장음표시 사용
261쪽
I-imete repraesentata', inhiando aluinando aptitudo solum re-Praeis alii , non Elt nccesse,quod in illo statu repraesentationici haheat harum actum . Ad Probat. χ. partis , responde , quod etiam ex vicissim soccici inpraesentatur illa unitas , H quidem repraesentaturriat irra quae e se est itulisterens ad plura, Qui talis cognoscitur ab intellectu possibili, tunc abisluthhabee statum uniuersalitatis meta- physicae , ut dicebmus in sccunda conclusione V6 Aiguitur a contra . . conclusionem ex Magist Arauio qui existimat pcr abstractionem intcllectus agentis poni funda me nim proximum uniuersalitatis logicae . Et probatur . Nam nat ri tunc habet fundamentum proxim susceptiuuin uniuersalitatis , qua id habet unitatem cum aptitudine ad essendum in multis: sede vi abstractionis intellectus gentis habet unitatem cum tali aptitudines ergo c. Maior suppo nitur. Et mi probat. Nam natura, prout obiecta intellectu agenti media specie impressa , prout in illa repraesentata, est indifferens, Communis , Qvniformiter se habens ad plura Dergo timc habet unitatem, d aptitu clinem. Pri batur antecedens. Nam species imprcssa, V. g. hominis est uniuersalis in re- Praesentando rgi, citis obiectum repraesentatum quae est natura, debet inevmim, aptum: Ergo ria rura, Prout repraesentati, est indise serens, communm, Muniformiter te habens ad plura . alci utraque
consequentia Nam unitas in inmunis pcciei uniuersalis in representando debet sumi ex unitate communi obiecti repraesentati. Secundo probat idem intentum . Nam uniuersale singulare fiunt Opposito modo, . ita , cum singulare fiat per contracti vicia ad conditiones indiuiduantes, uniti crlata
debet fieri or abstractionem ab isti sed per speciem imprcssam
praesentatur natura line conditioni Dus indiuiduantibus quod est irisam ab illis abstrahi : ergo x viillius fit natura niti r sales, prout uniuersale est num aptum ad assendum in pluribus. Tertio idem Probatur . Nam munus 4ntellectus agentis est abstraher specios impressa , .modiis illis fac cisa rura actu intelligibiles, ut d κ uit D. Thomas 1. p. quaest. q. arti Α' quaest. 8 s. artic. I. scd natura actu intelligibil est actu uniuersalis , modo praedicto , quia est actu obiectum intellectus, quod est uni iter sale ergo &c. . iari probatur adem Nam tunc natura halici fundamentum proximum vulti ei salitatis,intiando immediate potest illam suscipero, quantum est cx se, absq, alterius notia formae redemptione, sed talis est natura prout relita Ctin specie impressa ergo minor. probatur , quia si intcuectiis possibilis reflectatur supra illam naturam sic repr. t sentatam . statim ei posset attribuere intenti nem ni Merialis , videro enim illam ni formem indi fierentem positive ad plura, absque vita difformitatu, sicut quando illam vidct cluccntem in conccptu communi , uespecie expresia r ergo c. t pia test idem urgeri in nostra sentcn tia, iuxta qua Mi per abstractionem intellectus p ,ssibilis ponitu fi)rina, qua constituitur uniuersa luci ergo antecedentor crat undamcntum proximum , ac proinde prae
262쪽
e edentem abstrictionem ponitur. D. Ad hoc algumcntum resiponaco ex doctrina tradita , quod findamentum proximum uniuersalitatis est natura , ut cognita . Ex quo respondetur ad omnes proba tiones . Ad I. dico,quod unitas Maptitudo repraesentata per speciem constituunt ipsam speciem uniuersale in repraesentando, ipsam n turam reprosentatam, ut uniuersi-I , nondum autem cstiundam n-tuna proximum lino cognoscatur natura cum tali unitate, Maptitu dine . Intentio enim laeunda fura'
datur premim supra esse cognitummodo iam cxplicando. Ad a res pondeo ex illa tantum colligi naturam repraesentat i ut univcrsale, non autem esse proxii in λων mentum univci salitatis logicae.
