장음표시 사용
611쪽
Nec sola congruitas ejus motionis cum voluntate: sed praeterea re quia ritur praescientia Dei , qua certo
se infallibiliter praescit ejusmo si
motionem aptari s congruere voluntati. Clarissime Suares L. 3. de divinis auxiliis gratiae cap. X. ' Quo in loco quaeritur, possit- ane dari excitatio gratiae ita efficax, stur si infallibilis connexio con sensus liberi moluntatis cum excitatione dimina. Id negat Suares. Nam licet tanta possiit esse gratia, taminque voluntati congruens, ut mo
raliter loquendo fieri vix possit, quin assentiamur, nihil tamen vetat nos resistere. Ita licet hae Moralis infallibilitas Iussciat, ut homo simpliciter judicet talem e ffectum esse futurum posita tali camsa non tamen ut Deus ita pliciarer judicet ex vi cause ; quia judiarium Divinum ita si assibile, ut implicet contrudiationem esse Diasum isiud autem objectum ex vi Ue non poses ad lunam is D
612쪽
bilitatem pervenire. Nam cum in voluntate maneat vera , realis ac
Physica potentia ad resi endum siti
excitationi, non implicat contradi
tionem illum emeritam impediri. Hoc igitur sensu dicimus illam determi nationem non posse esse tantam, ut essectus prorsussis infallibilis. Pro terea cum voluntas semper asse stira esse dicitur, id humano modo intelligi debet, sive mortaliter loquendo. Ex quo libet gratiam ideo essicacem esse, vel essic ' cem divinitus praevideri, qu
niam assensura est voluntas.Praesi. cientia quippe voluntatis assen sionem ratione & natura sequititur, non antecedit. Neque Gnim, ut docent, actiones Voluntatis nostrae futuras Deus in sita sed potius in voluntate humana vidCt. Sed quod aliqui verbis nega res res concedunt, hoc Molina congruistatum dux SC auctor palam professus est. Nam interca:-
613쪽
teras ejus propositiones in Congregatione de Auxiliis notatas duae feruntur : - quarum prima est, in potestate liberi arbitrii esse ut eamdem gratiam Ocacem reddat, aut inessicacem; altera, ideo
fieri, ut disso auxiliis cientis in Ocax se inemax, nostra se tentia, ab emeritu qui ut ab am
bitrii libertate pendet, sumatur. Haec si cientis notio, quam apud omnes. scientiae mediae defensores constare diximus, adeo popularis S pervagata est , ut cum naturaliter loquimur , non aliam fere adhibeamus : idque Thomistis accidit, ut caeteris. uoniam quero, inquit Sylvius,h cum de gratias cienti agimus , pronum est' eam intelligere juxta priorem illum modum, qua vid
sicet se sola semit ad hoc, ut quis
piam bene Velit se bene operetur: ideo nos quando hactenus negaviamus dari gratiam semientem quae
614쪽
ta modum illum proces mus, scutio procest Bartholomaeus PetrusLintrent s.
Ut sus sciens aliua ' significat
apud Thomistas, aliud apud defensores scientiae mediae: ita quo- PQ VOX , posse , qua utrique ingratia sufficienti definienda utuniatur. Nam posse Thomisticum est
nuda rei agendae potestas, quae omni actione cyet, dum a cesserit aliud ad actionem plane necessarium, Ut ex superiori bus liquet. Posse Lesilanum, sive Molinisticum, ut vulgo nominatur, est plenissima rei agen- dae potestas, cui nihil omnino desit, quaeque caeteris omnibus sublatis & eadem manens aliquando agat, non agat pro solo voluntatis nutu. Hinc tametsi omnes libertatem definiunt agendi potestatem , quia tamen potestas ista longe aliter intelli- igitur a Thomistis A aliter a de-xensoribus scientiae mediae, nul-
615쪽
ra proprie est inter utrosque nisi de solo libertatis nomine com sensio.
