장음표시 사용
101쪽
De autographis hoc tantum aeeipi velim. In apographis enim frequenter admodum monogramma omissiim est, quia illud fere otiosum credebat monacnorum vulgu7. Nemo non videt maximam diplomatis vim pendere a subscriptioitidi Principis; sed quum liuius vice fungeretur monogramma, abesse sane illud iron potuit ab anthentico diplomate. Recte proinde B A L D V s ad L.I. Bene a Gmme C. de quadriennii praefriptisne n. 4. 1idem instrumento derogat, in quo sigilum non adparet. Per signum monogramma intelligit, utpote quod verba eius 1iquido ostendunt. Ita vero ait: sequitur in textu; ex epistat. mate, glos exponit . quod istus est, quod Imperator Derre δε- Iet: vel es scriptura, quam ψs Princeps fribit, et ideo, cum omnes Caesares habeant de consuetudine in medio quorumcunque instrumentorum, procedentium de aula Caesarea, facere C E RTA sLITTERAs GROsSAS CUM CERTIs Aillud Aguum non inuenitur, tale instrumentum nullius es namienti. Itaque Pro apochis tantum, non pro authenticis haberi debent diplo-rnata ex hoc amo, quae fine Inonogrammate occurrunt. V. C. a Av ni s in Ariadis m-grammat. I p. ac Rgum germanicor.
Quumque Reges Francicae stirpis Caroli omnes, itemque Amolis, et ex Regibus Germanicis Conradiis I. non nisi cruci formibus, reliqui vero quadrisommibus Monogrammatibus usi sint, g. XL. constaquens est, vi pro spuriis haberi debeant, quotquot his cruciformia, illis vero quadrata adfinguntur. '
ReguIa haee tam certa est, Vt et imposiores parce eontra eam peccarint, et non nisi pauca exempla contraria reperianis tur. Amolso tamen quadriforme monogramma tribuitur apud C H RI s T o P H. B R O W Ε Ru bi in annal. Treiιirens T. I. L. IX. p. et crucisorine Ludovici Pii monogramma habetur in xxxvi NANDI vGHELLI Italia Dcra Tom. VIII. p. s. quae
manifesto falsa esse quiIibet facile per se intelligit.
I. L. Diximus titularia monogrammata Ottonis II. Imp.
102쪽
Imp. temporibus primum coepisse. Vnde iam spon. te liquet, omnia, quae aetatem istam anteuertunt, m nogrammata nominalia esse, et titularia, quae Primi. pibus prioribus tribuuntur, merito reiicienda. 'φ Vix ergo dignum refutatione est monoMamma HenrIei Dquod imperiale nomen complectitur et aeri incisum exhibee CAROLvs Du CANGE in Glossario v. monogramma, quia potius Henrico II. Iinp. conuenit, cui illud proinde vindicauit RE V. ABBAS GOTTWICENS Is ii CHRONICO T. I. P. I. L. IL c. II. g. V. p. rηr. Sic quoque DANIEI. PAPEBRO CH tu Proran antiquar. P. I. cap. IV. β. D. recte salsi dainnavit omnia Ottonis M. titularia monogmammata. Tale vero Occiaerit in HENR. ΜΕΙΒΟΜII Scriptori re german. Tomo I P. Va. quod Haeter nomen titulos IMPERATOR AUGUSTU resert.
s. LI. Quamquam ex communi Dd. sententia diuersiatas manus vel atramenti sumectum reddit insti umen nim, quod ab una persena eodemque tempore scriptum perhibetur: aliter tamen se res habet in monogrammate. Quum enim vel Ρrincipes ipsi, vel iussu illo. rum alii illud subnotarent, nihil sane fidei eius detra. hi potest ideo, quod alia manu, Vel alio atramento quam ipsa charta scriptum reperiatiar. Nonne fieri potuit, Vt alius notariorum monogramma effingeret, alius vero ipsam claartam conscriberet t. LII. Denique ex definitione monogrammatis facile constabit in falsi suspicionem Venire monogramma, in quo litterae reperi tur nomen aut elogium non intrantes. Quis enim credat Principem aut notarium monogramma pingentem, ignorasse, quibus litteris K a nomen
103쪽
76 SECTIO II. DE EXTERNI snomen aut titulus constet 8 Idcirco non fit verosimile addidisse eum litteras, quae ad fori andum mono. gramma nequaquam pertinere vel stupidus intelligit, praeiertim quum quilibet Principum in promtu habuerit aliqua specimina, in quibus nec abundet, nec deficiat quidquam litterarum.