Ad 3 eon do illud esse munus hetellectus agentis, at ex vi illius tum reperitur natura repraessentata, ut actu intelligibilis, 3c, ut proxime capax , t attinpatur ab intellectu possibili , II repraesentatur, ut uniuertate . Ad . concedendo maiorem negatur minor.
Mediat enim inisesse cognitum in
natura, huic, prout cognitae convenit talis secunda intentio. Nec potest intella fius reflecti supra talem naturam sic repraesentatam
quin illam cognoscat, ad tunc donominabitur cornua , ita H esse
cognitum sit prius , hiam intentio sequuta . Ubi nota tu ut ad illud esse cognitum immediate resultatvvedam intentio rationis , quae diseritiirprima intentio suxta dicta sisepra mim 24. haec est quae constituit findamentum proximum se cundae intentionis , Eae in nostra
sententia sequitur ad illud esse eo-gnitum . Etenim se idae inten-
tistes sin itur in primis, ut ea
commune proloquium logicae . Ex quo aici ad id quod ultimo adducitur . Nam in nostra sententia
ad cognitionem abstra auiam sequi
tu uniuersalitas, quae est secunda intentio rationis , at mediat illa prima intentio rationis, quae fundantur supra esse cognitum, vel saletem illiud esse cognitum extrinsece, ve fundamen inm proximum. η98. Sc obiicies . Nam ideo dicebamus num 39o , us d fuli-damentum proximum non Ponzba
tu per actionem comparatis ni , 'uia in sententia illorum relati. ipsa fiebat per talem Omparatio'nem , id , quod se habet, uti se festio , seu quasi causalitas rClatio nis , debet praesupponere sumo in mentum proximum illiin sed cognitio abstractiva se habet, ut en
rectio, vel causalitas relationis rari tionis, iuxta nostram sententiatu,
cum ista sequatur ad illam abstra
tionem Gergo anteidem abstrae tionem praesupremitur fundamen itim proximum . cspondeo esse disparem rationem. Nam ibi sermo erat de comparatione, quae suppornebat naturam cognitam, di attribuebat relationem ipsi naturae cognitae, Whaec conlparatio directe tendit ad ponendam relationem per montium obiecti cogniti, ac pro inde dctebat sipponere fundamentum proximum . At cogniti abstractiva directestendit ad naturam,
quae ex vi illius dicitur cognita , indirecte ad relationem rationis, propter ea parte, qua ex vi Nilusna ura dicitur cognita est sundamentii proximum,& alia parte qua indilecte tendit ad relatiC
263쪽
. V. Arguitur tertio contra quartam con. probatri per cognitionem abstractivam non ponili indamentum proximum relationis. Nam cognitio abstractiva attingit maturam,& clinquit indiuidua, veterminum a quo abstractionis ogo non poteth csse lindamentum proximum clationis niuei salitatis Anteccdens est certum , conse- cluentia probatur . Quia relatio ipsa univcrsalitatis respicit indiuidni v termi tuam ad qucin eum natura per illam reseratur ad sua
indiuidua , a quibus fuit abstracta : ergo si cognitio abstractiva aclmqtiit indiuid a , ut terminum a quo , non potest csse fundamentum proximum ad relationem resepicientem illa , ut torminii ad qucm . Confirmatur hoc in abstractione Natiua , quae nullatenus rcspicit indiuidua , sed tendit ad naturam is nullatenus respicit indiuiduam ergo ista salic non praebet fundamentum proximum adrclationem uniuersalitatis ualet Consequentia . Nam ex eo, quod gnoscatur natura abstractione negativa sine indiuiduis , non est maior ratio , ut sequatur talis re latio uniuersalitatis , quam alia illa enim natura indifferens est, ex modo tacin habet , ut respiciat superiora, ct inferiora, ad plures alios rospectusci mo si abstractio negat ilia solum cndit ad naturam se habet negat tu resse pectu indiuiduorum , iron potcst dare fundamentum proximum,niuersalitatis.1 . Ad hoc argumentum cspondeo concedendo antecedens , negando consequentiam . Ad