장음표시 사용
271쪽
ex parte materialis, quam ex parte formalisci ci go melius amignabitur totum illiud coniunctum sis. Ad hoc argumentum, quo conuincitur P. Hurta d, ut asscratens per accidens post diffiniri, respondeo cns per accidens , cum constet cx rc bus diuersi generis, in
quo consistit ius essentia , S ex illis robus non possit resultare una quidditas hinc est quod non possit unica diffinitione diffinitici pote litamen diffiniri multiplici diffinitione , sicut constat cx militiplici quiddit.ite . Etenim Oinia cns po test diffiniri, aliter tamen, latitur, nam cns per Sunica diffinitione,& sicr accidens multiplici,sicut c5-
stat ex multiplici quidditat . Ad
confirmationcm rcspondeo impossibile esse illud coluestrum, ut inclum dii tram'; partem rcitie primo,di finiri, distinitur tamen secunda imtentio in recto, principalitor, natura in oblicuo , radii biectum recipiens messum formalem illius iuxta dicta in nostra rcsolutione,
aliter diffiniri non potest concretum illud accidentale si si Arguitur 3 ad probandum naturam csse principale diffinitum . Nam natura cli de quaverificatur principaliter diffinitio pro illa supponi , verbi gratia haec est vera praedicatio hoino pradidicatur de pluribus , non autem diei potest secunda intcntio est, quae
tia . vj illud cst diffinitum principat , de quo crificatu diffinitio, pro otio supponit in recto, cum quo dicitur ad conuertcntiam: erj si de nator principali- . ter crificatur diffinitio,.pro illa
supponit,& cum illa dicitur ad conuertentiam, natura ipsa est principale diffinitum . Si autem dicas quo dc natura Libstrata fecunda iri
tentioni craficatur accidentaliter
diffinitio M distini tum principalQest illud , de quo verisicatur Essen tialiter diffinitio . In contra est .
Nam licet natiira: Ccundum se ac cidentalitor conueniat praedicta di finitio, tamen ipsi, ut connotanti seriindamiintcntionem, sco, ut hambenti illam contioni cssentialiter.
Qxiud sic pr. quia ipsa secunda in
iciatio est ratio Di inalis pr. uilicari
vcnit talis essectus formalis , ut a tioni formali, qui ergo natura pris es, ut habens talem secundam intentionem , ita ut naturam affer
tur principalit cr, , , quod, secunda intentio in obliquo est disefinitum principale si . Ad hoc argumentum respo deo ex illo,& alijssi initis firmo colligi naturam esse diffinitum princiale,quantiam cst cx parte modi difnicndi, hoc est, cum diffinitum, dimiliti sint concreta accide talia,
quantum ad modum significandi, dedissiniendi incipiunt a subiecto , illud afferunt in recto, principaliter, ut constat ex dictis in secunda
conclusiones, cum quo compatitur,
quod quantum ad rcm gnificatam, seu did initam se habeat e contrario, ita ut secunda intelio sit Principale dissinitum natura afferatur de
connotat . clando autem dicitur,
deiciar, quod in his diffinitionibus
non est dimnitum,quod,cui clientialiter craticiniat diffinitio, intelligitur in hoc sectulo sensit,ia. si attendatur ad modum significandi, vel dimni di, cssetialiter debc altarri ut quod
distini tum , quod, cu aliquid , de
272쪽
s48. Arguitur 4 ad probandum sectilidam intcntionem esse diffinitum principale, in recto, etiam
Iam concretum accidentales, cxproprio mini significandi, significat principaliter tormam, subiectum ex consequenti quali secundario ergo etiam in modo disesni di formam in concreto, affer . tu haec principaliter. subicctiam ex consequenti. Antecedens prob. tum ex doctrinari Thomae relata ea num i' ubi ait album s lam qualitatem significare δε exeonsequenti subietaum . Tum ra4tione . Nam per concretum , EX
modo suae significationis , affert forma , ut praebens sium effectum serinalem alicui subiecto , ad diseserentiam abstracti; quod significat formam praecises et go ex vi illius noli significandi affertur princi liter virnia , ε ex coris quinitas. uectuin, d rarimam id, cui communicatur fornia 1 I9. Ad hoc argumentum res, pondeo negando antecedens. d
uim miniam se tuuieti dico. D. Thomam loqui ibidem de re principaliter significata , quae est
albedo, subiectum ex conse- Quentl , coeterum quantum admovium significandi esse E coniisti,
nam sudiectum assertur principaliter, in recto . vi id, a quo incipit significatio , ut idem D. I ho. cui in Iocis relatis a rium. I8.
