장음표시 사용
461쪽
gatio, quoniam ex ipsa re ut cum adultero vixisse palam liquebat eam sideνatum est, quod nihil capiant perpetitionem suam pradictam,stdsint in misericordia profalso clamorec . Ita scilicet Tabulae publieae; ubi etiam adjicitur, aeuas literas in judicio porreeitas fuisse de ρuet tune μνum mssie re Margaνetasuper crimen adulterii sibi aminposita, Episcoporum nempe , quorum in foro de crimine illo actum, fuerat. Sed plane ratio literarum illarum habita est nulla. Nee suis per testimonio ut verba sunt Episcoporum suntjudicia in Curia Regis facienda, licet litera Episcoporum in Curia Regis fuerint porνecta .
nisiiidem Episcopi ad mandatum Regium usi rescriberent. Quid
igitur Z an ex ejusmodi dimissionis seu Divortii vi dissolutum Matrimonii vinculum existimarunt Episcopi undenam alias Adulinterio legitime purgari potuerint Imo unde nam tanta in comitiis Pallamentariis dissicultas, ut per biennium amplius causa ampliata atque indecisa maneret Quasi in dubio ibi tamdio fuisset, utrum ex ejusmodi dimissione conjugium fui stet solutum. Cur alias de adulterio, unde dotis actio perimenda , ita ambigebatur e verum potius sentio controversiae seu dubii vim in hoc solo
constitisse, utrum uxor ex mariti animi sententia ita sponte eum desereret. Nec in comitiis de adulterio, adeoque nec de solutio-ine matrimonii, quae plane nulla erat, omnino dubitabatur. Id qu dem verum est, monuisse olim Gregorium Pp. 7, a) Lanseancum Antistitem Cantuariensem quatenψgraviora inquequas resecare vi pi studerat re inrer omnia repra omnibus nefas, quod de Scotis aud verat, quodplerique Pidelicet Fropriaν uxores non solum deserans sed etiam pendunt, omnibuου modis prohibere contenderet. Adhac enim Apostolica te auctoritate fultam volumus, ut non solum in Scotis hoc Getis, sedetiam in abis, si quos in Anglorum infula tales esse eogno Hris, durae animadvesone punias, cs radicem tanti mali prudentisarculo correntionis penitin extirpare non disseras. Sic Papa
illa. De Anglis non affirmatur, licet dc ipsos pariter, si qui forte
462쪽
fuerini,heie coercendos voluit. Atqui Scolorum liberiora tune et iam divortia in usu fui lia celeberrimo, hic aperte patet. Seoti autem heie non pro Aquilonaribus Britanniae majoris sumi videntur, sed pro Hibernis,qui non raro apud veteres Scotorum aὶ nomine veniunt. Id ediscaslicet ex Lanfranci ejusdem Epistolis binis b), altera ad Gothri4 eum Hiberniae Regem,adTerdevalcumRegem item Hiberniae altera. In priore In regno pestro, inquit, perhibentuν homines a sit legitime sibi ι pulatas pro arborio ου voluntate relinquere, nonnulli seuas aliti dare saliorum infanda commutatione accipere. In posteriori autem, in regna vestro quisque pro arbitrio suo legitim sibi copulatam uxorem, nulta ea. nonica causa interVeniente relinquit, π aliam quamlibetPusibi petreoticta uxori consanguinitat/propinquam, sipe quam aliussimili improbiis rate deseruit, maritasiste ornicaria lege, Punienda Ab temeritate cona jungit. Aecedat S illud Anselmi Antistitis Cantuariensis ad Muriaris dachum Hiberniae Regem c), Dicitur etiam, quod piri sapud vos in HiberniaJ ita liberὸ σpublicδ uxores fuas uxoribus aliorum commutant, sicut quilibet HUum equo, aut quamlibet aliam re in re atia ab illa commutat,autprobbitu σ emtione relinquunt. Iduod quam malum sit, omniso qui Christianam legem novit, i Higit. Atque ad eunis dem dJ, Auditur apud ros, quia confugia in regno vestrosine omni rarione iussoDuntur σ commutantur. Et sanε inter Hibernos maxime silvestre; etiam nostrum in seculum se liberior divertendi solvendi qua matrimonii mos duravit,quem merito perstringit Camdenus. Morem illum Hibernicum ex Anglicano natum perperam autumat Ioan
