장음표시 사용
291쪽
tur, cui non reptignat disterentia illa, est ratio generica distiniti, 'equirebatur esse ipsam rationem specificam, ut contingit in nostro casu , nam ipsa ratio specifiea differentiae infimae est cui non repugnat actus ille potitus in diffinitione . Ad teret iam obiectionem rcspondeo,quod vidistinitio afferens aliquid nona pugnans, sit bona requirunata comditiones supra positae , quarum una est , quod diffiniatur in ordine adactum perfectiorem cum Praedicari de pluribu numero solo differentibus comparetur, ut actus Imperfectus, ideo talis diffinitio non esset bona si daretur per praedicari de pluribus differentibus solo nu- mei . Ad id, quod ultimo additur respondeo, quod alia praedicabilia non resi)iciunt plures actus intcr quos sit latitudo poenes magis, aut minus. Na gonus respicit solum
plura distincta specie ,- species plura distincta numero sic de aliis. ideo non est eadem ratio. Prcter quam quod si sit aliquod prς- dicabile,quod respiciat plures actus
in quales inperfectione , ut videtur propritim respicere, non contradico
quod etiam possit dufiniri modo dicto , licet de facto non ita sit diffinitum . Nam uterquh modus diffiniendi optimus,st, aliquando ponsumus uti,no , aliquando altero. Et haec sufficiant pro explica
tione, di defensione illiusmodi explicandi dictam diffinditionem
in latius modus explicandi prsdictam diffinitionem
relieitue communiter a rogieis, sed mihi videtur satis pro-hanilis, ει consonus ipsi formaliis tioni differe itiae, Ideo ulu in prς- senti explicabo,& defendam. Igitur illa particula s de pluribus distere tibus specieJ debet intelligi de differentibus specie ab aliis, non inter se. Ita ut sensus sit, discrenti. est quae praedicatur de pluribus, quae ditauunt specie ab alijs alterius speciei, hoc modo conuenit distere tiae infimae Rationale .n praedicatur de Petro,& Paulo,qui differunt spincie non inter se, sed ab equo, leone, alias . Hanc explicatione vocavit M. Albertus extortam, sic ea nominat Cosse disic M. Ioa. a S.I o.
alii. Et Magis . Sanche ait esse
subtilitatem nimis erassam . Nihi-rominus existimo talcm explicationem esse satis probabilem, ut eo stabit ex iam dicendis.16 . Ad cuius explicationem istandum est quod differentia habet plures actus,primus cst diuidere: nus,secundus constituere sp cciem,&tertius illam distinguet ab omni alio, v. g. rati malo diuidit animal, constituit hominem. illum distinguit ab omni a Lo,v.g. leonε, equos aliis. Ex quo sequitur quod om nia ind. uidua contenta sub auspecie diffferant specie c talem 1sserentiam ab omnibus indiuiduis contentis sub aliis pcciebus. Hoc enim certissimum est,
292쪽
stat ex ipsa ratione formali differetiae. Igitur sesus diffinitionis iste est, disterentia prae licatur de pluribus,
3uae differunt specie per ipsam si Derentiam , quaeir dicatur de illis,
sed per Ipsam dissereritiam non differiit specierinter se,sexsat aliis, v.g.
per rationale, Petrus,de Paulus non
differunt specie inter se,sed ab aliis: ergo illa particilla intelligitur de pluribus disteretibu specie ab aliis. Confirmatur, explicatur hoc. Nasi praefata particula intelligitur de pluribus differentibiis specie per ρ-
Iam differentiam, consequenter
differentibus specie ab aliis, optime explicatur ipsa quidditas secimilae
intentionis differentice: ergo sic po-
cs optime intelligi Pr Ans. Nam cccundae intentiones logica optimis
cxplicantur per concentum naturae
illius, supra quam fundatur,quin imo pr dictae intentiones distinguuntur specie pones distinctam formalitatuciaturae in qua fundantur, seu quam
denominant, ut supra dicebamus u.
