장음표시 사용
331쪽
gone ius praeelsus animali dicitur unitiocus , quia praebet ex se fundamcntuni ad relationem rationis, quae dicitur formaliter uiuocatio.
Constat igitur ex praecisione entis non sequi ipsum fore analogum , magis apparebit ex solutione argu
6 1. - Οntra tertiam conci fionem arguitur'. Nam si vias praescinderetur a suis modis, .diffcrentias, ita tactu solum diceret rationem entis .exeluderet quamlibet aliam actualem diuersitatem, non este cana
Iogum, sed hoc dici non potest in
sententia Thomistarum et g prae scindi non potest. r. maior. Nam in tali conceptu esset omnimo caconuenientia non laltim quoad explicitum , sed quo ad implicitum ,
sed analogum dicit conuenientiam cum diuersitatem ergo conceptus ille non esset ana gus. Si autem
dicas, ouod in illo conceptu sit prPeiso nulla eli actualis diuersitas, cumactu in illa non praesententur modi, seu disserentiae,est autem in illo vi
tualis diuersitas,qu. e in eo consistit, qu6d ratio illa ex scietat descendere ad sua inscriora cum diuersitare, inaequalitate. In contra . ex
P. Rubio in Gallego . Nam conceptus entis Oi potest esse diuerso modo participabilis, nec potest v, iam habere diuersitatem, nisi Per
diuersos modos intrinsecos,per qum determinatur ad esse hibitantiae,&accidentiumci ergo repugnat ullam habere diuerstatem , aut diuerso modo e sic participabilem , nisi per ipsos modosci ergo dum illos acta non includit , ab illis praescinditur , non potvst es diuerso modo participabilis . Et confirmatur haec ratio ab eisdem . Nam conceptum communem abstrahi a particularibus, non est aliud, quum rationem communem cognosci sine particula, ribus, aut eis non cognitis et ergo coneeptum entis abstrahi a modisper se, in alio, est cognosci a
tionem entis, non consideratis o
dis, neque inordine ad illoc Nam eo ipso quod consideraretur ordo ad illos , non esset concestus abstractus , sed nullam potest habere diuersitatem ratio entis sine, dic, aut sine ordine ad illosci rgo si ab eis abstrahitur , erit omnino
unus conceptus, non minus, quam conceptus esilocus, sic ens non erit analogum.
6 3. ccundo obiicItur ex obleg discalc. bi supra numero So. Nam illa diuersitas , seu inaequalistas raclicallis non impedit nivocationem Doego c. r. aias. Nam conceptus gencricus cst etiam radix inaequalitatis , quae inuenittit inter species, continet illam inpotentia, si quidem in potcntia,&in radice continet diflcrcntias,quod aurem est radix principiorum causantium inaequalitatem , etiam est radix ipsius inaequalitatis, ut per se patella ergo praediit inaequalitas , scii diuersitas virtualis insenim in conceptu gcncrico, ac proin dc non obstat ni uocationi . crtio Obi ei tu . Nam si quidquid si me explicith, siue implicit in conceptu
332쪽
illo,en conuenientia, hcc eade criteontracta per distrientias, sed mo-
ergo tota diuersitas critione x parte rationis commi inis , sed ex parte differcntiariim,sc modorum,
quae diuersitas non siistici ad na- Iogiam. Quarto. Nam si ratio illa est praecis , non potes peterideseendere cum diuersitate ad inseriora quod sic probatur . Nam ratio in arcis sic petit descendere ad inferiora, sicut ista Vaebucrunt funda in
mentum, ut praescinderctiir se i non praebuerunt fundam cratum, utinaequalia , sed ut aequalia . quidem si
conceptus et unus simplicitcr', uncta inciatum cho osse unum simplicit orgo talis ratio praecisa non pctit teleendo ad inferiora cum inaequalitate, teli diu Crsitatc. ι, . Ad hoc argumentum constat ex dictis in ultima probationunt lirae conclusionis, iuxta quam optima cst solutio aq7gnata. Ad cuius
