장음표시 사용
91쪽
ribus,quod sub genere supremo po- innexh, suo ques et liatum N
res aliae. IIo Tandem, Habitus, diuidi. tu primo in arma, vestimenta
Illa in offensua , ac detinisua, ac
unumquodquis in varias alias species armorum,& hahcndi arma ista invarias species vestimentoria iuxta varios modos induendi. Quocirca dictospecies non sumntur penes materiam,vel arte,qua fiunt vestes, sed ex diueri modo vestiendi. Et ad hoc praedicamentum reductiud pertinent mamenta Parietum
tis in communi, et specialiter
37r plicatis singuIis prae dicamentis in secum da parte huius libri in tertia explicuit Aristoteles Post
praedicamenta. Enimvero, atting. Soto,sicut Antepr dicamenta sunt praeambula illa ad notitiam prcdicamentoriamammia, ita Post me mentum inproprietas, Ru condiatio, i aut Omnibus,aut Fbusdam Praedicamentis competit, de haec sit
affinitio Postmedicamenti,4 dicitur 'inpraedicamentum qui co sequitur naturam prςdicamenti,ari Postpredicamenta iunt quinq; puta, positio, Prius, Sinita, m
rus Habere. ia priora sunt generales conditiones omnium pridicamentorum,nam omnia inter 1e se
cunt m=positionem,cum snt primo diuersa, ordinem naturae inter habent , est enim substantia prior QuantItate, quantitas prior aliis, o c. Omnia tamen sunt simul tempore Notus vero ipmpri accipiatur,consequitur tria tantum praedis camenta , nimirii quantitatem, qualitatem, ibi Mutatio vero consequitursubstantiam. Et tandem
Habere propridie lenit Linativssi habere seruum laborequantita
17D Hoc stipposito circa Post Irfdicamenta in communi in hoc capite explicandum est primum scilicet, appositio.Et licet ab Aristotele non diffiniatur, ex doctrina Mag. Soto hic notest sile formari diffinitio Oppolitio est incomposibilitas duorum,vitavit existini in eodem subiectossit est quadruplaxincilicet,relativa, contraria, priuatiua, contradictoria, suffcientia huius diuisionis sic probatur a Mag SOm. Nam oppositio ves est intercns, Mens,vel inter ens, non ens.si est interens, non ens simpliciter , est contradictoria, v. . inter sedere, non sedere: si est inter ens,, nonem in subie M apto nato,estiria
riua;Item si est inter ens,&ens, quae mutuo se expellunt,est contraria, autem inter ens Mens que mutuo se restici Gest relativa. Et quamuis alii asito probent huiusnodi sufficientiam , tamen hac ratione Q.
92쪽
i Iuxta quaesule potest dissitur unaquaeq;oppositio. Contraria est
squet inuenitur inter extrema , quae sub eodem genere maximaedi stat,et ab eodem subiecto mutuo se expellunt. Jv.g.album, nigrum opponu eur contrarie.Relativa est,quae inuenittar inter extrema, tis mutuo se respiciunt, v. g. Pater,& filius Privativa est illa,quae versatur inter formam, Meius carentiam in subiecto arto nato ad formam,ing, caecia,
fidens. Contradictoria et illa, quae
iiii e uitur inter formam, carentia
eius in stibiecto incapaci illius, .g. videns, non videns. i s. Ex quo deducit Mag. Soto, quod si ordo inter oppositiones considerenti in ratione non entis, quae est propria ratio oppositionis, uno maxima oppositio est co tradictoria, quia virum extremui nihil habet de te Privativa parum het,nepe,aptitudine in subiecto .:Tcitia est contraria,quae est inter extrema positiua eiusde generis. Ultima et relatiua, cuius extrema respectu diuerso rum conueniunt eidem, .g. Pater,
filius . Si autem praedicta omnia considerentur secundum quod participat magis de cntitate,& minus de oppositione, tunc habent se ordine Innerso,& hoc modo ordinantur ab Aristotele .Q a propter absolutE,&simpliciter maior oppositio est contradictoria,de qua solet dici, quod non habet medium,quia ita negatur oppositum, seu tollitur, quod nihil de illo relin litur hoc autem no inuenitur m alia oppositione, ut con stabit, quandoquidem priuatiua ad minus relinquit aptitudinem ad formam. quae est aliquid formae virtualiter, saltim. Et hoc sufficiunt de oppositione, cuius maior explicatio ad alium locum spectat.
