장음표시 사용
121쪽
re sed supporumr, ido,non a monstratii propra quidditas, licet
nisione, quid est 'opter quid possit
plexa,alia sunt linurediria, Mindc- moniti abilia,d alia mediata, lae-mos rabilia,ita inter ipsa quiddita res significatas per diffinitiones, alia es imir mea , quae non miescit per derii ationem, ut est quidditas abiecti exhmata peremus, Histerentiam , verbiWatia anima rationale, & alia est Oidditas m diata,quae per aliam demonstratin verbi gratia quiddiem passionis iiDnotescit per muliditatem Rhiem exintio deducitur duplex diffinitio altera, quae nuRo modo, est dei γοα- strabifis, puta in , quaestior habo aliam priorem,in animalia innale .etio, ut diffii ministiditiis,'iis in prox a uitia epiam, ei pi opimvali diffinitio ita ei principi uri demonstratis emisit esse rem
finitio passiionis explic a quid , dc pri xer iij illuas , cum totum es quiddilatilium passionis sit 'OP:ω ussu quidditatiuum subiecti. 1si supposito dicetulum. est iiidditatem passionis posse demonstrari . Et probatur mamza ilis quidditas passionis habet allain culilditaten priorem, per quan demonii retur , nempe quiddita-.tem subiecti ergo per illam potest demonstrari ; sicut tum passio de monstratur de subiecto, ita qui itas passionis per quidditatem subiecti, ut conliae in hac demonitratio neri mue animal rationale est aptum natum ridere 3 omnis homo est animal rationalem ergo , C. Notat tamen quod unociam demonstratur illam esse uiciditate Demonstratur enim necessarium esse. ut homo sit aptus natus ridcrc, non autem demoriitratur, quod i
laris udditas ipsi passionis, scii quod illa sit diffinitio quidditatis
122쪽
primo confides ari similia, .disesimilia is deinde videre an aliqua sit una ratio conuntinis ominnibus illis , quod si metit signum est, quod conuenit illi una diminmitio. Si vero non rediicaritur, ni
s ad duasi vel plures, non inprae henduntii si una diffinitione Exempli gratia . Considero nam hominem esse rationalem, alium, omnes, de video qutim homini dissimilem,esse hinni bile,&iariter immerses,quae rationes non c5 praehenduntur sub una,At ideo homo, equus habent distinctas diis
168. Dubitat Hie Magister Smtositam istarum viarum aulignauerit Aristotcles . t propriam, Ercspondet tria. Primum cst quod non reprobat ψm diuisionis, immo se ferit esse utilem, icina inquirendum genus . Secundum est
non sufficit , sed dum superiora diuiduntur , sinii compommtur inlatiora , nam differentia diuitiua superioris est in serioris constitutiva. Et hanc sere amellat Aristoteles viam compositionis. Tertium est , quod in diffinitionibus pro deruium cst a notioribus no-Dis, ruta, cx compositis peplebus ad limplicia , d lirperiora gene- . Insuper alia, circa nucifigationem medii in de sisti alione, propter quid, lacile constante Uittis , Himiliter quae in fine omnium docet circa modum e r-gnos endi principia complexa,constant ex dicti a nobis supra cap.r6. explicantibus quid sit habitus Primonim principiorum, qui dicitur intellectus, de quo etiam alia tractabimus in nostris Confercntiis . Et modo concludo hunc Iibrum dicens ciam Magistro Soto Inter obscuritatem , prolixitatemque huius operis cum nauigaiierim . haud scio unde plus damni
acciperem e Vt ortaque tamen Deo
lebetur quod emerserim, cui laus in aeuum sit perputua.
123쪽
ctat de Syllogisino dialectio, seu probabili, propter cuius expliciationem octo libros conposuit, quos vocavit Ano, picorum,idest de iocis. Nam,topos, grςc est i iquod latin locus . Explicat autem
mentem suam Aristoteli it dicens in teiadere viam .eat inirem inue
nire , qua de omii proposita quς- stione probabili possimus argumetatione disputare. Et hoc nihiIaliud est , quam docere ex quibus cna Iescat talis ratiocinatio probabilis,ae quosdam quasi nid is, ac ioca aperire , unde promantur argumenta probabilia. Ostendit etiam Aristo. varias utilitates huius tractatus quas refere M. Massiius eo. a. losic in fine,lib. Viscura mi tione narrat quam plures antiquos,&graues Doctores, qui de hac materia peculiaria volumina uulgauerunt Aenostris temporibin parum, uenihil curant Dinoo , e quod magis est, D. Thom. cum fere omnia
opera Phylosophi ex posuerit, nihil nobis reliquit dictum de libris Topicoriam . verum aliqvi breuiter dicem se sumiant ad intelligendos modos loquendi in hae paere. Et eadem breuitate conabimur aliqua prononere fallaciis. vecognoicatur Ullogismus sophisicin ,α sic logie quoad eius putes erit aliquantulum explicata.