primam impugnationcm respondeo Milici statem actualem prouenire amodis pcrse, in alio,cliuersitatem vero virtualcm', scii radicalem pri i- uenii ccx Propria natura, propriis
meritis ipsius conceptu obiectivi, ut dictum est, taee diuersitas vir tualis , sed radicalis est sussiciens
finadamentum analogiae. Ad confirmationem respondeo non esse co-tra abstractionem, seu praecisionem quod conceptus sic praecisus respiciat inferiora , seu ab intellectu
comparetur ad inferiora , tunc diuersitas radicaliter est in concertis pr. cis supra illam fundatur relatio rationis resultans , vel ex praecisione , vel ex comparatione Iuxta varios modo dicendi circa actum , quo sit clatio rationis, dedo supra dicebamus. Ad a cibi c-:ionem respondeo negando ant C
distinguo antecedens . Conceptus generatus est radix inaequalitatis quae est inter ipsa differentias, con-ccdo antecedens . Est radix iraequalitatis, quae sit in ipsa rat one
Communi,nego antecedens. ItaquEdiuersitas quae exercetur in ipsis ita
ferioribus entis, est diuersitas in ipsa ratione formali cntis,siquidem in ipsa est dependentia, ct transcend ti huius diuersitatis est radix ipsa ratio entis prout praecisa, Missapcti cxerceri in inferioribus suis , ideo est conceptus analogus Ce
tCrtim conccptus genericus,quando
de facto contrahitur,& inuenitur in suis inserioribus, elicum omnimoda aequalitat in sua ratione, i dis scrcntia inter se,& cx proprias suis rationibus sint inaequalcs, ac proinde est disi, a ratio. Ad g. obiectioncm cspondeo ipsam communem rationcm cntis contrrahi in insciuoribus δε tali modo, ut in ipso excr- citio contractionis sit divorsitas in ipsa ratione comuni propter rationcs dict. talis diuersitas exei
cita in actuali contractione radicaliter inuenitur in conceptu illo obiectivo praeciso, sufficit ad fundamentum analogiae . ad . rcsion-deo,quod illud cns, quod consideratur praecisum , in si is inferioribus
inuenitur, ut praedicatum transccndens, dependens, praebuit sundamentum, ut sine ipsis conciperetur, at ex se potit in suis inferioribus inueniri, o modo quo in illis crat ante praecisionem , ac proinde petit esse cum diuersitate illa proueniente ex dependentia in transcendentia . Quomodo autem praescindatur ens aluis inferioribus, an scilicet positive, vel negative, licemus in solutionc argumenti sequentis
333쪽
c s. Arguitii 2 principaliter , est aliud filiad.unciatum aduersarseutcntiae . Nam implicat, quod praedicatum transcendens possit pre- seindi ab illo respectu cuius est trascendens . scd ens est transcendens respectu suorum inferioriam DCrgo. Maior pr. I. Nam implicat unum praescindi ab alio se eundum ratio nem , si adhuc secundum rationem est intime imbibitum in illoci sed praedicatum transcendens secundum rationem est intime imbibitum in
quantumcunque praescindantur di Dferentiae , remanent aliquid , seuens: ergo praedicatum transcendens praescindi non potest . r. a. illa maior. Nam praedicatum transcenis dens cst praedicatum essentiale illius, quod transcendit, ens v g esspm edicatum cssentiale omnium;sed
nulla res praescindi potest ab aliquo praedicat sibi essentiali ergo transcendens praescindi non potest a suis inferioribus . Confirmatur hoc Nam quando ens praescinditur ab aliqua differentia, vel haec differentia remanet ens, vel non imonio test dici quod non remaneat classalias esset nihil ,sigo remanet cris icrgo ens non praescinditur : patet
haec coa. Nam alias idem praescinderetur ab illo , in quo remane-rct , sic enim praecisum in non praecisum ergo si differentia remanet ens , ab illa non praescinditur