Prius,nota 'ninq; modos prioritatis. Primus eit,prioritas
temporis , quando scilicet aliquid est prius alio tempore , ut Adamus fuit Prior Abele. Secundus es prioritas consequentiae, quando ab uno ad aliud non valet consequentia, sic sunt priora prςdicata superiora inferioribus,v.g. animal est prius homine, quia non valet,est animal, cr-go est tomo, hend tamen e contra. Tertius est prioritas ordinis, nem
p quando aliquid habet habitudinem principit,vel partis respectu alterius,v.g.praemisi e respectu conchisionis. Quartus est prioritas dignitatis,quando scilicet aliquid est prius dignitate, vel honore,quo sensu honorabiliores vocantur priores. intus modus additur ab Aristotele quattuor precedentibus, qui suo tepore circunferebantur,est qu priori ais naturae, qui sic diffinitur. fidest prius natura alio,quod licet conuereatur cum alio, et tamen causa alterius,Jverb.g. esse hominem prius natura est , quam propositio ut ve
In De hac proprietate naturae ait M. is,maxim considerandam
esse illius diffinitionem, quiepe ex eius in consideratione multa in Phi.
93쪽
ta finguntur is stistinentur . e accurat aduertendum est quod prioritas naturae non es prioritas inqui quod est dicere non est Hi- eanda per lyum, sed per ly, quia,
verbi gratia . Sol est prius n.itura sit Iumine, quod est sibici, uuin
quod si quis inferat, ergo in aliquo uriori est sol,in quo non si lumen, uiaeta est, nam huiusmodi prioritas inpliciarii per causalitatem, ideo solet dici prioritas caussilitate , primo simultate temporis
quando duo in eodem tempore fiunt , vel sunt . Secundo simultatouaturi , quando duo inter 1 c conis uertuntur , eraeutrum est causa alterius , quomodo relativa sunt sinati . Tertio dicuntii simul di furentiae divisivae eiusdem generis , ut volatiles, gressibile , aquatile respectu animalis. Siqsimultas intellisitur de dissere
tiis , ut prςcis comparatatur ad genus , nam interis necesium est
Uu, Ex quo colligitur quod prio- vn m esse alis priorem. Et hie beritas temporis dicitur prioritas, in n nota quod innuitas non oppo-
.uri est titu nitue praecise pri tritati nam priori stirinaliter opponitur p. herous 1 d lilia altas oppollitus ιcccisioniam prius, posterius , ideo modi simustatis suis tres ean
18o iartum postpraedicani tum cst motus , cuius -- suo, prioritas natur , scii causa ritatis dicitur prioritas, a quo . Et illa prima est antecedentia in ollendo, haec secunda in causando,&-e etiam extenditur ad omne genus causalitatis is dependentiae,
etiam si ad inuicem non Crania Crim-
tur causa, Meffectus . Et ideirco cum stat caus in diuerso genere cati turam explicare est proprium mi
1ae, hine in qu bd etiam ad inuleein nus phylosophi ii 3 physicorum sint priores, de posteriores in diuersis genere causae r 8. Praedictis prioritatibus hae qadduntur a theologi , alterii dicitur prioritas originis, quae
inuenitue, Distanis diuinis , in quibus absoue ante dentia dura tionis , vel causalitatis una ab Nicra procedit , haec autem conue nienti ias vocatur ordo,'iram pri ritas . Alia Prioritas est rationis,
quae nihil aliud est quam distinctio
rationis , ratio cuius num taealto,seu pritis alio, concipitur. Et talas prioritates, seu distinctiones
rationis a. alii vocantur signa rationis quibus Theologi utuntur in distinctione diminorum pr dicato
I 9. Tertium post praedicame- tum est imul contii sit triplici