cuius probationem respondeo, quod fundamentum proximum univcrsalitatis est unitas , c aptitudo tracturae, ut dictum cst, cum c vi illius cognitionis abstractiva inueniatur natura cum unitate, lartitudine cimi enitur fundamentum Proximum, maximi quia tunc de nominatur natura cognita, .supra illud esse cognitum fundatur pro xime relatio rationis ad indiuidua si autem necessaria est cognitio COmParatiua , non est ut praebeat fundamentum , scd ut efficiat imsam clationem , ac proinde irae requiratur comparati , siue non ut resultet relatio, adhuc saluatur, quin fundamentum proximum habetur ex vi illius abstractionis Ad confirmationem respondeo , quod in sententia illorum , qui docent requiri comparationem, ut resultet relatio, non habet difficultatem a gumentum , nam iuxta illam,praeter illud fundamentum proximum re quiritur actio comparati ia, quae si
Comparet naturam ad inferiora resultabit relatio praedicabilis, si autem ad superiora , resultabit relatio subi cibilis. sterum in nostrasCntcntia asserente resultare ex vi abstractionis relationem rationis,
dicendum est, quod ex vi illius resultant duae relationes, praedicabilitatis, S subijcibilitatis, utraque habet idem fundamentum , icet respiciat diuersum terininum. Nam praedicabilitas respicit inferiora, Iubiicibilitas respicit superiora , Scista duae clationcs ordine quo dam procedunt , seu resultant ex tali abstra tione,c qua etiam pos sunt sequi aliae intentiones perti nentes ad primam operationem iri tellectus , non autem illae , quae perti noni ad secundam , vel ad te
264쪽
i. Arguitur . contra co elusionem , ad probandum requiria in comparativum , t rcsub te resatio rationis. Mini ueniatur relatio rationis ab isti Iectu , necessum e ,quoc apprehcndatur secundum id , ito es sibi
Proprium prout distinguitur absiluto sed hoc non potest heri sine a comparatis o intellectus t et go iste rcquiritur , t rc- latio illa inuctitatur ab intellcctu Maior ridetur certari nar debeti
inueniri eo modo quo ipsa es in se,
Eri nota protratur. Nam relatio rati in ps essentialiter est Ordo unius ad aliud bigo , ut inueniatur debet ' prehendi , ut et oi do uniux
saliud , sed hoc fieri non potest
Iine comparatione comparatia . cI c ignitio unius in oratiae ad asius et irelatio, ut relatio, prout diainguitur ab insolitio non
potest ab intellessiis inueniri , nisi
per actum comparativum sor. Ad hoc argumentum reμzndeo, quod relati s rationis po- est dunliciter fi a , seu inueniri ut e iusto dictis. Primo per c sultantiam, seu indirectam tende tiam actus intellectus ad illam , choc modo fit, seu inuenitia absq, eo aratione ut probatum est oecumlo , inuenitur per directameteridentiam actus ad illam relatio do intellectus supra se ipsum refle
ctitur , considerat liti ordinem, seu relationem rationis, tunc
ex vi istius actus res iit ei Moscit . dioeg t dis relatio rationis .ino' omnibus his modi potea fiet , seu resultare relatio rationis ' ratione unius -
FERENDA 3- . Vtrum in di nitisne generis inniatur
nem , S ad hoc requiritis actus sh H Raesens conserentia a
tem circa modum dissiniendi coneret accidentalia, iram cum genus se concretum accidem rumparatinus , ut dicebamus init rini conclusione. Et quidcm con- ludo, quod quando actus abluac-tiuus tendit ad naturam, ibircsu
eat rela. io rationis , item quando intellectus per actum directum co- Enoscit naturam ' ordine ad m- uiuidua , tunc etiam resultat rela IMS, si
tio rationis, ve vula Magni Ioan nisi modo copiminii omni conem neo Thonuria tandem ratis io accillantati vi circa prist
tale constans ex natura denominata, secuitiis intentione dent iminante', quae ut acciden rclyccctu
265쪽
supponenda sunt aliqua certa l.
