장음표시 사용
301쪽
minatre significans sanitatem, Mab ipsa sanitate significataclici tui sana Itaq; scint duo, distincta concrcta
.s causativum sanitatis sanum, conter sunt distinctae forins,quarum una se habet, ut fiandamentum alterius ut di tum est . Ad confirmationem conccsso antccedcnti negatur coa r ad probationem dico esse sanit, esse denominatione extrinsccam realem de cuius ratione est prouenire a forma in altero existente. Item est denominatio formalis,
in hoc sensu, quod prouenit a forma, quae est sanitas, hoc sussicit ad iritentum,licet non sit in toto ri gore formalis, quantum ad propriumodum denominandi prouenientem a forma, ut dicebamus dict. nu. o R. 38 . Arguitur 3. Contra a commam proportionalitas sola non potest causar analogiam, nisi intcr- cedat aliqua depondentia unius ab altero , ita lictu prius tosterius in participanda ratione comuni analogari ergo nulla datur analogia proportionalitatis nisi interueniat aliquid attributionis, vel metaphorae,quod eonsistit in illa dependetia, Re cibordinatione unius ad aliud. Probatur anteccdens . Tum , quia D. Thomas uniuersaliter loquens de analogis docet esse necessarium quid omnia dicantur per respectu ad unum . quod istud ponatur in dissinitio ue aherius. Ita I. P. q. 3.
se aster dependentiam unius ab altero, quae propria est attributionis, metaphbrae. Tu minitia sola proportionalitas ini nitur in rationi-Dus unitioris . Diei enim potest,
quod hiat homo se habet ad animal, ita equus se habet ad animal re go sola proporti inalitas non sti fiet ad analogiam, nisi adiungatur aliquid denendent;ae, attributionis,
381. Ad hoc argumentum csvrondeo , qtiod sila proportionalitas
est sussiciens ad causandam analo giam, etiam si nulla repet latur dependentia: sic ncgatur antecedes.
Ad i. iobationem respondeo D. Thomam in illis locis loqui de analogis attributionis specialiter, Mno de omnibus. Ad a probatione dico, quod illa proportionalitas supponit
omnimodam unitatem in univocis, illam significat at in analogis est sola proportionalitas non oppinnens aliam unitatem, ideo unitas illorum est proportionalis solii. Praeterqi iam quod etiam si admitteremus in illis anal igis inueniri dependentiam unius ab altero, nihilominu ex depcndentia non infertur improprietas , aut metaphori; sed quia in sequenti conserentia dicemus, absq; omni dependentia, per solam traniscendentiam causari malogiam, ideo negandu est illud ans.
fetur ex sola dependentia, mel sola transcendentia.
1f6. A alogiam dicere conuin nientiam cum diuerm
ni analoga constat ex dictis, communiter
302쪽
muniter admittitur in hac materia. In praesenti autem inquirimus, quae Iit causa, ex qua proueniat, quod aliqua ratio participetur a sui, inferioribus cum conuenientia, simul
diuersitate . Et quamuis nostri
Thomistae hanc disticultatem non nimicant sub his terminis , nihil minus ex eorum doctrina colligitur
quid in hac parte sentiunt. Ad intelligentiam autem rc lutionis explicandi sim termini disticultatis. Depelidentia enim nihil aliud est,
uam ordo secundum prius , ψο-erius in participanda aliqua rati ne haec enim est dependentia quae ad praesciis attinet . Transcendentia autem est intima inclusio alicuius rationis communis in omni in biinferiori, tam in differentiis, quam in modis, v. g. ens intim clauditur in omniciate, in omni dissercntia, modo entis, ideoquὶ dicitur transcendens . Inquiritin ergo an dependentia sola , vel sola transcendentia alicuius rationis communis causet in illa analogiam . Et cuanalogia sit duplex , altera attribu tionis, Promirtit malitatis alia,
videndum cst quam causam habeat unaquaeque
1 r. ias supposito prima sententia docet solam dependentiam esse causam analogiae, ita ut in omni analoyia inu attributionis,sive Proportionalitatis debeat inueniri aliqua dependentia. Ita defendunt
illi , qui existimant non dari an a logiam proportionalitatis , in qua non sit aliquid impropcietatis,
metaphorae , con istens in depcndentia unius ab alio in participanda ratione communi . Ita I ater Suareet clatus stipra u. 8 quem alii sequuntur . Secunda cntcntia asserit omnem analogiam causatic transcendentia, isti Iam ex dependentia . Ita Mag. Sema in Io gica disp. . arti c. . Tertia sestentia affirmat LIam dependentiam posse causare analogiam, dimilister etiam solam transcendentiam
ita ut quaeis et sit sufficiens ex se sola ad causandam analogiam cecolligitur ex communi doctrina Thom istarum , ut consubit ex dicendis.