nes Picardus f ex verbis tum Gildae , tum Bonifacit Archiepiseo-ri Mosunt initin Epistola ad Ethel baldum Merciorum Regem apud
463쪽
Guillelmum Malmesburiensem sa) male suasus. Nee enim de dIvo itis in eis omnino agitur. Sed plane de adulteriis, quod manifestius est ex ipsa Bonifacit Epistola integra υ, cujus velut Epitomen solum habet Guillelmus ille. Sed nee interim dissimulandum est, vestigia extare in vetustioribus juris tum Scotorum e) Aquilonarium, tum Anglorum Ν commentariis moris uxoris separanda ob aliquam eo poris sui sin nonnullis exemplaribus crimino J Turpisudinem. Sed illud ad matrimonii solutionem spectare non satis liquet, tametsi de ea possit intelligi, vii & Ioannes Skenatus in notis ad Regiam Majestatem intelligere videtur. Et de Christianarum veterum Rerum publiearumae potestatum circa Divortia seu nuptiarum solutiones mores lagesque hactenus unde sane haud aegre ediscendum est, quidnam illae.de J te Divortiorum Mosaico Evangelice explicato, adeoque de Πορνstis seu Fornieationis in exceptione a Christo adhibita,& de dictis ea de te Apostolicis per plurima secula & regiones diffusissimas sentirent; fi rentibus interim apud eas Viris tum alias doctissimis, tum Canonum Sacrorum peritissimis, etiam &autoribus, qui ut statim patebitJ per quam variatim heic adversarentur.
Cans num Pontificiorum ar TheoIogoriam sententiarum de Divorini liorum jure, prim)a temporJίνω Apostolicis Constantioni quasi mediastu Concilium Nicaenum trimum,Μdein ingae
E Legibus Moribusque heie Christianisrni veteris, jam dictum est. De Canonibus Synodicis ac Pontificiis ac de Patrum ChristianorumTLeologorumque a cluri. Pontifici iocritorum. Diuitigoor, Corale
464쪽
sngulorum Sententiis proxime juxta institutum superius, est viden dum. Canones hi atque Sententiae per stetitorum intervalla Tria sunt advertendae. Primum est,' quod ab aevo Apostoli eo deductum in tempora Christianismi in Romanum Imperium recepti primitiva seu eaν quae Concilium Nicaenum primum, id est,annum Christi sis. & Constantini Regni ly. proxime antevertunt, extenditur. Secundum, quod
inde in Iustinianum seu annum quasi no excurrit. Tertium, quod dein inde in tempora recentiora. Intervallo primo tribuuntur Ca non es Apostolorum sic dicti, uti & Constitutiones Clementinae. Et quidem titulo tenus utrique ficti, vetusti sunt, nee hoc puto intervalloι figmentorum satis feraci ,recentiores. In Constitutionum illarum libris oct9 nulla reperitur de simpliei Divortii jure. Sed ubi de Cieri uxoribus agitur, tinctio est a , ne quis ex illo genere ducat Adsitis ejeZIam seu Repu oram; quod sane Repudii tune admissi vestigium est non ita obscurum. Et in Constitutionibus Petro simul &Paulo tributis tb m τος η mς. δῆλοι-- ἄφις ιιθωσαν ἔ-ζα-αν, fidelio vir au famina servi copulati velfiparentu vel ejiciantur. Ubi plane iubetur divortium, seu, quod ex Iure simpliciter naturali vim plane tortitur,matrimonii servorum solutio. In Canonibus sc) autem prohibetur Episcopus, Presbyter, & Diaconus
ponis. Verum non ad Divortia simpliciter attinet hie canon, sed adhaeresin illam seculi primitivi notissimam, quae Nuptias damnavita Nam qui Nuptias jure divino seu Evangelico non licitas e reians, aut ea de re scrupulosius dubitans, uxorem ejiciebat, is ἐαυφομσω refigionis hoc sensu, id est, superstitions seu cautionuJ causa id fa ciebat. Unde etiam in Gangrensi d), si qua mulier reliqueris vi rum ἄλλwrlομἁμη τον γάμον nurias execrans aut abhorrens s ex hae resisti licεt Eustathiana, qualem multi etiam antὸ imbiberantJ quod
465쪽
ι o uXOR EBRAICA. LIB. III. CAP. XXXI.