h. docet Collcg. discalci disp. . si nu G. sed conceptus formalis
G retitiae metaphyfice cOsiderate facere differre specie ea, in qui . inuenitur, ab ali is contentis in aliis specicbu Dergo secunda inte-tio differentie optimhpo explicari per talem conceptum differentiae quam denominat. Et tunc erit sesiis finitionisci secunda intentio diseferentiae est , quae predicatur de pluribus, que ipsa differentia cit di
ferre, conseqtienter intclligetur
predicta particula de differentibus specie non inter se, sed ab aliis. Q a texplicatio conformis cst ipsi formali rationi differentiae consideratae metaphysice , de pro fundamento secunda intentionis . Cuius modi Probabilit. a magis constabit ex s. Iutione obiectionum contra ipsum.
Primo obiicies. Nam ratio nate, v. g. non prς dicatur de Petro, Paulo, quatenus differunt specie
ab equo, leone, sed quatenus inter se numero differunt Gergo talis ex plicatio est extorta . Pr antecedes.
Nam per impossibile Petrus, Paulus no distriaquerentur specie ab aliis neq; esset aliqua alia species distincta, predicaretur rationale de illis: ergo haec differentia non prodicatur
de illis quatenus disserunt ab ali is
Confirmatur hoc. Nam haec propo
siti Petrus, Paulus specie di runt, sic debet exponi, Petrus cst alicuius specie , Paulus cst alicuius speciei, Petrus non est eiulac mspecie cum Pauloci sed ista ultima propositio exponens est fallaci ergo illa particulis de pluribus differentibus specie J non potest verificari de Petri, Paulo. 166 Secundo obiicies. Nam in hae diffinitione diffinitur differcntia, ut num ex quinq; Draedicabilibus t sed in diffinitioni s aliorum diuersitas requisita ex parte crinini,attenditur intcripsa inferiola,&non in Ordine ad alia, de quibus non praedicatur tale praedicabiles ergo ita verificanda est diuersitas ex parte terna ni, que respicit differentia. Mi pr. discurrendo per singulas di finitiones, nam quado dicitur,quod genus praedicatur de pluribus differentibus specie, intelligitur de differentia inter ipsa de qui biis praedicatur genus, linia liter de aliis Dergo Sc. Confirmatur hoc. Nam ratio uniuersalis incommuni est respicere plura inter se distincta . hanc rationcm debent determinare species uniueri ergo disterentia, quς est species uniuersalis debet resp. cere
plura etiam inter se distincta, licet illa tali modo specifico sibi proprio
293쪽
ues . Tertio obiicies aliqua in-eonuenientia,quae sequuntur in t
Ii explicatione. Primum est. Nam etiam posset erificari, quod differentia praedicetur de pluribus diseferentibus genere. Prob. Sequela.
Nam quia Petrus in Paulus differunt pecie ab ali)s , crificatur Iod differentia , quae praedicature illis, praedicetur de plurit ias diseferentibusDecies,sed etiamPetrus, Paulus disterunt genere ab ali)s, nempe a lapide, et ligno Deis eadem ratione potest crificari,quod disterentia pia dicetur de pluribus differentibus genere quod cst maximum absurdum . Secundum in- conueniens est, quod genus generalissimum praedicaretur de pluribus disseretibus tenere quod probatur . Nam illud praedicatur de suis inscrioribus , tanquam ratio faciens differre illa ab aliis rebus
aliorum pl. edicamentorum, sed generalissima genera disserunt inter se generesse ipsis , non per alias diseferentiast ergo absolute posset dici quod praedicatur genus generalis timuim de pluribus eli lentibus genere per ipsum genus generalissimum . Tertium inconticnim est ,
quod etiam posset verisicari de specie , quod praedicetur de Iuribuudiifcrentibus specie. Probatur Sequela . Nam si ocic praedicatur de eisdem, de quibus praedicatur differentia, . rationale, de homo habent eadem instriora , quae specie differunt ab alijs: ergo sicut verificatur dedi fiet entia piaedicari de pluribus di flerentibus specie, potest