Explicatu, quid Aratiocinatio dial
mea , propositio dialictica , quastis
hocnom Dialectica mi toties sumitur pro eodem quo, logica,& ita solet accipia stan mulistis. At,si in rigore accipiatur, ε iuxta sensum Aristotelis, QD. Di me, viniinatur dialectica haec par logicae,quae dicitur Topica quia tractat ue locis, dialed i Quia in inlii materia probabiliternisputat, aut docet disputare in supposito ex plicanin sine omis ter
124쪽
δ immediatis. Tertius habitus est
sapientia,quae non diuiditur contra scientiam, ut oppositum contrai misitum, sed quia se habet ex ad litione ad scientiam , ut docuit D. Thom opus e o. q. art. 2.ad. I. inpientia euim est haoitus cx princi . Diis procedens infercndo in rci. Dando veritates,addit autem supra scientiam , quod csoluit per viti mam causam , seu prima principia. Et quin priucipia, ex quibus procedit,sint uniuersalissima,reflectit supra sua principia, aliarum scientiarum explicando defendcndo, non autem de monstrando, scualiter probando ilia . Et propterea
sistet clici quod sapie includit
intellectum,.scientiam . quia ex una narte deducit conclusiones, .&ex altera explicat,& defendit principia, quae ad intellectum attinent.
Explicatur disseremtia scientia alus, nempe opinio ne de humana, s suis
D plena notitiam quid-ditatis scientiae restat
. - modo explicare alios habitus intelle aIes imperfectos sui obscuri sunt, de non inclinant ansallibiliter ad verum, cisti sunt tres,nemph opimo,sides,3c suspicio.
Et , quia tota distinctio, penes certum, Wimerium,elarum .
obscurum,ante omnia explicandum
est quid sit emitudo , quot modis continga quid sit euidentia, Sellarita , de ilibus modis inuenia: r c 1. Igitus eertitudo nihil aliud
est, Mam et terminatio, seu adhae-ιna inpellectus ad unum. Et in triplex, alia eli formalis, qua reperitur in ipso actu intel Iectus, quo dc-
terminatur. ii seu adhaeret ad unum
obie m talia est certitudo lable ctiva, illa, nemp8 , quareth in ipso Maiecto,de qua cathliportitudinem forma Iem t alia in certitudo subiectiva.& est illa , quae Dr enita ipso intepecti . qui est subi
ctum actus , in quo est certitudo formalis Diciturq;certitudo forma Iis causata,& obiectiva, subiectiva est certitudo'eauianti in propter qnanto certitudo causans est maior , tanto est fortior certitudo causata . Et hac latione quia prima principia in se habent iussicie tem rationem, ut per se ossint determinare intellectum ac eorum assensum , ideo ait ensus circa illa ceratior est assensu scientifico , qui re solititur in prima principia in se visa, e nita. Ex parte vero subiecti tunc proucnit certitudo,quando obiectum per se ipsum non est sufficiens ad deterininandum intellectum,qui ex. moti me, imperio voluntatis determinatur ad tale
obice um, tire contingit in fide,&runc supplet voluntas effectum obiecti, cinuenitur assensus cum
. 62. Elidentia nihil aliud est
quam modus ille cognoscendi ob. tectum , ouod per se ipsum mouet potentiani Nam illud videtur,quod
125쪽
sensus . Triplex alitem est in adus uidentiae. Primus reperitur in s m- lici cognitione, verbi gratia. Qim o forma obicet est in ipso intellectu , sicut enim visio corporalis insensu inuenitur, quando species visibilis es in visu, ita intellectio dicitur visiva, scit euidens quando spe cies intelIigibilis obiecti est in ipso intelIectu Secundus modus euidentia est circa complexa,quorum cognitio ex praedicta visione simplicarcsultat , verbi gratia perlumen naturale cognouimus prima principia uideter. Tertius esi,qua-do cognoscimus veritates , Quas in
