장음표시 사용
431쪽
sse Analytica S no 1. 389 qualibuspraeparat. Hoc enim esset contra justitia ratioηem, spraedestinationis essectus ex debito redde retur, se non daretur ex gratia. In his enim quae ex gratia dantur
potes aliquis pro libiso suo dare cui
Perseverantia in bono usque in finem est conditio plane necessaria ad salutem consequendam : ut ergo voluntas Dei de salute omnium conditionata dici possit, gratia perseverandi tota ex voluntatis humanae nutu pendere debet: atqui ' perseverantiae viae non cadit sub merito , quia dependet solum ex motione divina, qua es principium omnis meriti. Sed Deus gratia perseverantiae bonum laetior, cuicumque Eud largitur. Est etiam effectus praedestinationis, vel neces ario includitur in p destinatione , . ideoque tam gratuita est , quam praedestinatio. Denique gratia necessaria ad
432쪽
39o Defensio Arealdina, salutem est per se essicax, qua
semel posita, constitutaque VO Iunias conditionalis funditus e terminatur. a Praeparavio ad gratiam secundum quod es a Deo movense habet necessitatem ad id ad quod ordinatur a Deo , non quidem coaιtionis sed infullibilitatis, quia
inuntio Dei descere non potest. Unde si ex intentione Dei moventis es, quod homo cujus cor movet,
gratiam consequa tur , infallibiliter eam constequitur , secundum illud Joan. sexto : omnis qui audivit a Patre se didicit, vehit ad me. Sic & alio loco. b Virtus Spiriatus S. infallibiliter operatur quodcumque voluerit:unde impossibile es duo ulcsse vera, quod Spiritus
S. velit aliquem movere ad actum caritatis quod i e caritatem amittat peccando. Mitto alia id generis plurima. Schola S. Thomae, quae cae
ctoritate & doctrina longe ant
433쪽
stis Analytica Spiso D. 39Icellit, voluntatem generalem ac conditionatam distincte rejicit ι eamdemque omnia ejus principia eonfodiunt. Nam &praedes tinationem omnino gratuitam esse docet: & gratiam per se efficacem ad singulas pietatis actio nes semper esse necessariam; M perseverantiae donum , sinc quo nemo gloriam Consequitur, cum praedestinatione necessario con- recti. Quibus principiis voluntas generalis conaitionata configitur. Cum res notissima sit, e
omistis nullum hoc loco testem
Redeo ad S. Thomam, qui si quam Dei voluntatem de saluto
omnium ac singulorum admisit, ea certe non est alia, quam an recedens ; quae ab eo nominatur, vessiuas ,r quaeque Voluntatis generalis assertoribus nihil faut: quamquam istamne Deo inesse proprie, an metaphorice, existimaverit, disputant ejus interpre
434쪽
cedentem in Deo proprie, non metaphorice, posuisse affirmant, aliqua ejus testimonia proferunt. Ab iis quoque qui negant, alia proferuntur, e quibus illud potissimum est, & apertissimum ex opusculo M. de praescientia &praedestinatione cap 6. Sciendum tamen est, inquit, quod Deus diacitur velle aliquid dupliciter. Uno modo proprio, o sic dicitur mella aliquid, cujus voluntas vere in eos, ct quod ei complacet. Et haedicitur voluntas beneplaciti , qua semperin omnibus infallibiliter impletur. Et de hac loquitur Amus, cujus pauid ante mentionem se
eerat : omnia quaecumque Voluit, fecit : se Isaias cap. - . v. Io. omnis voluntas mea fiet. Alio modo dicitur velle aliquid mei
3baric , id est, per similitudinem,so quod ad modum molentis se hobet in quantum praecipit, vel consuli prohibet, vester minit aliquid.