168. His non istantibus praeditius modus dicendi dclinditur Et ad i. cbiectionem respondeo nc-gando antecedens. Ad eius probationcm dico quod in tali easu Mei
esset extremum respectu cuius exerceretur actus ille faciendi differre, nihilominus ipsa differentia quan tum est ex parte sua hoc praestaret , ut si talia essent, ab illis disterent Petrus, Paulus per talem differentiam, hic est proprius, is stantialis conceptus differentiae, sufficit, ut veri ficctur Petrum, Pa
Ium differre specie ab omni alio quod non continetur sub tali specie. Et quidem hoc argumentum lcnen tur soluere omnes logici qui fateri debent proin tum actum diste entir, illiq; estentiale, e sic faccie discrrc. Quid ergo dicent in casu , quo non sit extremum respectu cuius sit talis actus t Hoc dico in meo eam Ad cofirmationem respondeo, quod quando illa exponi bilis intelligitur de differentia Petri, & Pauli inter se,tunc ibi recth exponitur, in illo sensu est falsa; quando velo, intelli gitur de disterentia illorum ab alijs, tunc alio modo debet exponi 169. Ad a. obiectionem respon
de negando onsequentiam . Et ratio disparitatis est. Nam alia prPdicabilia liciant aliquam rationem , in tia inferiora conueniant i tersu , ideo ipsa intcr se debene esse intersa , ut possint terminare relationem uniuersalis , seu praediscabilis . t hoc est seculiare diseserenita . s. facere disterre ipsa , inqui biis imi enitor, consequonterrelatio rationis terminatur ad ipsa infitioia , ut sunt dii tircta per ipsam disci cntiam, ac pro Incle non
respicii ius , ut inter se distincta sunt , sed ut illa distitistiuntur ab
aliis, licet materialit c cxigat diis si inctionem illam ritimericam indi-
iii duorum . Ad confirmaticanc in re
294쪽
respicere plura differentia ex Propria rationercspicit talia plura, non ut inter se lint distincta , sed, distincta ab aliis . Universale n. solum dicit respectu ad plura, quod
autem ista plura respiciantur, ut in ter se disterunt, vel ut dii runt ab aliis, non exigitur ex ratione uniuersalis,sed prouenit ex particulari ratione uniuersalis, ut dictum est.
1 o. Ad obiectionem respondeo nullum inconueniens ex illis sequi ex hac explicatione . Non primum, nam iuxta illam differentia praedicatur de pluribus differenti-Dus specie ab ali)s, eo quod cit proprius estectus formalis differentiae facere differre ea , in quibus est specille ab aliis, non tamen facit Uifferre genere, M adeo verificatur vinim, non aliud . Itaque praedicatur differentia de illis, ut diis rentibus per ipsam differentiam, ideo quamuis illa indiuidua alias sint distincta genere , quia tamen hoc non prouenit ab ipsa differeneia, ideo non veri ficatur quod prς dicetur de pluribus differentibus yenere, ben autem differentibus specie nec sequitur secundum i Conueniens . Nam genus generalisismum ex proprio modo praedicandi respectu suorum inferiorum solum explicith affert conuenientiam,licet implicite afferat differentiam, ideo et dispar ratio , nam differentia explicite affert conceptum, In quo ipsa inseriora disserunt ab alijs, sicut ipsa ratio conuenientiae α- plicite adducta constituit illud genus, ita constituit illud in ratione dicentis conuenientIam suomnia feriorum . Denique non sequitur tertium inconueniens . Nam ieet differentia , species praedicentur de eisdem,non autem eodem modo. Nam ex conceptu proprio speciei
affertur tota quidditas, ut comm ni somni indiuiduo, at ex conceptu
differentia affertur formalisSime id per quod species, Mindiuidua disererunt, idcirco species respicit
inferiora, ut conuenientia in rati
