장음표시 사용
471쪽
DIDominus dicat. Ait namque: si Esurivi, et non dedistis si mihi manducare; sitivi, et non dedistis mihi bibere; hospes
ueram et non collegiStiS me; nuduS, et non operuistis me; si infirmus et in carcere et non visitastiS meo. Quibusue etiam praemittit, dicens: si Discedite a me maledicti in
si ignem aeternum, qui paratuS eSt diabolo et angelis eius D. Ecce nequaquam audiunt, quia rapinas vel quaelibet alia violenta commiSerunt, et tamen aeterniS gehennae ignibus mancipantur. Hinc ergo colligendum eSt, quanta damna io tione plectendi sunt, qui rapiunt aliena, Si tanta animadversione seriuntur, qui Sua indiScrete tenuerunt. Perpendant, quo eos obliget reatu res capta, si tali subiicit poenae non tradita. Perpendant quid mereatur iniustitia illata, si tanta percussione digna est pietaS non impenSa. 1s Cum aliena rapere intendunt, audiant quod scriptum est: si Vae ei, qui multiplicat non Sua: usquequo aggraVatre contra se densum lutum λ η AVaro quippe contra se densum lutum aggraVare, eSt terrena lucra cum pondere peccati cumulare. Cum multiplicare large habitationis spatia ao cupiunt, audiant quod Scriptum est: si Vae, qui coniungitisu domum ad domum, et agrum agro copulatiS, USque adu terminum loci. Numquid habitabitis soli vos in mediosi terrae λ η Ac si aperte diceret: Quousque vos extenditiS, qui habere in communi mundo consortes minime potestis Θas Coniunctos quidem premitis, sed contra quos valeatis VOS extendere, semper invenitiS. Cum augendis pecuniis inhiant, audiant, quod Scriptum est: si AVarus non impletur pecunia, et qui amat divitias, non capiet fructus ex eiS D. Fructus quippe ex illis caperet, si eas bene spargere non amando 3o voluisset. Qui vero eas diligendo retinet, hic utique sine fructu derelinquet. Cum repleri cunctis simul opibus inardescunt, audiant quod scriptum est: si ui festinat ditari,
472쪽
peccati laqueo, non agnoScit. Cum quaelibet praesentis mundi lucra desiderant, et ea, quae de futuro damna patien- Stur ignorant, audiant quod Scriptum est: si Hereditas, adu quam festinatur in principio, in novissimo benedictioneu carebitis. Ex hac quippe vita initium ducimus, ut ad benedictionis sortem in novissimo veniamus: qui itaque in principio hereditari festinant, sortem sibi in novissimo be- ronedictionis amputant; quia dum per avaritiae nequitiam hic multiplicari appetunt, illic ab aeterno patrimonio exheredes fiunt. Cum vel plurima ambiunt, vel obtinere cuncta quae ambierint, poSSunt, audiant quod Scriptum est: u Quid prou dest homini, si totum mundum lucretur, animae Vero Suae I
si detrimentum faciat ξs Ac si aperte Veritas dicat: Quid
prodest homini, Si totum, quod extra Se est, congregat, Si hoc ipsum solum, quod ipse est, damnat ξ Plerumque autem citius raptorum avaritia corrigitur, si in verbis admonentis, quam fugitiva Sit praeSenS vita, monStretur: Si eorum ao ad medium memoria deducatur, qui et ditari in hoc mundo diu conati sunt, et tamen in adeptis divitiis diu manere nequiverunt: quibus festina mors repente et simul abstulit, quidquid eorum nequitia nec Simul nec repente congregavit; qui non solum hic rapta reliquerunt, sed Secum ad asiudicium causas rapinae detulerunt. Horum itaque exempla audiant, quos in verbis Suis procul dubio et ipsi condemnant, Ut, cum pOSt Verba ad cor redeunt, imitari saltem, quos iudicant, erubeScant. CAP. XXI. QUOMODO ADMONENDI, QUI ALIENA NON 3o
APPETUNT SED SUA RETINENT, ET QUI SUA TRIBUENTES ALIENAI. PLOP. XXVIII, 2o. I 6. MATTH. XVI, 26.
