장음표시 사용
351쪽
681. Irea distinctionem moda in
lemmaximc aduertendum est, quod mando unum extremum est res, alteriim est modus , solet dici quodentitas rei,d modi est eadem, quasi non sint duae realitates, seu cntitates. In quo est maxima aequivocatio. Ad illam autem a seiendam notandum est quod entitas in sua generali ratione communis est entitati, quae est res,& entitati, quae estis clux, res enim estentitas perfecta,&Completa , modiit autem est etiamentitas licet impe fecta, ac proinderes is modus a parte rei afferunt duas entitates, alteram perfectam imperfectam alteram. contingit delirui modum, manere rem, tunc aliqua entitas desinit esse , alia est entitas modalis. Quando vero dicunt modum non esse aliamentitatem dcbet Intelligi de entitate perfecta δε completa
hoc modo intelligo distinctionem
si admittitur communiter a Tito missis contra P. Suarer, Walios, Guos refert, impusnat agimAraui ubi supra . Et pr. I. Nam
praedicamenta dicunt a parte rei suas essentias , quarum una a Par
te rei non est alia, ita veri si nullus esset intellectus , adhuc stentia quantitatis non esset essentia quam litatis. sede aliis , illaqueoni ni sunt primo diuersa a parteret , idest,ita nullo simpliciter eo
ueniunt ergo inter omnia praedi- Camenta necessaria est aliqua distinctio realis , independens Omnino ab operatione intellectus. Co firmatur,& explicatur hoc . Nam distinctio realis est negatio identiis talis realis , versaturque later illa extremam uorum unum affert negationem alterius , sed quodlibet praedicamentum in re afferenHationem alterius, Sc in re unum
non est aliud, siquidem essentia unius non est essentia alterius in re ergo quodlibet praedicamentum dimi-guitur realiter ab alio. 68 Te. tia con Necessaria est distinctio realis entitatiua inis
batur qualis diactinctiosit necessaria.
i. omnia praedicamenta .Haec con-
ν t elub astruitur specialiter contra
Explicatur pro aliquos homistas , qui asserunt
quod licet aliqua praedicamentaciistinguantur realiter entitatiu , non tamen omnia , sed inter aliqua susticere,dicunt, distinctionem realam modalem , seu formalem Et pr.hac unica ratione . Nam omnia praedicamenta sunt res pers ctae, completae ctenim ad praedi camentum non pertinet nisii ens completum, perfectum, hocsio. Necessalia est distin diuiditur in decem praedicamentactio aliqua realis inter quaelibet irimo diuersa a parte rei ergo in- praedicamenta , non sussici di aer illa necessaria est distinctioituictio aliqua rationis Ree conci realis entitativa et iis supponituta
352쪽
Et e6a pr. Nam illa , quae sunt reseompletae, perfectae , si una in re
non est alia,clistingulIntur tanquam res a re,q est distinctio realis entitativa et ergo si praedicamenta omnia sunt res perfectae, completae, sunt primo diuersa a parte rei unum in re non est aliud, debent omnia distingui tanquam resare. Confirmatur explicatur hoc. Nam ad distinctionem realem modalem,requiritur quod unum extremum saltim sit modus sed nullum pra dicamentum vere; proprihesi modus, sed quodlibet est res completa,' perfecta, modus autem est quid in completum et ergo nullum praedicamentum potest o alio distingui sola dictione reali modali. Et eadem ratione non sufficit distinctio realis formalis, etiam si illa admittatur. Siquidem ista versatur inter formalitates eiusdem rei, non inter diuersas res perfectas,
completas ergo cum omnia praedi ea menta sint res perfectae, .completae, Si inter se distinctae,non susexcit distinctio illa cali, formalis. 68 . Et san8,ut tollatur aequiuo-eatio, non sit quaestio de soloon .mine , est notandum quod modus proprie loquendo determina , modificat rem, illam afficiendi, ita ut sine re non possit consiliere etiam de potentia Dei absoluta, multra addit esse aliquid incompletiim , imperfectium in sua linea,qua ratio ne subsistentia est vere , o proprihmodus substantiae complens illam, ut quid incompletum in illo genere,
idem est de unione,&aliis Cae terum sunt aliquae forma accidentales,quar, quia non accedunt ad perionem aliarum , ita pendent a
sui. biecti, ut sine illis non vale..nt consistere is huiusmodi sunt
sermae,quae pertinent ad sex vltinia
praedicamenta, verbi gratia,actio,
passis,quando,ubi militer istas
solet numerari relatio,&hac ratione,scilicet, quia assimiliantur modis,solent vocari modi, ideo dicunt aliqui, praedictas formas distingui
realiter modaliter Caeterum ad Milonem modi proprie accepti Dira requiritur, scilicet quod sit aliquid incompletum, imperfectum in suo genere, cumquE hoc non possit verificari de formis illis, consequens est, ut non sint propri modi, sed res perfectae, compictς Concludo igitur , quod si illa similitudo
cum modis est uifficiens,ut talia praedicamenta sint dicantur modi, sussiciet inter illa disti lictio realismodalis: sed quia in mea sententia illii non sussicit, ideo requiritur realis entitativa distinctio.