ne specifica, differentia respicit illa , ut diuersa ta illincta per se ipsam e species enim diei totam quidditatem, &'differentia partem illam quidditatis , a qua prouenit distinctio . Constat igitur praedi tum modum explicandi talem disefinitionem esse satis probabilem. congruum ipsi rationi formali differentim, ut distinctae ab aliis praedicabilibus . Eligat unusquisq; quam maluerit, viciquid sit demente Porphyrii , nam in praesenti possumus disputare an prς fata dissinitio in aliis
accommodato possit veriscaride differentia infima, seu atoma,& constat
295쪽
Vtrum conditiones analogorum sirit
cuius occasyme Metaphysici,ae Loin rei in ante praedicamentis agunte analogis incommuni illa dis uid , de illis varias
conditiones tradendo . De quibus D. Caietanus edidit speciale opus culum nunquam latis digne lauda tum riuem in hac parte sequemur,
diuisium in eccm praeuicam Ct ta etiam agi in in intepra citcamcntis
T E R iliisni te assignatas , R deinde causarianalogiae intrestigabimus. De te disputabimus an sit analopum De ei fanalogi in tandεdet et iiiiii μbinius anens habeat alique e analogia entis in communitam
M. - hoc pmprium sit munus metaphvsier, nihilominus sus Oh-tinus , ut etiam Iogici de eodcm
CONFERENTIA i. signata a nobis μ'
nex, Se diuitiones anal go i , --ditiones praecipuas
296쪽
pro unaquaq; specie illorum , inter quas una est pro analogis propor tionalitatis propriae, quod ratiosignificata perii men fit intrinsece in analogatis, 4 contra pro malogis propoitionis est altera. quod ratici significara per nomen sit intrinsece in uno, in alis extrinsece Axcmplum primae conditionis cli inente, ut est analogum proportioiralitatis, significat rationem ciatis , quae intrinsece inuenitur in substantia , accidenti; in I o. in creaturis Exemplum secundς est in sano,quod significat sanitatem, quae intrinsece est in animali, in urina . medicina extrinsech per modum termini quem respiciunt, Ma quo extrins denominantur . Quae doctrina communiter recipitur a Thomistis, Ut cerra indubitata , 73 Nihilominus aliqui Rutho- res docent non verificari in omnibus analoῖis attributionis , quod ratro significata sit intrinsec in uno, Scin aliis extrinsece . Ita P. Suarcesin metaph.disp.ὶ 8. sed . nu. 3. 47. et disputatione 32 num. 2. Qq. Item dicta disputatione 28. u. II. assirmat millam esse analogiam pro portionalitatis propriae, sed iii omni debere includi aliquid metaphorae, improprietatis, iro hac partu colleg discalciatum disp. o. IO gicae quaest. 4. refert Cabcro in logica tract. . disp. 1. dub. in fine De aliis vero conditionibus non
est specialis dissicii ita , nam illae sequuntiu ex ista, quod si haec, ficatur, ut a nobis ponitur, facile est illas verisiore, ut constabit ex dicendis. Sa
1 vo resolutione veritatis sit prima conclusio. De omni anal ,go attribu tionis Iesmaliter, tali,debet verificari praedicta conditio , scilicet, quod ratio gnificata per nomen sit intrinsece in uno, quod est principale analogatum, Win adiis sit extrinscce,quatenus aliquomodo respicitur ab illis, sic illa deno-
nunci. Haec conclusio communiter
admittitur a Thomiliis sequentibuς D. Thomam se Caietanum . Virdeantur Colle: discalc clis t. Io. logicae qu. q. Magist Araulo lib. q. mctaph..1 .art. 2. . Ioa a S. Tho. qu. est. 3.logicae art. . Et isti plures alios Authores antimios , O demo reserunt . Et in primis fauci nostrae conclusionii Thomas pluribus in locis rclatis a praedictis Authoribus , sufficiat pro nune adducere verba ipsus Lb. . m taph. ictit. I. ubi loqvcns de anal gis attributionis , quae significant diu cisas habitudines ad unum , sic ait diem sciendum quod illud unti, ad quod diuelsa habitudines ref
runtur in analogicis cst unum nu-mcro, de non solum unum ratione