Sed quoniam popularis est potentiae notio Lessiana, saepe accudit in hac voce, quod in altera. se 'ciens, jam observavi, ut facillimum sit verbis negare quod ante concesseris. Unde Sylvius rq ex his intelligi potest ex admissone gratiae suffcientis non esse co Aueni, quod homo sine auxilio effari possIT converti ad Deum, videlicet per gratiam Auffcientem. amvis enim per eam , etiam dum es Me 1 caci, constituatur POTENS, non tamen ita potens constituitur , ut polys reduci in actum sine auxilio emaci . Quae verborum Pugna vitari potest difficillime
Propter ambiguitatem nominis. Idcirco in primo ex quinque a
vi & a Thomistis probatos esse admonui , defenditur utraque locutio. De his ergo justis , quibus
616쪽
illa magna non adest gratia, licet parva se imperfecta non desit, vere utrumque dici potes se pomisse
illos Dei mandata servare , tenta tionique re ere , eosdemque alio scose non potuisse. Potuerunt enimi fus, quia non solum liberi ambivii minutem , ct gratiam habitu lem habuerunt, gratiam
actualem, sus ciens dici potest homi arum sensu, gratiae per se es Facis necesitatem supponit. At etiam hoc sensu dici potest, just illos ejusmodi suffienti gratia i
Auctos tentationi cui fluccubuerunt, si re non potuisse : quia nimiarum ejusmodi potestatem non habuerunt , quae complecteretur omnia ad agendum necessaria , nempe gratiam et cacem. Molinae sectatores gratiam sufficientem suam vel tribuunt promiscue omnibus, vel ab unoquoque per solas naturae vires comparari posse definiunt.Postremum soc Molina docuit apertissimo
617쪽
in concordia q. I . a. 13. disp. IO. Lessius in disput. Apologetica cap. x. ac plurimi deinceps , nuperque auctor Thessis Romanae' n. II. axioma , inquit , illud Ru an
est Deus non denegat gratiam et non est in Coia lum verismum es, atque doctria ηae Scripturae, Conciliorum se Patrum maxime consentaneum , v mm etiam per illud Agni catur '--. 03LIGΑΤΙΟ , quam Deus habet dan
di gratiam facienti quod es in se s-ec solum facienti quod est exse viaribus gratiae ; sed etiam illi , qui
cum non habeat gratiam, facit quodesti e v1RIBus NATuRAE. Si quis c0gnoscere vult, ex quorum fomtibus depromptum sit axioma, is legat institutionem pastoralem clarissimi Remorum ArchiepiCcopi quam auctor Hist Cong. de Auxiliis e Gallica Latinam secit) primosque praeclari parentes axiomatis eos esse confitebitur , quos Synodus Arausicana
618쪽
can. sexto confixit: sino gratia Dei credentibus, volentibus, desiderantibus , conantibus , ω rantibus . . . misericordiam diacit conferri disinitus... se aut humilitati , aut obedientiae humana Ff ungit gratiae adjutorium . . . re- r
bes quod non accepisti o b gra- M tia Dei sum id quod sem. Caete- ara quae ad mloma pertinent, in eadem institutione pastorali doc- rte, solideque pertractantur, ego
ut ab instituto meo alIena prae- termitto. Τhomistae vero, ut liberaliΟ- . res sunt, aut restrictiores, suam igratiam sessicientem vel cum omnibus largissime; vel cum pluribus tantummodo, paucioribuc jVe parcius communicant, ut exu igit sive necessitas libertatis ad speccandum tuendae , sive antiis 1 quorum gratiae . defensorum au- 'ctoritas, quorum certam de gratia minime communi sententiam
619쪽
sse Analytica Ρη psis. y77 praestantissimos quosque e Schola Thomistica sequi video.
. Nec aliis tamen ulla in re nocet
effusior liberalitas, cum sufficiens semper sterilis sit, nisi accedat at
rera , eaque per se efficax. Ita manet eadem oeconomia gratiae,
quam Archiepiscopus Parisiensis Primum, deinde Remensis duo-hus capitibus, hoc est, gratia per se efficaci N: praedestinatione gratuita conclusit. Non ita est in hypothesi Moliniana quae primum
caput funditus evertit, alterum ic extenuat, debilitatque, ut Velut ex tenuissimo filo pendere videatur , quod abrumpunt Molinae discipuli , quoties lubet. Ut principia nomistarum beMolinae diversa sunt, ita quoque
illud ab utrisque crebro usu patum : media ad salutem necessaria Deus paratus est dare omnibus ;vel, singulis praeparavit : vim ac notionem apud eos longe diversam habet. . Nam apud Molinam CC
620쪽
S: cjus Sectatores illa mediorum praeparatio talis est, ut vel media omnibus ac singulis exhibeantur, praebeanturque, vel ab unoquoque per solas naturae vires pro arbitrio comparari possint. Postremum hoc a Thomistis uti Semipelagianum rejicitur : primum concedunt aliqui suo modo, hoc cst de gratiae sussiciente Thomistica; elerique negant, ne cum apertissimis SS. Patrum tectimoniis pugnare videantur. Et
tecedenti Deum Velle aiunt ut salutem omnium , sic S media quae ad salutem consequendam Thomistice sufficiant f Voluntas
tamen ista sterilis saepe est , ut pluribus placet, non modo iis
qui cum Bannesio negant Voluntatem antecedentem ineste pro-Prie in Deo, velum etiam aliis
qui a Bannosio distentiunt. Haec idcirco observavi, ut intelligatur quid sit Thomistica mediorum