ia 6 6. Ad hoc argumentii Vt respondeamus , notandum est id qii ad iii ira dixi, quod est duplex praecisio intellectus , altera nega tiua , quando intellectus conlide-
megative se habet erga inferiores:
altera est positiva, quando scilicet
separat unum ab altero , cum 'locognoscit si coniunctum mi supposito dicimus quod ens , quodlibet transeondens solum p test praescindi praecisione negativa, ita ut intellectus consideret rationem entis is negati a se habeat circa inferiora , non tamen potestens praescindi praecisione positiva ita ut extrahatur,' separetur ensa suis inferioribus . Et hanc prae cisionem positivam probant rationes factae in argumento non admit
tere praedicatum transcendens non autem alteram negativam , x
propter negatur maior inici lecta de praecisione negatiua . Ero I. I robationem respondeo quod quar-ibet differentia , vel modus adhuc secundum rationem idcntificat sibi rationem ntis, cita disteritia non potest praescindi ab ente nec ens ab illa praecisione positiciaciat quia ens non includit essentialiter differentias, potest cognosci sine illis, haec est praecisio negativa. Ad a probationem dico,quod ens est de conceptu essentiali cuiuscunque modi, de disterentiae , ex quo infertur quod nulla differentia, scii modus possit intelligi sine rite ,
cum ergo non sint deis mccptu en
iis modi, aut difforentiae, hinc est quod ipsum ens possit cognosci sine illis. Exemplum est iam adductum de essentia diuina quae transcendit relationes, cistae non possimi co gnosci sine illa δε quia clationes non includuntur in eslcntia , ideoc flentia et test cognosci sine illis. De quo videantur Salmanti censes
Discalciati . . to m. a. traffat. 6.
disputar. . dub, Ad confirmationem respondeo x dictis, quod intellectus non ita Praescinditens , quasi ipsum separet quasi
334쪽
. hacat a disserentiis , nam tune sequeretur inconueniens illud scilicet esse praecisum a differentiis', &manere in illis, propterea nezamus praecisionem posititiam . Coeterum intellectus non alio modo praescindit ens , nisi illud considerando, de negative se habendo cir- ea disterentias , scia modos . Itaques intellectus incipiat cognoscendo
rationem entis, tunc nullam disterentiam , aut modum concipit,
haec dicitur praecisio negativa r si autem incipiat cognoscendo differcntiam , c modum, non potest disiungere rationem entis clausam in differentia, ita ut remaneat differentia obiective reprcsentata sine ratione entis, hoc probat ratio posita in confirmatione .
6. 7. Arguitur 3 principaliter. Nam si conceptus cntis esset praxistis, contrahi Ditis esset per modos, differentia , cum istis faceret compositionem sed hoc non est dicendum ergo non datur conceptus
ille praecisus. r. a. Nam si esset praecisus non includeret actu modos, differentias, usta adueni rent illi nostro modo intelligendi, quasi determinantes, contrahCn te ipsam rationem entis nihil deficeret quo minus ex ratione illa entis praecisa modo adueniente fieret compositio 3 ergo si concertus ille esset praecisus, fiet co trahibilis intraret in compositionem cum modis diffcrentiis. Qii autem hoc dici non possit, patet , nam ens includitur intime in qualibet dist erentia , modo , de consequentc incapax est,
ut contrahatur, de compositionem
6 8. Confirmatur hor . Nam iuxta doctrinam Aristotelis ,
D. Thomae ens non alio modo db stinguitur a suis modis, differentiis,nisi menes, implicitum,& explicitum, eo quod id quod in conium
continetur actu inente, explicatur
per modum, re differentiam, dita ens non lignificat aliquam rationem communem praedicamentis,
sed ipsa praedicamenta actu confuso