Et hi Aristoteles numierat respecies mollis , eini e s generationem, S corruptionem G que sibi inutationes M augmentati nem, diminutionem , alter tionem , e motum localern diu sunt vere motus , de quibus
mentum est, Habere, seu,habitus di in praesenti sumitur pro modo abena vicunt , siue per inhaerentiam, siue per adiacentiam selu, ut supra dice naus in praedica, mento Habitus. Et cnumcrat Arinstoteles varios in dos habendi , illos reducit ad quatuor libro.s Metaphi. tex. 28. Primo una res dicitur habere aliam, quam tra ad Mincisi ossitionem , escis H tiram, Disitia ' Corale
94쪽
'am,ri febris habet infirmum, inent, vincula hinent somia
nem. Quintum modum addit, irastoteles, quem vocat remotissimum
omnium,sicut homo dicitur habere amicum ito impositim resatione, quia habitant limit, aut qua cunque alia relatione quis habeat aliam rem.Et dicitur iste modus habendi remotissimu quia non m gis unus anu Phabct alium,quam alius primum. Et haec lal ore
sicamentorianu tyrannus ciuitatem, homo,
stem, quae confbrmatur ad figuram habentis. Secundo res habet aliam sciit subiectum semia, verbi gratia substantia habet'nantitatori , vel
qtialitatem Tertio,sicut continens habet coiciatum v. g. dolium habet
vimini. Quarto, sicut aliquid per violentiani tenet aliud, ne moueatur suo motu naturali,aut libero i-cut columnae habent trabem, quam
8 Tma ni accedimus ad explicando stolidas intentio
operationem intellectus, praecipue illas, ovibus costituitur propria Hateria remonstrationis. Et quide omittimus nunc explicare intentiones pertinentes ad secundam Operationem, de quibus egit Aristot se inlibris Periheonenias, abunde satis in summulis. Et quantdm ad praesens, ut intelligatur titulus huitis libri , me gnoscatur eius proprium obiectum, circa em ius explicationemvereatui, nota dum ex primo,quod inter argumen et monea,prseipuum locum ominet syllogismus illa qui eausat assensum scientificum, dicitur demos ratio. Nota a quod demonstratio est cis tum quoddam artificiale constans exsorma, di materia. Forma illius est ipsa forma syllogistica,S mat ria proxima sunt propositiones P is,ex quibus componitur, De Dinmaene Aristoteles in libris Prio.
riam, quorum titulus est de priori re
iblutione, &in libris Osteriorum tractauit de materia proxima an stationis, Onim titulinest de posteriori resblutione. Et ratio' ius est. Nam forma prior est simpliciter materia, cideo resolutio ex parte semiae dicitur prior res. tu, Et consequenter pars illa, inrua docetur modus resola dioianam, dicitur de priori resolu
95쪽
thcme agere, Milla, in qua traditur inodus resoluendi materiam,dicitur tractare de posteriori csolutione, hanc partem logicae, quae demonstrativa vocatur, intendit extilicare in duobus libris , qui communiter dicuntur libri Posterio uni de apud Aristotclem sunt duo, quos clegan tissimis eommentariis illustrauit. M. Soto. Nota . cum Magistro Soto quod modus proccdendi Aristoteli in his libris est doctrinalis.Procedit enim diffiniendo quid sit demonstratio, si ostendendo ex quibus principiis constet, quosque habeat effectias per con)iarationem ad alios modo sciciaci Et quamuis Aristoteles instituerit duos lib. Os, tamen brcuitatis causa, in uno explicabo qui' ad utrumque pertincrit Doctrini primi libri continetur a
cap. I. usque ad capit. I7. Et in caeteris capitibus explicabirii doctrina pertiriens ad secundum libriim Dedistinctione autem inter istos duos libros Aristotelis, dicemus postea cap. I 8.c Mag. Soto.