Ex TvRNIs diplomatum notis porro accensentur sigilla, quae nobilissimam rei di tomaticae partem, et praecipuum de fide chartarum constituunt. Quemadmodum vero sigilla ideo gentibus placuerunt, ut ope illorum auctoritatem fidemque plenissimam litteris instrumentisclue conciliarent: ita quoque. nemo non animaduertit Igna illa esse diplomatibus in imisMei causa vel impressa vel adpensa. 'Hinc sormulae diplomatum solemnes, quibus annexi sigilli suboritas siligulari elogio inculcatur: non abs re visum est. vi huius formae insiturio inconcussa et inrecisa maneat sIGiLLI IMPREssio NE rem sabiliter roborare item: ne praedicturquisquam di inceps inquistare, molestare, perturbare praesumat praesentis paginae conscriptione a- ι G i L L I MEI impressione eos in perpetuum communiui Ad perZetuam huius largitionis conis firmationem praesentis paginae testimonium SIGILLI ΜEI tm. prcssione communiui, et quae sulit aliae.
Iam vero primo omnium obseritanda est alia vocis sigilli significatio, quam supra iam attigimus.' Saepς
104쪽
, Saepe enim sigillum ipsum instrumentum seu diploma denotat. Ita LEX ALAMANNORait: si quisfigidum Ducis neglexerit, aut mandatum vel signum qualecunque, quod mandauerit, duodecim solidis sit culpabilis. Hic enim manifesto sigillium pro edicto ducis accipitur, sigillo corroborato. Plura huius rei exempla obseruauit CAROLVS DV PREsNE in Glossario v. Suillum. g. m. Antiquissimum sigillorum usiam apud Francos
loquuntur GESTA FRANCORVM Cap. XII. Requirentes inuenerunt in rhesauro Regis annulum Godouei inscriptione vel imagine insimistum, et GREGORIVS TVRONENS I s L. V. cap. III. Sinonem Referendarium annulum Signent tenuisse stribit. add. M AB ILLON L. II. de rediplomat. c. XIV. c. XVI.
LVI. Apud Germanos sigillorum vetustatem satis euin. eit Charta Arnolfi Ducis Boioariorum de a. D C C C CL xxx III. apud MEI CHEL BECH in Chron. Frisim gens P. I. p. aν. in qua sigilli in subscriptione mentioni: iussinus ei hoc praeceptum auctoritatis nostrae conscribi, et ut nunc per futura tempora melius credatur, etfrmius ob uetur stilli nostri impressione inrignirifecimus. Quin et antiquioribus Germaniae Ducibus sigilla iam usitata fuisse clarissimis argumentis probauit Reu. Praesul Got icensis in C H R O N. T. I. L. II. g. XII. g. LVII. Quatuor autem circa sigilla obseruanda sunt I. materia sigillorum II. modus annectendi si illa III. effigies Regis vel Imperatoris, quae in sigillo re. Κ 3 praesem
105쪽
sreTIO II. DE EXTERNI spraesentatur, et denique IV. inscriptiones sigillorum blateria sigillorum Varia est, et potissimum quadru
plex, aurea, argentea, Plumbea et cerea. IO. MICHAEL HEI NEC CIus de Sigillis veter. Germanor. P. Le. IV. Tetri
Praevaluit autem eera' in sigillis si materiae vutitatem et mollitiem ceteris ad usum adcommodatior: ideoque in antiquissimis chartis diplomatisque tam Francicis Merouingicae et Carolin*cae stirpis apud ΜABILLONIVM, quam germaniciS, utpote Conradinis, quae exhibet CHRON. GOTT ICENSE L. II. Henricianis, Ottonianis aliisque cerea sigilla frequemtius reperiuntur. Variatum quoqUe est in eolore cerae in Villis usurpat . Alba cera sub stirpe prima et secunda Regum FrancorUm, aliquando paullum rubricata obtinuit aucto ΜABILI ON L. II. de re dia plomat. c. XVI. Idem cerae color insematur in sigil. sis diplomatum Conradinorum et Henricianorum, Uti testatur CHRON. G O T T W I C. L. II. Cap. I./XIII. item Ottonis Μ. quod ostendit BENIAMIN LEUBERMagdeburgisiben Stape jug v. IT a. et sequentium imperatorum sigilla pleraque candidae cerae impressa reperimus.