et religisηueausa antiquitiis a) redditur, anathemasit. Ceterum in Canonibus illis Apostolicis, expressa postmodum b habetur secundarum nuptiarum post repudium prohibitio. Si quis uicus axo remsuam ζαλλων ἐτερον λαβοι ἐφίκλου ' λελυω lis esteiens, aliam acceperit, aut ab alis repudiatam, eommunione pestatur. Sed
Theologi Iurisconsultique orientis de Repudiata αν-rlως , αλοσως, μη ' νομους Sine causa, nutione,nec juxta leges, Canonem hunc accipi unt. Et Michael Chrysoeephalus nondum editus, Κατολελυμ η, in quit ibi, κιγο ημη 6' Huους του in μου ανδνος Repudiata dicitu ea, qua non juxta leges a marito su separatur. Occurrit quidem in Evaristi Papae Epistolis e , velut pro jure divino exploratissimmo, neu reum conjugum matrimonium solvere potuisse. vixit ille sab annum rio. Sed diu est quod, ut aliae veterum Epistolarum, quae Decretales dictis, ita & haec ab eis, qui libentius falli nolunt, ut plane fictilia explosa est. Sunt autem hoc in intervallo canones de Divortiorum jure plane genuini. In Oriente Neocaesariensis Synodus d cui interfuere Episcopi circa sedecim, seu qui in Ancyrana ante sederantJ Sacerdos, cujuου uxorpost ordinationem moechatur οφειλε λυγ ἀυl3ὶν debet aut convenit eam dimittere seu Mx γtam ἀυἶης, ut Zonaras, disjungi ab ea, seu dato se) repudio dimitiere eam debet.
Sunt quidem Viri doctissimi 0, qui Digamos in Coneiliis Nicaenou, Ancyrano ct Neocaesariens il, Laodiceno th, hujus intervalli
memoratos, Veluti quos damnarent illorum Patres, pro eis volunt si gnantius sumendos, qui absque repudio causa adulterii, conjuget ob ea uias ex jure Caesareo licitas alias dimittentes secundo, prio re vivente, matrimonium inirent. Sed re bene perpensa, perquam erit manifestum ex Theologorum illius seculi sententiis aliisque
466쪽
Canonibus ca) moribusque inde tum in Oriente, tum in occidente circa Digamos sequentibus atque Orientis luti sconsultis, secundas qualescunque, sive post alterutrius mortem , sive post repudium etiam qualecunque nuptias vocabulo illo ibi innui. Nec illud magis ad Divortia quam ad matrimonium morte solutum spectare. In Occidente aute in Arelatensis Synodus prima, cui in erfuere Episto ispi Ne Presbyteri 4o, quorum aliqui ex Italia & Africa praeter Gallicos &Restitutum Episcopum Londinensem, sub annum christi 3i ; De bis, qui conjuges b)sum in adusterio deprehendunt σ ridem
sint adolescentessideles, re prohibentur nubere, placuit, ut, in quan trim possit, conmum eis detur, ne vipentibuι uxorιbvisus, licet adu teris, ahas accipiant, Et demum Elibertiana te sub idem tempus habita in Hispaniis, Episcoporum novemdecim ἰ Farmina, qua nusta
νaecedente causa reliquerιnt νirossuos, cs se copula νerint alteris, nee
in fine accipiant commuηionem. Item foemina fidelis d , qua a
ulterum maritum reliquerι fidelem, o alterum ducit, prohibeatur, ne ducat s Si duxerit, non prius accistiat communionem, msi quem l querat prius desiculo exierit, nisi forte necessiri infirmitatis daνε compulerit. ---- si fuerit Melis, qua ducitur ab eo, qui uxorem in culpactam reliquit, o cum Fre ιι ιllum habere uxorem, quam sine causa relisuit, huic nec in finem dandam esse communionem. Inιulpa ea heic mentio de causa praecedentis in dubio nimium relinquit, qualenam patribus Eliberitanis divortium haberetur legitimum. Sententias autem Theologorum hujus intervalli paucorum satis alias habemus. Certe Curmns Alexandrinus divortiis ex Iure Caesareo permissis, adeoque secundis inde nuptiis expressius adversiis tur. Origenem se & Tertullianum 6 ante in hanc rem mem ravimus. Et horum uterque liberum Divortiorum jus seu extra
467쪽
uIOR EBRAICA. LIB. III. CAp. XXXI. 42
eausam moechiae aut causam, ut sentire videtur Origenes, non disparem, impugnat. Sei & Origenes, Scio , inquit, quoscam, qui praesunt Ecclesiis extra Scripturam permisisse , aliquam nubere is pyiore viυente, re contra Scriptu in quιdem fecerunt σα unde contrariam ei coaevam fuisse lententiam aliorum etiam, qui Ecese- sis praeerant, aperte videmus. Eutychiano item papae tribuitue illud, L quis Gentilis gentilem H miserat uxorem ante baptisma, post baptimum ιn potestate ej- erit e.im habere Pel non habere. Et , inst.