Explicatur sensus Llius Tropositionis,
libri Posteriorum sta in tuit Aristoteles illam culcbrem propositionem omnis doctrina, oinnisque disciplina intellectiva cx pra existente cognitioi csit J circa cuius sensum , intel. ligentiam varii sunt doctores ,
ni fautem , Ut breuiter illam ex a lice mus , notandum esse ducimus
aIiud sic in quo sensu laedicta propositio possit absolute veri ficari , aliud vero esse de mente Aristotelis ad intentum , quo illam protuat . Et sane dictam propos-tionem uniuersaliter intellectam de omni nostra cognitione posseverificari existimo certissimum Nam Omnis ognitio discursu sic cognitione composita, omnis com ' =lita fit ex simplici, Sc omnis simplex fit cx aliqua cognitione per tensum quod intelligendum est si ly, ex , tantum dicat ordinem, dependentiam unius cognitionis ab alia non determinando aliquod genus causae , in quo sit talis dependentia . Et hoc intendim aliis
thorcs illi, qui in sensu ita uniueris sali eYplicant dictam propositionem de omni nostra cognitione in istellectiva. Vbi aduertendum est quod loquitur Aristoteles de nostra cognitione , ut excludatur cogntistio angelorum, Dci, de qua hic non est sermo , sed de cognitione
Is . Caeterum si ad mentem Aristotilis attendamus , sine dubio dicendum est solum crificari de doctrina disciplina habita per discursum probatiuum , ne sit discursus probabilis uascientificus. Et est sensus. Omnis docti in , idest , omnis cognitio probans aliquod praedicatum de aliquo subiecti , quae vocatur do. ctrina prout est in Magistro docente,& omnis disciplina,idest , similis copnitio probatiua , quae diciis
96쪽
tiar disciplina ἰ prout recipitur in distipulo addiscente, fit x Pr, existente cognitum , t PRPro belur,scularerratur. Ita emili ire mentem Aristotelis communiter Thomistae. i s. Constat autem hanc essenientem Aristotelis primo exemplis adducit ad probanda dictam
propositioneni. Primum est in Mais thematicis scientiis, quae cuidenter
demostrant, cin his praesiipyonum tu aliqus promisione, lumine rutaturali notae Secundum est in discisnasibus clialecticis Notati M. Scito Ostooismus dialecticus est ille,quiri sese demonstrativus, sed ex Probabilibus generat opinionem , et o dialariciis tum res,luit praemissas in prima principa peris intc , sed ilipponit aliquas praemisias quas respondens , oia credit esse veras, admittit, vitalis distursus di lemeus fit ex dictis praemissis Terinam exemplum D in cliscursu facto in Rhetoricis suasionibus quae non faciunt semper certam opinionem, sed silum contem ain, perma-sioncm Qtalis discursus etiam fit ex aliquibus prccognitis . Ex qui- Dis sic sermo raptionem Aristotcles
probat, exemplificat dictam m. positionem in doctrina , distise in , qua habetur per discursum
probantem aliquam veritat me Cris
go de praedicta doctrina, discipli-- sitelligenda est illius proposse
tisai 86 Secundo idem ostenditur. Nam ante Aristotelem duci sucreextremi errores, alter illorum, qui
nepantes posibilitatem scienti
rouebant subinde necessitatem demonstrationis , isti filerunt Heraclitus, Cratulus, quorum meminit Aristoteles η Metap te . Mut docet hic Magister Si,t Alter filii error Platonis, qui per I postum extremum asseres at nido esse scientiam, tamen negabat eam de nouo adquiri . Vnde colligobat nostrum disccre nihil aliud csse ouam quoddam rentinisci.Sed Ariistoteles more suo statim primo verbo, velut agensnaturale , vestitistos ducis extremos errores, ad hunc finem propositionem praefatam docuit dicor , Omnis doctrina, e Iram si cessereriam non fitabidaea,vt dicebat PIam, neque ex nihilo sed ex virtute seminali, ita scientia fit ex aliquo prius cognito, quod se habet, ut semen scientiae re goad intentum Aristotelis prae.