473쪽
IIS TAMEN RAPIUNT. Aliter admonendi Sunt, qui nec aliena appetunt, nec Sua largiuntur: atque aliter, qui et ea quae habent tribuunt, et tamen aliena rapere non desistunt. Admonendi sunt, qui nec aliena appetunt, nec Sua largiuntur,ue ut sciant sollicite, quod ea, de qua Sumpti sunt, cunctis hominibus terra communis est, et idcirco alimenta quoque omnibus communiter prosert. Incassum ergo Se innocentes putant, qui commune Dei munus sibi privatum vindicant qui cum accepta non tribuunt, in proximorum nece graSio santur; quia tot pene quotidie perimunt, quot morientium pauperum apud se subsidia abscondunt. Nam cum quaelibet necessaria indigentibus ministramus, Sua illis reddimus, non nostra largimur; iustitiae debitum potius Solvimus, quam misericordiae opera implemus. Unde et ipsa Veritas, cum lue de misericordia caute exhibenda loqueretur, ait: u Attendite, si ne iustitiam vestram faciatis coram hominibus h. Cui quoque Sententiae etiam Psalmista concinens dicit: st Disper-u sit, dedit pauperibus, iustitia eiuS manet in aeternum n. Cum enim largitatem impensam pauperibus praemiSiSSet, sto non hanc vocare miSericordiam, sed iustitiam maluit; quia quod a communi Domino tribuitur, iustum prosecto eSt, ut quicunque accipiunt, eo communiter utantur. Hinc etiam Salomon ait: si Qui iustus est, tribuet et non ceSSabito. Admonendi sunt quoque, ut sollicite attendant, quod ficulaue nea, quae fructum non habuit, contra hanc districtus agricola queritur, quod etiam terram Occupavit. Terram quippe ficulnea sine fructu occupat, quando menS tenaciUS hoc quod prodesse multis poterat, inutiliter servat. Terram ficulnea sine fructu occupat, quando locum, quem CXercere,o alius per solem boni operis valuit, Stultus per desidiae umbram premit. Hi autem nonnunquam dicere Solent: Concessis uti-
474쪽
Par. IIImur, aliena non quaerimu S, et Si digna misericordiae retributione non agimuS, nulla tamen perVerSa perpetramuS.
Quod idcirco sentiunt, quia videlicet aurem cordis a verbis coelestibus claudunt. Neque enim dives in Evangelio, qui induebatur purpura et bysso, qui epulabatur quotidie splen- sdide, aliena rapuisse, sed infructuose propriis usus fuisse
perhibetur, eumque post hanc Vitam ultrix gehenna SuScepit, non quia aliquid illicitum gessit, sed quia immoderatouSu totum se licitis tradidit. Admonendi sunt tenaces ut noverint, quod hanc pri- Iomam iniuriam faciunt Deo, quia danti sibi omnia nullam
misericordiae hostiam reddunt. Hinc etiam Psalmista ait si Non dabit Deo propitiationem suam, nec pretium redem- ptionis animae Suae n. Pretium namque redemptionis dare, est opus bonum praevenienti nos gratiae reddere. Hinc is Ioannes exclamat dicens: si Iam securis ad radicem arborisu poSita eSt. Omnis arbor, quae non facit fructum bonum, excidetur et in ignem mittetur s. Qui ergo Se innoxios, quia aliena non rapiunt, aeStimant, ictum securis vicinae praevideant, et torporem improvidae Securitatis amittant, etone cum ferre fructum boni operis negligunt, a praesenti vita funditus quasi a viriditate radices eXSecentur. At contra admonendi sunt, qui et ea, quae habent, tribuunt, et aliena rapere non desistunt, ne valde munifici videri appetant, et de boni specie deteriores fiant. Hi etenim aue propria indiscrete tribuentes non solum, ut supra iam diximus, ad impatientiae murmurationem proruunt, Sed cogente se inopia usque ad avaritiam devolvuntur. Quid ergo e rum mente infelicius, quibus de largitate nascitur avaritia, et peccatorum SegeS qua Si ex virtute Seminatur λ Prius 3o itaque admonendi sunt, ut tenere sua rationabiliter sciant, et tunc demum, ut aliena non ambiant. Si enim radix
475쪽
culpae in ipsa effusione non exuritur, nunquam per ramOSexuberans avaritiae spina Siccatur. Occasio ergo rapiendi
subtrahitur, si bene prius ius possidendi disponatur. Tunc Vero admoniti audiant, quomodo, quae habent misericorditers tribuant, quando nimirum didicerunt, ut bona misericordiae per interiectam rapinae nequitiam non confundant. Violenter enim exquirunt, quae misericorditer largiuntur. Sed aliud est pro peccatis misericordiam facere, aliud pro misericordia facienda peccare; quae iam nequaquam mi Serito cordia nuncupari potest, quia ad dulcem fructum non proficit, quae per virus pestiferae radicis amarescit. Hinc est enim, quod ipsa etiam sacrificia per Prophetam Dominus reprobat dicens: si Ego Dominus diligens iudicium, et odiore habens rapinam in holocausto n. Hinc iterum dixit: si Ho-
is u stiae impiorum abominabileS, quae offeruntur eX Scelere n.
