장음표시 사용
161쪽
irgo visens cumissio in ter 'is , vix utros externos ab illo excepit
savores. LIcet in antecedentibus non pauca de cultu, quo deipara Deum suum coluit in terris, disseruerimus; attamen non erit inutile, si denuo ea de re tractemus & speciatim expendamus, quam parcus fuerit Chri Fus Jesus, ut matrem suam aut blandis alloquiis, aut externis favoribus recrearet, licet illa tota in hoc fuerit, ut cum coleret religiosissime.
Verba, quibus CHRISTUS matre uam legitur allocutus, non
magnam prae se ferunt obse man
inod ad verba attinet, quibus Iesus
matrem suam est allocutus , & quae leguntur in scripturis,illa non blandimenta, non honoris exhibitionem, non sin Eularem observantiam, non grandem de
162쪽
matre ejus existimationem prae se ferunt: unde etiam nonnullis sentiis visa sunt quamdam deiparae reprehensionem continere. Verba illa habentur Lucae a. ubi
matri dicenti: fili, quid feciLsi nobis sic λ
eccepater tuus ego dolentes quaerebam, te; non respondit ad instar consolantis, aut dolorem mitigantis, aut parentes demisse honorantis, sed grandi auctoritate, ει quasi reprehendentis specie ait: quid est; quod me quaerebatis Θ nesciebatis, quia in his, quae Patris mei sunt, oportet me esse Zio Cana Galilaa deficiente in nuptiis vino, Joan: ut sponsorum consulat pudori, mater Iesu summa cum modestia illi dicit: vinum non habent. Et dicit ei Iesus; quq verba λ quae nemo cogitare posset a filiorum optimo matrum optimq dici posse. Quid ergo Zdicit illi, a qua vitam acceperat, cujuS lacte pastus erat, qui cum ipso fugerat in Egyptum, quae cum ipso inde redierat in
Oreth, in cujus aede vixerat, communi mensa usus fuerat, & cui seipsum seb-diderat, &, ut verbo dicam, qΠacum pleraque communia habebat, tali matri dicit: quid mihi in tibi est mulier Θ perindeae si nihil cum illa commune haberet. Quid credis causae fuit, ut Iesus matrem
163쪽
istum in modum lloquereturὸ certe nulIamatris vel minima culpa. Nam quod illum quaesierat absentem , non incredul1tatis fuerat, quasi illum non recordaret ar esse Deum; sed fuit materni obsequii ac charitatis:quae sciens Dei filium altissimo consilio elegisse humanae naturq & pueritiae ne cessitatem & infirmitatem, etiam sciebat, eum elegisse, ut suae infantiae & pueritiae infirmitatibus & necessitatibus materna
charitas subveniret. Quisivit ergo illum, non oblita, quis ille es et, sed quia optime recordabatur, quid suo Jesis ex mi*ricordia tufirmo & indigenti a se deberetur. Cum ergo Maria querendo Filium non peccaverit, in verbis Iesu non vera reprehensio, sed tantummodo esse potuit quaedam species reprehensionis.
Cur JE s u s Matrem altaquens, nsus fuerit verbis quandam reprehem
Prima ratis. Ta Ac reprehensionis specie usus est, ' Primo: ut eum nonnihil excedentem limites.
164쪽
limites observantiae filiorum erga parentes, cogitarent parentibus majorem; &ita esse Filium hominis, ut esset etiam Filius Dei; ac ita matrem & patrem habere
in terris, ut etiam Patrem naberet in coelis ; illisque ratione carnis assumptae ita esse subditum, ut ratione divinitatis illi agnoscerentur suo Filio esse subditi. Ait crgo matri ac patri putatilio: Nesciebatis, quia in his, qua Patris mei sunt, oportet me esse Θ ut ex istis verbis &Legisperiti &Doctores, quorum erat in medio, caperent occasionem a Maria & Iosepho quaerendi , quis esset Iesus quomodo per Angelum nuntiatus Θ conceptus de Spiritu Sancto P per Stellam magis. revelatus , & per Angelos pastoribus euangeligatus p Eadem de causa dixit Iesus: quid mihi Cr tibi est mulier λ ita enim loquens voluit ostendere, se potestatem, qua pa'
trabat miracula, non a matre, sed acce-
usu istius Wotis, scd pisse a Patre aeterno; nec se in potestatis dependere a maternis a consilio Patris Omnipotentis.