liba propositio intelligitur dc cognitione discursim, perma aliquid
Explicastur tria pra ' cogniti
probatiua ascuius conclusionis fiat ex
alia proexistenti omnitione, in praesciita explicanda sunt quot praee
gnu sccognitiones praecedane ipsam conclusioncm syllogismi demonstrativi , dc quo in hoc libro agendum est. I ria igitur sunt pree pnita, idcst,tria sunt praecognosce da ante conclusionem demonstrationis,videlicet,Subicctum, Passici,&Principium.Et ratio est. Nam illud dicitur Praecognitum, trod Hebra Mo-
97쪽
rationis:sed debent cognore antec inclusionein demo nitrationis 'Pdicta tria tergo ista sim praecognita:probatur minor. Quia in conclusione demostrationis predicat passo de suo subiecto, tali rotatur ex aliquo principio et ergo ante talem conclusionem debent cognosci illa tria, stilicet subtemim, passio,quae uniuntur in ciniclusione,
M principium, inediante M pro Meur Us intervi vitari, Dum alte
188. Duae praecognitiones re ovir tur de tribus prUO2nitis, nimirum, an fit, quid sit. De subie iubet praecognosci,an sit,&quid sit, ratio est. Nam de subiect ci non ostenditur in conclusione quid sit, nec an sit ergo ante conclusionem debet de ipso praesupponi, an sit quid sit.Patet consequentia,quia cxdidinitione subiecti sumitur principium adtacinostrationcinergo si in
conclusione non probatur quid sit Manito debet praesupponi,'
praecognosci. Vbi nota cum Caieta no quod quando dicitur quod de subiecto debet praecognosci, an sit,n: Mantuinantelligimus decipis erissentia actuali,quae accidit suae esse-tiae,sed de possibilitate ipsius, densit et an tali subiectu sit dabile in suo genere, siue hoc sit in rc siue prouis inrati m. Dequq videatur Mai Alcino.q.χ ait. I.3 quare. is'. Dc principi debet pre
eognosci an sit verum, nam cum prin
cipium si aliqua propolitio,scu muiniatio,in qua aliquia assim ardet negatur, ideo de ipso stilum debet praecognosci quoisit vertim. De pas
gnosci,quid sit,Quantum ad significationum nominis . Et pro omcoenolci ante conclusionem demon in in concludi cognotatur de
Uet passione,cius quid sitas ρος si diecto in quo clf,pendet ergo ante conclusionem non potest piarcogno .
sci de passione quid fit , velaniit,
cum in ipsa conclusioneli cogit scatur.Tunc vltra scd non potestingnosci an aliqn id fit,nisi cognoscatur quid incircius sisnificet,ergo hoc tantum precognoici debet de passione. . Si aurem in liras, quare Bonitas consequentiς non adsignatur,ut praecosnitum , quidem necessaria citillius cognitio ad praebendum assenium conclusioni t respondeo B nita tem conssequentiae esse precognitum prioris ficum, hoc est, traditum in libris Priorum, quias tenet ex
et formae sillogisticae &ideo ad illo, ituros priorum pertinet.Et haeratione inir senti non fit mentio de bonitate consisquentiar,nec dicitui praecognitum posterioristicum
id ei pertinens ad libros posteriora
Explicantur j, cipua di nitiones
mostrationi,ouae est 'quipuum obiectum huius libri R in desumitur ex ordine ad causa finale, nep , est syllogismus faciens scire, idest,ordinatus ad sciendam rem , sicut si diffiniretur serra sale M.
98쪽
lae uilla ligna Et,ut melius per-eipiatur haec diffinitio, explicat Aristoteses quid sit seire dicensis esca
caiisam,ob quam res est, illius au
sam esse, neri non posse,ut res aliter se se habeat, cognoseere Mirimi mur. 3 Estergo sensu huius diffiniationis,ut explicat Magister solo , quod tunc vere is propri scimus uMamrem,cum id, quod est causa alicuius rei cognoscimus esse cati s ita everae,primae, carentes me .sam eius Nihilomin pro captu in lis,quae dicuntur immediatae, prio
in ex texti Mistoteli stabilogismus procedens ex veris, irimis,medioquesvacantibus, notioribus,&prioribus ipsa conclusione,&caulis eiusdem.Jlia qua diffinitione explie ruris, e inditiones requisi tae exparte materiae demonstratio nis, quam componunt ipsae propositioncs;& est dicere propositiones ex quibus procedit demonstratio, de ripientium possunt tres particulae distingui in praedicta diffinitione Prima cognoscere causam,quod re- intuitur ad veram sesentiam Mevi ria,cognoscere illius esse causam, Menim sufficit cognoscere causana materialiter , sed fis aliter illam in ratione causae cognoscere exigitur.