Quamuis vero W I LT H E M I V s in Vindie. histor.' o Censiura Conrini p. Sy. antiquissima Francorum sigilla luteum colorem prae se ferre existimet, eumdeiraque omnium primum in diplomatibus medii aeui locumo tinuisse contendat IO. MICH. HEI NEC CIVS de S c illis Pari. I. cap. VI. g. III. tribuendum tamen hoc esto temPO-
106쪽
. DIPLO MATUM NOTI si tatemporis diuturnitati, quae illum colorem induxit Candidissima enim cera cum tempore fauescit, et sigilla, ouae extrinsectus lutea videntur, intrinsecus candidi runt coloris. Rubrae seu miniatae et viridiscerae usus non quidem nullus apud Germanos sitit, sed tamen paullo serius inualuit. Ex Imperatoribus rubra cera primus sorte signauit Fridericus I. Huius enim sigillum diplomati Spirensibus concesse annexum ita describit CHRIs TOPH. LEHΜANNUS In Chrom rens L. V. c.' p. I. das Siges disses Bri es tu in then Mach mis dissen Uridericus Dei gratia Romanorum Imperator Augustus. .ed quum hoc sigillum etiam monogrammatis figuram praeserat, quod plane sinpilare et inselens est, de eius fide amaplius seliberandum videtur. Post interregni tempora paullo frequentius rubri coloris usus adhiberi coeapit, et magno in pretio haberi, siquidem teste Io. sΕ-BAs T. ΜvLLERO in Anna Saxon. Sigismundus Imp. ex Misinensibus primum Friderico bellicose, Electori XXV. Mart. M CCCCXXIII. hac cera signandi faculatatem concessit. Er thiit Um die besondere Grais, sunt verba scriptoris) dor er und sine Erben turbasi Tu eiu gen niten, a*r Herzoge Tu Sach en und des Reicti Chur fursen alis ore Brisse mit rothen Naesse versiegela
Viridi cera principes imp. magis quam Imperatores et Reges Germaniae in sigil Iis deleliati sunt, licet Galliae Reges eam quoque In deliciis habuerint, uti at . ctor est M A BIL L O N L. IL-re diplomat. cap. XVI. g. I. Quamuis vero et huius coloris usus redentior si uti diximus,
107쪽
8o SECTIO II. DE EXTERNI smus, non tamen a saeculo XIV. demum obtinuit, ceu sibi persuasit HEI NEC CIus de Similis i. c. g. VIII. sed integro saeculo prius, quia Henricus illiustris, Marchio Misnensis iam a. MCCLXXXV. hac cera diploma signauit. V. V. C. IO. GOTTLOB HORN in
Henrico illustri Cap. VIII. g. XXV. XXVL . LXI.
Caeterum sigilla eo maiorem prae se serunt antiquitatem, quo aridior magisque exsiccata est cera, ex qua conflata sunt. Hinc spurium omnino censeri debet, quod ceu antiquius venditatur sigillum, in quo cera mollis adhuc et pinguis adparet.
Neque vero adeo perpetuus fuit cereorum sigillorum vius, Ut Plane eXularent aurea, uti visum est BENIAMIN LEUBERO de Stapula Saxonica l. c. etBERN HARDO ΑΜΑLLINTRO aede Archicancellariis et Cancellar. p. edit. Mencteri. Nam uti mos auro signandi litteras satis antiquus est, et iam a Graecis Imperatoribus usurpatus: ita quoque Franci aeque ae Germanici Imperatores aurea nonnumquam sigilla
adhibuerunt. Praesertim locus ilis fuit in negotiis grauioribus, in quibus ipsa imperii maiestas hoc po
stulare videbatur, uti eleganter obseruat laudatus HEI. NEC CIus de Sigillis P. I. Cap. IV. VIII et litteris paullo maioris momenti, Ut externo etiam ilendore illarum alictoritatem facerent testatiorem. Diplomata aureo vel plumbeo sigillo munita proprie vocantur bullae, de quibus ex instituto egit H E N R. G v N T H E R. THvLEMARIus in opere de bullis. add. IO. FRIDERI Cus
108쪽
Ricvs PFEFFINGAR in Notis ad Vitriarium L. Ltit. II g. XIII. M. b.