165쪽
itio Tractatus Ι. de Cultu Ss. g. LXVII.
Secunda ratio. Ecundo : usus est ista reprehensionis V specie , ut innotesceret nobis , tam summum Mariae studium in colendo suo Filio , quam illius stupenda humilitas.. Nam verbis quasi durioribus perstridia a Filio, nihil de suo erga illum amore, nihil de suo remittens obsequio, ea ipsa verba, non ut dura repellit, sed ut pretiosissima
recondit, non in memoria, sed in corde suo. Mater ejus conservabat omnia verba
haec in cordes o. ri cur in corde suo Θ ut se os heoderet non illis offensam, sed ga dere se illis esse instructam λ seque ansemitus probare, quod etiam suo cum dolores, suique neglectu aeterni Patris negomtia perficerentur. O animam religiosissimam l o animam ab omni sui ipsius a more expurgatissimam l O animam omnia , quae Iesu sint, honorantem , & in ejus honore minime de sto honore cogiis tantem l sic cum in Cana Galilaae in om nium presentia tisin matrem suam hin, miliaret, quasi dedignans matris illam nomine honorare , eamque alloquens,
166쪽
quasi extraneam , cujus preces nullius apud se momenti forent ; nihilominus ipsa majori ejus gloriae desiderio agnosci tur aestuare. Cum enim diceret magnae auctoritatis & parvae erga matrem pietatis ostensione : ut id mihi in tibi est mulier Θ Joan: 2: 4, nondum venit hora mea. Quid Agaria pdoletne repulsam ρ Erubescitne quia mulser, & non mater vocabatur λ Tu baturne, quia Iesus videtur declarare, nihil sibi cum ipsa esse commune Θ non commota mulieris appellatione, non obrepulsam pudefacta, non hesa his verbis: quid mihi tibi mulier λ Quin potius illis /ad Mus cultum magis cxcitata, ait ministris r uuodcunque dixerit vobis, facite. Itaque commendat obedientiam erga Ie funi, dum Iesus ejus existimationem videtur negligere: jubet, ut verba Iesu audiantur, dum tisin ejus verba quasi non audit: tamque plena est devotionis, &observantiae erga Iesum, ut haec ejuS ver
ba : quid mihi tar tibi eLl mulier Θ honoret& aaoret tanquam verba Dei Filio divignissima , & ejus Matri aptissime dieti.
Non offenditur ergo illorum verborum apparenti duritia, quin potius recreatur
recondita in illis sapientia, nec in illis in-ri s venit,
167쪽
venit, quo erubescat, sed ex illis discit, quo Filium colat submissius. Sui ergo honoris oblita, hanc legem ad Filii inisanxit honorem: uuodcumque dixerit vo bis , facite. Chri Fus quasi durioribus ver bis luam Matrem allacutus est, ut illis suae Matris tentata virtus omnibus innotesceret, omnesque ejus exemplo discerent, omnia 'su verba revereri, ea co servare in corde , nec unquam dicere
I Π eum incredulis Capharnaitis: Durin e LEhic sermo, in quis potens eum audire λ
Animae CHRISTUΜ amanti, nihil durum in CHRISTI Uer
R I AE. ΛNimae Christum amanti nihil duruili est in Chriati verbis. Firmissime credit eum habere verba vitae aeternae. Et quamvis cum Maria & Ioseph non te Ogat, quae dicit Iesus, credit tamen, quae nondum intelligit, bona esse verba. Conservat ergo ea & confert in corde suo.