quae tamquam cita a nobis relinquuntur, ut veniannis ad id , in quo cst diuersitas inter author es. maxime intc modernos . In primis
supponendum est quod ex modo proprio significandi , quo constituitur concrctum in ratione talis, oritur modus distiniendi . Itaque concrctum o modo , quo a nobis
cognoscitur , significatur coincido Quo significatur cicu intelligitur, debet diffiniri. Et ratio Nam dii: nitio datur duci , prout
concci ta a n, bis .communiter
modus diuiniendi sicquitur modum concipiendi nificandi cundo , supponcndiim est ex doctrina communi summulis latum tradita a nobis in summulis lib. I. ca P.8.nu. r. quod proprius modus significandi concreti cst significare rem habentem, labitam, ad differentiam abstracti, quod significat rem
habitam . Si autem rcs habita,quae ut talis significatur , cst accidens, dicitur concrctum accidentale, si autem fuerit substantia erit con cretum substantiale . Tertio sup poncndum cst 5 insertust ex dictis quod ex vi significationis concreti non solum affertur materiale, aut formale significatum, sed utrumque aiscitur , siue afferatur utrumquE in rcchi, siue materiale in iccto, formale in obliquo . e contra
su formale solum significetur,
arrateriale afferatur de connotato t. connotctur . I. se habeat, ut reddens
suppositum formalc iuxta vaesios modos dicendi, de quibus diremus postea j eitum tamen est , quod insignificatione concrcti , ut illii puitur ab abstracto , saltim ex modo significandi, aliquo modo astcr-ιur Vtiumque scilicet materiali,&formale. Quare supponendum est. etiam intertur ex proxim dictis , quod in distinitione concreti accidentalis, saltim ex modo dinfiniendi debet aliquomodo intram in itfinitum litus , utrumquε scilicet materiale,& formales Nant si modus distiniendi sequitur, dum significandi, de ex modo significandi utrumque afferiuris parte significati, etiam ex modo diffiniendi , utrumque debet adduci cx parte distinit . Et hoc coniunis tum , quocumqu modo explicetur, dicitur accidens in concreto .
Ex quo manent excisae sententiae illae asserentes in distinitione generis distini tum csic solam naturam, aut si Iam iῖcundam intentionem, commimiter reiiciuntur a modernis, S praecipit Thomistis
3o . Quibus suppositis conlun Elum illud variis modis potest acincipi , Du intelligi . Primo, ita ut vir siq; stcratur aeque primo,&in
recto . Secundo, ita ut afferatur in
rccto .itcriale, in obliquo formale . crti, ita ut sormale sit in recto in matcriale in obliquo Et in super hoc materiale in Obliquo adductum variis modis explicatur hi iuxta huiusmodi diu colitatem , est varietas sentcntiariim. Prima asserit concretum, ut affert in recto natura, uecundam inicia
tionem, csse diffinitum in tali di
finitionc. ccunda docet natura
vi dicit in obliquo secuatiam in te tioncm , sic diffinitum . Tertia
affirmat fecitndam intcntionem, veatarcntem in obliquo, de con- notato naturam, cuc diffinitum.