alia principi possumus resosiere
tunc cuIdcnter cognoscimus illas, Si talis cognitio est scicntisac , cunis cui dentia participatur ex euideria circa prima plincipia , de ideo alta dicitur immediata,illa vero mediata sis nutri curtem ad cognoscendam cui sciati .im osti me affertur alii Ioan. S. Thi m. iacispe,ex ste-ctu. Nam quando tibicctum ita proponitur , quod conuincitur intellectus plene, qui ctatur absque aliquo cxtrinseco timc absque dubio
aq3. His suppositis constat di DRrcntia intersientiam,& alios habiti: s. Illa enim est habitus inclinans ad asscnuim certum. cuident m. Opinio autem inclinat ad assensum dctorminatum , cum Dimi ineal-rcrius Faltis . Fides cst habitus inclinans ad assensum propter solam authoritatcindicentis. Et cum h scs loquor increatis si fallibilis, cellari assensus fidei est inccr-'tus Wobscurus : suspicio inclinati aliquam partem ex leuisu damento Ad maiorem explicationem Opinionis nota cum M. Soto,
requii itur quod obiectum sit in disturcns ad verum, vel ad falsum, sal x e 'modo, quo illud attingiti
tellectus. Ideoq; si obiectum est neces larium, tamen attingitur cum formidine , actus erit opinativus. Nota secundo quod inter veritates opinabiles,aliae sunt immediati quae ali; non probantur;& aliae sunt m diatae villi , nimirum quae aliis pro bantui Nam sicut in discursu scientifico non datur processus in infinitum , sed deuenitur ad propositi nes immediatas, ita in discursu opinatiuo deueniendiu est ad veritates immediata in suo genere opinionis Nota tertio cum M. Soto quod formido requisita ad cpim nem no potest nactius explicarasi dicas, que est priuati certitudinis . Vnde hoc est assentiti uni parti cum formidine alterius, quod est intellectum non esse ita determinatum ad hanc partem,quin fluctuet quodammodo circa aliam Haec suia faciant modo breuiter dicta,nam in Conferema is late de opinione
lis res inquitur explicata doctrina tiadita ab
126쪽
dimur explicare illam , quam docili in lib. 1. Vbi notandum est clim M Soto in dicto lib. 2. cap. I. qim isti dii , libri Posteriorum cliti inguuntii hoc modo,quod cum in primo tractatum sit quomodo conclusio demonstrationis cognos. Catur per principia resoluendo sequhad immediata;intendit in secu-clo tractare'nomodo principia ipsa inimediatis: agnoscatur im estramen quo latius, atque adeo potisse .sinatim tractat Aristoteles de medio demonstrationis, quod est quidditas rei expressa in diffinitiones,
est principium in com dcxum. Vnde sicut in libri Priorii in postquam tractauit deforma syllogistica,dedit
artem inueniendi medium in quali- hct figura, ita modo in lib. 2. docet
quomodo inuestigandum sit medium , ut principia sint propria, per se, de quibus gerat in lib. i. et s. Quo supposito, in cap. I. huiuia ibri notat Mag. Soto cum Aristotele quod omnis v stio est
de medio,idest, de caula,quare conueniat praedicatum subiecio. Et assignat quatuor quaestiones,seu quaesita,& in illis verificat csse omnes de . medio aliquo. Duequςstiones sunt de re simplici, vorbi grati an res sit, quid sit. Duo aliae sunt de re cor
post scilicci quia, propter quid.