Proponuntur argum&ra, s soluum
a inuitur I contra con. . Nam illa
distinetio est stiliciens inter praedicamenta,quae lassiciat ad verifican . dam distinctionem essentialem inister aliqua extrema r sed sola diastinctio rationis ratiocinatae est sumetens ad talem distinctionem essentialem ergo sola distinctio rationis ratiocinata sufficie addistinguenda praedisamenta in est
353쪽
σerta.Nam si semel verificatur prae Scameta distingui essetialiter e sufficiens distinctio inter illa . Et mi.
pr. I. rone. Nam in una, ea de n-
eitate reali possunt inueniri a parte rei varia, diuersa praedicata essentialia r ergo in re una possunt a
Parte rei inueniri diuersae essentiar, ouar in re non distinguuntur, scd sorum praebent fundamentum , ut ab intellectu distinguantur,quae distinctio rationis ratiocinata es . r. 1. Variis exemplis, sit. I.quod affert Pater Suareet. Nam idem numero
calor pertinet ad i. speciem qualitatis, prout disponi subiectum , ut henh, vel malo seleat inordine ad
suam naturam, pertinet ad a. speciem , prout est potentia ordinata ad calefaciendum pSc est eadem e litas realis caloris habens praedicata essentialia constitutiva primae, secundae speciei: ergo sola di itinctio rationis rationcinata est sufficiens ad talem distinctionem essentiale. Sit a. exemplum in logica,quae, tvt docens, distinguitur cflhnsulitera se ipsa ut utente, cum sola Ustm-ctione rationis ratiocinatae , ut di Cebamus num. 28 Et 3. est in omni
genere, quod essentialiter distinguitura differentia,&in natura, quae
essentialiter distinguitur a sita singularitate, Clamen sola distinctio
rationis ratiocinata interuenit. Et
tandem in praedicatis diuinis , omnibus transcendentalibus, quaesola ratione distinguiatur,& inter illa est distinctio essentialis et ergo ad istam suffieit distinctio rationis raiatiocinatae
686. Ad hoc argumentum resepondeo concedendo maiorem , negando minorem . Si intelligatur de distinctione est entiali adaequata.
