Defensio Arnaldina siue Analytica synopsis libri de correptione et gratia quae ab Arnoldo, doctore sorbonico, edita est an. 1644 ab omnibus reprehensorum vindicata calumniis ..

641쪽

s me analytiω Synop s. I9'bonos, hoc est, cum sanctitate ac caritate perfecta, & beatos. S. Angeli qui gloria aeterna per-fiuuntur, se semper beatos fore

non ignorant: mali antequam caderent, nec futurum cognos cebant, nec perpetuitatem beatitudinis. Causa ergo dubitationis& difficultatis, quae Augustinum diu torsit, haec una est , quod beatus non sit, nisi qui & he

titudinem nunquam est amissurus Sc nunquam se amissurum esse certissime cognovit. Neque enim admittit beatitudo vel e rorem, vel metum. Qui beatum se semper fore existimans beatitudinem nihilominus amissurus est, fallitur. Qui ignorat firm ne sit ac perpetua felicitaS, necne , metu Vacare non potest. Qui metuit, multoque magis qui casum futurum praesentit, miser est.

Ergo S. Angeli se beatos semper

fore non ignorant, nec ignoraverunt. Mali vero qui nec seca-

642쪽

sco Defensio Amatana, seros esse noverunt, nec se semper beatos fore, aliqua nihilominus beatitudine suspensa &mutabili perfruebantur. Sed unde illa bonis de perpetua feliciatate securitas & cognitio 1, ignorantia vero in malis An forte ex . lcreationis discrimine, hoc est, ex caritate dc justitia dissimili ,

quam dum crearentur , acceperinu An ex meritis t An ut olim Daemones, ita nunc Angeli se semper beatos fore ignorant Quaestionem pluribus versat in L. x1. de Genesi ad Literam Cap. 26. & difficultatis pondera toppressus in medio reliquit.Eam- jdem cum agitasset postea in L. XI. de Civitate cap. I3. ad duo lmembra revocavit. Nam certus tjam S. Angelos de sempiterna lbeatitudine sua nihil dubitare ,

restat , inquit, ut ahi imparessu irint in gratia & beatitudine,quam lin primo creationis exordio ac, iCeperunt l, aut si pares fuerant, ps sistorum

643쪽

e Analytica Syno s. sorisorum ruinam illis certa frientia sempiterna felicitatis accesserat. Denique sub finem vitae omni dubitatione posita pronunciavit in libro de Correptione & Gr

Lia cap. X. malis per liberum ambitrium cadentibus, caeteros qui per idem liberum arbitrium steterant, de beatitudine nunquam amittenda certos factos esse singulari beneficio gratiae. R Caeteri a L e eorper ipsum liberum arbitrium in ris

mentate flet erunt, eamque de Focasi nunquam futuro certi Pamscire meruerunt. Quod cum pluribus deinde confirmasset, subjicit: Diabolus vero Ur An si ejus

es beati erunt antequam caderent,

is se in miseriam casuros esse nef

ciebant, erat tamen adhuc quod e

rum adderetur beatitudini, si per Iiberum arbitrium in veritates iissent , donec istam summae beat ludinis plenitudinem , tanquam praemium usius permansionis acci perent, id est, ut magna per Spiria

644쪽

so1 Defensio Arnaldina,

tum S. data abundantia caritutis Dei, cadere ulterius omnino non

possent, o hoc des certissime nos

sent. Hanc plenitudinem beatim- . .sinis non habebant:

etebant suam futuram miseriam , minore quidem ,sed tamen beatitudine sine ullo vitio fruebantur. In libro 11. de Civitate qui objicitur, eamdem quaestionem

Versat,& eadem quaestionis me bra ponit, ac in undecimo ; ut singula inter se se comparanti facile constabit. In xi. restat ut aut impares fuerint. In XII. aut minorem acceperunt amoris dimini gratiam. In xi. auisipares fuerunt,

post sorum ruinam illis certa scientiasse sempiternae felicitatis accesserit. In xii. aut fi utrique aequalia

ter boni creati sunt, istis mala voluntate cadentibus isti amplius adjutῖ ad eam beatitudinis plenitudinem , undese nunquam caseuros cem tir iflerent, pervenerunt. EccCeadsm utrobique divisionis me-

645쪽

sse mal esca Suno s. 6o3bra, quae sibi mutuo respondent primum utique L. undecimi primo duodecimi; secundum prioris similiter posterioris secundo. Atque ut apertius dicam ; ista,

si pares fuerunt, pos sorum ruinam illis certa scientia suae sempiarer felicitatis accesit , respondenae his:s utrique boni aequaliter creati sunt, istis mala voluntate cadentibus illi amplius adjuti ad eam beatitudinis plenitudinem , unde nunquam se caseuros cercismi Ν-rent , pervenerunt. In hac posteriore sententia Vox , amplius adjuti, quae sola objici potest, refertur ad confirmationem gratiae, ad certissimam beatitudinis pC petuae scientiam; quae, ut in pri re dicitur, post Daemonum 'ruianam S. Angelis acressit. Pertinet ergo ad pertiverantiam termini, non ad perseverantiam viae, ut

Theologi vulgo loquuntur : de nique R ad sum summae beatitudinis sonitudinem quam tanquam

646쪽

in nitam voluntariae perseverantiae Sc permanisoais acceperunt et

non ad tempus quod praecessit, sive ad merita quibus praemium

obtinuerunt. Locus ergo objectus non est ad rem , qui ne aliter explicaretur, ac antC a nobis explicatus est, aut ad aliam omnino quaestionem referretur,

Augustinus ipse proVidit, Cum proxime subjiciat: 'scut jam in libro , quem sequitur iste, id est,

in undecimo tractivimus.