435쪽
sse Analytica Syno s. 393Ei haec dicitur voluntas signi , qua non mper impletur, de qua dicit
Apostolus I. ad Timotb. a. . qui vult omnes homines salvos fieri cum tamen omnes salvi non flant, sed multi damnentur. De hac etiam
dicitur Matth. n. gr. quoties VO-lui congregare filios tuos, quem admodum gallina congregat puli los suos sub alis sitis, &noluisti εHaec ille, qui voluntatem beneplaciti Deo proprie inesse ait, voluntatem vero signi non aliter de eo dici, nec ei inesse; quam metaphorice: S ad hanc statim reVocat celeberrimam Apostoli sententiam. Qui opuscula S.Tla mae edidit, initio observat istud ab Alvare bis citari in lib. de auxiliis, & a Thoma Campanella haberi pro certo & germano S. Thomae fetu, quem Daniel LΟ- .vaniensis Baccalaureus emenda tum, correctumque ediderit sub nomine S. Thomae una cum Ca-jetam in ejus lem fiuntna m com-
436쪽
Inentariis. Alia S. Thomae locacitantur, quae quoniam non ita aperta, manifestaque sunt, prae
tia controversiae de auxiliis noruit superiore saeculo vir non minus doctrina, quam sanctitatis celebris, quem S. Theresia vitae spiritalis ducem praecipuum habuit & adjutorem. In primam partem S. Thomae q. I9. a. 6. Concl. IR probabiliter quidem se
salva Ide admitti posse ait in dia
uina voluntate actum formalem se expressum respem aliquorum bon rum, quae quidem non sunt, sed praecipiuntur a Deo utfiant, vel cadunt sub consilio. Et moX. diuem admodum ponimus in Deo formalia ter actum liberi arbitrii, qui est refrecta rerum a extra, cujus Lamcu
437쪽
sie Analitica Ρηvsis. 3'sefectum formale non est aliqua res
ad extra. Nulla enim ratio forma cis divinae voluntatis esse potest, nisi dimina bonitas : ita etiam non erit inconveniens , ut idem acus raspectu quarumdam creaturarem sit
metuitas, o desiderium ablata imperfectione. Ubi inprimis obse vanda est locutio Bannesii, pr
bubile est quod potest defendi sisa de , quae adhiberi non solet, nisi
cum opinio nova, vel eXtraordinaria proponitur.
fendi posse concedat, contrariam tamen sententiam multo probabiliorem arbitratur. Multo
probabilius videtur, inquit, quod in Deo non fit formaliter voluntas, qua signi catur hoc nomine, ve stentui : si sufficit quod talis voluntas
ponatur in Deo eminenter. Explicatur conclusio exemplo. Nam quem-ndmodum veri catur etiam de Deo illa maxima: omne agens agit in quantum est actu: quamvis croc
438쪽
tum, quarum Deus est avector, non sint in ilis formuliter, sed emine ter : ita bonae assectiones, quα r periuntur in hominibus, quarum Deus es causa, sunt etiam in Deo
formaliter, vel eminenter. v. g.
ectus hominis Christi, quo vula omnes homines salvos meri, cujus Deus est causa, necesse est quod'
in Deo formaliter, vel eminentero Probatur ergo conclusio quantum adfriorem partem argumenti facti pro
Quinque argumentis In 1plo articuli limine voluntatem ante cedentem Deo proprie non inesse probaverati: e quibus priumum est, eam a S. I homa velisitatam, quae est imperfectio , nominari. Secundum, eamdem otiosam fore, & minime sinceram, si Deo tribuatur, qui absolute dc pro solo voluntatis arbitrio plurimos e regno excludere constituit.Tertium, Angelos quorum par est ac hominum ratio,
439쪽
omnes Deum salvos nunquam voluisse, quibus nulla exigento culpa gratiam perseverandi ne gaVit, quamquam si idem auxilium accepissent, non minus perseverassent , quam Caeteri.
Quartum, voluntatem antecedentem , quia nihil in reipsa ponit , non magis ad homines creandos , creatosque, quam ad minime creandos pertinere videri. Quintum tam Deo inesse volu tatem antecedentem de aeterna malorum poena, quam de aeterna salute omnium ac singulorum: cum simpliciter & absolute bonum sit, ut omnes salvos esse , ita & malos puniri. Postremum hoc tamen Deum voluntate antecedenti nequaquam velle, qui apud Prophetam et a Vivo ego , inquit, nolo mortem impii. Ex
quibus, ut pergit Bannes,statim colligitur secunda pars, quia si non est in Deo formaliter talis voluntat , necesse es quod sit eminem
440쪽
ter ; cum Deus sit causa illius in
pro prima conclusione, tria produxerat, suscit ut probent, quod illa voluntas sit ponenda in Deosaltem eminenter. Ex dictis sequitur, quod proportionaliter dicendum est quod
se tu peccatorum, qua Deus no ut eri ponenda est in Deo nolleι- ras formaliter, mel eminenter. Postea ad judicis exemplum, quo utitur S. Thomas, S ex quo videtur consequens, ut quemadmodum in judice vere dc proprio inest voluntas servandi hominis, ita quoque similis quaedam de
salute omnium: voluntas Deo inesse videatur; respondet comparationes nunquam convenire
in omnibus: ista vero nihil signuficari aliud, quam & in Deo, in judice voluntatem quamdam antecedentem inesse , in Deo quidem eminenter, in judices maliter ; cum Deus perfectissimus sit;& velleuasi, quae minime est