Repugnat enim dari duas sientias
adaequatas, ita vestra adaequat se conitituta,& similiter alia,& quod
inter istas, Vipsas res conititutas non sit distinctio realis actualis etae proinde si utraqu essentia adaequata est constitutiva rei perfectae, di itinctio realis actualis erit rei ire. consequenter entitatiua , si vero aliqua saltim constituit modum, erit distinctio realis modalis. Ad. I. probationem dico qui dia
una,& cadem entit a te non possunt conuenire varia, diuersa praedicata constituentia diuersas ellentias
reales adaequatas, bene autem eandem adaequatam stantiam,&ideo genus, disterentia , licet inter se differant essentialiter , quia tamen Concurrunt inadaequat,ad constituistionem adaequatam eiusdem essentiae,ideo non distinguuntur realiter, idem est de natura, singulari tate, quae sunt inad quata, adae quath constituunt incliuiduum. E dem pacto in logica esse docentem, utentem non constituunt diue lacessentias, sed dicitur docens in ordine ad unum actum, istens in Ordine ad alium , cum isti actus inter se subordinentur sub eadem ratione formati,non causant distinctione essentiale,&adiniuata ina bitu. Et per haec patet ac tria excpla
adducta . Ad aliud de calore dico quod est distinctus realiter calor, qui est dispositio ad forma ignis,na iste est calor praecedes forma i9nis, qui se het per modii potentasma turalis, na iste subsequitur ad illa forma, ut propria palso illius. Ad vitismu excptu de praedicatis diuitiis. transcendentibus respodeo esse clisepare rationem,na ex pri prijs csse iis petunt praedicata diuina ad inutiscem imbibi, Melaudi propter eoru summa actualitate,& infinita peris
354쪽
me , ita ut non possit adae in intellim ali Pod praedicatum di-ninum ni imbibat,4 claudat alia,
vim , relativa.n ex alio pri pio paenine distingui, Se non debenteia sentialiter includi inessentia. Tam dempraedicata transcendentiai
tumlatim claudi , imbibi in omnibus , ides eo uesti si a intelligitiis adaes th Gstituta trie, illis , eo queter est diuersa ratio.
Nam plura sunt praedicamenta , quiem distinguuntur realiter-ritatio . Nam actio passiori ui
distinguuntut sicut duae entitates sint enim idem motus secundum rem , ut docet D. Thomas lib.J.
Hi corum in. . Item macto pertinet ad aliud prae cdistinctum ab illi, , ad quod
tinet suum fundamentum,&tabieniuxta probabilem sententiam non
distinguitur realiter entitatiue am amentori ergo ad disti luenda diuersa praecii camenta rim
esuleratur diiunctio realis entit. tiua, est,quae inter diuersas versetur entitates . Confir atur hoc
a iam plura praedicamenta sint m di pectu substantiae, verbigrati , relatio estis Hus, actio est modus
Widem de passione is de aliis P, in mad illa distinguendalumi distinctio realis modans oti ab aliis vocatur distitimore
si sermalis. V. QS. Ad hoc argumentim resipondeo negandu principale assum Pium, nam actio est entitas realis
ninnis , itaqu sunt troentitates, quando autem D. Thomas ait quod actio , passio sunt idem motus
Melluitur in sensu causisti, quMunus motus renita exa Isne, cissione, ita docent Thomi- me defendentes actionem subiecta ilic gente , quorum sententiamri pro biliorem sequentur in lib. 3. Physicorum . Ad aliud exemplum de relatione eonstabit ex dicendis conferentia 4 in hoc tractatu,via probabimus distiligiti realiter emilitiae , sin fundimento , e ibi
scenius plura alia, quae hic desidem
rari possunt . Ad e infirmationem costat ex clictis nullum praedicame tum vere, promihus emodulab
lismiliqua propter sit m in preMctionem rem inomni, acceιlane adsimilitudinem eum modis . De quo etiam redibit sermo in dim
Vtrum subflatia comporea habeat parres inealiter distinctas
Explicatur disu ita reseruntur suo,
titatis mouetur Diaesens dissiculistas,quae celebris est non solum inter
355쪽
phylosoth. illi n. de illa tra tant in libris de generatione fiscistid boni inimi nutrimonii, prout
tinguitur a termino augmenta tionis Ad cuiu intelligentiam notandum est. I. quod non est di eui
Et latissimZ in libris de generatio ne disput. s. a quaest usquh ad lavia fundat satis Oct situm dicenu
modum in modo loquendi D. Thomae, antiquorum homi statum quos ibidem refert eorum vertas an substantia ex se ite quanti ha adducit, tandem testitur conrtitem liabeat di stinctionem illam siluisse grauiores Magistro
aecidentalem , seu extensionem . l. istas, quorrum nomina refert, oui diuisibilitatem fornaalam , quae et medisium modum dieendi existi- proprius eirectus quantitatis , nam iuiusmodi inim sit linea accide
stantia, prout anteuertit omne accidens . Est autem difficultas an praeter distinctionem partium qualitatis , extensionem, diuilibi- amitem quantitatium , detur in .mant satis probabilem,& conformomenti .ihoniae, Thomiliarum.
