장음표시 사용
671쪽
sive eam cui resistitur , violari judicavit bonus Abbas , idque ut persuadeat Lectori suo , propoctionem insigni fraude, dolus,
an virtus quis in hoste requirat 'gallice vertit: La grace Usrieui autre chos que l' in piration de I'amour, par tequel les hommes a
j compsissent os preceptes de Di eupar la charite. Quasi scripsisset Amaldus: per quam lamines praecae a Dei ex caritate faciunt i qui scripsit, per quam faciant. Haec autem silc verti debuerat : poursere acco ur aux bommes les preceptes de Dieu paria charite. Nam qui vel mediocriter versati sunt in idiomate Latino non ignorant sententias istas 3 per quam caritatem praecepta faciant homianes: de, ut praecepta ex caritatesciant homines &,ad praecepta ex camritate ab hominibus implenda,idem prorsus significare, Ss singulis designari proprium gratiae finem. Finis autem gratiae sive perfectae
672쪽
D Gen fio Amaldina, sive imperfectae proprius x proximus est, ut praecepra quemadmodum implenda sunt , cum caritate impleantur. Ergo propositio Arnaldina sic verti debuit, quemadmodum nos antea vertimus. Sed interpretationem necessariam nam sola respondet propositioni latinae) dissim
lavit Abbas , ne deesset calumniae materia de occasio. Aliam plane divelsam substituit, ut propositioni sanae catholicae nota Jansentana inureretur. Tanta est hominis in accusatione gravissima fides & sinceritas.
Abbati displicuit fortasse desinitio gratiae Arnaldina : gratia nihiles aliud, quam inspiratio dialectionis. Idque ut credam eo facilius adducor quod in tota Epistola sua non acrius Benedic- tinos, quam caritatem ipsam insectari videatur. Annotationes enim omnes in quibus nomin tur caritas, aut gratiam Christi
673쪽
De Analytica Syno s. 63s const tuere dicitur, velut hostiules cuneos stylo suo configit. Quod minime miror. Nam cum caritas in Deum M pro*imum simul feratur, qui hunc Odit, eique quantum potest nocet, caritati non potest non inimicus esse. ) Augustinus tamen adve sus Pelagi anos disputans spatienter, obsecro, ferat Abbas)non aliam Christi gratiam agnoscit, quam inspirationem caritatis , neque aliam opponit gratiae Pelagianae, id est, legi.
L. 4. Contra duas Epistolas Pelagianorum n. II. N quam , inquit, isti inimici gratiae ad eam-
degratiam vehementius onu andam occultiores moliuntur insidias, quam ubi legem laudant, quae edubitatione laudanda est. Legem quippe diversis locutionum modiso υarietate verborum in omnibus disputationibus sis υolunt intelligi gratiam , ut scilicet a Domino Deo casutorium cognitionis habeamus
674쪽
632 Defensi o Arnaldina,qMo quae facienda sunt noverimus r.
LECTIONIS , UT COGNITA SANCTO AMORE FACIAMUS, QU AE PROPRIE GR
ΤΙΑ ΕSΤ. Nam scientia legis ne caritate. inflat , non aedi cat. Gratiam quatenus legi opponitur, & de qua cum Pelagianis disceptabant Catholici, describit hoc loco Augustinus, nec aliter omnino , quam Arnaldus.
Hic Christi gratiam negat esse
aliud, quam inspirationem diis nonis. Ille gratiam, quam Ecclesia advelfiis Pelagianos tuCbatur , proprie inspirationem dileritionis esse docet, quod scientia sine caritate vel noxia sit vel inutilis. Ros nihil aliud est, quam quod proprie est. Ergo gratia , quae, ut ab Augustino definitur, proprie est inspiratio dilectionis nihil revera est aliud proprie , quam dilectionis inspiratio. Ad--dit ille, ut , cognita sancto amore
675쪽
sse Analytica S nopsis faciamus. Quae Verba plane respondent Arnaidinis, per quam
homines praecepta Dei ex caritate faciant. Nam ut ante observavi:
per quam faciant, idem plane est, ac ut faciant. Ita ex Augustino gratiae Christi definitionem integram Arnaldus expressit.' Gratia proprie nihil est aliud,
quam id quo fit quidquid bene agitur , & sine quo nihil boni
fieri potest, quod pertineat ad pietatem , Veramque justitiam. Ex Augustino, inspiratione cari tatis, sive quod idem est, gratia caritatem inspirante semper fit quicquid bene agitur, & sine ea nihil omnino boni fieri. potest, quod ad pietatem, veramque juLtitiam pertineat. Non haberemus, inquit, g unde illum diligeremus,isis hoc ab illo, cum prior nos diligeret , sumeremus. quid autem boni fueremus , nis diligeremus Aut quomodo bonum non facimus,
s diligamus f Etsi enim Dei maπι-
676쪽
634 DefeUo A aldina, tum Cidetur aliquando nona dilia gentibus , sed a timentibus seri :.tamen ubi non es dilectio, nullum
bonum opus imputatur, nec retae bonam opus vocatur : quia omne
quod non ex fide est, peccatum est, ct frit ρer dilectionem operatur. Ac per hoc gratiam Dei, qua cariatas dissunditur in cordibus nostris per Spiritum Sanctum qui datus est nobis , sic confieatur qui vult vGraciter confiteri, ut omnino nihil boni sine illa , quod ad pietatem Icrtinet, verumque justitiam, eripos non dubitet. Ex Augustino igitur gratia proprie nihil est
liud quam caritaris inspiratIO, sise auxilium caritatem inspirans.