Qui saepe quoque et indigentibus Subtrahunt, quae Deo lamgiuntur. Sed quanta eΟS animadVerSione renuat, per quendam sapientem Dominus demonstrat dicens Qui ostertu sacrificium de substantia pauperis, quasi qui victimat fi-ao ullum in conspectu patris Sui s. Quid namque esse int terabilius potest, quam mors filii ante oculos patris Θ Hoc itaque sacrificium quanta ira aSpiciatur OStenditur, quod Orbati patris dolori comparatur. Et tamen plerumque, quanta tribuunt, penSant; quanta autem rapiunt, considerare dissias mulant. Quasi mercedem numerant et perpendere culpa Srecusant. Audiant itaque quod scriptum est Qui mero cedes congregaVit, miSit eaS in Sacculum pertu Sum D. In sacculo quippe pertuso videtur quando pecunia mittitur, sed quando amittitur non videtur. Qui ergo quanta lar-3o giuntur aspiciunt, Sed quantum rapiunt non perpendunt, inpertuSO Sacculo mercedes mittunt, quia profecto has in spem suae fiduciae intuentes congerunt, Sed non intuenteS perdunt.
I 4. ISAI. LXI, 8. 2O. Desi. XXXIV, 24. IS. μου. XXI, 27. 27. AGG. I. 6.
476쪽
Par. III CAP. XXII. QUOMODO ADMONENDI SUNT DISCORDES ET PACATI. Aliter admonendi sunt discordes, atque aliter pacati. Discordes namque admonendi sunt, ut certiSSime Sciant,
quia quantistibet virtutibus polleant, spiritales fieri nullatenus possunt, si uniri per concordiam proximis negligunt. Scri' Stum quippe est: si Fructus autem SpirituS eSt caritaS, gau- si dium, pax s. Qui ergo Servare pacem non curat, ferre fructum spiritus recusat. Hinc Paulus ait: si Cum 'sit inter VOS ZelUS et contentio, nonne carnales estis Θ n Hinc iterum quoque dicit: si Pacem sequimini cum omnibus, et San- Iosi ctimoniam, Sine qua nemo videbit Deum v. Hinc rursum admonens ait: si Solliciti servare unitatem spiritus in vinculosi paciS: Unum corpuS et unus Spiritus, sicut vocati estis in si una Spe Vocationis veStrae n. Ad unam ergo vocationis Spem nequaquam pertingitur, Si non ad eam unita cum is proximis mente curratur. At Saepe nonnulli, quo quaedam specialiter dona percipiunt, eo superbiendo donum concordiae, quod maius est, amittunt: ut, Si fortaSSe carnem praecaeteris gulae refrenatione quis edomat, concordare eiS, quOS Superat abstinendo, contemnat. Sed qui abstinentiam a con- a cordia separat, quid admoneat Psalmista, perpendat; ait enim: si Laudate eum in tympano et choro n. In tympano namque sicca et percussa pelliS resonat; in choro autem VoceS S
cietate concordant. Quisquis itaque corpus affligit, at concordiam deserit, Deum quidem laudat in tympano, Sed non a , laudat in choro. Saepe vero dum quosdam maior Scientia erigit, a ceterorum societate disiungit, et quasi, quo plus Sapiunt, eo a concordiae virtute desipiscunt. Hi itaque audiant, quid per semetipsam Veritas dicat: u Habete sal in si vobis, et pacem habete inter vos s. Sal quippe sine pace 3o
non virtutis est donum, sed damnationiS argumentum.
