Defensio Arnaldina siue Analytica synopsis libri de correptione et gratia quae ab Arnoldo, doctore sorbonico, edita est an. 1644 ab omnibus reprehensorum vindicata calumniis ..

731쪽

sse Analytica Syno s.

nonnunquam declinant revocari demum ac resipiscere. Justos Vcro temporales a massa illa perdita , quae ob peccatum unius juste damnatur, deseriturve, nunquam secretos fuisse. Cur autem ex duobus justis uni detur pe severantia, non detur alteri, se prorsus nescire ait, nec aliud se

habere quod respondeat, quam illud Apostoli O altitudo. Sinquis discrimen hoc rejiciat in liberum arbitrium, hunc statim ut inimicum gratiae Christi refellit. Nam Christus Patrem rogans Ut ne Petri fides deficeret, liberrimam, fortissimam, invictissimam, perseverantissimam in fide volum talem postulavit : & μ quia praeparatur voluntas a Domino ; ideo

pro Ago Chrsi non poterat esse in

nis oratio. Ex quo consequens est perseverantiam , quae precibus

flagitatur, a Deo solo dari. Redit deinde ad justos temporales, quos Deus deserit negato perse

732쪽

verantiae dono , dum sceleratos assumit, & justitiae primum, tum

perseverantiae munere concesso

ad Regnum perducit. Loquitur postea de Christianorum, iustorumque filiis, quos sine baptisa-a Ibidem. te morientes, μ se quibus utique ν ἔβ si vellet , hujus lavacri gratiam procuraret, alienata Regno suo , dum

quosdam Ilios inimicorum suorum

fucis in munus Christianorum ve-.nire, se per hoc lavacrum introia ducit in Regnum, a quo eorum parentes alieni sunt. Quae adeo stupenda esse ait, ut rem attentius consideranti nihil occurrat aliud,

b Rom. v. quam illud Apostolicum, h saltitudo , quam inscrutabilia sani judicia ejus lSi sententia objecta, pes rares se velles, significat gratiam sufficientem , qualis a Molina , Lessio, & omnibus utriusque diccipulis admittitur, quidquid ante & postea disputat Augustinus , ineptissimum est, & rem per se

733쪽

sse Anabilia θην s. 6yrsacillimam involvit. An objiciem

ti Monacho justos cadenteS cor - , ripi injuste, qui perseverantiam non acceperint, simpliciter reCpondendum non erat, omnibus

dari gratiam plenissime sufficientem, cadentibus ut perseverantibus, quam sola voluntas humana in istis fecit efficacem, Oti iam ac sterilem in caeteris : illos ergo justam mercedem accipere, istos poenam debitam, nec habe re unde querantur 3 Nihil simile apud Augustinum occurrit. Quae sententiam objectam ab Abbate Germano sive antecedunt, sive subsequuntur, hoc gratiae Lessi me, Molinianaeque genus penutus confodiunt. Quis ergo, nisi qui res apertissimas S manufestissimas non sentit, gratiam iulam sufficientem ex Augustini sententia extundi posse affirmaturus est 3

Sed elici fortasse potest gratia sufficiens Thomistica r

734쪽

Defensio Arnaliana,i' Nihil id attinet ad proponsitionem Arnaldinam, quae Molinianam solam, non Thomisticam petit. Σ' Ne istam quidem exlocutione Augustiniana confici poste ce tis jam argumentis effeci. Acc dit primam hanc , perseverares s

melles, cum altera in II. omnino

congruere, in qua de re eadem agitur, hoc est , de perseyeran- Lia. Ergo pro persieveraress velles, ponamus, ut est n. II. perseverares ,s in eadem voluntate , qNam propria culpa abjicis, permaneres , - recte adhuc procedet Augustini comparatio, cum hoc dici nulla

modo possit de infidelibus , qui

Evangelium landitus ignorant. Perspicuum vero est ex sententia sic intellecta, ut auctore Augusttino intelligi potest, gratiam sufficientem, sive Molinianam, sive Thomisticam necessarib concludi non posse, ut concedit Abbas. Vanae sunt igitur Sc ineptat illius

735쪽

e Analytica Suno s. 693 declamationes , qui sententiam aliter intelligi non posse nullo vel probabili argumento probaVit. Caeterum in hoc Augustini loco diutius versatus sum , quam in caeteris quae ab Abbate objicium tur , quia nullus pariter est , in qu versando plus operae & laboris posuisse videatur. CAPuT X. De Arnaldi propositione quarta.