Et adhue inter authores huius seretentiae est aliqua diuersitas . Nam aliqui existimant secundam intentionem esse diffinitum qui .. -
266쪽
t iram esse diffinitum , quod alii
iudicant etiam secunctam intentio
nem est diffiniriim qu Q, na tutiun o uno tristerialitera Drri, ut alii dieiint, miturani adduci, ut reddens suppositum lacundae iii
si prniis conclusio. Dis finitum in diffinitione pe neris, non est illa ut dicit in recto, α traliter naturain, demia sani intentionem . Hanc conclusionem defendisne rean mite Thomiliae
M. Aramo, SaneheZ, Masius, Petro
him , allego, Colleg discalc. . sanetoui quos uae e praedicti
moderni Erir. I. in Tholib. . metaph. letit. 4bii mi direcultatem Communem et rca modum dimisi ei Mi accidentia in concreto, eis
vertaresere M tint .a s. Tho. q. art. s. postquam tuomsisit Quem sic docet Phoc ipsum, .iodurco hinmo albus, sine vestis, quae hoc ponitur significare,non est ali id eoru, dicuntur secumlim re imoin Qiquid eorum, Maedicuntur secti erim accidens hoc .a. quod in homo albus , est unum per accidens, sin
unum per accidens. Et filialites quem inim distinctione de concreto Ien mesancto, de subiecto , sen
nisteriaIi illius, iste me quod est altam,non habet'ood quia erat
. s. homo l. homo albus Lycee quomodo concretum non habere quid-ditatem docet D.Tho. d. subicctum
illius hanc habere . x qua docti ilia bonatur sequeris ratio.
so. Pr a me. Nam si genus a cipiatur pro natura , D secunda intentione in re sto, emaeque pri- ,tuc
resultat compositu quoddam, quod silens peraecim,v.f. Q potestine diffinitum illius dimailronis, quae
una est:antecedens patet. Nam con
stat ex rebus pertinetibus ad diue se genera nepe ex natura , quae rea iis est,a: intentione, iniae est elis rationis, en uer accidens dicitur illud quod constat ex rebus diuersi generis. Et coapr. quia em Der ac
cidens non diei unam quiddilath sed plures,valde distinctiis rergo nopotest esse diffinitum, reem unius
dire tronis A. ma quia diffinitio respicit Midditatem, sic una di finitio unam vidditatem es, bi-e t reperitur multiplex qniddiras, non est capax ut sit diffinitum res pectu unius diffinitionis. Confirmatur,& explicata hoc desumpta n rnate ex concretis realium accidentalibus.Nain hoc concretimi,album, dici corpus, albedinem quiseneres valde diuerse,quaru altera perti ne ad praedicamentum substantiae , altera ad praedicamentum a Ndentisci sede sistantia, ac denti non potest componi via qui
ditas: ergo c. pr. mi otia omnis quidditas debet esse, vel de praedi eamento substantiar, vel accidcntis, sin pti, enim daabus coordinati nibu generalibus continetur omnis quidditas,s:cuti omne ens: ed ex rubstantia , d accidenti non potest resultare una quidditas,quae sit se
stantii, et acciden, relao M potest
267쪽
applicatii facile ad nostru intentii. Nam natura est quid reale, decunda intentio estota id rationis igitur non potest cx illis rcsultare aliqua quidditas, quae sit detcrminate rea lis, vel rationis. Erant igitur duae quid litates , consequenter exigent duas dissinitiones. propter sane rationem dicitur , quod ens per accidens non potest diffiniri. Jo7. Secunda conchasio . Si attendamus ad rem diffinitam in di finitione generis, est secunda intcntio connotans naturam, si autem admodum diffiniendi, est natura ipsa, ut induta secunda intentione. Itaqidistinguimus id, quod diffinitur,
