장음표시 사용
741쪽
e Malytica Ρηo s. 699cipiunt, quod in Adamo peccaverint, nec a massa perdita, damnataque per aeternam praedestinationem sint liberati. Atque haec est certa & aperta
doctrina Augustini, qui duo docet cap. 7'. primum est, ' quia a Ibidbii cumque ergo 'ab illa originali dam- ν, s.
natione sa divinae gratiae largit te disreti sunt. . . . inque in nem perseverant, ses quando exorbia tant , emendantur. Alterum: b qui b Ibidem vero perseveraturi non sunt, ac c Ga Fide Christiana ct conversatione lapsuri sunt, ut tales eos vitae hujus is inveniat; proculdubio nec illo tempore quo beae pieqae
vivunt, in istorum numero computandi sunt. Non enim fusi amissa illa perditionis praescientia Dei r praedestinatione discreti , ct ideo
non secundum propositum vocati, ac per hoc nec electi. Et ante. c Ac e Ibia maper hoc es qui Evangelium audi AE. runt, o qui eo audito in meliὸs commutati perseverantiam non a
742쪽
ceperunt , ct qui Evangelio audis venire ad Christum, hoc es, in
eum credere noluerunt se qui per aetatem parvulam credere non potuerunt, sed ab originali noxa possent lavacro regenerationis AsoLvi , quo tamen non accepto mortui
perierunt: non sunt ab illa conspem Aone discreti,quam constat esse damnatam euntibus omnibus ex uno in condemnationem. Disernuntur a
tem non meritis suis , sed pergra nam Mediatoris .... Ab illa perdiationis massa, quae facta est per priamum Adam , debemus intestigere neminem posse discerni, nis qui hoc donum habet, qui uis habet, quod gratia , Salvatoris accepit. Quibus in verbis Arnaldi propositio continetur. In primo enim loco causam perseverantiae n9n assignat Augustinus aliam, quam gratiae largitatem, qua, quicum que perseVerant, a massa perdita, damnataque segregantur: in caeteris vero causam, cur justi;
743쪽
sυe Analytica synonis. Tot qui tum etiam cum pie justeque
Vivunt, manent in massa perdira , damnataque s perseverantiae donum non accipiant, unicam agnoscit, peccatum commune
originiS. Petavius qui in Augustini doctrina magis versatUS erat, quam Germanus Abbas, de propositione Arnaldina plane convenit ε, &iisdem pene verbis, ac Arnaludus, exprimit Augustini sententiam. Augustinus L. de Corre' tione o Gratia cap. q. quod alia qui in accepta iustitia non perseus rant ei imputat, quod a damnatione
facta per Adamum, ct ab illa consi sisne per electionem se praedes
nationem liberati non fuerint. Siacut e contrario vocationem es perseverantiam illis a Deo provideri, qui ex eadem massa eruti 'elecitaque sunt. b Observat postea ne gare Augustinum initio capitis VII. eos qui vocati a Deo in accepta justitia non permanserunt, excu .
744쪽
7o2 . Defenso Amaldina,Mation em ullam habituros, quod δε- num perseverantiae non acceperint, , quia sicilicet non sunt ab illa conLM persione discreti, quam constatis es le damnatam, euntibus omni-M bus ex uno in condemnationem. i. Discernuntur autem non meru
in iis suis, sed per gratiam Medi
υ toris. Igitur Augustinus PERsEVERANTIAM IDEO NEGART
SUNT ORDINΑΤI AD vITAM AETERNAM, NEC AB ILLA MASSA SEPARAT 1 e concedi
vero aliis, quoniam ab eademsunt massa divina praedesinatione se cretir Ex quo Augustini principio
concludit praedestinationem gratuitam ; statimque addit & illud isto in eodem libro de Correptione se Gratia, cap. xI. adjutorium illud gratiae, quo perseverantia constat, ob peccatum originale subtrahi his ri verbis asserit: nunc autem quibus, deest tale adjutorium, jam po xi na peccati est: quibus autem da-
745쪽
sυe Analytica Syno s. 7O3 tur , secundum gratiam datur, o non secundum debitum. Haec ille qui cum Arnaldo plane consentit. Nam propossitio Petavi na: Augustinus perseverantiam ideo negari quibusdam asserit, quia non
sunt ordinati ad vitam aeternam ,
nec ab illa massa separati ; concedi vero aliis quoniam siunt ab eadem massa dioina praedestιnationesecreti & Arnaldina ; quod autem pem
severantiam a Deo non accipiant,
inde provenire contendit Augustianus, quia non sunt ab illa perdiationis massa , quae facti sper AEdam, diυina iratia largitute discreri r idem oninino significant. Eamdem quoque propositioneni Φepcrias apud Franciscum Macedo in libro de duplici adjutorio sine quo & quo: a ejus 'seri, inquit, quia non perseverant, causam non perseveranὰi ha bent in m a , ex qua non sunt discreti, se possunt dicere non accepisse a Deo , quia sunt relicti in
746쪽
7 Defensio Arnaldina,m a pcrditionis .Non dubito quin duorum Doctissimorum judicia unius Abbatis indoctissimi semientiae praeferantur.