sicutis mi illud, quod stome uni uita dc lignatum hoc patet cxem plis infra positis N cc D. Th- subdit huius doctrinae excpla quina plura. Ex quibus sic formatur ratio,suhattributionis Illud num ad quod diuersae habitudinc referuntur , cavuum numeros Ergo non potestisse intrinsec in omnibus analogatis siquI Digitigo b Cooste
297쪽
si idem eadem numem forma non potest esse intrinseca pluribus, sed ad summum intrinseca uni, resepectu aliorum potest extrinsech e6
parari. Cum i Pitur hoc debeat inveniri in praedictis analogi et, consistiuxta mentem D.Thom veram esse praedictam conditionem s71. Pr idia conclusio ratione a
priori deducta ex ipsa quidditate
analogiae attributionis. Nam haec non inuenitur, nisi quando plura rospiciunt unum, a quo talia denominantur , sed forma illa constituens illuc unum in rati ne termini illius respectuς, 'non potest esse intrinseca nisi in illo in quo se biectatur,&extrinsecacillis, a quibus respicitur,
Ut terminus r ergo non potest esse intrinseca in omnibus . a. pr. ex
ipsa diffinitiones Analoga , attributionis sunt illa , quorum nomen est commune ratio vero s i fietata est eadem secundum terminum ac diuersa secundum habitudinem ad
illum. Quae diffinitio admittitur
ab aduersariis , ideoque vocatura nalogia attributionis,quia plura per attributionem, vel habitudinem ad
unum , denominantur . Et mi Pris
Nam forma intrinseca est soli subiecto, in quo inhaeret, extrinsech omnino comparatur ad omnia illa , quae illam respiciunt, ut ter iminum: ergo forma illa,qua constituitur illud unum, quod re si icitur,
solum est intrinsece in suo Rabiecto. 176. Confirmatur hoc cxplicatur . Nam certum est quod a forma quae intrinseca est in uno possunt alia extrinsece denominari, de tu haec denominabutur talia per respectum ad illud reum , in quo est intrinsec forma illaci at in hoc sita st formatissima ratio analogiae atti ibutionis , ut ipsum nomens attributionis I manifesta r ergo nili ita inueniatur, non erit analogia attributionis in hoc sensu a nobis dicto , in quo Thom ista accipiunt analogiam attributionis . Et
quidem fateor qua lanalogia inue niri potest,etiam si ratio analoga inueniatur intrinseco in omni analogato . At haec non est analogia attributionis, sed ut metiris loquar, haec non dicitur analogia attributionis Ma nos homilia intelligimus hanc analogiam, quando unum, vel plura denominantur per respecum, vel habitudinem ad aliud , Se hic respectus, seu habitudo dieitur attributio . At quando nuquodq; analogatum denominatur a forma sua intrinseca, tunc non dicitur talcipe attributionem ad aliud . Quod si aduersari instent dicentcs talem analogiam debere dici attributionis, erit quaestio de solo nomine; at Thomistae melius loquuntur, siqui
loquendi D. Thomis aliorum 177. Secunda conclusio Analogia proportionalitatis potest inueniri ab v vlla improprietate seu metaphoraci Haec cine lusio est communis homi starum, colligitur ex D Thom in omnibus illis locis, in quibus docet dari analogiam , etiam si ratio intrinsece participe tur ab analogatis , etiam in illis in quibus analogiam entis reducit
ad transcendentiam, de quibus dicemus conferentia sequenti . Et probatur ratione . Nain analogia proportionalitatis potest reperiri proueniens ex sola transcendentia rationis analogae sed tunc nulla datur improprietas, seu me raphora in participatione illius rationis r ergo potest inueniri anais
logia proportionalitatis absque ali-
298쪽
- improprietate , vel metaphora Minor constat. Nam quando ratio aliqua est transcendens imbibitur , de clauditur intrinse in omni sibi nferiori , in cuius participatione nulla potest esse im-Proprietas , aut metaphora . Et maior prohatur . Nam quod transcendentia causet analogiam constabit ex dicendis conferentia sc-quenti; de etiam constabit esse analogiam proportionalitatis . Et nunc breuiter ostenditur. Nam ta- iis analogia non potest esse attributionis, siquidem analogata den minantur a propriis rationibus i trinseces, non unum per attri,itionem ad aliud iuxta proxime dicta ergo erit anadogia proporti
