장음표시 사용
281쪽
cibus , nee est indisserena, plura , d negative se habet ex illa
339. Replicatii 3. Nam si su 'ficeret quod ex vi conceptus expliciti, non afferretur replignantia sequcretur, qtiod natura uiuinac ciperetur ex modo nostro concipi di, ut uniuersalis. Prob. Sequela. Nam natura diuina prout conccpta, prout obiecta intellectui non affert repugnantiam ad plura , sicut dicebant illi de natura Angeli Der go ex modo concipiendi, biecta intellectui erit uniuersalis.
Hanc conscquentiam videtur comccdere Caietanus cap. s. de ente ,
cstentia quaest. s. ad a. ubi postquam dixit, Ouod natura Angelica est praedicabilis de pluribus, ut obiecta intellectui, subdit quin imo ipsa itidditas ditia hoc modo commuiris is uniuersalis est . INihilominus homiliae communiter illam consequentiam negant &reddunt aliqui isparitatem dicendo, quod natura Angelica est composita ex genere differetitia non autem natura diuina ideo illa ex modo intelligcndi potest
conci i , ut praedicabilis, non au
tem ilia , quae omnino simplicissima
est. Alij dicunt naturam diuinam, ex ration actus puri infiniti non posse i incipi cum indiffercntia ad plura,nam conciperetur cumpotcntialitate . ideo etiam ex vi conceptus nosti non obi)citur, ut
uniuersalis.1 . Contra I solutioncm replicatur simul contra . . Nam natura diuina, e concepta perninst os conceptus, per modum naturae, ad modum naturae materi
dia compositae , t a nobis concipitur , non diei explicit rem
gnantiam cum Compolitione ex geonere ditarentia , nec repognantiam cum potentialitate : ex vi enim conceptus explicitio Idm affertur natura per modum naturae replignantia ad die- tam compositioncm Pote tialitatem oritur , tum ex summa
eius simplicitate olim ex rati ne actus puri, quae implicith am runtur in illo conceptu et ergo si in natura diuina susticit afferri implicit dictam repugnantiam medicatur uniuersalis ciuisiciet etiam in natura Angelica . Explicatur hoc . e natura aliqua concipiatur , ut univcrsalis , requiritur
ruod sit composita ex genere , cisterentia, iuxta primam soluti nem , iuxta secundam requiritur , quod sit potentialis , --- trahibilis per singularitatem , ut sic possit concipi , ut indifferens; sed eo praecis , quod ex vi conceptus amniiciti afferratur repugnantia ad compositionem, veli tentialitatem , sequitur quod non possit dici uniuersalis , ut conti git in natura diuina r ergo eo praecis , quod cx vi concertiis impliciti afferatur repugnantia ad plura , non .
potest denominaa uniueis alis. Ecce sundamentum sententiae
negativae, veniamus ad fundame tum assi
282쪽
Raecipitum fundamentum desumitur ex nostro mo-
s mire enim naturas Oritualas admodum materialis naturae , Ac ita ncipimus illas inada quath, per varios, distinctos conceptus. ει quo infertur quod conceptus, quo concipior natura sine singularitate, ex is repraesentet naturam illam cui isterentia . Et in primis docuit luine sententiam mado. r. rq ry. e. s. ubi distinguens conmmniea e secundum rem, rationem,&communicabile secundum rati memeantum, asserit nainras simplices ef- se, in mirabiles steundum rati Meantum hem in quaest de spirit. meae art.8 ad . sic ait s Sicut licealbedono prohibetur habere impentirua indiuidua ex hoc quod est
albedo, sed ex hoe quo restare tuis.