388 6 Ro resolutione veritatis sit prima conclusio. Sola depcndontia in partic tapanda ratione communi est stificius causa analogiae. cc conclusio de fenditur ab omnibus Thomistis, qui
docent analogiam attributionis c6
sistere in eo quod unum, vel plura respiciant aliquid , a quo extrinsece denominentur e in hoc nini clar percipitur interuenire dcpmdcntiam in participanda ratione commini. Et colligitur ex D Thoma in omnibus illis locis , in quibus expliciat analogiam attributionis, docuit illam confitere inco,
quod ab uno dependeant plura ii
participatione alicuius rationis Etenim I p. q. . art. . ad 3 docce inter Deum , 4rcauiras inter Menire ana 'ogiam in ent sirout
Deus est ens per essentiam, S alia per participationem G In quibus colligit analogiam ex dependentia creaturae a lJeo', qui est ens percssentiam. Idem E docet in plilaribus aliis locis. Et prob ratione
303쪽
Nam ex dependentia in participan da aliqua ratione commina a pluribus oritur quod talis ratio per prius participetur ab uno , per volterius ab alio , vel ab ali;s, timiliter quod unum dicatur, Wiit simpliciter tales, aliud vero , vel alia dicantur , in talia lacua-
dum quid sed in hoc consistit ratio analogiae , siquidem tunc est
conuenientia cum diuersitate in praedicta ratione communi r ergo
sola dependentia in participanda aliqua ratione communi est sulficiens causa analogiae. Mi cst certa. Et ma pr. Nam dependentia nihil aliud est quam ordo prioris 4 posterioris si est dependentia in
participanda aliqua ratione communi, talis ordo prioris, posterioris inuenitur in ipsa ratione comuni, id autem quod est prius, de independens in tali ratione est simpliciter tale, id quod est posterius dependens est secundum uid tales: Fo hoc totum causa tependentia. Explicatur hoc exem- pilis. Primum est in sanitate, quae Participatur ab animali, dependent cra sanitate animalis dicuntur medicina sana , urina sana , tunc, animalic prius dicitur, est sanu, independenter ab alios, ac proinde es simpliciter sanum i at meis dicina dicitur fana , quatenus est causa sanitatis, urina , quatenus
et signum sanitatis , quapropter
denominantur sanae . ratione dependentia a sanitate, quam cspiciunt , ut terminum . Secundum excmplum est. Nam ens, prout clanaluum attributionis, dicitur de Deo independenter consequenter per prius , ac proinde simplicitur, tae creatura dicitur dependente a Deo, sic per posterius,
secundum quid . Ideoque crea tura in comparatione ad Deum dicuntur quali nihil : rgo sola d pendentia causa huius in odi diuer- statem, quae sufficiens ci ad causandam analogiam.
339. Si aute dicas cum M. Serna quod ex sola dependetia solum colligitur inaequalitas physica non autem logica,eo quod talis in qualitas
prouenit ex differentis contrahentibus , non autem ex ipsa ratione commimi, in qua debet csse inaequalitas, ut sit analogi logica ,
non phvsica tantum . In contra cst.