delusi discessit discedat. Vixit ille sub annum 18o. Quid alii tune senserint, ex Canonibus jam allatis partim est eliciendum. Et mi rum est, adeo pauea de Divortiis reperiri in Synodis illius seeuli et
lam, quae rem ultro tractarunt uxoriam ἔ ut tum Neocaesariensis tum
Gangrensis. Quod ad Secundum attinet Intervallum seu secula a Synodi Nicaenae tempore in Iustinianum extensa ; Coneilia in eis fuere Quatuor Generalia celeberrima illa, Nicaenum primum, Constantinopolitanum primum, Ephesinum & Chalcedonense Neque omnino in horum Canonibus quid de Divortiis occurrit, qui stilicet apud Graecos ae Latinos veteres habentur. Verum quis dem est in Nicaenis illis ex Arabico pridem factis haberi Canonem, quo bacerdos aut Diaconin uxorem suam propter fornicationem dimittens, aut ob aliam eausam aut domo ejiciens propter bona extemna, vel, ut istam altera pulchriore aut mellare aut ditiore mutet , vel 'propter concupiscentiam suam, quod Deo displicet, re in ob has ea asHmι .r, ipse cum altera matrimosium contrahens, deponendus est. Si vero fuerit laicus, prohibeatur eommunione fidelium. Sed ut argu mentum illud Arabicum nec in Orientis nee in occidentis jus Pontio fietum recipitur, ita sanὶ nee intervallo in hoc aut locum meretur aut fidem. Iliud vero advertendum hete est, Constantini Sanctio-.nes de Divortiorum modis superius ostentas, moresque , quos ex illis est facile elicere, in Christianismo Imperii Romani obi nuisse Patribus in Synodo Nicaenis non omnino aut refragantiis 'bus aut adversa docentibus. Et sane sanctiones illia Constantinianae
468쪽
ν αIanae plane Pontificiae fuere. Nam ut decessores, sic ille Pontifex erat Maximus, id est, in rebus Sacris arbiter lLmmus, idque iam in Christianismo quam ante in Paganismo, uti dc Succesiores s 'ὶ usq i in Gratianum, qua de re plura alibi. Quale de Patribus Nicaenis di l elum est, itidem de Constantinopolitanis, Ephesinis etiam & Chasecedonensibus dicendum. Noque scilicet Constantinopolitanos in Synodo Oecumenica sub Theodosio primo seu anno Christi 38ιὸ neque Ephesinos in ea, quae sub Theodosio minore habita est anno si, aut Chalcedonenses sub Martiano anno si, quid omnino in ea, quae sive statuta sive permissa sunt legibus illis Constantinianii. Theodosianis, ae Valentinianis moribusque Imperii circa Divorti ante ostensis pronuntiat te, aut de eis disputaue: suantum scilicet
ex Synodorum illarum Canonibus aut actis cognoscimus; ut Sardieense Concilium, quod & Generale nuneupatur , aliaque huius intervalli non pauca, nec Divortii morem memorantia praeteream.
Sed vero ut imperatoi iat nanctu nes a Theodosio minore in corpus illud, qui Corix Theodosianuι oicitur, brevi post Concilium Ephe, sinum conjectae liunt, vesut id quod Juris Catiaret corporis nomen tunc formetur, ita & Cauones, qui praecesserant sparsim Synodici. se puto , sub id tempus in codicem ab Episcopis , forte patribus ipsis Ephesinis eorumve aliquibus, confectum βέβλον Κανινων ἡ Κα- Θολικῆς εκκλησιας Coricem Canonum Cathotiis seu umve a Ecclesia, postea ultem, dictum relati sunt. Atque in hisce Canones habentur praeter alios Neocaesarienses, & Gangrenses, adeoque de Divortiir, quae supra inde memorantur. Sed non omnino quid aut ex Can nibus Apostolicis dii,s, aut ex Arelatensi prima aut Elibertiana. Ita nihil plane in codice illo ti ne temporis in Divortia simpliciter, aut de modo eorundem universali comprehensum. Nec, quantum video eodiei illi vis ii ris Canonici universalis, utcunque sic constru .cto, ante Synodum Quartam generalem leu Chalcedonensem expres.sm data est. Primus ejusdem Synodi Canon est, Τους χαρά των ἄγοων πιπιων καθ' ἐμάςἱω συνοδον τοῦ νυν εκλθέντας κα
469쪽
uXOR EBRAICA. LIB. III. CAR XXXI.