t a probationem dic , quod mantum est ex modo bificandi
potius affertur tibi elyum , ut recipiens est e tum formalem formae uuam ipsa forma, ut preben illum,
k ita dicitur album est hinem auMdinem, non autem diciturassi
significandi in recto, Wprinciliati lcraffertur subiectum , at quantum ad rem significatam intenti
nem imponentis nomen, forma ipsa principaliter se habet. 32o, Arguit. s. contra distinctii nem a nobis traditam de re significata, de modo significadi, uim liter de re dimita,& de modo dis finiendi. Nam videtur impossitate, quod intendatur principaliter unum ut ignificatum hoc sit minus principale in modo innificandi,&idem die in dimittione . -- terquam quod ex nostra doctrina solsim colligitur , quod subiectiam afferatur in recto in diffinitione concreti, quia affertur , ut prima pars , seu genus diffiniticulis , non autem infertur ex hoc , quod sieprincipale diffinitum , sed potius principalis pars diffiniens hoc docuit D. Thomas in locis a nobis adductis nitin. 38. ergo nom rect dieiω, quod est distinitum principale , etiam ex modo di niendi. F2I. Ad hoc argumentum facis lὸ respondeo missum esse incommniciis, imo ita de si contis:
re, quod intendatur mim signi seri ex mocta significandi ab alio incipia inus, sicut intendimus signis re accidens, Me modo signifieandi significatur, ac si esset si stantia,idest,peet modum substanti . Ita in praesenti intenditur lipnificare accidens in exis Udo incipimusa subiecto, in quo est, hiem Wx significandici proprius concreti,
similem modum diffiniendi debemus assignare accrdenti in concreto. Et reddit rationem D. Tia .
cap. vi inio des te, em sic dicens s Nam tu diffiniret per
273쪽
rum , in quibus ratio generis sumitur a materia. J Haec D Thomas. Ex qua doctrina infertur , quod ex modo dissiniendi subiectum sitit incipale dissinitum . Nec obstat obiectio posita in argumento. Nam ex eo, quod in modo significandi afferatur subiectum in recto, primcipaliter , sequitur idem debere
in diffinitione ponitur ut prima , principalis pars dissiniens itur quod ex parte diffiniti sit principalis . prima pars , nam eo od , quo partes ponuntur in disefinitione, debent asSignari ex parte diffiniti , maxime , quando diffiitiatur per partes physicas, vel quasi physicas , ut contingit in diffinitione concreti accidentalis, de qua in praesenti loquimur.
Explicatur alius m dus di tendi concreta accidentalia.
Ed inquires pro complem ito huius difficultatis, an concrctum accidcntale possit diffiniri per concrctum superius loco generis , v. g. si dicas album est coloratum disgrcgatiuum visus, in nostro casu acnus cst
deffendii Collcgium discalc disp. s.
logicae quaest. 2. nu. 29. Cuius fundamentum est. Nam subicctum debet poni in diffinitione concreti
ut d cnt Aristoteles, CP Tho. qui perpetuo docent istum moduni diffiniendi accidentia seruandum esse, sed subiectum non potest poni, ut dissi Tentiaci ergo semper devbet poni, ut genus , d nunquam potet poni concretum superius Et additur. Nam omne concretum superius , cum sit connotativum praedicatur in quale, genus autem debet praedicari in quid communiter concretum superius non
potest poni , ut genus.113. Nihilominus dicendum est cum alijs Tltomistis, quod concretum accidentale potest distiniti dupliciter , primo per distinitionem physicam, vel quasi physicam, explicantem naturam diffiniti per suas partes physicas, ut quando distin, tu homo , quod sit compositus ex
Corpore, lanima is hoc modo dimnitur concretum accidetale per subicctum loco generis, sermam loco dimerentiae. Et quia iste m dii diffiniendi est clarior, ideo est magis usitatus ad explicanda accis
dentia in concreto, hac ratione docuit D. Thomas concreta accidentalia sic esse dissinienda in maximi: quia iste modus diffiniendino competit concretis substantialibus, non enim potest poni materia , ut genus, formes, ut differentia in noriam diffinitionibus, sicuti in si finitionibus illo tum S ccundo potest diffiniri concretum accidentale per dis nitioncm metaphylii am vel quali, in qua ponantur genus, vel quali genus, . differentia propria, quamuis haec sit imperfecta diffinitio metaphysica, si compare tur cum illa, qua diffinitur concretum substantiales, quia hoc habet Vcrum genus , de diffcrentiam , de illiid habet aliouid , quasi genus,& aliquid, quasi di morentiam , tamenod a per Disiligo b Corale
274쪽
perfect explicat naturam concreti accidentalis. v. g. si diis album est coloratum disregati miri visus, perfecte explicasti naturam albi in similiter si dicas genus est uniuersa- 1 in multis oeci differentibus . .