Quo pertinet ad rationem indiue cui Ἀ- natura Nilus Angeli non prohibetur cile in multis ex hoc quod est natura in tali ordine reru,
Quod perimet, rati uiem sedete , sed ex hoe quod non esinata recipi
in ali 'o subiecto , cpmd pertinet ad rationem indiuidui G Haec D. Thomas, quae verbis ait M. Ioan asan Iairimae ora int,quiunulla indigeant ponderatione. 14 a. Ratio autem a priori se
eepta sine singillaritate, ex modo , quo est in intellectu, non est determinata ad unum in Mesim', sed potius invisiens mi ii ii r ei
prout sic conceptae non repugna illi plura indiuidua . sis probatur ex nThoma in ve bis immo
dilui ubi ait, quod natura Anmino prohibctur esse in multis, ex hoc quod est natura in tali ordine rerum,qMod pertinet ad rationem spe-elei; sed tune ericlitur,ut est in taΗo dine rerum cum illiri quod nemtinet ad rationem speciei ergo illa, prout se concepta mihi gerens. te eo eventia prinia probatur .
Nam si prout se coneepta est indiseserenμ non magis petiimum, quam aliud ergo in prout te conceptae
3Α3. Si autem dicas quod adhue non concepta Diuularitate , quia concipitur natura ipsi,mae ex se,&
efientialiter perit unam singularitatem , Eoneipitur etiam determina
tio ad unum, saltimper modum radicis . hoe sita rene concipia turinam i iumentim In contra est D. Thomas, qui express docuit ex parte speciei Angelicae non dari re-Pognamiain ad plura , benesautem
ex parte indiuid rationis i ergo sinst concipitur singularitas, quidquid
aliud concipitur non dicit repugnaeiam ad plura. Et ratiotae probatum.
Nam natura Angetica potest itaeoncipi,ve non ne matur ex partemius illa ratio radicis, saltem ita quod no asseratur explicithaliquid pertinens ad indiuiduationem dedimie nihil ibi relucet ex parte illius licemus, vivis dirae repugnari meum phiritas , quidquid enim assi metu repugnam pluribus, perti mi, vel radicaliter, res formaliter Diuitia ' Go dile
283쪽
ad innitduationem ergo in natura se concepta nulla relucet deter minatio ad unum, lai omnimoda indifferentiam nodo illa, quo est concepta. 344. Deinde probatur talia senistentia . Nam certum est, quod datur aliquod individuum ture Ammera praedicamentali sudstantiae sed
non potest poni immediathsubg nere et emo ponitur immediate libspecie aliqui sed talis species est superiori incti illius ergo uniuese salis, praedicabilis respectu illius. Minoe hae subsumpta probatur. Nam talis species non praedicatur de individuo tanquam squalis, alias indiuiduo Gabrielis, non praedi
caretur species pra dicatione superioris de inseriori sed esset, quasi
pr dicatio identic ,sicut quando in diuiduum piis Maturae si diuidui, iergo est mea ratio superioris de
inferiori r ae proinde species illa comparatur ut superior ad tale in-diniduum , consequenter , ut ii
differens ad illud. ad plura eo nodo illo, io concipitur,vi ordine gativam , quam ut probabilioreri aliqui doctili lini ex nostiis Titomiscqui nondum sua opera prelo manda Iunt,esreerunt,suorum scripta vidi,
o viliari derandentes in publicisclisputationibus vidi. Ceterum,quia sententia affirmativa color est inter Thomistas, illam videntur doeer
omnes antiqui discipula D. Thomae existimantes esse iuxta inenteniΑie gelici Doctoris,ideo proprium iudi cium deponens, hac iudico probab liorem, illam aut satis probabilem , ut ex unistrandamentis constabit Ee, magis appareae probabili, utriusqukiententisi satisnciam argumentis utriusque , eligat autor unusquim quam maluerit. 1 6. Adaminitentumprccipuum sententiae assirmative dicendum es no solum requiri quod natura Ang timeo ipiatur sine molaritate,ω modo actuali indiciduationis,sed er
duationis,seuisenlaritatis actnalis. Nam sisti singularitas reIinquitur a conceptu, in ipse reli cet radix diuiduationis hec suificieter fundae
litas,seu marentiar terre, ut radiis est indiutinansonis no dedet cocipune eonei tura nobis, quan Mae
fateor quos ipsa irreeeptibilrtas, ut radix est indiuid tionis pertinet ad eone tum adreatum naturae
iis mi ius rationem ei, eeptu illa nature non ast praesentatur, ea solum id , dicis
ratis, maxim inelitia. Ideo nita Iundans retragnantiam
284쪽
laadaequato agriar, ut dis Masetur omnes obteilitones positae , debet notara distinctio illa in illatisceptibilitate in Uentia materiae. - o pertinet praecisa ad constitutionem specie , Qui
radix est indiuiduationis , Quirininis consideratio anteuertit ivg uritatem, tertinet ad concep tum adaequatum naturae Angesicae IA , ut renoscatur inadaequat , sumit cognosci naturam secundum