SUb quaestionis secundae C

nem Arnaldus admonet, A gustinum cap. 6' sibi objiceret quomodo juste corripior, qui licet . dem acceperim in illa tamen usque ad em perseverantiam non accepi Eum vero, dum respondet, confirmare id quod assumitur: hoc est, magnum Dei munus esse perseverantiam in bomo proficientem usiue in nem nec esse nisa Deo, nec aliis duri, quam iis qui perste-verunt. Haec non est ausus repre-

736쪽

ερή Defensio Amaldina, hendere Abbas, sed quae proxu

me sequuntur duriore adhuc stylo, quam si aperiora omnia comfixit. Iuste tamen corripi contendit Augustinus quia non perseverant, quia mala siua voluntate non pers verant. diuod autem perseveramnam a Deo non accipiant, inde provenire , quia non sunt ab illa perdiationis majSa, quae facta sper Adam, divinae iratiae largitate discreti. Unde quod desit adjutorium Me quo in bono permanere non possunt, in poenam peccati esse. Haec propositio, inquit Abbas,

totum novae haeresis virus ines dit : estque veluti fundamentum plerarumque notarum Vestrarum,

de quibus in Epistola mea dixi.

Quoniam haec propositio totum novae haeresis virus continet, consequens est, ut una quinquz propositiones damnatas conti neat, aut contineatur in singulis rergo Abbas, cui tantae auctoritatis viro non credere nequa-

737쪽

sse Analytica Synopsis. quam licet, singulas Iansenti propositiones in Arnaldi unica proculdubio vidit, nullam tamen ostendere dignatus est: sive quia, ut doctioribus saepe accidit qui inventa sua cum aliis difficillia

me communicant , quod ipse primus omnium viderat caeteris mortalibus invidit :sive quia existimavit quod ipse vidisset id i

tere neminem. Ut ut sit, fateor me obtusiorem esse, quam ut ullam e damnatis propositionibus in Arnaldi sententia videre poLsim. Contra sic existimo, sic semtio damnari eam non posse, quin doctrina Augustini simul da netur ι Ecclesia quoque, quae, ut nuper a doctissimo Remorum A chiepiscopo pluribus effectum est, praedestinationis gratuitae dogma vindicavit ut suum. Arnaldi sententia tres proposutiones diversas complectitur. Ergo ne quam fortasse a nobis printermissam esse queratuc Abbas.

738쪽

696 Defenso Amaldina, singulas distincte , breviter tamen

excutiam.

Prima est: Augustinus comri' contendit qui non perseverant, quia mala sua voluntate non pem

jeverant. Quid est in hac propositione Jansentanum 3 Estne C tholicus quisquam, qui de ea dis sentiat, aut dissentire possit 3 Sindissentit Abbas nam de ejus fide. Varias hominum opiniones csse video) existimat ergo justum mala voluntate sua descientem injuste corripi & injustitis damnari. Quod si ita sentit, probat se haereticum esse , dum in fidei

Catholicae dogma, tanquam ha reticum invehitur. Sin aliter se tit, ut ego credere malim : po tuitne sine summa temeritate Mostensione publica propositionem Catholicam c5jungere cum duabus aliis, ut ipse ait, haereticis,

& omnes promiscue ac generatim tanquam totum novae haerC-

sis virus continentes insectari ZCaeterum

739쪽

Caeterum tota propositio est A gustini. ' a' ae cum ita sint, corria a Laeeormpimus tamen eos, justeque corripiamus, qui cum bene viverent non in eopersevera t. Ex bona quippe in malam vitam sua voluntate mutati sunt : se ideo correptiones ses nihil eis correptio profuerit, sed

' in vita perdita usque ad mortem perseveraverint, etiam divina in . aeternum damnatione siunt digni

Quae propositio nihil differt ab

Arnaldina. Secunda est quod autem pomsυerantiam a Deo non accipiant, inde provenire contendit, quia

non sunt ab illa perditionis masia, quae facta est per Adam, dioin

gratiae largitate discreti. Impudentiam Abbatis plusne mirer, an isnorantiam, nescio, qui propolitionem Augustino communem cum illustrioribus Ecclesiae Catholicae Theologis Jansentanam appellare non Cr buerit. Verisimile est hominem

740쪽

, 698 Defensio Amaldina,

non minus temeraritam, quam indoctum ex paucorum illorum nymero esse, qui praedestinationem gratuitam negant. Hanc Gnim quisquis admittit, is quoque necesse est ut Arnaldi propossitionem veram esse confiteatur. Pe severantiae donum necessario co-junctum est cum praedestinationeo Ibid. n. gratuita. a enim, inquit Au-

φρ oustinus . in aeternam vitam potuit iordinari, ni si perseverantiae dono 'Qui ergo gratis eligitur ad glo- i riam, is quoque gratis destinatur ad perseverantiam, quae juxta S. Thomae& Communem Theologorum sententiam non magis iub meritum cadit, quam prindestinatio. Ergo quoniam, ut Augustino dc nobilioribus Ecclesiae Theologis placet, qui non praedestinantur ad gloriam ideo non praedestinantur quod 1n

damo omnium capite peccaVerint : similiter qui perseverantiam. - Ν non accipiunt, idcirco non ac-