Pulchre Augustinus ,= durus esi sermo, in In ιti s η . nθndum intellectus erit, durus fit impio, tibi
168쪽
autem pietate molliatur: quia quandoque so vetur, C in tibi oleum, in usque ad ossest penetrabit: hoc est, si audiamus aut u-gamus verba Dei, & carnis sensui dura aut abiurda quaedam videantur, tum si miter credendum, in illis nihil non eo sanctum, nihil non Deo dignum, nihil
quod nostram reverentiam non mereatur.
Ista autem pia eredulitate fiet, ut tandem elucescat abscondita veritas, quae nos si18 luce exhilarabit, di suo pauo reficiet. Sic a Maria non intelligens, quae Laesus sibi loquebatur dicens: nes Iebatis, quia in his, qua Patris mei sunt, oporici me esse λ er Luc: 2: 4'. ait tamen illa verba, licet necdum a se imtellecta, esse plena sapientiae, illoque di, missima, qui est Patris verbum incommutabile . atquc haec pia fide Maria per-Huita est ad intelligentiam.
MAR1A 'o nos docet exemplo, in Serbis Dei non cognoscere , nisi voluntatem Dei.
DEinde illa animi demissione ,qua M Uria filii sui verba audivit, eaque Tene ratione,quae us verba conservavit in corde
169쪽
de silao, docemur, ne illa a Deo ejusve ministris velimus audire, quae sunt aut ad nostram gloriam, aut quae nostrae blandiuntur voluntati; sed tantum ea, quae aut extirpandis vitiorum radicibus, aut vir tutibus conservandis noscuntur prodesse. Cum Saul reprehenderetur a Samuese, &cogeretur a ire, quq suae superbiae displicebant, ait quidem illi peccavi; sed magis de suo honore quam de anime salute a Reg: Is: sollicitus, illico addit: sed nunc honora me '' coram senioribus Populi in coram Israel. Hunc superbum Regem plerique potius eligunt imitari, quam humillimam virginem, cui hoc erat auditu jucundum, quod erat sue saluti profuturum .Hinc etiam plerique aut obmurmurant divinae )ustitiae, quae non permittit ut sit dedecus peccati,& desit decus vindietq; vel etiam volunt
perversi, ut Deus rationem medendi peccatis aut conservandi virtutem ab aegris accipiat. Ab hac perversiitate longe erat regius Propheta , quando Deum orabat, dicens: viam iniquitatis amove a me, tarde lege tua miserere mei. Et merito , ait in Serme q. in citata verba Ambrosius, quia vulnus grande
εἰς λι - Cr vetus est, in diti serpens, perfectioris Medicinae remedia deposcit obsecrans, ut
170쪽
Domini legitima curatione curetur. Cito refricatur vulnus, quod1 anatum medicinae lege non fuerit; imo etiam seriorem curatio sentis profectam. Exigit ergo Medicinae ratio, ut aut sectione, aut ad Ene curetur. Nisi enim putrefacta recidantur, aut humor inutilis decoquatur, frustra Medicinae manus adhibentur ad vulnera. Ideoque bonus M
dicus huiusmodi aegrum legitime dicit se e randum , ut post Medicina proficere. L ge ergo miseretur, qui cum justitia sapienti que miseretur, ut ea dimittat quaescit jure pose dimitti: ne cum alterius miseretur ,seipsum legi faciat obnoxium. Agag pon quam miseratione donatus est, fecit peccare Saul; peccavit enim in ipsa misericordia, , in ideo peccavit post misericordiam. Co sideremus etiam, ne in ipsum deteriorem faciamus , cous miseremur injuste; plerumque,uon coercere delinquentes, majoris auste
ritatis efε, quam si ulciscaris. Traduntur enim in pagiones ignominia, qui, cum aliquid inhonensum commiserint, nullum culpae pre rium ferunt. Denique eos, qui cognitorem Deum suorum scelerum non putabant, in quasi sine Judice'sine lege vivebant, tria dis illos, inquit, Deus in reprobum sensum , quia elegerunt viam iniquitatis, viam autem