iapropter te est optima disti . nitro sacramenti, est Mirum gratiae
sanctificantis ci 4 tamen signum est siperius essentialiter ad sacra mentum, e notavit Mag. uno
euiu in tota luee doctrina a nobis Hlata Iuxta quam niciliqui aedicabili , seu uniuersali potes applicari ut lex distinitio , altera , quasi phvsica,& de his diximus suram in mi icatione lib. praedicabilium . mera quasi metaphysica, v. g. si dicas genus est uniuersale inmittis disserentibus specie, ut Uitd--- ubstantialis particularis illorum. Item species est uniuersale in multis numero ditarentibus, ut tota quidditas, sic de ali; cum Proeorrione ad uniuscuiusqu esistitiam. Constat igitur ad fiindamentinii oppositum subiectum d here intrare in diffinitione phusica,
hoc intenditia Aristotclcs , c D. I homat, iron autem in disti irati
m metaphysica Ad id quod addis iu dico prataicari inquid uihil a Iaud esse quim explicando quid litatem , o sic praedicatur concretum superius , nam explicat quid- istare meo reti inferioris. Ἀ-- rem praedicari, in quid sit idem,
quod praedicari per tricidii in mat riae , t cx agili Soto dic chamiis sipra tum Tuia concrettim su- purius se habet,ut materia, nam a
Iaud concretum, quod se habet, differentia, se habet, videsina, v. g. I coloratum disgregativum I ly,c loratum se habet, ut materia, ac bi i regaliutini, ut sera
Explicatur matιriale proprium generis
rae in 'nificatione Scdimnitione generis, ut proprium subiectum , de materiale secundae intentionis . Et circa tale subiectum , seu materiale aliqui
Iixam difficultatem , an detur almuod materiale continuite, Quulnam sit hoc tiam breuiter explicabo in praesenti . Mate1 tale ada Quatum gelacris est denominabile Iucunda intentione, seu natura, ut denominabilis a secunda intentione, seu vi capax recutiendi illam , in hoc conueniunt omnes natu ra stud reales, tu rationis. Ita explicant communiter Gomissaeis toriale adaeotiatum generis . At restae difficultas in explicanda illa denominabilitate , cu capacitate
natura . Nam inquiri potest quid requiratur ex parte naturae, vi se denominabili a tic da intenti ne,& capax illius. Respondeo quod
natura illa , cuius essentia In plura-bus speciebus reperirilr, non ut tota
egentia, sed ut pars, in qua plures cies conueniunt, seu sunt o formes, est denominabili a secunda intentione &capax illius . Et in hac ratione conueniunt omnes araturae genericae, siue reales fuerationis . Omnes enim reperis tur in pluribus speciebus , ut par
essentiae, in qua sunt conformus , t haec conuenientia explicatUr per
illam relationem denominabili seneu ruis, Disitire by Orale
275쪽
picis, quae est extrinseca quaedam delaominati vel ens rationis , consideretur, ut aliquid praeuium ad secundam intentionem . Et eodem modo cum proportione dicem dum est de materiali adaequato aliarum intentionum pr dicabilium. Erit enim id, quod est denominabile a secunda intentione, capax illius. Et hee capacitas sundatur ii aliquo, quosci csic omni denominabili. Et tacite lauenietur cossiderado ratione uniuscuiusquessecundae intentionis.