a r=sol. est inter caeteras 188. scribitinasa. n. λ3. libris Pelagianorum non reperiri gratiam illam, quae ab Apocroto commendatur. Sed quid Apostolus commendat, ac docet i Fidem, quae per dilectionem
677쪽
omnino nulla cuj quam bona opera existimanda sunt, Deum unia cuique partiri, nec sela revelatione scientia, quae est gratia Pelagiana nos divinitus adjuvari, it
caritate instat, et erum etiam INSPIRATIONE CARITAΤIS V-
flus, quae plenitudo leg=s es ,
quae corno rum aedi cat, iuste tia non instet. Ubi solam inspirationem caritatis opponit gratiae
Pelagianae, hoc est, legi & doctrinae. Ita passim in libro de gratia Christi & in aliis. Unde in lib. de gratia & libero arbittion. 37. de vera Christi gratia dis
putans generatim pronunciat : non ex Deo caritas Dei &: Proximi , vicerunt Pelagiam: pautem cx Deo, vicimus Pelagianos, qui gratiam in lege, doctrina & exemplo Christi ponentes caetera a nobis esse arbitrabantur. Contra Augustinus veram Christi gratiam in caritate, sive in auxilio
678쪽
caritatem inspirante positam ecse docet.
nodus Africana an. I8. constituit can. s. adversiis Pelagium.
Christus legem universam ad duo capita, hoc est, ad amorem Dei & Proximi revocavit. Gratia, quam Christus nobis morte sua promeritus est, non est nuda utriusque praecepti cognitio , quae de in lege habebatur a Pelagio admittebatur : ergo alia prorsus, quae talis esse debet, ut per cam satisfacere possimus caritati Dei de Proximi, hoc est, legi universae. Praecepto Carit
iis nemo satisfacit nisi diligendo: gratia igitur Christi, per quam solam praecepto caritatis Dei S: Proximi satisfacimus, est auXL lium dilectionem inspirans, sive ut Arnaldus loquitur, inui ratio dilectionis , per quam homines pr. .epta Dei ex caritate faciant. Quar
679쪽
s e Anal tica Ρη opsis. 637 postgriora verba, ut saepe obse v*vi, designant proprium finem gratiae propterea dilectionem in .pirantis , ut praecepta divina ex Caritate impleantur quae sine caritate saltem inchoata impleri
mallomodo possunt. a Haec enim Q.de gra
praecepta dilectionis, id est, cur c t '. latis talia sunt, ut quidquid puta- ρν. verit homo facere bene, si sat e
caritate, nullo modo flat bene. - Ex his patet Arnaldinam gratiae definitionem accuratam esse& Augustinianam : nec ab eo negari posse, qui & controversam Pelagianam novit, & a Pelagii doctrina, ut debet, alienus est, quam Augustinus refutavit;
Ecclesia in pluribus S nodis proscripsit; Christus ipse ad solam Dei S: Proximi caritatem, quae
o Deo est, legem universam re-Vocans confixit.
Sed si gratia Christi nihil est quam dilectionis inspiratio , ut
mandata ex caritate impleantur,
680쪽
nonne consequens est gratiar interiori nunquam resisti , ut existimavit Antijansentanus Abbas ρJam dissicultatem occUpaVi. Dilectio, sive caritas VariOS V dus habet. Est caritas magna, quae cum opere semper conjungitur , est parva & imperfecta , quae non conjungitur, qualis in
Petro, antequam caderet, teste
Augustino δ fuit. Omnis gratia Christi semper aliquid dilectionis inspirat, b ut si nondum V leamus implere quod jubetur, addi nobis postulemus , unde,
praeceptum impleatur. Arnaldina definitio nullum caritatis gradum exprimit: caritati imperti tae conVenit, ut perfectae, nec
magis uni quam alteri. Gratia Christi est auxilium caritatem inspirans,per quam mandata impleantur, hoc est vel perfectam, quae cum adest, mandata semper implentur :vel imperfectam, qua tametsi sola, nisi accςdat ube-