Nam dependentia a nobis assignata
est in participanda ipsa ratione comuni , ita ut ex hac dependentia proueniat quod ratio ipsa communis per prius Me simpliciter sit in uno inferiori . per posterius ,
secundum quid sit in ali, ergo iriis aequalitas, seu diuersitas est in ipsa
ratione communi patet consequentia. Nam in illa ratione, in qua est dependentia,debet c sic in qualitas, diuersitas orta ex ipsa dependet tiaci ergo si dependentia est in ratione illa communi, etiam inaequalitas, diuersitas erit in ratione comis muni , ita contingit in exemplis positis maria numice pri as, simplicitur dicitur animal, irina de medicina dicuntii sanae per post rius,&secundum qii id, similiter Deus dicitur ens simpliciter, creatura ens secundam quid Ecce inaequalitatem, diuersitatem in ipsa
ratione communici ergo ex lepcia
dentia in participanda ratione communi oritur in*qualitas in illa, ac proinde inaequalitas logica. Et urgeo tur hoc. Nam in analogia attribil-tionis, proportionalitatis metaphoricae, nisi recurramus ii depcn
304쪽
vi, vini,none sataeausi, ex qua possit prouenire analogia; si quidem
in illis attributio fundatur in de pendentia illorum analogatora mi-ntis principalium ab analogato magis principali , nullatenus apparet transcendetitia aliqua ergo i cendum est sitam dependentia causare analogiam . Et idem est in analogis proportionalitatis meta Phoricae , in quibus unum dicitur
tali ex Maaliquat smilitudine si avis, in qua i militudine esaia arrare dependetalia Secutus conclusio. Sola transcendenti Potens causare
analogiam. H. concluso a Glitur ab inibus Homisti contra Seorum , Ee eius discipulos , quis rei concedant en esse transcem, clans,negant tamen esse analogum , - emus conserentia sequenti Et prob. 1. aut horitatem ' De opusc. a. cap. r. in fines Vbi ex introdem sit transcendens infere non esse genus esse praedicatum analogum . Sic enim ait. I Nulla auten .sfietentiai ct acci , de cuius intellectu tibi cens, ais e apposuit D. Tho transcendentiamentis, in statim sic infert s unde nianifestum est,quod ens non potest
habere . Dii nisu sicut genus hobet, Re inoem gemis vim est i sed est de omnibiis commun te praedi- cabile analogie , i similiter dicen inun est de aliis transtendentibus aere omne eram ---anais, gum , imo ex ipsa trant endentiamfert analogiam . Et illum tequun , vir eius lis P li,ac onmes illi , qui
ve quo conferentia sequenti. rat. Prob. a, ratione, Nun m
seriora conueniant, disterant lavsa formali ratione communi transcendenti, sed in hac conuenientia. disterentia in ratione communi fundatur analogia r ergo haec causatur ex la transcerulentia. Mi.est emta. ει prob. a. Et quidem esse conuenientiam manifestum est, siquidem si omnia transcendit, in illa omnia conueniunt quod autem liedisserentia, seu diuersitas probatur. Nam ipsa ratio transcendem hiemst imbibitur in ipso onee ritimodisserentices ergo est diuerentia in ipsa ratione intime imbibita patet cconseque usi mani uire ora differunt in propriis disserentiis sed in istis, quantumuis praecisis includitur ipsa ratio communis transcendens Demo etiam ei diuersitas, seu disterentia in ipsa ratione com
limini. Constat hoc inente, quod intim clauditur in ipsis ultimis dis
ferentiis, consequenter res , quae
differunt suis disterentiis, differunt etiam in ente ibi tutime elauso. Confirmatur , c explicatur Me Nam ex conceptu emis, conceptu explieito differentiae cuiusc-qii fit unu simplieissimus conceptus si quidem ens cum nulla diffe
rentia lacit compotitionein , cum
in omni intime includatur essed rex ipsae disserim suis differentiis De go differunt in ente r patet haec c& sequentia Nam implicat quod com
optus entis,in disserentiae sitis simplicissiimus, quod sit diuel Atas, seu disserentia in 'no, S: non in alio . Eo vel maxim quia si differentiae differunt inter se , de bene dissere in aliquor ergoin m te consequenter ipsa transiere dentia est cauti, quare ratio com o ita rim, di
305쪽
Atentiam Fespectu suorum in ri
rum. Hoc autem magis elucidabitur conferentia sequenti, o mis
Proponuntur, JGμuntur et menta.