Ex liis patet novam haeresim non contineri in duabus primis propositionibus, quas & Veras &Catholicas & Augustinianas esse probavi. Necesse est ergo, Ut totum novae haeresis virus ab Abbate deprehensum in tertia contine
Tertia haec propositio de quod dest adjutorium Ane quo
in bono permanere non possunt, in poenam percati esse contendit. Amaldus hoc loco , si credimus Abbati, totum novae haereses mirus effudit, ac paucis verbis propositiones Jansentanas omnes expressit. Ego vero, si hoc verum est , consequens esse, ut apud A
omnes totum novae haeresis virus Contineatur, certis argumentis conficio.
747쪽
Ut ab Augustino exordiar, nota est ejus sententia, quam saepe exhibui. unc autem quibus L. Tor
des tale adjutorium, jam poena ε 'peccati est. Quae Augustini propositio nihil differt ab Arnaldina, nisi quod in ista legatur : ne quo
in bono permanere nonpossumus: in illa; tale. Vox, tale, hic necessario referenda est ad id quod pra cessit. Exhibeamus igitur ea quae praecedunt. Cum Augustinus dixisset datam esse primo homini bonam voluntatem, o adjutorium sae quo in ea non posset permanere
si vellet statim subjicit:si autem
hoc adjutorium vel Angelo, vel homini , cum primum facti sunt, δε- fuisset; quoniam non talis natura facta erat, ut sine divino adjutorio posset manere si vellet, non utique sua culpa cecidissent: adjutorium quippe defuisset, SINE QUO PEM MANERE NON POSSENT . lNunc autem quibus deest tale ad- l
748쪽
Constat ex tota serie & conne xione orationis tale adjutorium
esse id ipsum, cujus ante & proxime facta est mentio. Adjutorium , cujus antea mentionem
fecit Augustinus, est illud ipsum
quod Adamo & Angelis conceD. sum est : adjutorium sine quo non poterant permanere in bona Voluntate, ut hic & passim ab Augustino describitur : adjuto rium , cujus proprius caracter est, ut sine eo nihil possit voluntas ,&cum eo plenissime possit. Nec quemquam adeo stupidum esse arbitror, qui superiorem AuguLtini locum legens non statim sentiat Vocem, tale, ad illud adjutorium sine quo permanere non poterant , quod proXime antecessit, omnino pertinere, niaque ad Mliud rcferri posse. Quoniam e go , tale, id aperte significat, neque aliud significare potest , pos sumus integra sentcntia AuguLtinianam talis aiutorii definiti
749쪽
nem, quae proxime lintecedit, substituere nunc autem quibus
deest tale adjutorium, id est, Me
quo in fona voluntate permanere
non possunt iam poena peccati est. Tota propositio est Augustini Assignet bonus Abbas Augustinianam hanc inter δί Arnaldi nam, si possit, vel levissimum dis
crimen : aut confiteatur totum novae haereses virus tam in Augus. tiniana, quam in Amaldina comtineri. Idem conficitur ex verbis proximo consequentibuS : nunc autem quibus deest tale adjutorium, jam poena peccati est: quIbus autem datur , sicundum Kratiam datur, non secundum debitum , se tanto amplius durar per Jesum Chrsum Dominum nostrum , quibus id dare Deo placuit, ut non fiam ad
SINE QUO PERMANERE NON POSSUMUS, etiam si velimus 3 verum etiam tantum ac lasel si ut velimus. Vox, amplius, N
750쪽
Caetera quae sequuntur, designant auxilium quo, hoc est, auxilium non modo potestatem plenissimam conferens, ut primum quod Adamo concessiim est & Angelis , verum etiam 3c voluntatem& actionem : ergo tale adjutorium, cujus paulo ante facta erat mentio, designat auxilium sine quo manere in bono non possumus, quod Augustinus quibusdam ob peccatum negari ait ;quibus vero datur, tanto amplius dari, ut non solum habeant id sine quo non possint, etiam si velint ; verum etiam id quo velint. Arnaldus ergo veram Augustini sententiam expressit, nec damnari potest, quin damnetur stamul is cujus doctrinam se sequi& servare Romana profitetur Ecclesia. Ex his omnibus duo concludimus : primum ; Abbatem, si quis in homine personato pudor, crubescere debere, qui in eadem