Secundus nota, de tendi dictam sententim est aliorum, o i
substantiam ante aduentum quantitatis actualis nullam distinctionem iretum habere, sed esse omnino in
a me tamen distine substantia , alia distinctio substan tionein substantinent post adueniatialis partium substantialium , ita quantitatis , ita ut quae ante istam ut ante quantitatem una Pars erat indivisibilis substantialiter, pecflantia non sit realiter alia . illi aduentum accipiat distin '
extremae sententiae , QU--- riequantitas, ut conditio It liquiri habeto lures modos , viam ex Thomistis, qui docent in princi diuellis defenditur . Prima sen pio indiuiduationis substantialis imeentia docet nullam talem partium redi, ut conditionem, quantitatem. nen, dari ante iurantita actitatem. cunda sententia allerit an si Teritu, modus est illatur
te quantitatem dari praedictam par qui dicunt substantiam habere par eium distinctionem substunt talem tes realiter distinhas ante aduentum Primus modus defendendi Primam quantitatis actualis, non autem an
sententiam assim a quod omnis di te quantitatem radicalem , idest ,stinctio partium prouenit a quanti non antequam intelligatur substantate actuali , ita ut substantia cor tis,ut radix quantitatis, aut dicens
ore in sua linea habeat timidi mo-
dam indivisibilitate, adhuc quan si est si quantitate tota substa ordinem ad quantitatem Itaq; eunt quod sicut principium indiuiduationis dbstantialis totalis es tia est sub tota quantitate, tota materi ut radix totius Mauritatis, sub qualibet parte . Ipsequessub ita principium indiuiduationis par stantia est subiectum recipiens di stinctionem, .cliuisionem accide talem is in sua linea substantiali
per et omnino indivisibili, Quindistim it Conet' discalciatum
tialis est materia, ut radix partium, seu quantitatis partialis, v. g. a teria, ut radix quantitatis capitis est princiemium indiuidua μ- , Se distinctionis substantialisatis Dissiligo by Corale
356쪽
ous , est prinelpium distinctionis
substantialis ipsius manus. Ita plures ex homistis . Et V Araxijolib. s. Metant, quaest artic. I. dub appendice, videtur in hanc partem inclinares, nam docet an- re quantitate inueniri in substantia distinctione aliquam, extensionem sed diuisibilitate radicate, que iuxta principia homistica non potest dari sine quantitate radicati , ac proinde ratione istius est talis di. stinctio substantialis. Tandem a gist Ioan a S. Thoma in logic.q. I S. artic. v. g. Tertium est docet substantiam habere partes substan tialc ante quantitatem , non distinguit inter quantitatem actua lem a radicalem , quae partes licet a quantitate non accipiantentitatem , seu unionem substan tialem , accipiunt tamen a quan titate ordinem unius partis ad aliam , ratione cuius tollitur Confusio , quae erat in partibus ante quantitatem . Et hane doctrinam Prosequitur, & explicat in toto illo
692. Altera sententia docens habere partes ante quantitatem ac malem is radicalem , defenditur vallis modis iuxta diuersitatem qua defenditur in principio indiuiduationis fion ingredi, quantita tem , vel actualem , vel radicalem. De quo videantur P. Salmanticenses Discalciati tom. I. in D. p. tract. I. disput. i. dub i. sequentibus . Et agili Ioann. Sancto Thoma inlibi is degene aciquaest. p. ari Prancipalior tamen modus est, substantiam per suamentitatem indiuiduasi, distinguisabstantialiter, ideoque voeant paro recentitatiuas Ita P. SuareΣ, quem
sequuntur alii relati hic a Docto-693. Ex quibus modis diem di constat duo a nobis esse discitotienda , primum cum discipulis D.
