Defensio Arnaldina siue Analytica synopsis libri de correptione et gratia quae ab Arnoldo, doctore sorbonico, edita est an. 1644 ab omnibus reprehensorum vindicata calumniis ..

541쪽

stis Analytica Syno s. 499tem audiamus. Iuxta Thomsas, inquit auctor gravissimus, cum quis gratiae excitanti non resiuit,

Anguiari Dei beneficio gratia e cax vella se perficere certissme iam mens semper consequitur, quam propterea subsequentem appellant: ita ut gratia sussciens, qualis ab

iissem tuisset, persei a potesta

tem conferat non equidem tenta

tionis superandae, vel efiendi operis, sed obtinendae gratiae scacis ad id necessariae, se cum potentia proxima, complectaque conjunctae. Haec est doctrina communis spem petua Thomi arum , eΜ qua ince

sigitur gratiam sessci eatem Thomi cum rei a se fere, in eaque

potesnem boni operis, quod tamen minimemt, ' proximam, integrames abssolutum' contineri. rauantum vero ad Amaldum attinet,

gratiam hanc flectat ipse, uti jam

notum est, velut Molini icam, otiosam quidem aliquando, ac serialem s talem nihilominus, ut ei mo-

542쪽

do asentiatur, modo residat voluntas. Thomitas quos seste principia , se argumentum gravi h mum, quod inde adversus graisam praedeterminantem conjiciant adversarii, ad opinionem contrariam impellere videbantur, in hanc propterea descendisse ait quod gratia vere & proprie se Lncienti sublata nec culpari possint qui mandata Violant, nCCJuste puniri. Bonum est diutius VI Vere, quoniam nova discuimtur in dieS.sre,,i ,. . en QR di erat a Arnaldum iri Jultis peccantibus, ut in Petro gratiam agnoscere, quae appet- lati posta Thomistice sufficiens, nec de potestatis proximae vocabulo eum vehementer laborare: quin&in ejusdem praefatione inissertationem Theologicam quadria, A ista di am locutionem extare Tho

logieam velim , quodsi non faciant in ca

543쪽

bunt. Nihilominus aliter Arnal-dum , aliter Thomistas sentire

contendit zquoniam docent isti, non item Arnaldus, gratiam prae-Venientem , qua excitatur imperfecta quaedam boni voluntas,1ufficere ad executionem operis,

non per se quidem Sc proxime , sed mediate i, quia si assentimur, nec resistimus, semper allicit Mobtinet auxilium per se efficax: ita ad id impetrandum plenissime, hoc est, sine ullis novis a xiliis , vel decretis praedeterminantibus, per se solam sufficere. Hanc esse doctrinam Thomist

rum omnium, ab eaque Arnal-

dum penitus distentire iterum postea definit. Arnaldus de gratia sufficienti sic statuit in disertatione Theologica , cujus ante memini: ς nuia e Parte s. iam mihi cum Thomsis certamen orno. R

est, nec de nomine, quia non reji-

544쪽

sor. Defensio Arnoldina, cio ; nec de sη si, quia sensum illius vocis Tho uim N admitto. Admitto quippe in jastis gratiam quae detposse , ultra quod nulla vim

tus interna requiratur , sed tantum applicatio, motio, praedeterminatio,

impulseo illius virtutis, qπ.t si per

auxilium elaciter praedeterminans ex omnium Nomistarum sententia. Articulo XI. & XII. gratiam cum habitualem, tum etiam excitantem ea ratione sufficientem dici posse concedit. In praefationC multa in eamdem sententiam h bet e locutionem quoque Tho- misticam usurpat , quam antea

representavi. Ergo si qua est Ar naidum inter & Thom istas de sufficaeniis auxilii notione dissensio , non alia profecto est , nec alia potest esse, quam quod istis gratiam sufficientem Molinianam admittentibus, hoc est i lem , ut ei sine ullo antecedente decreto , vel motione Physica , modo assentiatur, modo resistat

545쪽

pro solo arbitrii nutu Voluntas hominis; gratiamque essicacem, quae est veluti suspensa & pcndens , vel resistendo repellat, vel

promereatur assentienclo : id AGnaldus contra respuens, tanquam

dogma Molinisticum, doceat sufficientibus auxiliis sine antec dente decreto, vel sine motione

physica bene uti neminem. HOC superiora Anonymi verba signuficant, totaque orationis series. Hoc intelligere debuit, ut aliuquod Arnaldum inter M Tho-mistas de notione sussicientis auxilii notione discrimen deprehenderet : vel omni sensu vacua est illius in Arnaldum declamatio. Itane sentiant Tho- mistiae , jam inquirendum est. Quod si in ea re fortasse longior nexo quam uti notam, manifestamque penitus omittere constitueram, antequam in Anonymum inciderem ) facile ignoscet, quisquis consideraverit, M