Utrum natura Angeliea si illi repugnante sentialiter plura indiuidua, possit denominari pecies pra diacabilis
.323. U Vppossit praesens difficill- eas quamdam sententiam Thomistarum asserentiuesse essentialam repugnantiam ia eo quod sub una specic infima Angeli
acntur plura indiuidui, quapropter dicunt, non possci cum phiresin gelos solo numero disterentes sub eadem specie producere,etiam si sua absoluti a viatur. Hac sententi
supposita, ut veratro nunc,est difficultas an natura Angeliea se possieconcipi, ut denominetur a secunda in tutione speciei uniuersalis, saltim secundum rationem. Et sermo clide secunda intentione praedicabilis, de illa. s. qua natura rcspicit infeliora, nam certum est denominari a secumda intentione speciei ubi Icibilis , qua respicit genus, cui subiicitur. cum enim naturas ita sit composita
ex genere, distercntia, ut pote a tura finita,& limitata pertinens directh ad praedicamentum, cons est, qtiod subiJciatur generi, ac proind quod genus respiciat illam, ut speciem subi cibilem. 326. Deinde stipponendum est duplex esie uniuersale, alterum se
ci indurem, rationem, alterum secundum ratione tantum. Quadoc
trinam sub aliis terminis, ut aequis ualetibus,tradidit D. Tho. I. p.q. Iarti. Vniuersale secundum rem,&rationem dicitur illud , quod habet fuit tamentum in re ipsa, in ratione, ut sit uniuersile , v. g. natura vi-mana in re ipsa est diui in tripluribus , ex hoe sumitur fundamentiam, ut concipiatur uniuersalis, concipitur sine singularibus, ex isto modo concipiendi resultat fundamentum proximum uniuersalitatis. Universale secundum rationem tantum,est
illud, qu5d iii stilo intellectu habet
functa metum propter suum modum intelligendr. Ita cxplicat hoc duplex uniuersale Caicianus cap. dc cntC, Messcntia'. 9 ad 1. Igitur certum est natura Angelicam non esse niuersale, seu spcci cm secundum rem, dissicultas restat an saltim sit vitavcrsale secundum ration m tantum. 327. Prima se tetia asserit,quod ex suppositionc talis repugnatiae indiuiduoru , nullo modo Pot denominari
276쪽
suare disp. s. sect a. denique 3
Mi eae in. 1 in alii relati ab isti,
Mhciribus. Secunda istitentia locet, adhuc facta illa suppositione naturam Angelicam posse denominari uniuersale, seu speciem secun dum ratio in tantum, ex eo ouod vi meipitur sine singularitate amne eonclusionem delandunt communiter Thomistae, quos refert,
ritin Collegium disca c. in logicaisp. r. imm . Magist Ioann.
. Sancio Thoma in logica'.8Mit 3. Tertia sententia affirmat naturam Angelicam ex modo mcipiendi esse uniuersale per non repugnan
ii Mn, non autem pontiari innemini isto e auctores primae senten--e, docet Magist Ioann a Sancto Thoma , Ilam tamen defendunt aliqui ex nostris Thomistis existimantibus esse mentem I Dioniae,
mentum sentemtia, qua β' ponitur.
18. Im in dissicultas, sens consistit in eo ψ-
- una parte suppon rsententia struens impossibilitatem plurium indiuiduorum in uua spe. me Anyeliea, ex altera dicatur esse moeriales, M. Mius ratione est respicere Dira . Quapropter uiter fundamentum, quo probatur
sententia, qtiae supponitur, ut cla rius constat an compatiatur natu
ram denominari uniuersio, adhue secundum rationem. Ad cuiust telligentiam supponunt authores praedicta sententiae , quod Angeli sunt forma per se subsistentes, omnino excludentes omnem mat
riam' quapropter se ipsi, indiui
duantur is non per ordinem ad aliud cxtrinsecum, ut contingit in
formis matcrialibus, adhuc in immateriasi . quali est anima ra
dicii ordinem ad materia:n, a qui indiuiduatur, seu accitu dili incti nem indiuidualem, numericam.