Th ,mae.An substantia ante quanti talem actualem per soIam radicem ouantitatis habeat aliquam distin ion partium . Secundum acu ali s. An scilicet etiam ante aduentum trantitatis radicalis se huiusmodi distinctio . At de hoe ultimo tractare non est ad rem prae sentem, nam axint de illo in lociscitatis de generatione 3 quaprorte relicto hoe,agam de primo in prius iudicium feram de aliis dicendi modis, postea eligam quem probabiliorem iudicaui. Et ut om nis confusio tollatur,relinquam te stimonia D. Thomae de citius men
te dicam in dubio appendice huius
deda mihi probabilis arparet satis conmrmis modo loquendit Thomae, Thomistarum antiqtiorum. At quia iudico cum Thomistis praedictu modum nimis sorosum non iuinta mentem D. Thomae , licEt vis
deatur conuenire cum modo loquendi illius, ideo: in praesenti illum impugnabo, ad caminincipua nimiamenta , quae laen q
357쪽
fm , ut solent , afferunt praedicti
Patre Complutenses in locis allegatiis. In primis sic obiicio Nam substantia habet partes substantiales , de substantialiter distinctas ex quibus resultat totum substantiale compositum e ergo non est indivisibilis omnino in linea substantiae r Patet consequentia Nam distinctio illa partium , compositio ponitur a nobis in linea su
stantiae . Et antecedens probatur.
Nam in homines, v. g. substantia capitis non est substantia pedis, ita ut a parte rei na afferat negati nem alterius adhuc in linea substantiae ergo una distinguitur substantialiter ab altera . Confirmatur hoc , de explicatur . . Nam esse partes substantiales ,- substantia-j iter distinctas , non tantiim veri
ficiatur e uti od id quod est pars , si quod distinguitur, est substantia , sed sensu formalis est , nem-
p ipsam distinctionem sic substantialem , hoe est intra lineam substantiae, in eo sensu , in quo dicimus Petrum substantialiter disetingui a Paulo , miro substantia unius realiter non est substantia alteritisci sed praedicta distinctio sie substantialis non potest prouenire a quantitate, quae est de linea accidentisci ergo ante quantitatem datur in substantia diltinctiotealis substantialis partium Minor
est certa, dc probatur ma in quaestillificultas . Nam una pars su stantiae realiter separatur ab altera parte , v. g. substantia capitis rea-jite separatur a substantia pedis ita quod quando separatur caput a
corpore, non tantum separetur quam
litas capitis , sed sibi tantia , quae erat sub quantitate illaci ergo haec
substantia realiter non in illa a
tet haec consequentiae. Nam signum euidens distinctionis realis est rea lis separatio, si enim duo aliquando separantiar, euidenter sequitur
ipsa semper distingui realiter qua-uis e contra non valeat a distinc tione reali ad separati tinem reale rergo si substantia capitis, v. g. rea
liter separatur a substantia pedis
cuidenter sequitur talem substan tiam semper fuisse distinctam a substantia pedis. Confirmatur 2. Nam per nutritionem vivens de nouo acquirit substantiam , sicut per augmentationem de nouo adquirit qualitatem Rogo , an sit bstantia illa quae de nouo adquiritii sit idem realiter cum altera, quae antea fuit
adquisita Qtiis dicet substantiam , quae mihi, v. g. hodie acquiritur, esse identificatam cum substantis , uae haeri in me erat Id enim quod
nouo aduenit est quaedam ni iras, quae non erat, quando realitecerat altera entitas substantisci ergo entitas , quae aduenit realiter distinguitur ab entitate , quae entea erat . Et idem argumentum fieri potest de substantia viventis , quae deperditur citiotidie, illa enim rea liter non est,is altera substantia permanet Gerso haec non est idem realite cum illa alias eadem e tiras realis esset non esset quod videtur implicare contradic
691. Ad hoc argumentum respondet Colles ti discale in locis allegatis, iraecipvh in libris dei neratione insistens in eo, quod distinctio illa partium substantialium non sit de genere substantiae, ad
rationes , quibus urgetur , docet nullum esse inconueniens quod ali inquid, quod modo est realiter idemtificatuin cum altero , possit ab illo realiter
358쪽
realiter separari racra contra id ,