proportionem habentia in cnter ergo non potest praescindi conceptus aliquis communis illis per a tualem exclusionem illorum. Antecedens constat ex pluribus testimoni)s Aristotelis , QD Thomae addubi a Colle discalc. Magist. ArauJo, magiit Ioan a Sancto
pondeo quod , ut aliqua ratio everE, proprie contrahibilis non suffcie quod ipsa ex se non contineat actu differentias, vel modos, sed ulterius requiritur ipsum non contineri, seu claudi in illis, haee
continentia obstat compositioni verae,is propriae . Ideoqu licet ratio communis entis ex se actu noa contineat modos, aut disterentias, quia tamen continetur in illis, non contrahitur , nec omnositionem facit. Itaquδ ad compotitionem,&contrahibilitatem requiritur u tua exclusio inter extrema Compo nentia & contrahibile, contra Whens Favet exemplum saepius adductum de essentia diuina, quae non continet in suo essentiali coiisceptu relationes is quia contine cur intime in istis, sussicit ut nee Componat cum illis , nec ab illis contrahatur . Ad ccnfirmationem respondeo ex testimoniis, doctrina Aristot. i. Thom tantum colligi ens non dicere aliquam na
335쪽
quem niuocum , vel generi cum Deo, inrcaturi decem praedicamentis,in haec cit illorum mens, qtiando asserunt en non dicere ali
quam naturam communem , vel rationem communem, ex eo autem
quod sit distinctio solii micnes implicitum , explicitum colligiturciis es e de conceptu essentiali di serentiarum, Gutimesimbibi in illis ac proinde disterentiae solum addunt aliquid cxplicitu supra ens, siquidem continent, claudunt enssuo coiiceptu estentiali Et liac doctrina seluitur fundamentum Mag. Ioan a S. Thoma.6so Arguitur quarto principaliter ex vari;s inconuenietibus, quae sequorcntur, si conceptus entis prae cisus esse . Primo sequeretur dari
aliquid prius, simplicius Deo, saltim siccundum rationem, siquidem Conceptus ille entis praecisus esset Prior, implicior Dco: hoc autem dici non potest . Nam D. Thomas
I, p. q. L art. s. in arg. sed contra.
se ait PDeo nihil est prius, nec secundum rem, nec secundum intellectum J lib. I. contrag. cap. 62. ratione . sic ait. Deo autem nec secundum rem , nec secundum rationem , nec secundum intelle
tum potest esse aliquid simplicius.JErgo conccptus ille praeci ius , qui est et prior . simplicior Deo , est
Onantiao rciiciendus sequeretur .
ens posic poni in itfinitionibus Prob. sequela . Nam in qualibet distinitione potest poni loco generis dissinitio ipsius generis iuxto Aristotelem lib. a. Top. capit. 2.sed si ens esset praecisum , suprema genera habcrent veras diffinitiones, eigo in qualibet diffinitione loco generis supremi posset poni eius distiuiti, in qua necessario conti-
netur ens . Hoc autem esse absuἡ dum probatur ratione . Nam Aristoteles lib. s. metaph. tex. O. pro bat genus non esse de estentia differentiarum , quia duplici ratione intraret dissinitionem , semel ratione sui in iterum ratione differentiae, cita committeretur nugatio, cum bis genus repeteretur in distinitione e sed haec nugatio contingeret, si poneretur ens in dissiniti nibus, siquidem est de essentia dise rentiarum,ut dictum est; ergo c. 6si. Ad hoc argumentum resepondeo nullum inconueniens sequi,&ad primum dico nullum esse incontioni cras dari res ectu Dei aliquid , quod sit prius , dc simplicius
Deo per modum cuiusdam praedicati communis. Certum enim est in Deo aliqua praedicata a nobis concipi,ut priora alis saltim secundum explicitum conceptum . At inter praedicata diuina noc est speciale, quod ad inuicem se incIudant, licet ad inuicem non se cxplicent, vel saltim unum in alio deuet includi, ita