res,notiores, causae conclutionis,
de quibus omnibus dicenius capitubus sequentibus.' 93. Hanc diffinitionem esse bonam probat Aristotelas ex prima distinitione sic. Nam demonstra tio est syllogismus facient scire, sed non potcst facere scirc nisi Drocedat ex veris,primis,&c.crgo talis dissimnium rem disiniri per hoc uod constet ex lapidibiis signis,&c Nam est aedifieium factuin ut defendatriosa tempestatibus.
possi aliori fieriinisi quod quotiesi tio optimae' ac si probaretur 'd
cunque ponitur talis causa ponarur -- - talis effectus. Notat M. Soto ex D.
Thomamod predicta dimitio solum uot knificationem huius noti eire is ideo probaturis communi modo loquendi, nam nominibus utendum est , tui
int. Hoc supposito,& cognito quid tarei ificet, colligitur explieatio prinue diffinitionis ipsius
demonstrationis, quae datur per Cau- sam finalem, est sensus quod de nituistiatio ordinatur: ad latendum, ve ad proprium finem. Ac si diceretur, quod scire est finis demonstra. tionis, demonstratio est medium ordinatum adscire,quapropter com
vidit Mag. to quodista non sint iussinitiones ed potasciscimio
utiones.. 92. Secunda diffinitio demon attonis datur per causamn teria
Explicantur ita pamticula, ex veris,pri ... nis,medioque ac
ta in propofitionibus, quae de seruiunt ut prς nisi aedem Mationis,est veritas
, denotaturinis, veris in ratio est.Nam ausissilite se Veri
99쪽
tatis demonstratae in conclusione sed falsum non potest esse principitini, causa Veritatis crgo praemisseta debent esse vers. Vbi iactat Maa. Soto quod licci ex falso aliquando
sequatur verum , numquam tamen
falsum cst causa veri, ad demonstrationem requiritur quod promissae sint causae veritatis conclutionis, ita ut conclusio sit vera, quia praemissae vcraeviant, quando autem Ex
falso sequitii verum, hoc fit in sciaconditionali, id est,supponendo falsum cssc crum,non autem in cnsu causali.
I91. Seouada conditio est quod
tales propositiones sint, Primae,idcst non habentes aliam , vel alias propositiones, qua, vel quibus possint illi a priori,& per causam probari.Tertia conditio est quod sint, medio vacantes, id cst, ton haben tes medium aliud, quo possint a priori probari, talcs propositioncs dictitur immediatici Circa istas duaς conditiones cputat Mae Soto utraque idem lipnilicari, idcirco ait Primis, medioque vacantibus , noncsse duas particulas , ut aliqui putant, scd ccunda est cxpositio primris. Nihilominus dici potcst, con-s ,rmius ad mentcm D.Thom iluas
distinctas formalitatcs explicari millis duabus particulis, nam sticuntur, pr me , cspc tu aliarum, quae per ipsas probantur, dicuntur, medio vacantes, seu inmediatae, quia carciat incilio, tuo probentur Et si cnscis,quod talis propositio chetor Calia, qtia pri,bctur, racbeti sic apta ad probandas alias Mens agitur M. Soto est quod istae duae forinalitates simul iniicniantur, ita vivia ex alia sequatar, ita non conti adicit menti D. Thomata
a 96. . Aduertit autem Magist. Sol I.qu.3d propositio immediata
non dicitur in ordine ad conclusia-nem,ita ut immediata dicatur,qui aestimxima causa conclusionis,quia
sepissim propositio proxima conclusioni est mediata, demonstrabilis. Igitur dicitur immediata ilia