illum inceptum constirutiuiunie. ries, ex vi huius conceptus i
adaequati nulla repugnantia affertur ad plura, sed indurerentia ad yla. 10. Ae opponis . Non eo ceptus ille primus inadaequatus essentialiter exigit secundum come pium inadaequatum . Ex eo enim ciuini natura Argesica est irreceptibilis, S carem materia, prout in si specie consideratur infertur
necessario quod sit radix indiuiduationis adaequantis totam speciem ergo adhuc in illo conceptu in adaequato finitatur re gnantia ad Ora . Respondeo illos duos conceptus inadmuam non se mutuo ex-Hudere , licet titub non se cx-nlicentiae ita potest natura concipi
Mium unam rationem, monac cundum a iam δε sie natura Annica concepta explicit , ut con-ituta in sua specie , nondum explieith assere radiecm indiuiduationis , quamuis illam implicit imbibat in claudat, ac proindia ex parte illius conceptus expliciti a Diertur non repugnantia , cu , ut melias dicam , ex parte illius explieiti nota fertur repugnantia Igitur conceptR ille inadaeciuatus
erimus essenti liter exigitis idi
so. Statim se offert instantia supra posita de natista divina se videtur posse dici quod se Hu-
uersalis. Siquidem quantum ad exinplisitum conceptum illius non a Iutur aliquod praedicatum , cui r pugnent plura . in ratione motus Caietanus expresi hoc fatetur de natura diuina, prout obiecta nostro intellectui , sicut de natura Ange
hei, e constat ex dictis num H s. Quae doctrina non mihi displiret si
consequente ad supradicta dissum rendum est . Sed quia alia via in cedunt Thomistae negantes uniuer' ialitatem naturae diuinae , etiam prout obiectae nostro intellectui ridcirco reddenda est disparitas consistens in eo, quod conceptus ille explicitus naturae diuinae est actua-h vis, seu repraesentae naturam diuinam , t actualissimam in illa
linea constitiit tua essentiae ideo non potest cincipi, ut indifferens, seu potentialis. Itaqud ipsa forma
lissima ratio naturae Asinae non tantum audit rationem actus Pu
ri, timedicatum implicirum, seu quasi tralalcendentaleo, sed etiam
in suo D malissimo conceptu dicit explicite se am adtitalitat pertinentem ad lineam primam consti- metuam essentiae Distinguenda est igitur duplex ratio actus puri,altera Communis omni praedicato diuino , ine i seire assertur in cone ptu naturae: altera ratio actus puri specialis, propria in uno quoquEgener seu linea, Wh c explicite asse tur an uno quom praedicato, io rea natura diuina expliesse dicit rationem a s pura et ine 'tem ad lineam essentiares cum hae
285쪽
vilitas P uisita ex parte natura , prout conceptae , ut denominetur uriniersalis . At in conceptu explicito naturae Angelicae non amr cur aliquia repugnans Diribus,
alias natura , ut concepta P tentialis est , ideo E capax ut denominetur uniuersilis . Et per hanc
doctrinam sumienter satisfactum est undamentis se oblinionibus adductis pro sententia nega
Ad fundamentum sententiae a natura , , respondeatur,
semper insistendum est in eo, iod
uantumuis praescindatur natura ingelici non potest praescindi satam quoad conreptum implici tum a radice indiuiditationis adire malitisi cient. Et haec ratiora alcis implicite saltim adducta niuo conceptu , Moedit ne natura concipiatur, ut indifferetis , licet parte illius, quod explicite in citis attara Angeliea , non fundet repuenantiam . Ad authoritatem D. Thome respondetur blum do. uisse,quod ex illa parte, qua naturi oncipitur in taliordine rerum, non dicit impedimentum adii κνα hoc sussicit, ut lato mod&aicatur 'ecies, at quia exalteia parte di cae reptagnantiam, nempe ex irr 'ceptibilitato, haec debet conci pi saltim imp Iieit ex vi eiusdem
conceptus, ideo ab solii te ponimus re orantiam in natura,prout c*n
emta . itaquEt Thomas nonnegat dari absolut repugnantiam in natura , sed asserit non oriri hane
epugnantiam ex conceptu explicisto naturae, sed ex altero pertinente
Fid in iuidiationem . Et debet telligi de conceptu illo radicis i diuiduationis , si est irreceptibi
prohibetur esse in pluribus , ex eo quod non est nata recipi in aliquo, in quo explicuit irreceptibilitatem , radix est indiuiduationis . Si ritur ex hac ratione radicis maeretpia nantia ad phira in sententia D. Thomae, illa intim elauditur, imbibitur in conceptu natura Angelicae, in illo semper est abs late repugnantia ad plura. Ex quo patet ad Mionem illam a priori .