modum diffinicndi,&dicimus quod diffinitio ordinatur ad explicandam quid litate ipsius secundae intentionis, prout praebentis suum es ctum Drmalem subiecto at modus diffiniet id incipita iratura substrata, ita ut ista, quatenus substernituriccudqintenti mi afferatur in recto ex parte modi sit nisi candi. Haec conc io habet duas partes, quibus concilia tu varia dicta aut horum in hac difficultate. Et quantum ad i. admitti debet ab omni ovi, qui docent diffinitum in diffinitione generis esse
secunda intentionem, ut c0nnotante
naturam. Et pr. Nam id quod significatur per cocrctii aliqliod accidet ale, est id quod diffinitur, Mid quod
principaliter est significatu, irin cipale diffinitum sed significatum cuiuscunque concreti accidentalis est forma ipsa accidentalis, prout dat effectum formalem suo subiecto rita ut principaliter fignificetur for
ma,& subieci iam,vi recipiens cstccinium formalem illius: ergo forma est
principes significatum, subice tum affertur in obliquo, de coim
lato Ma est certa: niam id, quod significatur,est quod intelligitur,
quod diffinitione explicatur. Et mi. pr. I. ex D. Tho. lib. s. metaph. lectis. ubi ait f Nec verum est quod Aui cena dicit,quod praedicata, quae sue in generibus accidentis, principa liter significant substantiam δε pet posterius accidens, sicut hoc, quod dico album , nam album, ut in prae dicamentis dicitur, solam qualitatε significat hoc autem nomen album significat subiectum aex consequenti, in quantum fignificat albedinem per nodum accidentis. Haec D. Thomas. Ex quibus elard collisitur
quod significatum principale est ip-la forma concreti, ex consequen
ti, seu in obliquo affertur subicctu. Et notetur quod expres it D.Th. subiectum significari ex consequenti nam aliqui Thom isto excludunea significatione nominis concreti ipsum subiectum, dicunt tantum
connotari. r. a. ratione illa min.
habent idem significatum , licet dis crant quantii ad modii significandi , eo quod abstractumst. .gnificat formam , quasi per se e-
formam , ut applicatanti stibiecto significat . ergo ex parte rei signis ficatae forma ipsa est principale si gnificatuino subiectum affertur, quatensis recipit effectum formalam illui consequenter hoc idem erit diffinitum . Qua propter eum proportione idem probatur de genere, quod in positum est ad significandam intentione in , ut praebentem effectimi formalem subiecto, ae proinde haec secunda in
tentio connotando naturam , est
principale significatum, princi pale diffinitum , si attendamus adiem significatam,in rem dasianita Digitiae by orale
268쪽
In quo sensi est vera doctrina Mag. Ioan a Sancto Thoma asserentis
ouod in his diffinitionibus aliud est diffinitum formale ab eo , quod reddit suppositum diffinito.
so S. Secunda pars conclusonis nempe quod cx parte nucii signi si- eandi, seu diffiniendi afferatur natura in rccto, secunda intcntio in obliquo , admittetur ab illis, qui absoluic docent naturam , ut cuitam secunda uitentione sic difnnitum in hac diffinitione . Et pr. I.
ex D.Thoma, qui pluribus in locis docet in hoc istingui modum significandi, diffiniendii increti ab abstracto, quod in significati ne, diffinitione illius actutu sit. bicctum in rccto , ct in significatione, diffinitione istius adducitur tale subiectum in obliquo rata
docuit ex praesse I. a. q. 3. artic. 2.