caret alia prolu sitionc, media qua ipsa a priori probetur. Not a. none Tenccessarium omnem demoniti ationemprocedcre ex praemissis im- mcdiatis, indemonstrabilibus formaliter,alias numquam secunda passio l)osset demonstrari per prior C passionem,cum prior etiam sit demonstrabilis. Sufficit autem ut ille, qui habet demonstrationem , vere1ciat resfluere illam conclusionem in suas praemissas,quas,si fuerint demonstrabiles , vere sciet resolucre per alias demonstrationes, usque ad
prima principia. IQuapropter qui habet quartam demonitiatimnem, tvcrcsciat conclusionem, necessc cst ut sciat omnes adias praecedentes demonstrationcs, saltim habitualite
197. Quae conditiones in sensu explicato probantur. Nam non possumus uere scire conclusionem alivam, nisi eius pr missas demonstralluc cognoscamus, sed in demonstrationibus,non datur procesi usi in infinitum, ut dicetur infrac p. a. sed deuenitur ad aliqua immediata,qugcarcnt medior ergo omnis demonstratio debc procederesaut formaliter, aut saltim uirtualiter ex primis, Mi c
100쪽
Ropositio Immediata iden et tinii od propositio
me disientui quod primo modo explic itur negative per hoc quod careat medio probatitio, secundo modo explicatur positive . Igitur propositio per sic nota duplicito potest finiri,primo sic in illa,qua
ex ipsis terminis , scii explicatione terminoriam innotescit. Ex qua dis. finitione colligit Mag.Ioa. S.I ho.ma quod non est idem propositio merse nota, a cognitio intuitiua, per experientiam nota , quiam perexpcrientiam cognoscitur, non attingitur, ut propossitio,sed vequid simplex,nec innotescit ex ex micatione terminorum, sed seu ex. tem experientia. Insuper non est propositio per se nota,ac sine dimirsu nota. Nam angcliis omnia attingit sine discursu, MiamoiccetnOlcit multas conclu es, ut conteneas in suis principii Q per fidem plura attinguntur sinc discursi, quq
I99. Secundo distinitur in oslii per se ea est illa, in qua praedicatum est de ratione subiecti, v. g. homo est animal , in qua an maleii de ratione clientiali subiccti. lea distiniuit D.Thom. I. p.q.2.are. Inauiditur autem propolitio per se nota inper se notam secundd se. per se notam quoad nos. Illa dicitur per se nota secundum se,in qua praedicatum est de ratione sibiecti, nomen id constat nobis ex ipsis terminis,uerbi gratia haec Deus est , est per se nota sccundum se, quia esle est de essentia Dei,non tamen id iobi, eo illat ex ipsis rei minis immediast,quapropter necessarius est di scursus , quo termini ipsi innotescant. Et ideo dicitur tar se nota a. pientibus . Illa dicitur per se notaqucida tu s, in qua pietedicarii est de rationes iccti,de cimini ipsi sunt nobis immediate noti absque discursu , verbi gratia mi e totum est maius sua parre, c. Hanc
diuisionem excludunt aliqui , de quo dicemus in nostris Meseren-
1 o. Haec propositio per se nota secundum se,& quoad nos, vocatur,signitas,quia digna est, cui apprehensae omnes statim extermini asientiant sine Doctore, a scdicitur simplieiter per se nota ut docet
M. Soto. Et aduertit quod inter gnitates sunt gradus , nam alia ei dignitas uniuersalissimi, verbi gratia qu)dlibet est vel non est , imis
extrema sunt omnibus notissima
nam quod de una quaq,re primo comi scinius essem aut non esse. Aliae ni dignitates parti lares certis
,cientiis seruientes, ut omne totum
est maias sua parte ii deseruit Mathemat. Et Corpora naturalia mouetur. ia deseruit in Philas 'phia naturali . Aliae sint, quae in
alii scientiis deseruiunt quae omnibus non sunt noto, indigent explicatione aliqua,vel probatione fina