ἰλκα ai σαμὰρ Canones, qui aDηctu patribus in unaquaquaonodo hucusque constituti sunt, obserνari, aequum censuimuου. Tam Provinciali quam cecumenica, ut diserte Iurisconsulti Craeci. Aniὰ illud statui, nullibi est eompertum. Attamen fatendum interea est, velut pro eo quod vim Canonum universalem ante haberet in actis a) ejusdem Synodi. citari codicem illum, cui postmodum etiam dc Canones Chalcedonentes adjecti. Atque ita natus est ille, quem nune iam dicto nomine Graeco-Latine editum terimus. In eo ex Canoni hus occidentis omnino nihil inerat. Habetur autem in eis, quod divertendi morem in hoc intervallo sapit, ut in Carthaginiensi illa b qua puniendus Episcopus, sistens ordinaverit clericum eum, qui viduam aut repudiatam uxorem habuit aut secundam, Imo iii hujus intervalIi Canonibus Africanis expressus Divortia , saltem nuptiae ex eis secundae, vetantur. Synodus Mileuitana prima Arcadio &Honorius consulibus, seu anno Christi ψo2 habita, cui interfuit etiam cum Episcopis quam plurimis Augustinus Hipponensis ι κώ-cuit c), ut secundum Gangeticam G Apostolicam doctrinam, neque dimus ab uxore, neque dimissa a marito alteri conjungantur, sed ita maneant, aut sibimet reconcilientur ; quod si contemserint, a poenitentiam redigantur, in qua causa legem imperialem petendam promulgari. Id ipsum in Codicem Can anum Ecclesiae Africanae sdhil patribus ii Carthaginiensibus confirmatum, relatum est cum titulo, των τους αῖδρος η τάς γυ κας γ λυωτων ,Σ ώτως μεινωνουν De his, qui uxores, aut qua viros dimittant, ut A maneant. Certe nec in codicem illum Ecclesiae universae Pontificum Roman rum decretum aliquod erat tunc receptum, utcunque illorum placita velut vim obtinere universalem etiam antiquitus eὶ est existi
470쪽
malum. In iis autem sub annum in hoc intervallo lyn habetur Deisere talis Syricii Papae ad Himerium Tarraconensem Epistopum, qua de Conjugalium, inquit a , violatione requirem,sidesponsatam alii u estam alter in matrimonium flossit acciperer hoc nestat modis omnibus inhiberaris, quia ilia Benedictio, quam nuptura Sacerdos i onit, apud Metis cujusdam sacrilegii instar est, si ulla transgres ne violetur. Ita sane nee solubilia Spontalia , de praesenti ut ajunt contracta, nedum matrimonia voluit, maxime si accesserat Ministri Saeti benedictio. Et circa septennium post Syricii mortem, seu anno Ao3,Innocentius Papa primus ad Exuperium Episcopum Tholoianum, De his requisivit b His Ito eua, qui interreniente repassio, alisse matrimonio copularunt ἔquos in vimqueparte adulteros esse manifestum est. αι vero νel uxore virente, quamvis dissociatum videatur esse conjugium, ad aham copuiamfestinarunt, neque possunt adulteri non videri, In tantum ust, etiam ha persona, quibus tales eo uncti Jnt, etiam Usa adulterium commisisse rideantur secundum EDd, quod legimuου ia Evangelio , tali dimiserit uxorem fisam s duxeris aliam, moechatur. Similiter o qui dimissam duxerit, moechatur; re ideo omnes ά communione fidelium abstinendos. De starentibuου aut propinquis nihil tale statui potest, Ausi si eentores illiciti conserti uisse detegantur. Sic ille. Atqui nota omnimoda improbasse eum divortia videtur ex Epistola ad Probum e , ubi captivitate quidem nolens solvi matrimonium squemadmodum & postea Leo Magnus d) eo entum pronuntiat secundae mulie ris, priore feaptivaJ si perstite, nec Divortio eiecta, nustosta Dposse εθs legisimum. Et de Episcopis & Presbyteris ante ordinationem coniugatis, Leo ille fe) sub annum 3o, ut de carnali si ritualefiat eo jugium, osortet eos nec dimittere uxores, ου, quasinon babeant, sic habere, quo fama sit charit.u conisubiorum re essent opera nuptiarum Quinetiam Patrum aliquot,qui hoc intervallo scriptore, divomis, quae