13a n guitur 1. runt a pri. conclusionem . Nam ad ἀ- analogiam requiritur squ/d conuenientia, diuessitas sit in ipsa ratione coninuini analoga sed uependentia non causat δε tarem, de inaequalitatem in ratione communi, sed solum in ipsis rationi,as particularibus cotrahentibus remo sola dependentia non causat analogiani. M incerta. Et mi pria quia essectus cause uniu- α pendet a tali causa . v. g. Petrias genitus a Paulo generante, rictus vitalis pendet 1principio vitali,
multi essis tu, mi dent a causis P. Miuocis, cum quibus habent omis. nimodaniconuenientiam in ratione communici ergo dependentia non causat diuersitatem in ratione communi, cd ad sumnium in ipsa rati Ni seontrahentibus PG1. Uantia in dependentia, ς est hue Deum,
Mereaturas in rationesentis. Nam talis dependentia non est formalis
ter in ipsa ratione communi entis , sed in ratione particularitalis diseris scillaetentis ereat i sed di γε iras debet exereeri in illa ratione, in qua est dependentiaci ergo diuerinsitas non ei in ratione communiciatis, scd in rationibus particularibus. Mi est eerta . Et ma proh
Quia si dependentia esset secunduserinalemotionem entis, omne ensvipenderet, imo ipse Deus d penderet, quod est absurdum ergo dependentia non si secundum ra
quela Nam id quod conuenit alis inii in quantam tala, cum redinstauione alicuius praedicati , coinuenit omni habenti tale praedic tum Dergo si dependentia esset secundum formalem rationem entis, omne ens de Meret, consequenter Mus, cui comines:
sys. Ad hoc argumentum res. pondeo , eoncessa maiori , negan do minorem . Et, ut intelligatuest latio triusque pMrationis, no tandum est, quod duplex potest
esse dependentia , altera,qua unum dependeat ab alio in participanda aliqua ratione, vel in denominatio
ne proueniente ab aliqua semia, quae intrinsecε est in uno, extri sie in alio quod dependet ab isto, ut e stat ita exemplis positis pro nalogis attributionis. Et haec d vendiatia sine dubio causae analo. giam attributionis. Et contra istini dependentiam non obstant probationes positae. Nam in prima ,exem pia allata non sunt ad rem, nam intio communis intrinsec inuenituri mnibis uiserioribus, ae proi de non est dependentia modo di
to. Item in secunda probatione si sermo Iit de depmdentia quam habet creatura a Deo, a quo mariti. με denominatur ens, tune depe, dentia non est in ration comm n entis , sed dependentia est ab ipla entitate diuina per esse tiam , a qua creatura denominatue e .ut dicetur e serentia sequentu
306쪽
E timc ratio communis entis dicit
duos conceptus, alterum repraesen tantem Deum, alterum creat ram, ex quibus rosiliat unus concopius anadogus analogia attributionis, ideoqiiescias , prout sic analogum , non habet unum conceptum
praecisum, licctillum habeat, ut est analogia proportionalitatis de quo dicemus Confercntia . Altera dependentia potest inueniri etiam si ratio ipsa intrinsec inuematur in omni participante illam , Qtunc dicendum est ad primam probationem , quod quando talis dependentia facit quod ratio communis Participetur an uno simpliciter,
ab altero secundam quid tunc cati sat analogia inci hoc autem non in
uenitur in exemplis adductis, praeterquam quod in primo , nec in secundo dependentia non est in ratione communi Petru i cnitia non
dependet a Paulo in ratione hominis, ut alibi dicemus. da probationem respondeo , quod ut veriscetur depcndentiam csse secudum
re uiritur quod omnia dependeant; sed suffieit quod ens ex mei itis pro
Priis petat , ut sic participetur a suis inferioribus , quod in uno sit
independenter, , alio dependenteros hoc est dependere in ra
tione communi ciatis , quapropter
otius sequitur debere assignari a-iquod cns independens , a Quo in
ration entis caetera omnia ricpendeant. Et seri iuxta haec dici potest quod etiam si ens non osset tran scendens , esset analogum propor tionalitatis propter dictam dependentiam 30 . Hrguitur a contra 2 con-
elusionem . Nam ratio formatissis entis in suo conceptu nullam dieit diuersitatem ergo etiam si traii
stendat omnes differentias,non erit diuersitas in ratione communi, sed in rationibus particularibus : ante cedens patet, maxim in sententia asserente- dari conceptum prae cisum entis ab omni inferiori , de quo confer. 4. co probatur Nam si e in suo conceptu Commia ni non dicit diuersitatem , tunc diuersitas oritur ex rationibus particularibus t ergo non erit diuersitas ipsius rationis communis. Pr 2 quia id quod est ratio conueniendi, non