ut nunquam verificetur mutua exclusio,& susticit, ut Deus, inuodlibet eius praedicatum sit perfectis simum actualissimum . Quando auic D. Thomas docet nihil esse Deo simplicius, intelligitur de aliquo, quod se habeat Per modum nature,vel loquitur de simplicitate ex- cIudente omnem compositionem,&j rout sic ens non est simplicius, quia
icet actu non contineat disterentiam, si ii modum, quo constituitur Deus in ratione talis,non tamen O ponit cu illo, nec Deus dicitur com positus ex ente M proprio O
essedi. Et similiter qua do ait quod Deo nihil est prius loquitur de aliquo , quod possit intrare in compositionem siud realem, siue per in latebDisitiro b c Ooste
336쪽
1ntellectus,ut ex ipsa littera costat, Urod non competit enti etiam concipiatur per modum cuiusdam praedicati prioris Adri dico non sequiens poni in diffinitionibus aliorum. Na licet conceptus entis sit praecisus, suprcma genera non possunt habere dissinitiones veras, proprias, siquido non haberent genus , dit-
ferentiam, sed tantum rationem illa Communem entis, quae genus no est, clauditur intimesin conceptu cuiuscunq; modi,& diffimentiae. Tunc
enim loco generis potest poni di Dsnitio generis, quando genus habet
Veram, pmpriam differentiam quod non inuenitii in supremis generibus,& ita intelligedus est Arist. 632. Deniq; pro complemento huius confercntiae nota duo. Primuest quod multoties loquitur . Th. de cnte, prout in analogum attributionis,& videtur illi negare con ceptum communem, huiusmodi sunt plura testimonia, quae solent adduci contra nostram resolutione, quae illam non enervant na fatem arens, ut est analogum attributionis non habere viatim conceptum praecisum , ut dicebamus in principio huius conferentiae . Secundum est, quod si ens completum no dicit aliquam raelonem commune omnibus entibus copictis,ut dicebamus supra num. I . non potin praescindi c5eeptus aliquis communis entis completi, siquidem nulla ratio prout sic
pletum significat omnia entia completa in confuso, explicit dicit
Priaportionem in cnte, ad modum quo disciirrunt qui negant concep-tMm entis in communi praecisum ab omnibiis suis inferioribus .
cum respectu aliquorum, θ' quid dicendum sit de accidente
ost considerationem e tis in ordine ad sua immediata inferiora scili eet Deum. creaturas,substantia, accidem respectu quorum diximus esse analogum, restat considerare de illo respectu aliorum inferiorum , quae immediat continentur sub illis immediatis , inquirimus an ens respectu horum sit etiam narigum , v. g. si ens comparetur ad duas species contentas sub aliquo encre , vel ad duo indiuidua eius icin pecici, an univoce , vel analogies dicatur de illi . Et quia specialis ratio inuenitur in accidenti, qtio est commune nouem praedicamentis accidentium, quod*ie dicitur accidens completcim, mouetur secundo loco dubium an sit uni cum , vel anal tum respectu illorum. 6sq. Circa primum est a se tentia afferens en est uniuncta reve Digitiae b Corale
337쪽
respectu specierum , quae contis nentur tib aliqlio genere in etiam respectu indiuiduorum eiusde specie . Hanc sententiam defendit P. Fonseca lib. . metaph. cap. 2. quaest. I. scct. 3. quem restri P.Sua
tiam csse veram, Willam extendit ad ens respectu duorum accidentium praedicamentalium . Cui sententi cx parte consentit Magist Ioan a Sancto Thoma in log. disp. 3. artic. . in fine, ubi ait quod ens respectu duorum indiuiduorum praecise analogum non est, licet sit transcendens, scd hoc est, ait , pc accidens, quia non sumitur ratio transcendcns secundum sic totam , sed cum restrictione ad duo non abcntia inaequalitatomformalem, scd tantum materialem. Idem rci et it quaest. 4. artic. I. g.
