendum esse existimavi ; nota aliam agnovit voluntatem generalem, quam externam &signi. qua flue in praeceptis & conliliis communibus consistit. Atque imprimis statuit L. I'. q. 44. an. 2
384쪽
sie Analytica Syno s. 3 Ivoluntatem beneplaciti semper impleri, non item voluntatem signi, cum divinae leges S praecepta ab hominibus saepe contemnantur. Qil iam vero ad- VerSus voluntatem illam Dei semper SI in omnibus efficacissimam objici sententia Apostolica solet: ad hoc, inquit, quod ass2mitur ab Apsolo, quod velit omnes homines famos feri, exponunt quidam omnes salvandos; alii vero omnes , id est de singulis nationibus aliquos . Alii dicunt, quod Apostilus ibi l ssuatur de voluntate antecedente se
signi; ut si seηsus : Deus januam Paratas omnibus sua Passione V ruit , o de omnibus pescatis ad sufficientiam Patri satisfecit legem dedit omnium salutem expria mentem scilicet praeceptorum se con- filiorum , secundum quam quis viavens salvus erit, sed non vult hoc
voluntate consequentis vel benepl nunquam erit, quodo fiant. Quo in loco VQ-
385쪽
luntate externa & signi penitus confundit, nec alias interpretationes sententiae Apostolicae inisterpretationes agnoscit, quam Sc Augustinianas & illam ultimam de voluntate externa de signi Negat denique Deum omnes salvos velle voluntate benepla citi. Cum Germano Anglum, eumque antiquiorem conjungimus
Thomam Bradyvardinum, qui CFranciscano Archi episcopusCantuariensis creatus est anno 134'. nec multo post diem extremum obiit.
Scripsit ille amplum Volumen de causa Dei adverses Pelagium, in quo tametsi nihil de loco Apostoli data opera scriptum reperi, ea tamen principia statuum
tur quae Voluntatem generalem prorsus excludant. L. Ι'. cap. X.
docet, & pluribus Augustini tectimoniis, iis praesertim in quibus
386쪽
sse Anal tica Ρη sis. 3 3 de Apostoli loco agitur , constituit voluntatem Dei unisemnia ' P. liter scacem, insuperabilem esseo necessariam in causando, non impedibilem, nec θ rabilem Hlo
modo. Omnipotentem non posse ' P. 196- melle inaniter quodcumque voluerit Jacere noluisse quodcumque non fecit. Cum Deus quidpiam et ait ' P,
facere vel eri sue per se sve per aliud quom modo ,sequi necessario ut id flat se eodem modo.
Cap. 23. omne salvandum aut P. 24o. damnandum, praemiandum vel puniendum sub quocumque gradu vsiluisse eum ab aetemo salvari vel damnari ; praemiari s misiter, vel puniri hoc nedum voluntate condestionali aut indeterminata indita absoluta se determinata , sicut - vult in praesenti Celsinali judicio', ηutps volet. Et postea. uando P. et
Deus creavit naturum Angelicam
ct humanam, aliquid de ipsa Maliter intendebat ab tale se deum minate , illa enim sapientia quae
387쪽
344 Dese o Amaldina, attingit a s e usique ad em fom
liter, o disponit: omnia suaviter, non agni suo ius ,su vanius, quam
natura se voluntaα creata , qu.e agunt aιriones determinatas propiater nem determinatum o non intendebat quod tota flaret, se beύ-titudine I aliter frueretur, quia tunc ejus propositum frustraretur , quod capitulum decimum de vo luntate Dei semper efficacissima
non permittit. Et mOX. Deus ergo non intendebat aram cadentium, nec beatitudinem damnandorum. Eluare intendebat aliquomodo ca-,um se damnationem cujuscumque talis. Haec omnia concludit ex duobus principiis quorum primum est voluntas Dei semper efficax ; alterum, eadem Volumias immutabilis.
Cap. duo potissimum sibii objicit: im est, Angelos Deum& homines creasse ad beatitudinem, quam ergo Voluit, tum
388쪽
lle Analytica s no s. 341vest : alterum, judam fui ste in
charitate & gratia, quae sola tes te Augustino discernit inter filios regni & gehennae: ergo Deus eum ali quando salvu esse voluit, quem jam vult damnari. Haec nostra proprie est quaestio. Ad primum , responsitonem patere ait ex capite 23. quod jam recitavi : hoc est , Deum nunquam voluisse proprie ut
omnes gloriam ae ternam conse querentur : pro intellectu tamen
Sanctorum addi & hoc posse, na- tutam ita conditam fuisse, ut e .set capax beatitudinis, qua se per peccatum privavit. Ad se cundum,duplicis charitatis mentione facta : cum igitur, inquit , accipitur ἰn argumento, quandoIudas fuit in charitate garia, Deus eum voluit se ari, loquendo de charitate es gratia increata sipecialiter, quatenus scilicet Deus habetriiquem s)bi charum, se gratificat
eum ad vitam aeternam, non est
389쪽
verum , quia Iudas nunquam fuisin tali charitate υel gratia: quoniam
Deus nunquam habuit eum patum aut charum ad mitam aeternam. Si autem loquatur de charitate, gratiaque creatis, se de voluntate Dei
proprie se essentiali , non est verum, quia Deus nunquam sic voluit Iudam si mari s se cum hoc probatur, quia sti charitas dividit interflios Regni se perditionis , loquendo
de charitate creata, non es verum
Multi enim peccatores surrecturi spemansiri finaliter hanc non habeat s multi quoque justi casuri , ct
cpermanseris aliter illam habeor. Sed sola charitas increata, quae hos habet caros ad regnum , se hos non habet, diτidit interibos Regni se perditionis , scut in principio lucem a tenebris diυidebat: or de Eucharitate loqitur ibi Augustinus. Sin trito & usitato sermone juotum Deus velle salvum dicitur, id intelligendum est de volum tale signi externa vel de justi
390쪽
quae hominem vita aeterna dignum facit. Si autem loquatur de voluntate signi seu essecius voluntatis divinae, cum praemittitur quam do Iudas fuit in charitate , Deus voluit eum salvari , verum es. Et
cum arguitur ultra ; nunc vult eum
salvari, ergo voluntas Dei mutatur , loquendo uniformiter bene con
cludit incilicet quod essectus ossi a
voluntatis divinae mutantur. Id etiam dici posse ait secundum praesentem justitiam qua dignus erat
vita aeterna non secunctum praes cientiam & praedestinationem. . Cap. 4s. & 46. docet praedec. tinationem ad gloriam & ad certos gradus gloriae, reprobationem quoque, quatenus accipitur pro aeterna Dei notatione gratiae alicui se pro ejus temporali essem, scilicet grati e privatione seu desie tione, quae vocatur obduratio, nulliam habere causam nisi solam voluntatem & beneplacitum , non opera hominum futura. L.