potest esse ratio dinrendit ergo sim conceptientis nulla in diuersitas, crit conuenientia omnimoda ex parte sua Dergo non potest ratio entis in se habere conuenientiam Sc diuersitatem. Confirmatur i. Nam ex eo quod ens transcendat dister tias non sequitur quod i differunt an differentiis, debeant distorre inente incluso in illis: crgo transcendentia non causat diuersitatem tua Prob. ans. Namens imbibitum raeclausum in differentiis non est so
malis ratio differentiae , sed potius ipsa differentia si formalis ratio
differendi, &in illa imbibitur,
clauditur ens: ergo differentia sor maliter erit in ipsa differentia cla dente ens, non in ente clauso,nisi ad summum materialiter, identi ch, prout scilicet en est inclusum in illo, in quo exercetur differentia. Confirmatur 1. Nam transcende tia causat maiorem conuenientiam hoc est, magis conueniunt inferiora in ratione transcendenti, quam in non transcendenti sed analogia discit conuenientiam cum dioersitate: ergo transcendetia non causatana Iogia. Pr. ma. Nam ex eo quod aliqua ratio sit tianscendens , conueniuntia illa non selum inferiora, quan
307쪽
thm rationem communem, sed otiam quantum ac rationes particulatus, modos in differentias vitimas ita ut ipsae differentiae,& mo-HI,etiam conueniant in tali rationes; quod non inuenitur in ratione non
transcendentici ergo transcendentia causa maiorem convcntcntiam
sys. Ad hoc argumentum supposita sententia de conccitu praecim entis, respondeo distinguendo
antecedent. In illo conceptu nulla es diuersitas actualis concedo an s. Nulla est diuersitas virtualis nepoantecedens . Itaque conceptus ille obiectivus entis in se nullam actua- Iem diuersitatem habet ; at petit descendere ad inferiora, ita ut ex vi transcendentiae imbibatur inti- in omni modo, differentia: ideo dicitur habere diuersitatem
virtualem , nam ex eo quod actualiter imbibatur , sequitur actualis differentia in ipso ciate , ut proba tum est, ac proinde x eo quod ipsa ratio entis ex se petat imbibi, sequitur virtualis diuersitas. Et hec sussicit ad analo iam , ut dicemus
confercntia 4. Ad i probationem consequentia dic, quod in ens ex
se non diceret liuersitatem iacca tualcm, nec virtualem, tunc tota diuersitas Proucta iret ex rationibus
particularibus , caeterum quia ex se dicit diuersitatem illam virtualem iam explicatam aestit tu quod di Mersitas oriatur ex ipse ratione ciet tis , quae petit talem ac ualem diuersitatem ex vi suae transcendentiae . Ad secundam probationem respondeo in osse proprium rationis transtcndentis, ut in ipsa sit conuenientia δε diis ercntia , cum hac tamen distinctione ut id ratio ipsa entis ex se explicite conside- ta est ratio coiiueniendi ipsa tamen ut intime Inclusa in disterentia est ratio diffciendi , ita ut ad con- Dentcntiam consideretur explicite Cad diuersitatem accipiatur im
plicite muta tamen et idem simplicissimus conceptus, ideo dicimiis quod in eadem ratione est conuontentia in diuersitas. Ad i. Cons. constat ex dictis . Etenim x con ceptu entis, disserentia non fit conceptus compositus, sed stridem, unus, Se simplex cum sola distinctione cenes implicitum M explicitum , qua propter si est differentia
in uno , deue esse in alio, ut di tum est . Ad a Confirm respondeo illam dici maiorem conuenieritiam extensiue in hoc sensu, quod ex vi transccndentiae pluribus conueniat , idest, conia cniat rc , omni modo , di flarentiae rei at ex hoc ipso oritur ibi esse diuersitatem propter intimam inclusionem in differentia . Ratio autem non transcendens a s cxcludit dissi rentias , excluditur ab illis, Widco licet non contieuiat illis , tamen ex hoc ipsi sequitur quod in ipsa non si diuersias, sed
omnimoda conuenientiaci ac pro
inde haec conuenientia potest dici maior intensiue, sicut cilla maior
196. Ex dictis colligitur quod
analogia attributioni scin per cata 1atur ex cpcndentia , siquid msemper fit inter aliqua , quae is Pen dent in sui denominatione a s r ma , quae intrinscce os in uno, per dxperulentiam ab isto denominantur alia a forma intrinseca illi . At analogia proportionalita 'tis propri. e causari Otcst ex c-
pcndcntia , si ratio analoga sit in uno per prius , de sinipliciter de in alio perpolierius, S sccudum quid,
308쪽
τ dictum est'. Potest etiam causari ex transcendentia propter rationem lictam in tandem analogia pr portio litatis metaphorici causis ore ex deperulentis iam imitatur analogiam attributionis , quantum ad hoc, quod ratio analoga sit I trinsech in no ,- extrinsec in
Vtrum ens in comma ni mel em compita.