ficii adluic G Secunda sententia
docet ens in coinparatione ad quae-omqta inferiora , situ immediaca , sud mediata sic analogum . Haec cit communis homi starum, vi testatur Magist Arauio lib. . mctaph. quaest. h. art. 2. lib. 2. eam defendit cum a Soto cap.A. de anteprae i. quaest. I. ad ultimum,
aliis I homistis. 61s. De accidenti completorcspectu nouem generum cst prima sontentia occns siesvniuocum
Hanc ex Thomistis defendit Mag. Scito ibidem quaest 2 ad i. ci fertur Iabelus lib. . metaph quaest. r. ad 3 si fides adhibenda est Patri Suare disput. 39. Dct. num. candoni defendit Pater Albertinus
tona a circa praedicament substanti aeriit Us.7 num II qui etiam concedit accidens compictum esse genus ad nouem genera accidcntium. Secunda sententia docet esse malogum. Ita communiter Thomistae,
ma quaest. 4. artic. . . Rubio Itb.de praedicament cap. . quaest.η. ad ultimum argumentum . Tertia sententia media via procedit asserens accidens ad aliqua duo , vel
tria praedicamenta univocum esse, analogum vero si ad Omnia compa,
retur. Ita Pater Suar disput. 39sin. 3.
sit t. conclusio Ens non est in tu um , sed an logum respectu quorumcunquestu
feriorum , ita ut exerceat analo
giam , etiam quando ad duas species, vel duo indiuidua coarctatur. Haec conclusio est communis inter omistas , probatur ratione. Nam omne praedicatum transcenis dens fundat analopiam δε illam exercet respectu illor nn inferioruquae transcendit serens est trans, cendens omnia sua inferiora , ud immediata, siu mediataci ergo resepinu omnium est analogum, exerincet analogiam Minor supponitur, Iecerta, nam ens intimesimbibitur in omni specie, in omni indiuiduo, Win omni dita entia tam specifica, quam numerica, cum nulla
compositionem facit. Et maior constat est dictis a nobis supra in hoetrach. conferent. a. ubi probauimus
338쪽
γobant quod quotiescunqtie veri
ficatur transcendentia , possit intellectus fundare secundam intenti nem analogiae Dergo quotiescunque
exercetur transcendentia est silm- ciens fundamentum , ut exerceatur analogia . Confirmatur,4 explicatur hoc . Nam analo2 iam exerceri
in ratione aliqua respe cti aliquorum inferiorum , nihil aliud est, quam quod praedicta inferiora contieniant , differant in eadem ratione communi ut inde stimat fundamentum intellectus ad formandam secundam intentionem analosiae; sed si per impossibile ens non
naberet alia inferiora . nisi Petrum, Paulum, vel si de facto ita concipiatur ab intellectu cum restrictione ad praedicta duo indiuidua esset conuenientia , differentia
in eadem ratione cntisci ergo ensrejectu illorum exerceret analogia. dator supponitur . Et pr. minor. Nam in tali casu ratio litis transicenderet illa inferiora, vltimas differentias illorum, in omnibus intime clauderetur, is ultimis differentiis. ratione entis resultaret unus simplex conceptus sed ex transcendentia sequitur conue nientia. disserentia in eademia tione communi, ut ibidem probabamus, ct non negat , sed potius, ut certum supponit agili Ioan a
Sancto Thoma praecipue quaest. q. Wr. a. f. s Hoc supposito rubi ex
transcendentia prona conneuien
tiam in diuersitatem in cadem ratione communi ergo in casu a no bis posito esset conuenientia , differentia orta ex transcendentia, etiam cum coarctatione ad illa duo indiuidua 6 17. Secunda con Accidensi
Pletum non potest esse univocum ad
nouem genera accidentium mare n. est communis inter homisias. Et pr. I. contra homili qui asterunt esse univooim, non esse genus. Nam si esct niuocum, nihil deficeret illi,qilo minus esset genus: ergo igcnusitan cit, nec uni vocum