Angeli autem sunt f oue eompi tae, ter se subsistentes, Micis ipsis indiuiduantur . Ex quo inferunt praedicti aut hores hio in
tali forma debet distinaui duplex munis , liud quo constituit Anginum in sua specie, d aliud , quo
constituit illiu in ratione indiui indui, nam per praedicata sua essentialia constiniit speciem,' per hoc quod talis se ait in e sebilis iniistella , onstituitura gelus unus indiuidualiter radi itin
huliis dupi , muneris , adhue est
diuersitas inter illos minores. Nam aliqui dicunt quod utrumque m nus aeqv primo constituunt esse tialiter Angelum commuruter afferunt singularitatem ess de inmitia illius, Strangelum essenti liter esse singularem . Et hoc exsestimat pro Dile Caietanus . par. η- 3 artis. s. iii autem dicunt illa duo munera se habere, dine quodahi inter se Pio, pirius
277쪽
sinuatur aliud , nempe constituere
inuiuiduum . Insuper ali aDirmant ouod isti duo conceptus speciei Msingularitatis id inuicem se incla
dunt, licet non ad inuicem se expliccnt ali vero athimant ad inui cem l cxcludere, di facere compositionem rationis.' s3o. Qui,is suppositis cum ovis ni distinctio in Angelo dc beat pro taeniresa forma, necessum est quod omnis sit distinctio forinalis,& nul-
possit: sit seu numerica , namim non prouenit a formari ex moinfertur quod, sicut Delis non potest facere quod distinctio numerica non proueniat ab ipsa fornis
Angelica , ita non potest mere quod non sit sorinaliis simul. iu-
merica . Ita discummi Patres calciat in suo cursu S illarant IcCnli
s. i. Alii vero dist riui ex eo. quod tum illa aesentialites ins
gularis communiter implicat contradictionem inultiplicata numerich. Alii autem probant cx coquod sernia illa ad minus petiemam singularitatem, cum qua aclis cluetur, ut sic in uno singiuarici se tota perfecti speciei, ac proinde repugnat essentialite dari plura
Haec est vici, ina, quaedes et si 'poni in mesenti, e filius au tari 1entcntiae , quam supponimus , α, videndum est, an cum ista compatiatur naturam Angelisecam ita nosse concipi, ut denomine
i indamenta musque sententiae, ut ipse con sideratas, appareat probabilitas, triusquessentemiae. I tur, qui nevgant natum Angelieam , ta li suppositione, non posse denominari heciem praedicabilem, fumdantur m eo, quod quant nuis a nobis concipiatur natura Are lica sine singularitate, ni quam tamen concipiturininclinerentia ad plura. Et in fauorem huius tartentiae sic
arguitur . Nam natura Angelica, prout obiecta conceptui muro, noest Hiemis ad plura: ergo pro obiecta non est rapax ut denomI netur spectes praedirabilis e proba eur antecedens Nattira 1lla , proue obiecta conceptui nostro , dicit a praedicata simine , per cirime di istuitur Angelas in sua jecie Etenim c6ceptus obiectuus est ' dicat speeifiea r sed huiusmocii praedicata specifica non sim ex lexndisserentia ad plura , sed potita egi Minite petunt in uno inueniseri r ergo natura Angeliis , pro obiecta nostro intellista non est indisserens. c. mi. Nam si ire laritas est praedicatum essentiale, ve disiuit aliqui, non possunt illa prae- aleati peeifiea concipi eum sndise
278쪽
eialis, siuὰ non , nihilominus illa
praedicata specifica ac se sunt determinata ad illam singularitatem, cum ira adaequantur ergo talia praedicata specifica ex se non sunt
D. Dicunt aduersarii ad hoe, quod natura ipse,seu praedicata sit cifica possunt concipi, vel ad quath, est sic non dirunt indifferentiam vel inadaequat , de sic concipiuntur
x parte modi concipiendi mi indiffercntia , nam concipiuntur prae cis secundum illud uiuis constituendi syci cm,Sc non individuum, Z ideo concipiuntur cum indifferentia . In contra est. Nam quan tumuis concipiatur natura Angelica inadaequath, ouod est concipi sine singularitate, adnu ex parte conce