tentia. sv 'Vas paries continet pr
senseo ferentia, in pri inqnicitur de ente. An sit ana inim,& in secunda, quaanal thia gaudeat, an scilicet a butionis, vel prohortionalitatis, vesutriusque. Et adhue prima pars dis niditur in alias dua , in una est diseficultas de ente in communi, mutvit abita impleto, Vincomple--, in inera est qraestio de ente completo, secundum quod est commune solum ad praedicamenta, dina, ponuntur in rem linea
Praedicamentali . e. η igni sex
Circa primum est et sen tentia inerem ens esse aequiuo ad omnia si inseriora. Ita Rabbi
Moyses , quem refert D. Thom. Quaest. . de po artic. 7. Sc eam d sendit Aureolus in i dist. 2. 1. vi resert an Aro, lib. ineri civest 3 artici a. num. Se ita sententia docet en esse univocum ad omnia sua inferior . Ita Doctor sub ilis Scotus in lib. 4 metaph. o. in 1. dist. 3. Quaest. i. o. dist. Maest. 1. Quem sequuntur omnes eius discipuli,& Nominales. At inter Scotista sunt aliqui ex inplicantes suum Doctorem loqui de uniuocatione large sumpta , prout uni cum se extendit ad anal reum mus conceptus. Alii vero dicunt ipsum loquutum fuisse de univoco in omni rigore , primi opponitur analoEo, hanc sitisse mente Scotio in Magis inrauio ubi supra i Teii sintentia tenet ens esse an rogum . Ita express V. Thomas sequens Aristotelem, & ipsum s muntur omnes eius ducipia , ἐκ
omnes praeter se isto . Deente eompleto est prima sententia
asserens in univorum ad omnia praedicamenta . Pro hac sententia Mag Arauio ubi supra art. F.nu.qq. . ad hoc,refert aliquos Thomista feci similema affiniueas com platum ine analogum ad omnia sua misiora rata fer Somnes Thomse , istu extra Scholam D. Tho. quamuis tit magna disserentia inexplicanda ratione Dimali constitutiva entis completi, de quo diis mus infra num. Is Deniquescirca ultimum , quod in secunda parte conferentiae inquiritu , in primas mitia. docens em in c--ι Diqitiae by Corale
309쪽
esse solum analogum attributionis. Ita P. Suare disput. 28 scct. g. Secunda sententia atfirmat sola analogia proportionalitatis propri gaudere ens. Tertia autem in sommunis homistarum asserit en habere duplicem analogiam secundum diuersas considerationes, scilicet, analogiam attributionis. propor tionalitatis propriae.
sit r.eonclusio Ens non est pur aequiuotlim res pectu suorum inferiorum. Haec co- elusio expressestraditur a D.T m. I. p. q. I 3 art. s. Quem sequuntur
fere omnes Logici, Metaphysici.