ad 3. sic diccns. quocunqu modo significetur accidcias, habet depen dentiam ad subicctum . Aliter tamen, S aliter. Nam accidens significatum in abstracto importat habitudinem ad subiectum, quae in cipit ab accidenti,4 terminatur adsuuiectum J ccce modum significan di abstracti, ex quo coingit O
dum diffiniendi ipsum sic docens.s Ideo in diffinitione accidentis in
abstracto non ponitur subiectum
quasi prima pars diffinitionis, quae est onus, sed quasi secunda , quae est differentia. J Deinde transit admodum significandi concrcti, ait. Used in concretis incipit habitudo
subiccto M terminatur ad accidens J Et ex tali modo significandis inscrt. Propter quod in diffinitione huiusmodi accidentis, o nitur sit biectum , tanquam genus,
Quod est prima pars diffinitionis
ccc Jso'. Clarius docuit eande dia trinam D. Thomas lib. 7. mctaph. Icct. 4 ubi explicans modum diffiniendi accidentia, sic docet saccidentia vero non habent esse, nisi per hoc, quod insunt sit biecto. Et ideo corum quidditas est dependensi subiccta, per hoc oportet, quod subicctum in diffinitione accidentis ponatur, qRandoqud quidem in recto , quandoqu vero in obliquo in rcaomii idem quando accidensi significatur a concretion ad subiectum, ut curri dico simis cst narsus concauus L sae D. Thoin exquibus claris eiat igitur in dissinitione concreti in recto afferri subiccium,quod saltem debet intelligi ex modis ipso diffiniendi, nam modus iste fundatur in modo significandi ac proinde in nostra diffinitionς
huius concreti, genus, cum sit con
ςretum accidentales, idem modus
dus diffiniendi accidentia sicli itur modum significandi illa; sed quan
do significantur in concrcto , ex modo significandi affertur primo , in recto subiectum rigi etiam
in illius diffinitione ex modo diffiniendi affertur primo , in rcct subiectum . r. min. 4. Nam modus innificandi alicuius nominis colligitur, diffinitiones, qua explicatur sua significatio quid nominis, sed in hae dimitione affertur subtemim in recto, verbi gratia, dissinitio quid nominis huius concreti album est corpus habens albedinem , genus est natura habens secundam intentionemri ergo
ex modo signifieandi concreti afferetur subiecium in recto. r. a.
illa minor. Ex diuerso avido i nit
269쪽
s eandi abstracti, concreti, in illo enim incipit significatio, sorma,&transit ad subiectum; in il fo in cipit a sibi ecto, e trans t ad Mimam; sed in modo sipnificandi abstracti affertur in recto forma , subiccttim in obliquo Dergo in modo significandi concrcti in uertitur ordo sic in recto affertur subiectum, forma in obliqtio. Et sandsi ex significatione nominis colligitur diffinitio, meae significato col-
I igitur dist. nitum , consequens est 'rmalem secundae intentionis, ita conuenit eoniuncto, ita ut una pars
sit diffinitum quod altera ediffinitum clo . Explicatur, α
confirmatur hoc . Nam natura , de seconda intentio inter se aliquomodo coniungi initir, ut actus MPOrentia, ut forma, S subiectum rergo hoc coniunctum sic potest dissiniri , t diffinitio conueniat naturae, ut quod secunda i rention vi , quo , sicut enim natura est id quod recipit effectum
ut doctrina a nobis madita vera sit. Qua clare percipitur distini tum in distanitione generis, cuiuscunque concreti accidentalis, distinguendo sempc rem significatam , cdimni tam , iocium significandi, de dimittendi, nam ex hoc est di
uersitas sententiarum , quae me
videri, facile conciliantur ex dictis
se coniuncto illi ex natura , ως-cianda intentione , de illo praedicatur talis dissinitio immediath, per . ergo tal coniunctum est diffinitum. Probatur an recedens.