546쪽

so Defensis Arnaldina, quanti id sit ad quaestionem succeptam, resque deinceps explicandas ponderis, & quales sint adversarii nostri, quibus Vel nova in gratiae mysterio S morum regulis portenta, vel calumnias graVes proferentibus conjectura aquaelibet tenuissima sussicit, mo-Qo probabilis': cum refelluntur tVero, ne rationes quidem gra- γvissimae satisfaciunt , ut ViX d - γmum cedant, cum sublatis o

nibus cffugiis argumentorum pondere obruuntur. omisias ab Arnaldo dissen- tientes citavit Anonymus Cume- Iem,Gonetum,Alvarem&Lemo- isum, eosque totius cauta Iudi- eces designavit ipse &constituit: ergo juxta regulam jure S usu fi naatam eorum judiciostare debet. . lxque inprimis locutionem ob- Ijectam crebro ad homistis usurpa- bri confiteor. Plerique passim asia Verant eos qui gratia sussicient accepi a essicace postmodum non . . accipiunt,

547쪽

e Analytica Sonoriis. ypsuccipiunt, propria culpa non accipere : & ideo praesertim sua culpa non accipere, quod sussicienti male utantur; qui,ut etiam a nonnullis assirmari video, si bene uterentur, acciperent. Cum locutio communis Arnaldo sit cum Thomistis hoc unum ex

minandum est ; an qui ita loquuntur , hominem auxiliis sufficientibus instructum iisdem bene aliquando uti sentiant, sine decreto Dei antecedente δί absoluto , vel motione physica. Quod si assirmant, Thomistas ad castra Moliniana transisse confitebimur , eosque gratiam praed terminantem sitis hostibus prodi disse. Sin id negant apertissime, vel si ex eorum principiis com sequens est ut negaverint, Schola Thomistica tota re dissentit a Moliniana, & cum Arnaldo penitus Consentit.

Jam igitur quem primo loco nominavit Franciscum Cume-

548쪽

a Disput.

1ο6 Defnso Arnaldina, lena , primum quoque inspiciamus ε, & quem, tametsi ex ordiane redemptionis captivorum , Ordo Dominicanus velut princlarum Scholae Thomisticae lumen de decus semper spectavit. Licet, inquit ille, R gratia haec cax divim auxilii necessarias ut horami es reipsa libere convertantur , O tecedat usiim ejus,vcluti principium quoddam talis conversonis; nihilomiaeus qui nondum in actu sicundo habet gratiam

tuam , habet id per quod ei praesto es habere eam, se habere

etiam scax auxilium ; nimirum

quia in potestate ejus positum es bene uti prioribus auxiliis se dimiana vocatione , divini que excit nonibus. Eod necessar o dicem dum est, quia manifese implicat, quod aliquis polsit libere exercere id ad quod neque habet, neque tiabere habere potes facultatem ad id requisitam. Haec &alia id generis plurima, quae apud Cume-

549쪽

sse Analytica Syn sis. Fortem pallim occurrunt, Anony-haus suis favere judicavit, mediocris vir judici literaturae.

Sed sibi objici postea Cumel:

g zelpius ille usus liberi arbitrii si amet converso ; vel est aliquis

alias acus liberi arbitrii: sed ne- qne est converso isto, aut ullus alius acus moluntatis se intesiectas. Non conversio ipsa, quae oritur ex gratia efficaci ; nec alia quaevis humanae libertatis actio; quoniam actas qui obtinet gratiani efficacem, etiam obtinet just catio nem , quae necessario est connexa cum et caci gratia sed nullus alius

praeter conversionem obtinet ceropst cationem. Praeterea necesse

est, ut tempore antecedat comversionem ipsam: actuS Vero COΠ- Versionem tempore antecedens gratiam conversionis certo non

obtinet, cum possit interim per peccatum fieri inutilis. Duas responsiones deinde proponit & improbat. Sed ante-

550쪽

ueos Desinfio Amnldina, quam ipse proferat suas, principia quaedam ponit. Primum , ' quod homo per hoc quod motus a Deo , excitatus o vocatus sua gratia non illi resistit, neque ponit' obicem, neque repugnat ei: paratur

via ad salutem hujus hominis; ac proinde hoc debet esse Do NuM DEI. Et idcirco prius fuit decretum a Deo hominem non rcpugnare, neque resipere,aut impedimentumoficere gratiae Dei, quam quod hoc fuerit praevisem. Ecce primum Cumelis principium, in quo, si quid nostcr Antijansentanus sapit, nescio quid sinistri jam olet

P. Tertium est di h auxilium omne divinum, quatenus est a Deo movente , habere vim infudibilem ad id ad quod mere datur se ordinatur a Deo absoluta Coluntate: quia haec intentio absoluta Dei neque deficere , neque frustrari potest ac proinde si ex absoluta Dei voluntate es intentione est , quod homo, cujus cor movet o voluntatem , at