Et pr. ratione . Nam equivocum dicit omnimodam diuerstatem res pectu eorum de quibus dicitur, itari nomen solum sit commune , ratio innificata sit omnino diuersae sed ens dicit aliquam rationem mmunem suis inferioribus tergo non est aequivocum purE. Ma supponi tur. Et mi probatur. Nam ens
innificat esse , quod est commune Deo. δ creaturis, substantiar, accidenti t ergo significat aliquid
commane, hoc magis constat siens dicit unum conceptum praeci sum, ut dicemus conferentia sequenti. Confirmatur hoc. Nam eos,
vel significat esse, ut praecisum a suis inferioribus , vel significat omniasia infestora, ut habent proportio
nem in ente,non enim videtur posse aliud , vel alio modo significare sed quocunqu modo significat aliquid commune inferioribus, ut ex se patet ergo non potet esse pure
aequivocum. Et ex hac ratione com
muni gitificata per ens infertur, quod possit esse medium in lemonis stratione, quod meri non posset, si es et puri aequivocum. Et hue suseficiat pro ista conclusione. 6oo. Secunda conclusio . En incommuni non est univocum ad sua inferior . In hac confusione loquimur de ente reali in omni sua extensione , tam cspectu ibstantiae in accidentis, quam cspectu Dei is creaturarum , in hoc sensu admittitur ab omnibus Tho mistic. Et est expressam Thom. pluribus in locis relatis hic ab author ibns, sed quia aduersari; non dubitant de mente S. Doctoris nec de eius authoritate curant, ut pol alterius Scholae, ideo super fluum est eius testimonia adduce
re ' eius tamen lationibus utemur,
Et quidem ex dictis in Conferentia praecedenti potest sussicienter probari nostra coiiclusio . Nam ibidem probauimus solam depen
dentiam, solam transcendentiam causare analogiam in utraq; Cau fa cperitu in ente resipectu substantiae, accidentis, nam accidens dependet a substantia, S: tiam respectu Dei, Sescrcaturarum, nam creatura dependet a Deo in ratione cntis, ut ibiden prob. abamus Item n transcendit ultimas differentias substantiae , accidentis Dei, creaturamim, in omnimodo in eluditurci ergo absolute, simpliciter en, est ana I Foum resia pectu suocii in inseriorum. Nihilois
minus alia via proba a est nolim
310쪽
eonclusio rationibus deductis ex D Tho. speetaliter desenter ectu Dei, Mereaturariam prius prini uula est
6or. Probatur conclusio et ex D Thomari .p. qiraest L artic. s.&quaestio de potentia artic. . I. C trag. eo. I. cuius ratio sic ad
suomin recrucini . Nam quando effiniri non adaequat virtutem cau-
, nomen illis commune non est unlu cum , scd atrii logum i sed omnis creatura est effectus Dei non adimitaris eius virtutem in rationeratis ergo hoc nomen ens, res vecti illorum non est uniu cum rMi est certa Deus . n. includit in se omnem plenitudinem essendi in
sum alitate , creatura participat deficienter ala esse
Ee a. r. Nam quando effectus non adaequat virtutem causae, non reeipit similitudinem causae , Ω-ommimomnium i rationem, daliqualiter, & deficienter eigonomen illis commune 1 nificat talem rationem , quae simpliciter est an causa in in flectibus secundum quid,& deficienter ergo non est uniti uiri, sed analogum. Prima AEa te . Nam nomen significae
sit inferioribus, ta haec in uno est simpliciter ,- in alio secum inim id is deficienter , hoc modo illam istificat. Et secunda es or. Nam niuocum est quod signincat aliquam rationem, quae 'liciter participatur ab inferi risus , de analogum significat iliam, quaein miliam partici eatur,
ita ut ab uno participetur impliciter, Ruo secundum quid retro si hoc nomen , ens, lignite rationem entis, Mae in Deoiciter, in natiqisi
cundum quid non est inimenni, sed analogum. Haec autem ratio, etsi aliquas calumnias aduersari nim patiatur, tamen ab omnibus manebit libera ex selatione armisemento am qntra istam concla
lanis metuis lin. 8ac. i. conum cap. 31. Mam omne praedicatum
vniuocum, vel est genus, aut species , differentia , proprium, aut
accidens sed respem Dei , cereat animo on potest dari alis quod praedicatum, quod sit a quod ex quinqu praedicabilibus rum ens non potest esse niu cum respectu Dei, creaturarum.
Mi est reris. Et a. r. Nam Omiae praedicatum univorum debet esse uniuersale , sed praedicabile de pluribus ergo debet continer1 determinat sub aliqua specie uniuersalis, vel praedicabilis. Expliscatur lio etiam respectu substan
tiae , c accidentis . Nam si ens esset niuocum suis inferiori biis, nihil illi deficeret, ut sit genus,
siquidem praedicaretur in id qIuirilai disserentibus species ae
to non est dicendum , nec con-eeditur ab scotistic ergo ens non est uni cum . Si autem dicas e non esse genus , quia transcendit
debet esse extra conceptum dissi rentiarum . In contra est x. Nam etiam transcendentia impedit unis uocationem, S causa analogiam eve hic orobatum est i ergo si ex transcen a se itur quod non
sit genus , etiam sequitur non egevniuocum Secundo obstat. Nam in sententia Scoti asserentis darico q=tum entis praecisimi, nimisit