erit. Respondc Mag. Oto qu. 2. a i reddendo duas rationes disparitatis . Prima est,quod non praedicatur quidditatiue, quia non formalit c significat quid itatos accidentium, sed est e cotum in substantia . Secunda, quia licet significet quidditatem , non anacia significat distinctu graclum vi pollit contrahi per differcntias istia accidens includitur in quocunq; gradu, S differentia accidentis,sicut cias in quocunque gradu quidditatis realis . Utraq; autem ratio insuffciens cli. Prima quidem assumit salitim, nem-ph accidens non praedicari quidditatius, est n. de quidditate cuiuscunq; accidentis ilis ratio comunis accidentis,quae consilit in aptitudinali inhaerentia r ergo ex hac parte non rcdditur histiciens ratio disparitatis . Secunda etiam ratio est in- sussici cns . Nam cccci quod ipsa ratio communis accidentis non habeat
diffitentias,ssequitur illlam non esse uni vocam , ut in simili dicebamus dein te mam ex eo non habet differentias , vel quia includitur in modis, differentiis , si accidens in communi est, vel si est accidens completum, quia includit in se modos, quibus completur, ut pollea dice
mus Dergo x eo , quod ratio illa accidentis non abcat disserentias sequitur non esse univooim,ac proinde non compatitur esse univocum, esse genus . Et confirmatur hoc. Nam o Thomas lib. I. contrag. c.P. 32. Proposuit illam uniuersa- Iem'
339쪽
lem omne quod univoce praedicatur, vel est genus, vel species vel disserentia , vel Droprium , vel accidens J Ergo si emel admittitur accidens esse nitrocum, clare infertur debere contineri sub aliquo ex praedicabilibus, cum non it aliud, nisi sub genere,erit genuia Quae ratio si efficaciam habet adprobandum ens non esse univocum, eandem officaciam habebit ad prinbandum accidens non esse uniuΟ-
cum ad nouem genera accidentium.
638. r. a. conclusio a priori. Nam accidens prout abstrahit a completo incomtleto non estvniuocum , nec accidens comple rum ergo nullum. Probatur ante cedens quoad I partem Nam acci
dens sic abstrahens cst transcendens intim clausum in omni differentia , .modo cuiuscunque accidentis, sicut ratio entis in omni ente , modo , de differentia illius : sed transcendentia est causa malogia iuxta supcrius dicta Ἀrpo illa ratio sic abstracta erit anari ga , .non univoca . Quoad seeundam partem Probatur antecedens . Nam accidens completum non dicit aliquam unam naturam
minime omnibus id potius dicit modos ipsos, quibiis complCn tur, & constituuntur ipsa praedicamenta accidentium , cui dicebamus de Ente comi leto et ergo acci dens completum non est uni vocum sed analogum . Patet consequentia. Nam aflari actu diuersitatem p uenientem a modis. Et antecedens I)ὲ tum a Paritate entis completi, quod dicitur tale a modis consti-ruCntibus praedicamenta . Tum,
qui noncst aliud i per quin possit compleri accidens in ratione ac
cidentis , nisi per modo constitu
entes medicamenta accidentium ut constabit soluendo argumenta ergo accidens completum dicit actualem diuersitatem, quae constituit
illud analogum , sicut dicebatur de
contra Albertinum accideris completum non si genus ad nouem gener . Nam genus debet dicere aliquam rationem communem,quq sit extra conceptum disterenti rum, differentiae debent esseCxtra conceptum illius , ut sic ex genere differentia compona tur unum metaphysices at accidens completum continet in se modo constitutivos praedicamentorum , nec dicit aliquam a tionem communem illis , quae sit
extra conceptus illorum cssior