Et has duas quaestiones ante posuit Aristoteles,quia composita sunt o. bis notiora, vel serte quia composita sunt que simpliciter scimus Circa primam quaestionem an res sit,de qua dicebamus supra cap. praeserponi desubiecto ante demonstrati
nem , nota quod quaerere an res sit,
non est querere an actii cxistat, sed an possibilis in suo sit,genere ut dieebamus ibidem n. i 88. in predicto cap.ait Mag.Soto, quod est quaerere an rcs vera sit, idest , an sit alicuius
quidditatis. Seetunda quaestio, nempe,quid sit,is de ipsa quidditat ,
sequitur ad primam, nam post qua in cognoscitur rem esse, idest, habere aliquam quidditatem, statim sequitur inquirercsiti e nam sit tali, quid-ditas.Tertia quaestio st, qui , notat Magist. Soto quod ly,quia,fa
citi quivocationem, de obli urita-lcm,& non debet accipi causaliter, sed ita ut sit coniunctio, nam quae
stio de, quia non quaerit nisi selum
de veritate propositionis, verbi gratia, utrum homo stri sibilis, utrum sol clypsetur. Est autem differentia iniet quaestioncm an res sit, quaestionem,quia,quod illa est de re simplici ista vero de re composita. arta questio st, propic quid in qua inquiritur medium , seu causa, cur praedicatum conueniat subiecto, verbi gratia cur homo sit risibitis, vel cur sol eclypsetur. 1 6. Ex his quaestionibus apparet omnes esse de medio rac omnes ad unam i cducit. Et probatur inductione,supponendo qu id de propositione immediata nulla est quaestio, quia medio caret. Igitur cum quaerimus qui , licet f irmaliter non qu ramus medium, causam quaerimus tamen virtualiter. Cuius signum est quod ',st quam scimus,
vel bi gratia solem clypsari a tim qu imus propter quid eclypsatur,quod est quaercre medium,seu causam eadem ratione si nobis esset per se notum aliquam rem nullius csse quidditatis, certesnon quaereremus an sit Nam res, quae nullius est quidditatis, ut chimaera, esse non potest. Igitur cum quaerimus an regii , virtualiter quaerimus an sit alicuius quidditatis. Et lanum est quod pastquam scimus rem esse , statim
127쪽
qupimus quid sit , id ess,que cli ci alibiis rationibu , ik ostendit hie
illius essentia. Viade lini tuo citiae stiones reducit At illoteles adduas ne inpe,quia,ad propter qui it 3 an est,ac quid Et talidem istae duaeque iiii,nc a linam reductitatur
opae est de me lio sciIicet quid et reici optii ne constat quod omnis quaestio, saltim virtualiter , isde medio, idest, de causa in omnibus enim quaeritur causa, consequenter medium, si luidcin causa, me-
Ostenditur quod re spectu in dem non
tio εα 8 Ntendit Aristotelcs pro
de diuersum, ita ut illud, quod dissinitiar,non polliit dem instrari, dc soni , illud , quod demonstratur, non possit diffiniri . t ultumque pri bat ratione Nam unaquaequ&rcs
cognoscaturo ergo quod cogno scitur dissinitione, non cognoscitur demonstratione . Eo vel maximenam id,φiod diffinitur, praesul minitur ad demo nitrationem is quod demonstratur, cognoscitur post diffinitionem.
Mag. solo lib. 2. cap. 1. In primis quod illu quod demo, stratur mori diffiniatur, probat. i. quia itfinitio praedicatur amrmati vh, de uniuersa liter de dissinito,sed 'iaec sinat d misi istrationes negatiuae,Vn tonstat iu secunda ii retra, plures sunt particulares, qhialc inireniuntur in tertia figura, et go non Mid rid de
monstratur, di murtur. Secundo, quia Hi,que seiuntur,sunto nolin re aes
in quibus aliqcrid per se aut peraccidens praedicatur Nam per se quarto modo , ut aedificator aedificat,est propositio scibilis, jstaccidentalis in predicandi . licet per se in causando, sed conclivionis non est dissinitio , sed solum subiecti CRO,&c.Tertio, quia diiunitio si- gnificat substantiam, idest,quiddita
tem rci, id autem quod demonstratur,est accidens scilicet passio, ergo non semper illius, quod demonstratur est diffinitio. so. In stipe ostenditur idem incipiens a dissinitione , nempe,
auod quidquid diis nitur,no demon-rctur. Nam dissinitio est primum principium in demonstrationibus 1ed primorii principioru noti est demonstratio alias daretur procesius in infinitu ergo,&c.Tade quod nopoisit dati respectu alicuius in particulari diffinitio simul, & demonstratio, probatur. 1 quia diffinitio exficat quidditatem, sed quidditas
praesupponitur ante demonstratione,& cst praecognitu: ergo no potest dc monstrari. Secudoprobatur. Nam
Questio,quia,& quid est, dissuri int; sed diffinitio ostendit quid .dc- . monstratio ostendit,quia,idest hocaesse illud eigo respcdiu nullitis iii particulari potcst dari diffinitio, simul, δ demonstratio. Disjtiro b Corale
128쪽
tem seu essentiam rei non esse demom prabilem duobus
praesenti autem vapite de duobis Prioribus dicenius. in se irini de
aliis tribus. Discitreamii per singulos Nam ti
inradditas demonsti aretur de Iubiecto per te ino, conuerti teri esset manifesta petitio prinz3 pii ergo tali modo non est demoni trabilis. Probatur sim. Nam in conclusione subiectum esset minor extrensitas,' quidditas esset maloi extremitas, quae uniretur subiecto mediante alio termino, qui in praemissis iis neretur, ut mςdiuimsed tale edium debebat iniri cum minori extremitate, etian qu ddi ratiuDr ergo iam in praemiis c osceretur quiddita .sul,leeti , prouauit M. Oto cum Ari.diffinitione, dc demonstrationem,esse modo valde diuersos notificandi rem, statim in se quae dumonstranda crat in cohcIu-
mentibus probae ipsam quiddita Done, consequemur essct petitiorem,seu euentiam uullonio pos .principii, din, Mi ymniissis esset
se demonstrari. Qua propter excladi omnes modo , quibus poterat
dici vidditatem demonstrari. Ad cuius bitelligentiam,m,ta,aliud inbprobetur quidditatem verό,
in Haiuersaliter praedicari de subie--γ,aliud vero'tiod quidditatiue c6 ueniat subie hoc ultimum csi impossibile iret primini de semcto ita contingat pruina uist.