477쪽
OPQuo enim quisque melius sapit, eo concordiam deserens de terius delinquit, et idcirco inexcusabiliter merebitur supplicium, quia prudenter, Si VoluiSSet, potuit vitare peccatum
Quibus recte quoque per Iacobum dicitur: u Quod si gelum
s u amarum habetis, et contentioneS Sunt in corde vestro, si nolite gloriari, et mendaceS eSSe ad 'erSum Veritatem
v Non est ista sapientia desurSum descendens, sed terrena, u animalis, diabolica. Quae autem deSursum est sapientia,
si primum quidem pudica est, deinde pacifica n. Pudicato videlicet quia caste intelligit, pacifica autem quia per elationem se minime a proximorum societate disiungit. Admonendi sunt dissidentes, ut noverint, quod tamdiu nullum boni operis Deo sacrificium immolant, quamdiu a proximorum caritate discordant. Scriptum namque est: si Si offersis si munus tuum ad altare, et ibi recordatus fueris, quia frater utuus habet aliquid adversum te, relinque ibi munus tuum
s ante altare, et Vade priuS reconciliari fratri tuo, et tunc u veniens offeres munuS tuum v. EX qua Scilicet praeceptione pensandum est, quorum hoStia repellitur, quam into-ao lerabilis culpa monstratur. Nam cum mala cuncta bonis sequentibus diluantur, penSemuS, quanta sint mala discordiae, quae nisi extincta funditus fuerit, bonum subsequi non permittunt. Admonendi sunt discordes, ut si aures a mandatis coelestibus declinant, mentis oculos ad consideranda af ea, quae in infimis Versantur, aperiant: quod Saepe a 'eSunius eiusdemque generis sese socialiter Volando non de serunt, et quod gregatim animalia bruta pascuntur. Quia . Si solerter aspicimus, concordando sibi irrationalis natura indicat, quantum malum per discordiam rationalis natura 3o committat, quando haec a rationis intentione perdidit, quod illa motu naturali custodiat. At contra admonendi Sunt pacati, ne dum pluS quam
478쪽
Par. III necesSe eSt pacem quam pOSSident amant, ad perpetuam pervenire non appetant. Plerumque enim gravius intentionem mentium rerum tranquillitas tentat, ut, quo non sunt molesta, quae tenent, eo minus amabilia fiant, quae vocant, et quo delectant praesentia, eo non inquirantur aeterna. SUnde et per semetipsam Veritas loquenS, cum terrenam pacem a Superna distingueret, atque ad venturam discipulos ex praesenti proVocaret ait: si Pacem relinquo Vobis, pacem 6 meam do vobis s. Relinquo Scilicet transitoriam, do mansuram. Si ergo in ea cor, quae relicta est, figitur, nun- io
quam ad illam, quae danda est, pervenitur. Pax igitur praesens ita tenenda est, ut et diligi debeat et contemni, ne, si immoderate diligitur, diligentis animus in culpa capiatur. Unde et admonendi sunt pacati, ne, dum nimis humanam
pacem desiderant, praVos hominum moreS nequaquam re- ISdarguant, et consentiendo perversis ab auctoris sui se pace
disiungant, ne, dum humana seras iurgia metuunt, interni foederis discissione seriantur. Quid est enim pax trans, toria, nisi quoddam vestigium pacis aeternae λ Quid ergo
esse dementius potest, quam Vestigia in pulvere impressa aο diligere, sed ipsum, a quo impresSa Sunt, non amare λ Hinc David, dum totum se ad foedera pacis internae constringeret, teStatur, quod cum malis concordiam non teneret dicens: si Nonne qui te oderunt, Deus, oderam illos, et usuper inimicos tuos tabescebam Θ Persecto odio oderam asst illos: inimici facti sunt mihi s. Inimicos etenim Dei persecto odio odisse, est et quod facti sunt diligere, et quod
faciunt increpare: mores praVorum premere, Vitae prod Se
Pensandum ergo eSt, quando ab increpatione quiescitur, quanta culpa cum pessimis pax tenetur; si Propheta tantus 30 hoc velut in hostiam Deo obtulit, quod contra se pro Domino pravorum inimicitias excitavit. Hinc est, quod tribus
479쪽