Nam cum a conceptu illo. quo noscitur natura, non possit prae
scindi , saltim quo ad implieitum, ratio illa radicis hinc fit quod quintumvis alia, non cognoscatur ungularitas , vel explieite non asseratur 1visa ratio radicis , nihilominu
est abs ture repugnanti. Qiad ctrina distacitur obiectio ibi inposita asso Adaliam rationem ibidem adductam respondeo naturam A
telicam rami se praedicamento, ves eciem subiicibiIem, eo quod munitur immediat seb aliquo gen re, cui subiicitur, & ex illo is differentia comporum ipsa natura gesto. At respectu sui indiu
dui non comparatur ve siperior, sed potias, aequalis . Nam fur posita sentensa illa de immulti pl. cabilitate intra eandem speciem , inum linis. Mim continet totam speciem; se tot speetes contenta. est unico indiu duo, sic interseadsquantur, ac proinde comparan
tu ut duo aequalia , δὲ cec est prata ratio amualis de quat i hic
Angelus est 'Michael , in qua natura Michaelis pr dieatur de suo individuo , nec tamen insertur
quod sie identie , scia materialis, nam, ut se strinalis simie δε- Buo cenes conceptus explicitor ,
.et dimissionis tollit te alitat
286쪽
Exemplum est in sententia comm ni docente differentiam non constitui uniuersalem in ordine ad speciem, quam confiitii it,qui cum illa ad quatur,sed in ordine ad inferi'-ra speciei tunc haec praedicatio et formalis homo est rationalis, J&eanae prsdicatur aequale de aequali, ut docet Colleg ducatc. disinit a. logicae quaest. s. num disp. 7. Quaest. 3. num s. mag. Ioann. a Sancto Thoma quae .cio artic.
sic in nostici casu talis praedicatio est formalis,& simul est qualis de quali ε potest diri praedicatio speciei metaphysic loquendo de specie non auicin logice, nam in hac consideratione exigit superioritatem, tandem illait dicatio reducit test ad praedicationem pertinentem ad speciem praedicabilem logicae, non autem ad illam pertinet per se,&directe, vi dictum eli syi. Concludo igitur dicendo quod 'naquoque cx dictis sententiis reducitur ultimo ad suum principium probabile Assirmativa sistit
in eo , quod ex parte conceptus ex pliciti non affertur cpugnantia
quidquid sit de illo, quod implicite
adducitur, 3 hoc siimere, ut deno minetur uniuersalis ex modes essendi in intellectu . Negativa nicitur in eo quod, licet ex parte conceptus tapliciti non afferatur repugnantia, quia tamen affertur ex parte conceptus impliciti, a quo non potest proscindi, ideo non potest denominari uniuersalis, seu species praedicabilis conceptus ille natur , in quo saltim impliciti imbibitur talis repugnantia ad
Utrum di iti dissorentia assignata a
Explicatur di lautitas, s referuntur sententia.