nalitatis , nisi sit quaestici de modo loquendi 178. Ex dictis infertur Iias
conditiones assignata pro anal gis attributionis optim verificari. Nam si ratio analoga uenitur in. trinsece in viro , ouod est principa
te analogatum . in aliis extrinseces, ter modum termini reia Pecti, optim sequitur talia analo-ΚRta milaus principalia diffiniendae se in ordine ad analogatum prin cipale , verbi gratia Sanitas intrin sicce est in arumali, in ordineia sanitatem animalis diffinituryrina se sana , dicendo urina est fgnum sanitatis animalis, S m dicii est causa sanitatis animalis
Cceterum propter Oppositam ratio nemin analogis proportionalitatis, cum ratio analoga sit intrinsec in omnibus analogatis non requiritur unum per aliud diffinit . Item quia una , Se eadem forma potest anhaerere intrinsec in uno, alia extrinsee denominare, ideo in am
laeti attributionis suffere na
numero forma significata, ouae in trinsece sit in Principali analogato,
denominet extrinsece alia mi nus principalia se quia una , de eadem forma non potest esse intrinseca duobux subiectis is in analogis proportionalitatis propriae ratio analoga debet esse intrinsech in omnibus analogatis , hinc est, quod talis ratio debeat multiplis cari in illi . Et ista sunt conditioncs a nobis supra positae, de quae traditae iaciunt a D. Caiciano
quem sequuntur Thomistae, it res alij. 379. Tandem est aduertendum quod conditio illa praecipua pro
analogis attributionis , conuenit etiam analogis prodartionalitatis metaphoricae, cibi gratia, ridero dictum de risu hontinis , de viriditate prati , intrinsece reperitur in risu hominis , per quan dam imitationem , de similitudinem in viriditate prati ris ratio huius est Nam analoga Proportionalitatis metaphoricae haberit
hoc speciale , quod unum dicitur tale , vel plura per rerpectiim ad
Vnum , pc cuius imitationem alia dicuntur talia ergo est cadem ratio de istis , de analogi attributionis. Et idcirc D Thomas quando docuit praedictam conditionem , apposuit illud exemplum
de risu dire de risu hominis , I
de viriditate prata ergo seruiebat esse eandem rationem de analogi . . attributionu,
299쪽
probandum posse darianalogiam attributionis , etiam si ratio ana a se intrinsect in om-hi analogat . Nam etiam si ratio analoga sat intrinseca omni malo gat , potest inimis in uno per attributio in ad habituclinem ad
aliud r ergo talis ratio erit analo a attributionis. Prob. anim dens. Nam etiam si sit intrinseca omni
togato , κ,test inueniri in uno per prius, in alio per posterius, de cum dependentia ab alio , con- me hoe in ente , iis reperitur intrinsech in substantia ' accident , ita ut per prius amentatur in illa Min iis per posterius.
cum dependentia ab illo Nae nocest inueniri in unci per attributi nem, Se habitudinem ad aliud να-
etiamsi ratio -aloga sit intrim
sua omitanidogat , potest inu niri in uno per attributionem inhabitudinem ad aliud Confirmatur hoc . Nam ens respectu substantiae , accidentis , Dei , ccxeamraim , est analogum attri-6utionis r sed ratio entis cineri rex inuenitue in omnibus ilIis , miis enim dieat, qtaod accidens non est en intritisece, aut creatura nonen intrin se e enc Ergo analogia attributionis inue uri si est , etiam si rac o avidos si intrinseca omni
analogato. MI e eerta. Et maioῆ traditur a D Thoma oluribus in locis, est expressa Ariuotelis , α conmunis inter gicos , ε met
analogia attributionis , altera inra ratio analoga sit intrinseca uni, extrinseca alias , altera in qua
ratio analoga se inin ca onme s. at in m petiis viam in alio, Se in uno uer attribui daliud. .