Nihil attinet hic recensere aureas bullas Carolin. gorum, quia otium hic nobis secit HEI NEC CIvs l. c. . V. seu Germanicorum tapp. qUae memorantur, aurea sigilla non ignorare forsan operae pretium erit. Otto I. auro diploma signauit apud GoLDAsΥVM Constitui. Imperiac Tom. L p. 2IL quem sequutus est Otto III. uti patet ex eius diplomate de a. D C C C C X C I X. apud MARGARINVM in Busiario Casnens Tom.II.8.6I. cuius haec est subscriptio: manu propria subfirmavimus et aurea bulla nostrae Maiestatis communiri praecepistis. Henricus II. aurea bulla diploma, ecclesiae Paderhomnensi concessiim, confirmasse dicitur, sed eamdem tantum inauratam esse testatur SCHATEN IVs L. V. Annal. Paderbornens Tom. L p. 2 N. Henrici III. auream bullam describit Bu CHELivs in Notis ad milheta. Iudam p. Iaes qualis et laudatur in Chronico C lae 7 L. II. e. II. At Henricum IV. a bullarum usu plane abstinuim censeo, quia Breschiana laudata HEI NE C. Cio Cap. IX. g. XLIII. merito sagacioribus serdet. Si fides s Λ R O NIO Mnes. ecclesiastic. Tom. XII. ad a. IIaa. Henricus V. litteras, quibus ius inuestiturae per annulum et baculum cessit Calixto ΙΙ. P. R. aureo sigillo communiuit. '
Variae commemorantur Caroli M. aureae bullae, sed aliae dubiae sint fidei,aliae surto subreptae sunt,de quarum γνησιο νητι nemo iudicare potest.
109쪽
. LXIIII., Nec exstinfla cum Henrico V. Imp. stirpe sal,
ca euanuisse usum aurearum hullarum satis demonstrat subscriptio diplomatis, quo Lotharius Abbatiam Stabulensem in tuam et imperii tutelam sitscepita. MC xxxv II. apud LuNIG ecclesiassis Tom. III. p. 7NI. n ut hoc rarum inconuulsumque in omnia rempora maneat. hoe praeceptum et propria manu fσnaviamus, et aurea sulla insigniri fecimus. Conradum III. aureis bullis usium esse exfAM. G v I CN ENON Biblio. theca Sebusiana probat CARO Lus hv CANGE in Glossar. voc. Bulla. Non una, sed variae bullae aureae Friderici I. laudantur a scriptoribus BRO WERO , t Trevire . L. XIV. a. Issi. MADERO Antiqestat. t Brunsvic. p. IIN. alsisque. Talis quoque est, qua munitum est diploma, quo Ducatus Westphaliae HenrDei Leonis proseripti philippo Archiepiscopo Colmniensi adsignatus est, apud GELENI UM Lib. VII. Symtagnuπ.p. F. into Iv. et Philippus IV. diuo illi imperii aemuli, priorum Imperate in morem auro sagnam di diplomata sequuti sunt. De illo hoc compe tum est ex subscriptione litterarum ad Mediolanenses de a. M C C IX. apud L ii N I a Tom. I. Codis. Ital. di linat. p. K. v. 7. Huius vero bullam auream describit GELENIus in Vita S. Engesserti .sa. Non PO-tuit non Fridericus II. qui imperii maiestati tuendae let augendae adeo intentus fuit eamdem sigillis aureis lquoque prae se ferre, quonim plura, quam ullius Imp. commemorantur. Tale aclpensium reperio diplomati, quod de libertate principum dedit a. McC Ix x x II. prolato a viro illustri IO. P E T R. D E Lu D E-
110쪽
DI PLO MATUM NOTIS.. 83w rci in Reliqu. RUCtor. Tom. VII. L. IV. p.SIN. cui aliungimus reliquas bullas aureas, qUas hanc in rem producit HEI NEC CIUS Part. I. c. IV. g. V. I.M.
f. LXV. Collapse maFi Interregni temporibus Caeserum auctoritate, splendor quoque sigillorum obseleuit, si
Ut V. C. IO. GUIL. HOFFΜANNUS, qui summa cum
cura diplomata Henrici VII. Conradi IV. Guillelmi Bataui, Richardi et Alfonsi excussit in Iure pubi. quia
in S. R. I. magni Interregni tempor. obtinuit 1s. XXXI. H. nullam horum Imperatorum auream bullam obserum uerit. Redeunte vero post Interregnum laetiore rerum faeie, sensim aurearum bullarum usus rediit, et . nullus fuit postea imperator, quin auro si ibinde signa. . iterit diplomata. Hinc exstant aureae bullae Rudol
phi I. Ludovici Bauari, Caroli IV. Sigismundi, Fri-
rum insequentium, de quibus T HvLEMARIus in tr. de bullis aureis cap. II. p. I.
In quantitate bullarum aureartim non est cur eru,rumdem varietatem miremur. Etenim haec Caesarum magnificentia plurimum constitit, et hic plerum. que non tam imperatoris liberalitas aestimanda, quam eius sumtuum erogatio, cuius gratia diploma comcedebatur.
Argentearum bullarum uti nullus fuit apud Ger manos usus ; ita quoque altum de illis ubique silena