tio illa non potest esse genus Praeterquam quod absurdum es ponere aliquo genus superius ad suprema genera , alias non Distri suprcina , nec primo ditae fa , nec conceptus implices , tandem sufficerent duo praedicamenta sola , quae omnia admitti non debent , ut constabit ex dicendis tract. sequenti conferentia I ergo non est admittcndum accidon completum sic genus. Infertur t1am contra P. SuareZaccidens non dici uni uoch, nec respectu duorum, vel trium praedicamentorum. Nam si sermo est de accidenti,prout abstiali ita completo, incompleti .eIt transcendens in
Comunitc analogum non ri,Mmnis
analogia petit aliquam dependentiam , sed sola transccndentia est sufficiens , ut saepd dictum est. Si autem sermo est de accidenti comipleis
340쪽
Flet , hoc , eum comideatur per
modos speciales , semper claudit illos conseqtienter semper a fert diuersitaim respectu quorum eunqua prae liniment in , subsile duo , vel tria me impugnatione autem rationis, qua utitur P. Suarcethandum accidens dici analo-
Eespectu nollem generum, vi Magist Araiijo ubi supra.
66o. inguitur I cotra I. On. Nam Petrus, lautus,
olivia substantialia simpliciter con
ueniunt in ratione entis ergo ens dictum de illis praecise , non dicitur analogice . Probatur antecedens . Nam ens descendit ad prς dicta indiuidua per aliquis in dium, in quo est conuenientia sinpliciter et dicitur enim Petrus ensmediis suis praedicatis specificis, genericis, in quibus est omnimoda conuenientiar ergo etiam in ente, quod descendit, est omnimodac .
uenientia . Prob. 2. antecedens Nam Petrus dicitur ens independenter omnino a Paulo in similitei Paulus inde Menter a Petro, uterquE sinit liciter participatrationem entisci ergo ens respectu istorum non dicit diuersitatem inente, sed onuenientiam simplici teret patet consequentia Nam an lagia entis respeAu Dei, creaturarum,substantiq, accidentis fum laturis diuelsiano imo partici paturens ab illis, ita ut ab uno iiii simpliciter ael alio posteritis, .secundum qitici, in hoc cum dependentia unius ab alior ergo si huiusnodi diuersias non intercedit inter praediista uis indit id ii in participanda ratione cntis,non erit analoga ratio ciatis respectu illo u. Et adest excmplum . Nam licet sania dicatur anal ch de animali, urina, ct medicina,non tamcndicitur a 'a logice de his duobus vltimis analo patis minus principalibus,mita interii l. non inuenitur dependentia , vel diuersitas aliquari ergo licet ens dicatur analogice de si stantia, &cidenti, ubi inuenitur dependentia, non tame dicetur analosic de duobus indiuiduis substantiae, inter quae nulla dependentia, vel diuersitas Rpparet in ipsa ratione entis . Et confii matur noc. Nam ens non po
test dis hospectu duorum indiui
duorum analogum attributionis, cum trinseceiieperiatur in utroqi, nec
analogum promitionalitatis , nam Nec exigit aliquam diuersit tem 'rationia mi ini, alias non obstarct niuocationici ergo ens nult' modo est analogum. 66 I. Ad hoc argumentia respon deo negando antes mi ns constat m
ex dictis stlam, amendent m esse
iussiciente causani conuenientiae, cdiuersitatis in ea de ratione coi. Ad I. probatione respondeo quod ens, quod eli transcenciens, non desediture media vitia a liquide intime imbibitur in omnibus praedicatis uir
portoribus etiam incompletis i v. g. ens , quod imbibitur in disterentia spφcifica vc numerica intime im
bibim in ratisne actus incomploti , i. Diuialis , qua sunt prae
dicata ruper ora dii crcntiae , qua sunt etiam praedicata transccndentia, ac