Nam diffinitio est iraedicari cnluribus differentibus speciei, J sed
haec conuenit scaeunda intentioni, ut rationi formali praedicandi, de naturae, ut id quod praedicatur: ergo
talis diffinitio immediatρ, per se
ista est forma, set ratio qua redditur talis effectus formalisci alia xenim nullum esset diffinitum,quod,
in hae dimnitione , siqii idem ipsa
secunda intentio, cum sit arma,
semper significatur, ut quo, consequenter , ut quo , debet dissiniri rergo diffinitum , quod si natura vel totum coniunctum, si V quod accipiatur adaequat , ut dicit materiale forma I . 111. Ad hoc argumentum respondeo praedictam diffinitione solum conii enire essentialiter secundae intentioni, non autem subiecto, nam licci hoc praedicetur de pluri
bus , v. g. natura , tam n hoc cori-
lieni illi accidentaliter, Henominati tres , ut autem esset dimiritum quod, necessum erat Qiod talis diffinitio conueni et illi essentis liter , ut quod hoc autem ita non it. Nam natura non est iis, cui conueniat , ut quod , sientialire praedicari de pluribus M id circo non dicitur natura, diffinitum , quod ac proinde ex IIa, secuta I intcntione acceptis in rccto non potest resultare aliquod vinim diffinitum , sed de b c accitu secunda intentio in recto adduci ipsa natura , ut subicctum , cui accidentaliter communicatur forma , quae
270쪽
est se da intentio. Et hoc apparet in concreto substantiali, honio enim est diffinitum , quod , mala, ipsi essentialiter eonuenit diffini-rro hominis . humanitas est disesinitiim, quo aecum diffinitio ge
neris non erificetur essentialiter, sed tantum accidentaliter de natura , hinc est ipsam non esse diffsenitum, quod Ied tantum sequitur ipsam cie connotato afferri , ut sohiectum secunda intcntio .
Alii autem dicunt in his ac aliis
similibus diffinitionibus non dari diffinitum, quod citi conueniat CD sentialiter diffinitio , sed tantum denominatiues. Ita Mag. Ioann a Sancto Thoma qu λ . art.1. d. r. Haec autem sententia mihi vera
videlia . Nam etiam si timittatur illa explicatio diffinitionis nempe quod praedicari sumatur pro eo qu aest referri, assiiuc non potest veri sicari de secunda intentio- si 3. Ad confrmationem dico ' ne , ta mouam de subiecto quod , illa duo aliquomodo coniungi non nam ipsa lucunda intencio est ipsa- tamen ita, ut ex illius coniunctior
ne resistet una quiliditas, sed pere seuerant ipsa, ut distinctae quidditatos ideo non potest una dise finiri, ut quod . altera, ut quo,
rivis enim natura recipiat es se alem seciandae inten- tionis, quia tamen haec est illi omnino accidentalit, idc non potest
esse diffinitum . Ad id, quod ad-bditur de diffinito,'nod , huius disemitionis respondet sancte lib. s.
da intentio est diffinitum , quod in tali diffinitione. Et idem di cet raparauio lib. metaph. qu9st Mart. a. m. s. ubi uocet in omni dis finitione necessarium esse assignare altituo diffinitum , quod Pro qui imponat diffinitio, de quo essentialitiis verisiecturo in dis finitione generis esse sueundam inretentionem generis . Ut autem hoc explicent, dicunt quod praedioari
de philibus, prout ponitur in disefinitione generis no est idem quod affirmari , sed est idem quod reseseri , e praedicabile ad Iura , ae proinde dicunt isti auctores , hoc,
met actitatis relatio rationis, sed nulla relatio est id, quod refertur, sed est formalis ratio referendi, ac proinde ipsa, simi non est id r quod refertur , non potest dici innitum, quod , etiam si accipiatur in
concreto, nam in concreto est ratio firmatis referendi, ὀ subicctum est id quod referrer Quapro pter false est quod dicitur in fine illius confirmationis sei licet in dis finitione generis debere assignari aliquod dissinitum, quod essentia Ie, sufficit enim dari aliquid, mi denominatri conueniat diuinitio 326 Arguitur a contra thod mentum conchisionis. Nam favum est , ito ens per accidens non possit diffiniri r nam omne illud quod aliquomodo habet esse, ha- se suam essentiam, inuidditarem, de consequenter talis quidaitas explicari potest sed dimitio est , quae explicat quidditatem
reici ergo ens per accidens dissi-niri potest . Et confirmatur hoc.
Nam si in in isto teneris Inchla
dant illud coniunctum , scilicet natura quae est, quod denominati-u , secunda intentio, quae est ra tio formalas, tunc explicatur quid