De gratia hominis laesi juxta

eumdem.

Xplicata gratia primi Hominis & Angelorum facile

intelligitur quid de nostra, quae singulari quadam ratione gratia Christi dicitur, ac de utriusque discrimine senserit Augustinus.

i- Mxilium , me quo, quod erat

per efficax Adamo commune cum Angelis.

647쪽

e Analutica Suno s. plenissime sufficiens fuit, ut ex pluribus Augustini testimoniis

eonfeci. Auxilium quo, quod proprium est naturae lapsae, se per est efficax. Primum cum CC sectu;non semper conjungebatur , hoc semper conjungitur. R Adjutoriam enim est non soli m e quo non t, verum etiam quos t ρnopter quod datur. Exemplum affert beatitudinis, quae a ut

rium es quos est, ossie quo non sis: quia es s data fuerit homini , continuosis beatus ; se s data num

quam fuerit, nunquam erit. Primum tale erat, ut potest tem plenissimam tribueret, Voluntatem utendi non efficeret. h Tale quippe erat adjutorium, quod desereret cum vellet, se in quo permanereis vellet, non quo feret ut vellit. Contra nostrum voluntatem ipsam efficit. ς Sed

hac gratia potentior est in secundo Adam. Prima est enim qua sis ut habeat homo justitiam se velit. Se

Dd iij

b Ibidem.

648쪽

Ob infirmitatem datur a Ibidem.

n. SS. III.

Auxilium sine quo in Janctis

tibus jam

6o6 Defensio Arealdina ἰcunda ergo plus potes, qua criam

fit ut velit, o tantum velit, tantoque ardore diligat, ut carnis vo-Iuntatem contraria concupiscentem voluntate Spiritus vincat. . Ideo praesertim Deus non modo perseverandi potestatem, V rum etiam perseverantiam Sanc

tis suis nunc largitur, quod jam infirma sit voluntas. Nam sin

iuntu in mitate vitae hujus .....

sis relinqueretur voluntas sua, ut in adjutorio Dei sine quo perseverare non possunt, manerent A veia

lent, nec Deus in eis operaretur ut mellent, inter toto tantas tentationes in mitate sua voluntas se cumberet, se ideo perseverare non possent. . subventum sigitur im mirati molunturis humanae, ut diamina gratia indeclinabiliter se i superabiliter ageretur, &C. Auxilium sne quo, quale concessum est primo Homini, in sanctis perseverantibus jam locum non habet. b Primo itaque

649쪽

sse Analytica Ρno s. sorhomini , qui in eo bono quo factus '

fuerat rectas, acceperat posse non b ibidem peccare, posse non mori, posse j- n. 3 sum bonum non deserere, datum est adjutorium perseverant , non qu eret ut perseveraret; sed Aequopter liberum arbitriumperseverare nonposset.Nunc vero Sanctis in Regnum Dei per gratiam Dei praedestinatis N ON TALE adjutorium perseverantiae datur, sed tale ut eis perseverantia ipsa donetur; non solum ut e so dono res verantes esse non possent, verum etiam ut per hoc donum nonnis perseverantes Ant. Et ante. ς Nunc autem e Ibidem. quibus de s tuis adjutorium sine δῆ quo , ja purna peccati est, quia bus autem datur, secundum gratiam datur, se TANTO AMPLIu S atur per Iesum Chrsum Dominum nostrum quibus id Deo dare placuit, ut non sium a in sine quo permanere non possumus , etiamsi

velimus s verum etiam tantum ac

tale sit. vi velimus. Maximc ob-

650쪽

Auxilium

dam,ita ad recipienda justitiam

valet. a Ibidem. u. ra.

6os Defensio Arnaldina, servanda sunt verba Augustini :quibus datur, tanto amplius distur. . . . tantum ac tale ut velimus es

quae gratiam ad perseverandum quibuscumque datur, talem ac tantam semper dari significant ;ut non modo potestatem perse- Verandi, Verum etiam & Volum talem plenam, uno Verbo perseverantiam ipsam largiatur. Ita

auxilium sine quo, quale Adamo& S. Angelis concessum est: id est, plenissima illa perseverandi

potestas, quam nos ante ex Au

gustino descripsimus, semper jam

conjungitur cum auxilio quo, nec ab eo sejungitur. Sed de his iterum postea uberius. Auxilium quo, cum ad pers verandum in bono quod jam accepimus , tum ad bonum quoque accipiendum, sive ad pruinam justitiam datur. φ Fit quippe in nobis, ut mox docet, per hanc Dei gratiam, id est auxilium quo, in bono recipiendo es perseveranter