ssa. v Nee varias dissinitione, differentit, quas assignauie
Porphyrius , illa aptatur differentiae, ut in tertium prςdica bile, ura nobis posita est supra num os videlicet, Dest ρος prς- dieatur de pluribus differentibus specie id quale quid Dcirca quam aiffinitionem orta est magna disse sis inter logicos , an sci icet talis diffinitio conueniat omni disserentiς, eam subalterne , quam insim , cum enim sola disterentia subalte na pridicetur de pluribus differentibus specie, & infima de pluribus differentibus numero, hinc est quod talis dissinitio seli subest a videatur posse aptarici coeterum ex alia parte videtur quod Porphyrim non debeat iudicari diminutus inexplicanda essentia disterentiae in
tiar muIri diffinitionem Porphyris
287쪽
st emplicare , ut possit omni di δε-
6 1ect. . . . ait quod in hac re turpiter, ut saepius, Gravit Porphyrius tradens diffinitionem di ferentia subaltem omittens diseferentiam infimam . Nec ferre possum s ait iste authoro Caietanum Sotum tam esse sollicitos de authoritate Porphyri; hominis quidem lasphemi apostatae , qui
noctuae more veritatis lumine cae cutivit. Et rcferens explicationem coriam, ait Sed malae causae peius Patrocinium. Nunquid opus est adnaec respondere t ludicet doctus qui tot , ac tantos viros insignes
legit defendentes explicantes doctrinam Phylosoph. gentilium
eos ut scientiarum Magistros verterando. Iudicet prudens , qui nescit inordinata verba proferre . Et pareamus illi, deueniamus ad in
1s . . In hac difficultate prima sententia docet Porphyr solam diseferentiam ii balternam dissint jsse.
Cuius reddunt varias rationes, Sc.Congruentias. HaeC est communior sententia istiam inter homist. Secunda si nientia docet dissinitionem praefatam conuenire omni differentiae , tam subalternae , quam infimae , seu atomae Ad cuius explicationem varii modi adinvcntii t . Primus est , iacm defendit Magist Ioan a Sancto Tho qu. est. Io artic. 1. Qii notat verba diffinitionis Porphvrii bene attendenda esse . Nam sic ait a differentia est , quae praedicatur de pluribus, Φecie differentibus in quale . tWonderat enim non dixisse differe
eiam praedicati de pluribus differentibus species sed dixisse , pluribus, Sc disterentibus specie Jqua propter illa Darticula, ponitur, ut fiat distinctio inter praedicari de pluribus absolut , de praedicari de diti cretatibus specie. Quo supposito ait , quod praedicari de pluribus conuenit omni differentia subalternae, infimae, hare est principalis pars dissinitionis, ut vero additio , Ddc specie differentibus J specialiter sub- alternas indicauit . Et est sensius di finitionis . Differentia est , quae de pluribus praedicatur in quale etiam si illa plura differant specie . Et hoc filii necessarium ad explicandam perfecte naturam differentiae , in quantum praedicatur in quale e nam cum praedicari in quale , sit idem quod praedicari per modum actualitatis , cformae determinantis , Sc differentiae scibal ternae videantur habere rationem potentialitatis , respectu suarum spectenim , ideo , veconstaret tiam ipsas praedicari in quale , quia sunt formae genericae , posita est ilia particula, , quae quis Male , etiam , ad
diffinitioncm clarus,&facilis est,i contra
288쪽
ribiis disseientibus specie conuenit positive differentiae subalteinae: non mugnantiam disierentare
risca .finia optimὀπι- ror hoc quod fit id, cui non
rvpugnae praedicari de pluribus dif--entitar specie, ita ut non repugnantia si ea ratione,qua est ferentia . Iste a modii dicendi Caietanici ouem seclti itur Magist. Soto, explicat, & dc cndit Mao.