prie loquamur de denortunatione unius per attributionem ad aliud rhoc em m non potest verisicari pro- prid. in rigore , nisi unum- minetur tale a forma , quae est in altero Aliud est enim quoc unum participet formam a qua denominathes, de haec fornis participetur dependenter ab alio, Maliud est, quod unum denominatur ex sola attributione, vel habitudine ad alterum, Se hoc ultimum requiritur ad analogiam attributionis . non
potest erificari nisi denominatio proueniat a mi existente in a
ter , per cuius attributione d nominatur tale . Ad prohationem
illius antis tiro , quod ille modus participandi nam rationem; cum ordinem laris , de posterioris intreanali is , causa analogiam , sed non analogiam attributionis forma liter Icqoendo , nisi consideretur unum denominatum tale ex suci attributioneadalterum; nam,prout denominatur intrinsectra pro h forma , etiam si sit elim tali ordine, dependenna , tunc est analogia proportionalitatis, ut constatu ex dicendis. Ad eon mat. --- pondeo, quod em respectu illoriunniferiorsi est anal sum duplici an
300쪽
logi , S attributionis , Sc proportionalitatis, ut dicemus conferentia 2. sequentibus , Qquatenus Consideratur intrinsece in illis ins rioribus dicitur analogum propor tionalitatis propriae . Et quatenus
consideratur ut dicens rationem entis intrinsecam substantiae , a qua denominatur accidens, intrinsecam Deo, a mi denominatur crea turae, tunc est analogum attributionis. Itaq; non negamus cns intri
sece inueniri in omnibus illis, ex hoc inserimus analogiam proporetionalitatis asserimus autem quod
praeter denominationem intrinsc-cam, quam habet accidens a piopria cntitate , potest ulterius denominari ens extrinsece ab cntitate, qu
intrinsςca ei substantiae , idem dicimus de ente respectu Dei ,
creaturarum,& in hac ultima consideratione affirmamus ens esse a na-logum attributionis. Quomodo autem hoc fieri possit constab1t ex locis citatis 182. Arguitur 1 ad probandumana ire iam attributionis sempc fu dari in i intrinseca denominatione . Nam sanum v. g. est analogum attributionis respem animalis, rinae, medicinae r tamen signifieae formam intrinsecam illis omnibus t ergo iussa inuenitur analogia
attributionis sine denominatione intrinsecari si enim aliqua esset, maxime quae inuenitur in exemplo, sito Ma est certa Et m . pr. Nam
Medicinam esse sanam nihil iudest, quam esse causativam sanitatis, urinam esse sanam nihil aliud cli, ouam esse significatiuam sanitatis sed medicinam esse causativam sanitatis , Curinam esse significatiuam iuius est aliquid intrinsecum
illisci ergo si sanum etiam cst aliqv d intrinseciam dIi Gnfieis
matur hoc. Nam esse sinum in medicina, urIna est resti , Ibrmatis denominatioci ergo non potess prouenire a sanitate extrinseca quae intrinseca est animali Pr coa. Nam ege sannm a sanitate animali, est denominatio eois , in medicina, cum non penueniae ab aliquoreali existenti in medicina item denominatio formalis debet proquenire ab aliquo denominante Permodum formae sed sanitas intrinseca animali, non potest denom,
nare medicinam per modum formae, cum ad illam non comparetur,tan
quam ad subiectum, ut in simili di- Gobamus sepra num os. Ergo si esse sanum est denominatio realis . formalis, non potestari uenire a sanitate intrinsece existente in Mnimali.
Ad hoe argumentum resepondeo, auod in praedicta denomis natione , oc aliis similibus debet distingui id , quod ei fimdamentum
talis denominationis, ratione cuius rodditur subiectum capax, ut denominetur id, a quo formalitre
prouenit denominatio δε fieri potest fundamentum esse intrinsecum rei denominatae, formam denominantem csses trinsecam itac tingit in praesenti. Nam virtus causativa sanitatis non denominat medicinam sanam, sed causativam sanitatis, similiter significatio sanitatis non cnominat utinam sanam, sed significantem sanitatem icaeterum virtus illa est fi indamentu, quo medicina redditur capax,ut de nominetur sana, eo quod talis virtus respicit, ut terminum, sanitalc,
ab illa,vi a termino potest deno minari sana. Et idem aicendum est in urina,quae a signification den