plus obiectivi cstic pugnantia ess tialis ad plura ergo in illo conceptu Obicctitio non et indifferentia ad plura . Pr antecedens . Nam ille conceptus obiectitius, in quo cxplicite non affertur singularitas , cst conccptus formae simplicis, pcrde subsistentisci ergo in illo conceptu obiectivo inuenitur repugnantia ad plura antecedens est cortum nam illiconceptus obiecti ius est constitutivus Angeli, prout pccifice distinguitur at omni forma materiali, de consequento et conccptus formae simplicis consequentia Pr. Nam formae siniplici, per se subsistenti essentialiter repugnat multi plicatio indiuidualis. numerica rei go si in illo conceptu obieestiuo inuenitur ratio fornia simplicis, e per se subsistentis, ibi inuenitur re pugnantia ad plura. 33ῖ. Confirmatur, explicatur hoc. Nam quamuis natura Angelicam, stit praescindi a sua singularitate,
alio lo illo uidiuiduali, quo formaliter, proxim redditur haee,
indiuidua , tamen no potest praesti di a radice huius indiuiduationis quae est talis natura, ut irreceptibilis in materia, carens illaci non rupotest naturair scindi a tali irreceptibilitate, carentia matxria'. Ita express Edocet Magist Ioann. a S. Thoma '. 8.art. 3 aci 2. sed natarea ipsa, ut radix indiuiduationis, ut irreccptibilis, carens nateria , fundat rcpugnantiam adiici ra: ergo
si a tali radice praescindi non potest natura Angeliea,non potest prescindi a dicta repugnantia ad plura Primi in qua est difficultas . Nam ex irreceptibilitate, inarentia materiae sequitur necessario unam esse adaequata indiuiduationem talis naturae:ergo in tali irreceptibilitate, carcntia materiae fundatur rem mantia ad plura, antecedens constat. Nam ideo probatur in una specie Angelica esse unam tantum indiuiduationem, quia ipsa species ex sucst irrcceptibilis, carens materia, ac proinde in uno indiuiduo debet rcperiri: coa.pr. Nam in illo praedicato ex quo necessario sequitur detcrminatio ad unum, unda turr pugnantia ad plura haec n.est optima consequentia Natura ncccssario petit unum,ut adequatum terminu: ergo prout sic repugnat pluribus ergo sic irreceptibilitate sequitur necessario unam esse adaequatam indiuiduationem , in tali irrcccpti
bilitate undatur repugnantia ad
J A vrgetur amplius haec ratio. Nam antequam intelligamus in AngcIo illla in modum indiuiduationis, seu singularitatis; intelligimus in ipsa natura, aliquod praedicatum , ex quo inferatur naturam ita adaquaricum tali modo, ut dicit essentialem
279쪽
epugnantiam cum alio moclo, seu
singularitate. Hoc autem praedicatum est irrcceptibilitas , seu caren ria nateriae , qua propter sic argu-Vunt Thomistae . Natura Angelica est irreceptibiliis in materia,&carens ipsa ergo radix est unius adaequatae indiuiduationis , illi e1- sentialiter repugnant plures ergo eo ipso quod concipiatur irreceptibilitas, .u carentia materiae, concipitur fundamentum repugnantiae ad plura . Eicnim ipsa indiuiduatio ex se dies repugnantiam im aliis,&eum ista indiuiduatio adiectu in irreceptibilitate, in ista incipitre- agnantia . Si igitur natura Ang Iica non potest praescindi a taIi ir- reccptibilitate, non potest praescindi a trundamento repugnatiar ad plura , ac proinde nunquam concipietur cum indifferentia ad plura, etias concipiatur sine singularitate, sine illo modo indiuiditationis. 131. Dices cum M. Ioa. a S.Th ma,quo tilis irreccptibilitas, seu carentia materiae potest dupliciter considerari, secundum quod pertinet ad ipsam constitutionem formari licis , pure pii tualis,
.secundum quod pertinet admodum indiuiduationis una consideratio secemitur ab alia , ita ut ipsa
carentia materiae, ut requiritur ad constitutionem talis naturae, non est
aliud quam ipsa ratio simplicis Ammae, ic nondum fundat repugnatiam multiplicationis . Ipsa auic mcarentia, ut praebet singularitatem completam,sic praebet modum indiuiduationis, ciet gnat multipli
136. Contra replicatur ostenil do quod ipsa irreceptibilitas,seu carcntia, iteriae in prima consideratione fundet repugnantiam multiplicationi. Nam earentia illa primo modo considerata est radix singularitatis,in modi diuiduationis illius, quo natura ipsa redditur haec, incommunicabilis, sed ii isto, do indiuiduationis fundatur proxi-m repu3nantia ad plura ergo in illa consideratione suae radicis, fundatur saltim radicaliter repugnatia ad plura. Explicatur hoc . In diu duatio Angeli unica est, ad rquata
sua naturae , ita ut proxim tundet repugnantiam cia altera indiuiduatione in eadem specie, si a simul, siue successive sed hanc indiuiduationem esse sic ad qua tam oritur ex