metaph. quaest. . artic. I. Dum χοα aliquas conditione requisitas , ut aliquid possie di iri Ier non re-
ad quies id reducit Magist P. tronius lib. . Ioglea quaest. 3. art. 3. Prima est, quod diffinitum non sit mere abse ultim , sed alicuomodorsectilium, ut m ad acius , ceausa ad enco Secunda, φωin actibus, vel effectitu sit latit do panes magis , minus in per-REtrione, ut te diffinitio pcssit dari per persectissimum'. Tertia qned diffolii 'on detur peractum im
per&ttio em , sed per perfecti
mum. Quarta, praecipua condictio est;quod id , quod reduplicatur in ratione , cui non rep'gnatiust,
tionem genericam, vel superiorem Quinta , quod alicui contento subdimito conueniat posuiu talis 116. His praeiactis e ditioni
bus notandum est . quod diis rentia subalterna , Re intima , seu atoma non distinguuntur specifictistu essesitiiter , sedeantum meterialiter, ex iste labiecti anam eadem in specie secunda intcnti inuemtur in diuersis subi ctis , li inueniatis in illa differe
etia. Devi,se habet plures species, v. g. sensibiles, diuitur differentia subalterna , si autem illa secim laintentio reperiatur in illa distere tia, quae sis se habet plura indvi duc, disitis di retitia Dium , atoma, ac proinde diuisio differe riae in subalteream δε infimam es accidentis in diuersa subiecta , seu materialia motandum stri Quod inus proprius dissero, vidi, ut est tertium medicabile , seu s.cundae intenticias constitutivae tertii prindicabilis est praedicari actu de pluribus disterentibus in quale quid , ineatim, omnimateriali inurnitur eis in inlatitudo in illo
alfi , nam alicriando praedicatur du
pluribus disserenti hus specie , actus iste est perlictis iis, si tu conuenit id muti subabrernae , ides , atina illa exercetura secunda intentione , quando est in illo subiecto, quod sub se habet plures species r alli secunda intendiri in hia Difie ' S essenti aratione-nsbdere ur, divit πινεα-rrini sum cum illo adu consc-
289쪽
quente quando inuenitur in illo iubiecto quod sub se tantiim habet indiuidua in non species, runc dicitur , quod talis a tiis non repugnat illi, ca ratione, citia est dit&xentia , ita ut ratio illa , respectu euius velificatur ipsa non repugnantia , sit ipsa ratio spccifica secundae intentionis . Alter actus secundae intentionis stur dicari de pluribus differcntibus numero , ciste est imperfectus. Competens po sitiu disserentiae atomae , seu in
fimae.1s7. Igitur praediista dissinitio
explicat essentiam differentiae in ordine ad actum perfectissi: num
riti actus positive competit ipsi diseerentiae in aliquo subiecto , ii empcin disterentia iubalterna per non repugnantiam competit ipsi di fercntiae atomae , seu infimae , ea ratione , qua si differentia . Et
sensus dimnitionis cst . Proprius actos diffcrentiae est prsdieari de pluribus M pertingere potest ad praedicandum de pluribus differentibus specie . Cum igitur iste sit
actus perfectillimus , non requiri tu , quod conueniat tali secundae
intentioni, quae comparatur, ut ac
tus primus,m mni subiecto , sed sumcit quod conueniat ipsi cxistenti in aliquibus , inito. quantum est ex part c ipsus secundae intentionis non repugnet talis actus cr&ctus, ubicunq; reperiatur. Et sane,
quidquid sit de mente Porphyrio, ille modus dissiniendi optimus est
ad explicandam naturam, inuid-ditatem alicuius potcntiae respicientis plures actus Exemplum adducitur coiter in o iaculativa seu motiua,nam si inlinerCntur Omnes pastus , ad quos podest sc cxte0dere persectisti ' II xiva, sint v centuri, tune sie illa potest diffiniri Est id , quod se extendit ad centum passus 1 talis
actus conueniet positi ii perfectinsimae potentiae, non vero polim becilli, infirmae, nisi tantum per non repugnantiam, nam ille actus perfectus non repugnat illi po aera tione si specie , sed ratione in firmitatis, imbecillitatis. Ita in nostro casu dic finitur secunda intentio differcnti per modum cuiusdam potentiae cspicientis plures a bis in in orditie ad actum perse eliminium explicatur eius essentia. Istii in autem modum diffinica renuper aliquid competens per non C Pugnantiam esse optimum olendie Magist. ctronius aliquibui exempli, deductis ex doctrina Aristotelis, m Thomae , quae in ipso videri possunt, mi solutione argumentorum contra it um modum alis