Solo. 111. Circa hoc ultimum ope, quoa ouidditarentis fit domostrari cognitum id, quod in conclusionς erat probandum tibias . Minor autem probariir. Nam ita uniuntur extrenutabes in clusione licue uniuntur medio inpinis sis;erg si in conclusione maior cxtremitas nitur quiddilative cuni minori, in praemissis debet medium uniri quid litatiud cum mi ri, quae est subiectum, tunctari in minori propositione erit cognita quiddita subiecti , Win hoc
conlistis mitio principii,siquidebi adstatiu nota 'multis modis pos praesuppoinu in ita quiddita, re imaginari, diversi, quiaditatem tibimi.
di moniti ari Primo per termihos 5 uerribiles, Secundo a sitfficienti diuisione. Tertio ex aliqua sippositic M. arto inductione Et quinto ita ut una diffinitio per aliam demolireriar. Et hos omnes moc os demonstradi non conuincere demonstratiuhquidditatem eorulenire sibiecto, Mutatiuhprobandum est in
ass. Secundus modus demon strandi per diuisionem tiam impugnatist ' Nam diuisio non est necessaria consequentia , nisi esseruid detur is admittatur a
pcurdente , sed demonstratio de bet necessario conuincere min
iit, nolis, ondens, ergo via di
visionis non potest demorderari quid . Diuitia ' Corale
129쪽
quidditas Minor ex dictis constat. hi maior probatur exemplis. Nam si quis inuestigans genus nominis quorat a respondente, an sit animatum,vel inanimatum, licet respondens concedat esse animatum non
necessario concludit quidditatem hominis, tum quia solum concludit ex concesssione alterius tum quia adhuc soIum habet genus diffiniti, scilicet , ii od homo est animal . Et si rursis per diuisionem inquirat insterentiam petens sit ne animal gressibile,an aquaticum an vola tile, accipiat esse grcssibile , non est euidens animal gressibile est e totam diffinitioncm tum quia
licet certum sit, illa omnia convcnire homini, non tamen per diuiti nem fit cui dens ut illa pri dicentur
inquid , quod requirebatur ad dein monstrandam quid litatem . Tum quia per diuisitonem non fit euidens an talis diffinitio sit superflua, vel
2s6. Notat autem Magister. Soto quod in hoc discursu via a guendi per diuisionem argute com- Paratur ad modi arguendi per indu
ctionem.V cnim ex tribus,aut qua
tuo singularibus,puta iste i ii opsit niger,& iste, .ilies, non infertur omnem esse nigrum, nil resi'. indens admiserit non esse plures singulares,aud ita este in omnibus, ita, cindiuisione non sequitur; hoc est gressibile, aut aquatile; non est aciuatile, ergo gruis hil , nisi res Onclens ιdmittat non esse plures species animalis . Et tandem etiam si innia diligenter dividantur, nempe ram nia quae praedicantur in quid inciviens genere generalissimo , adsuetalis, ut , licet manifestet verto quidditatem, non tamen erit
demonstratiu is, cum non possint
omnia in 'laria demonstrari, quod
erat necessarium ad demonstrandam-
quidditatem. Et denique nec inductio,aut diuisio reddit causam , ideo neutra est via demonmandi quidditatem Praeterquam quod ta lis modus a te Mi solum est Topicus,in probabilis,ut dicebamus lib.