Levi assumptis gladiis per castrorum media transiens, quia seriendis noluit peccatoribus parcere, Deo manus dicta est consecrasse. Hinc Phinees peccantium ciVium gratiam spernens coeuntes cum Madianitis perculit, et iram Domini iratus S placavit. Hinc per semetipsam Veritas dicit: si Nolite ar-u bitrari, quia venerim pacem mittere in terram. Non veniu pacem mittere, sed gladium n. Malorum namque cum
incaute amicitiis iungimur, culpis ligamur. Unde Iosaphat, qui tot de anteacta vita praeconiis attollitur, de Achab regis io amicitiis pene periturus increpatur. Cui a Domino per Prophetam dicitur: si Impio praebes auxilium, et his, qui odest runt Dominum, amicitia iungeris, et idcirco iram quidemu Domini merebaris, sed bona opera inventa Sunt in te, eo
si quod abstuleris lucos de terra Iudas. Ab illo enim, qui
Is summe rectuS eSt, eo ipSO iam diScrepat, quo perverSorum amicitiis vita nostra concordat. Admonendi Sunt pacati, ne, si ad correptionis verba prosiliant, temporalem pacem Sibi perturbare sermident. Rursumque admonendi Sunt, ut eandem pacem dilectione integra intrinSecuS teneant, quam perao invectionem vocis Sibi extrinsecus turbant. Quod utrumque provide se David Servasse perhibet, cum dicit: si Cum si his, qui oderunt pacem, eram pacificus: cum loquebar illis,
K impugnabant me gratis η. Ecce et loquenS impugnabatur, et tamen impugnatus erat pacificuS: quia nec insanientes ab cessabat reprehendere, nec reprehenSOS negligebat amare. Hinc etiam Paulus ait: si Si fieri potest, quod eX Vobi S eSt, u cum omnibus hominibuS pacem habenteS D. Hortaturus enim discipulos, ut pacem cum omnibUS haberent, praemisit dicens: u Si fieri potesto, atque Subiunxit: si Quod 3o u ex vobis est v. Difficile quippe erat, ut, Si male acta corriperent, habere pacem cum omnibuS possent. Sed cum
2. Cis. Exod. XXXII. 27 sq. I 4. II Par. XIX, 2. 4. Cis. Num. XXV, 9. 23. Psal CXIX, 7. 7. MATTH. X, 34. 27. R. m. XII, I 8.
480쪽
Par. III temporalis pax in praVorum cordibus ex nostra increpatione confunditur, inviolata, neceSSe eSt, ut in nostro corde Servetur. Recte itaque ait: si Quod ex vobis est h. Ac si nimirum dicat: Quia pax ex duarum partium conSenSu Subsistit, si ab eis, qui corripiuntur, expellitur, integra tamen sin vestra, qui corripitis, mente teneatur. Unde idem rursum discipulos admonet dicens: si Si quis non obedit verbo iam Stro per epi Stolam, hunc notate et non commisceaminisi cum illo, ut confundatur s. Atque illico adiunxit: si Et si nolite ut inimicum existimare illum, sed corripite ut fra- io
utrem D. Ac Si diceret: Pacem cum eo exteriorem Solvite, sed interiorem circa illum medullitus custodite, ut peccantis mentem Sic vestra discordia seriat, quatenus paxa cordibus vestris nec abnegata discedat. CAp. XXIII. QUOMODO ADMONENDI, QUI IURGIA SE- ISRUNT ET PACIFICI. Aliter admonendi sunt seminantes iurgia,
atque aliter pacifici. Admonendi namque sunt, qui iurgia
Seminant, ut, cuiuS Sint SequaceS, agnoScant. De apoStata
quippe angelo Scriptum est, cum bonae messi inserta fuissent giganta: si Inimicus homo hoc secit n. De cuius etiam aomembro per Salomonem dicitur: u Homo apOStata, Vir sinutilis: graditur ore perverSo, annuit OculiS, terit pede, si digito loquitur, pravo corde machinatur malum, et omnisi tempore iurgia seminato. Ecce, quem Seminantem iurgia dicere voluit, prius apostatam nominavit; quia nisi more asSuperbientis angeli a conspectu Conditori S prius intus aver-Sione mentis caderet, foras postmodum usque ad seminanda iurgia non veniret. Qui recte describitur, quod annuit oculis, digito loquitur, terit pede. Interior namque eSt cu-Stodia, quae ordinata Servat exteriuS membra. Qui ergo 3οStatum mentis perdidit, subsequenter foras in inconstantiam
i I. li Thess. III, I 4. 24. μου. VI, 12.2O. MATTH. XIII, 28.