praedicatis specificis naturae, quae estiimplex, Se pure spiritualisci ergo in ipsis praedicatis specificis inuenitur igetia essentialis illius indiuiduotionis ad quat . Vii crgo crit in
predicatis specificis naturae exigensia Iem indiuiduationem ad*quata
certὰ nihil aliud quam irreceptibilitas, seu carctia materiae primo modo considerataci ergo si ista se considerata exigit essentialiter unam ada qua tam indiuiduationem, eadem&eodem modo considerata fundat re pugnantiam ad plura 337. Tandem respondent alii,
quod licet in tali conceptu naturae implicit Dafferatur talis repugnan tia, non tamenis vi illius quod cinplicitEaffert, de hoc sufficit, ut ex
modo concipiendi, quantum ad explicitum concipiatur natura illa indifferens. Contra cplicatur. I. uia in illo conceptu naturCantece-cnter ait singularitatem, essentiali ter inuenitur talis ratio irrecepti bilitatis, carentiae materiae, adtem, ut praedicatum comune, quasi gem ricum, in quo conueniunt sie tialiter omnes Angeli ergo in com teptu illo, quo cognoscitur natura
280쪽
speetite Angeli explicit8 affertiiricremptibilitas in carentia mat me. Antecedens est certum, coambatur inia intura illa si eo cepta explicit assertur , ut inmi-ἶo ita ex genere differentia oc est dicere , conceptus obiecti uus est compositus ex penere , de --uisi, sicut quando concipio hominem, ex parte obiecti relucet conceptus thidam copositus exisnere,in differentia, alias non res ceret conceptus Decificus ergo si arreceptibilitas est indiearum in sentiale cominiane 3 gener cum naturae Angelicae, non potest haee concipi sine illa, e consequenteroinrepugnantia Confirmatur, ε Ullitur hoc . Non potest natura aliqi a concipi , ut indifferens ad id, miod est determinata ve ratio-- suae disterentiae , vel sui generis e sed natura, prout concepta ratione icair, qu es generici est deteseminata ad unum Nergo non potes concipi, ut indifferens ad unum, vel plura. Probatur min. yia ratione meceptibilitatis A carenti diointeriae natum Angeliea est deteserninata ad unum individuum , ut si phiaepius diximur, sed irreceptibilitas,in carentia materiae cst prae dicatum conamini eo generi cimi omni naturae Aletesteae, ergo si e cipitur cum tali praedicato ration illius et determinata ad unum . Et
Iidς quando concipitur at angelica, non concipitur expissa solum rivi disserentia , sed etiam
genus, maximessi concipiatii perluam diffinitionem, nam in distinis quasi in consum concipiuntur genus, disserentia. 138. Replicatur 1. admitte tuis arreceptibilitatem is carentiam
plieite in conse ienter afferrium. plicite repugnantiam . mani hoc sumit,ut non possit concipi ouoad explicinim, ut indisseiem in modo ergo demulem eonceptu in sentiali , de quo absolut verificatur deter mi ad unum ex vi ali cuius praedicati essentialis , Quod actualiter trahe, potest Hincari indisserentia ad unum, in phim, quia tale predicatum explicite non aifcrtur Expileo hoc . Si natura Angelica eonciperetur , ut indissorem ad unum, ves plura e mmio. quo concipitur; tunc intellectus per
secunt Iam operationem formaret
hanc propositionem . Natura haec ex modo, quo concipitur, ἡ ψωbiecta intellectui est indisserem a rvmim, vel adiltira essed haec propositio absolute est fallaci ergo x O do concipiendi , , ouiecta intellectui , - indifferens s mi omin natura illa ex modo, γ' concipitur, ut obiecta intellectui, etiam reduplicatiuε,ut obiecta,nora excludit repugnantiam ad plura, secet illam uore explieri , si qui iem implietis illam imbibi , ut suppaeno Gergo de illa non potest verificari etiam cum reduplicatione in disterentia adnIura Pr conseque irtia uitia oppollinim illius, quia
excruditur, licetinc explicetur , non potest erificari de aliquo si iecto , etiam sub reduplicatione , nam reduplicatio explicat unum,
aliud non includit in Deus 'su, quod ex ptile illius praedica
ti redupIicat nee unum, nec alte- m petitu ergo. si repugnantia
ad plura non excluditur ex va illius remiblicatioliis, non potest verili cari de natura indigerentia adsit rara sed natura illa ex vi concep