tem non et e de . monstrabilem
11 'Ertius modus demonstra- di quidditate erat facta aliqua suppositione, iste reiicitur LMq. Soto, ex Arist. lib. cap. 6.& in primis potest supponi quid sit diiunitio ipsius diffinitionis quid ditativae:vg. si sepponatur quod est oratio continensi tum,quod praedicatur in quid, ilicet,gcnus, S disterentiam Tunc inquiri potest; virum ex hac suppositione demonstrabitur quid ditas hominis de ipsi homine. Et respondetur ex eodem Arist. ii dicet talis suppositio sit vera, tame quia hoc supponit,no potes vicmonitrare quidd,
late. Et probatur. I. Nam talis diffse nitio accipitur,seu supponitur, nodemonstratur, emo ex illa non P test demonstrari quid ditas rei diffinitar. Probatur. a paritate , nam
in hoc syllogismo s omne minis
130쪽
rnὼ cygo omnis homo est sub Liti Jnon sumitur dissilutio vii Cisimi , nqua praemista, it. xx si quis negetiyam consoquetitia in sic inllarbara, dc bc it disi ob ari per distinitionem syllogi sint de Barbara, quam quilibet lebet liabur in molles, ne cicatoris ratione 4rgo si diffinistio hoinitiis cicinostra n la est clio
missa , dist nitis expli ns quid sit diffinitio , scd si quis nosci illam diffinitioncm csse hominis,nem PQ vlifani hietionale, probandunt esset,quia c0nstat ex gcnerc, di ferentiaci qua probatio no est demonstratio, scd examiliatio an illa sit diffinitiope regii ima , . leges diffinitionis Iraque .pr dicta rioba tio ex tali suppo itione est bona,non tamen est demutakatao. 218. SecWnci mic supponi diffinitio alterilis, nempe Opposita, to pol cltimum, anam i sup positione possit demonstrati quid-ditas,uerbi gratia,si suphonatur a tio, quiduitas mala,an ex allassi dein instrari quidditas otii , e r. atrit ac formara probatio . Nam Mntrariorum contrariae sunt diffinitiψnes,sta bonum, de malium si inrLMntraria, sicut diuisibilo, indiuisibile ergo si est e diuis bile di
finitio mali,esie inditii sibile est dis finitio boni. Respondetur quod nec iste modii arguendi cst dcmonstrar
riorum,& itfinitio mali , ergo 'omnis diffinitimiorest demonstiari, illa diffinitioncs non sunt prima principia , sed .lcmonstrandae Crant. Probatur seciuad , quia assumit idem,quod probandum erat. Nam
lupponit malum esse uidibile cius dein prorsu lationis est odbonum sit indivisibiles ergo iacm , quod crat probandum , auuniit in
antcccstenti .lit quidum licet quid ditas subiecti saniatii ut incutia in in demonstrationibus , anacia coiecluditur aliud de alio, ut ri ibile duhomine, in proposito idem , clciuide in rationis supponitur , quini
conchiditur. Quartus modus dcmo
stiandi miidditatem est per indu ctionem, sed iste sufficienter reiicis
tunc dictis in cap. 1 o. contra secula
119. Restat ultimin modus probandi quidditatem, scilicet, una diffinitio demonstreturicrali inam , .rcspondet quod per distinistionem importantem causa in filiolo possumus ostendere diffinitionc ni importantem causam cfficientem. v si dicas sciminis habitu ordinans
hominem ad Delicitatem, Ust Oper. tiuus sociandum rationem , omnis virtus est habitus obdinans homine ad Delicitatem in eo omnis virtus cli habitus operativus secundum,
ti inem J In quo syllogismo una diffinitio ouidditatiua es medium ad probandum aliam. Iste autem modus non est domonstratio, scd s il sis mus dialecticus. Et ratio est. itaicet consequentia sit Optinia, ex praemissiis siccessariis demonstretur concitis Oncm csse neccssariaui , per coiscquem it cmonstratio demonstrans conclusionem esse, cram, non tamcnde monitiatur quod praedicatum dicatur,in quid, sit disesinitio explicans adam a te quiddistatem subiecti. Sec solum demonstratur conditionalitor, quod si medium est diffinitio finalis subiecti maior extremitas erit etiam diffinitio formalis eius, quod automunc dium Disiligo b Cooste