quid dicemus iam. 18. Contra istium dicendiis dum aliqua obi;ciuntur, quae facilem solutionem habent ex dictis, Stid circo brcuiter omnes obiectiones Proponam. Prim' obiicitur. Nam distinitio, ut sit bona,debet explica re id, quod positive conuenit rei dissinitae, maxime si rex sit aliquid positiuum , eius essentia aliquid positiuum cilici ergo diffinitio explicans talem essentiam, debet as-Ierre aliquid postiue illi competens ergo nulla est recta dissinitio, si rem positivam cxplicet cris liquid competens illi per non repugnantiam . Et urgetur hoc . Nam explicare naturam alicuius rei per aliquid, quod non repugnat illi secundum rationem communem cum
290쪽
essentiam differentiae infimae , setia tomae per praedicari de pluribus differentibus specie introd non rein pugnat illi sectindum rationem communem disserentiae, dc repugnat illi
sectindum rationcm propriam di rentiae atomaeno est explicare illius essentiam. Pr ans. Nam illa non roPupnantia est quid coinmune omninahenti talem rationem commune rergo, hac parte non explicatur
propria quidditas illius rationis particularis , , alia partu repugnat ipsi rationi particulari ergo nullatenus explicat rationem specialem illius r Isssy. ccundo obiicitur. Nam si talis modus diffiniendi csset bonus, sie possent formari diffinitioncs, .g.
homo est irrationalis , equus est ration .ilis. Pr Sequela Nam licet ire rationalitas repugnet homini secta dum propriam, G specialem rati nem,illi tamen secundum rationem communem animalis non rct Rignat, e contra licet equo taepugnet a tionalitas secundu rati anc sibi pr9priam, non tamen repugnat secunduratione c6munem, scd propter hanc non repugnantiam ex partesdiffer tiae secudum rationem commianem,
dicitur illa diffinitio conuenire di ferentiae atomae, seu infimae r ergo propter eandem erunt bonae diffinitiones praedictae . Quod quam falsum sit, ex se est manrfestum.16o Tertio obiricitur. Nam eadem rationc si differentia diffinirc tu per prrdicari de pluribus differentibiis solo num reo, talis diffinitio
conueniret differentiae subalternae. Pr Sequela Nam praedicari de pluribus differentibus bio numerra non rupi gnarct sit balternae,quacemis different iccst , licet cari gnarct quatenus tal est ergo ii differentia diD
finiretur per praedicari de disserentibus solo numero etiam posset amplicari subalternae, sicut applicatur infimae, ouando diffinitur per praedicari de pluribus differetibus speciernon . n. videtur maior ratio unius quam alterius. Et tandem praedictum modum dissiniendi per non re pugnantiam non obseruauit orphyrius diffiniens alia praedicabiliarergo nec dissiniens disterentiam .ssi. Ad primam obiectionem respondeo in pra fata diffinitione
explicari aliquid post tuu per quod
constituitur ipsa ratio specificaci cimd intentionis differentiae ncphordo ad actum predicandi, in quale quid, de pluribus, ct per hoc sum- cicntc explicatur ratio ipsa specifica disseientiae infimae es huic etiarationi specifice conuenit positiue ordo ad illum,aum , qui est oraedicari de pluribus differetibus pecie. Cete una actus iste positi vh conii ni id ro specificae , quando est in uno subiecto in quando est in alio
CX parte sua non tepugnat, ichireptignet cx parte subiccti ubi valdhnotandum est quod predicta non re- rugnuntia non veriti catur de dis rentia infima secundum aliquam rationem Penericam,sed secundum rationem specificam iam csse infima est tantum a subiccto in quo reperi tu . Et in hoc aequivoeartur, qui hunc dicendi modum i mrugnant
Ex quo infertur quomodo aliquid postiuum explieetur in tali distinurione , quid sit illud , quod non
161. Ad secundam obiectionem Constat quomodo pia dictae diffinitiones sint vitiosae, deficiunt enim Omnes conditiones supra post , ve