quod modo non est realiter identificatum eum altero, possit cum illo realiter identificari. Et adhoe explicandum astruit triplicem disitinctionem realem f. realem virtua
lem , quae communiter vocatur ra
tionis ratiocinatae, ut inter animal, rationale.& realem a tiralem, quae versatur inter duas substantias totales, ver grat inter Petrum,&Paulum, inter istas autem distinctiones, ponit aliam, quasi mediam, quam vocat realem potentialem quae versatur inter duas res , quae
realiter amialiter sunt idem , possunt realiter distingui , seu 2-Farari. Quo supposito ad intentum
dicit c separatione reali , solum inferri distinctionem rcalem potentialem hane esse inter substanti an , quae aduenit , Se quae crat, inter eam, quae deperditur, eam quae remanet sub eadem numero quantitate , licet per separationem maneant actualiter distinctet
non placet. i. quia praedicta distinctio realis 3otcntialis, in qua fiandatur tota doctrina , fictilia est , nullum habens fimdamentum siquidem nullus cam huc usque assignauit, solus P. Albertinus tom. a. circa praed camentum quantita tis disp. 3. quaest. o. a num M. utitur
praedicta distinctione reali ad saluandum part c quantitatis non distingui realiter . Iste cnim author negat omnia indivisibilia continuatiua docet partos quantitatis realiter identificari , te spondens
argumento eommuni de separatione reati,confugit ad praedictam rea Iem distinctionem potentialem, ait istam solam sequi ex sei arati
ne reali . Et sanessitatis distinctio
realis potentialis admittitur , non est essicax argumentum ad proban dum partes quantitatis esse realiter distinctas uniuersaliter non erit efficax argumentum , quo pro hetur aliqua duo distingui realiter, si illa inter se habeant aliquam con iunctionem, verb grat materia, dc forma inter se coniunguntur, quislsi utamur separatione reali ad probandum di Itinctionem realem po test occurri dicendo tantum inferri distinctionem realem potentia.
Iem idem contingit in ubi is aliis dissicultatibus , in quibus Thomiste ad probandam distincti
reali qua etiam utitur praedictum Collegium, si probet relationem realiter distingui a fundamento, Munionem realiter distingui ab extremis unitis . Non igitur admittenda est talis distinctio realis pomtentialis. 697. Secundo oppono In eandem distinctionem realem potentialem.
Nam aliud est quod aliqua duo possim realiter separari , o actu nota sint separata , aliud vero aliqua post distingui is actu non esse
distincta . Primum quidem verum cst , secundum autem videtur mihi falsum, non enim capio quomodo unum realiter actualiter disitinguitur ab illo cum quo realiter erae identificatum . Et ratio est Nam distinctio sequitur ad entita in rem, ad quam sequitur unitas tram scendentalis , ratione cuius est i
diuisa in se is diuisa a qualibet
alia trita qu ad entitatem lingula rem post m a parte rei sequituriba unitas singularis , qua in se est indiuisa numerich diuisa meric aqualibet alia: eigo emitas realis.
359쪽
liter ab alia non potest clim illa realiter identificali , neq; E contra quae fuit identiscata realiter cum alia, potest ab illa realiter distin- fui. An est certum. Et co I rinatur . Nam praedicta unitas singularis semper indispensabiliter comitatur entitatem , sed distinctio realis prouenit a praedicta
unitate singulari, ratione cuius entitas est diuisa aqualibet alia ergo
entitas , quae semel identificatur semper identificatur intitas enim non iitinguitur realiter actualiter ab alia per aliquid realiter stiper additum, sed per suam entitatem, rua ex se non est alii, si igitur ea-en intitas perseuerat , impossibile est modo distingui realiter ac titaliter , modo non distingui. Con firmatur in urgetur hoc . Nam quando duo sunt coniuncta realiter,
inter se non separat , ex C pro
. hamus illa distingui actualiter rea liter , quia sunt talis naturae , tvna possit ab altera separarici ergo
ex Potentia', quam habent ad separationem insertur actualis distinctio realisci si igitur tantum infer tu distinctio potentialis, idem per idem probaretur. Nam potentia ad separ ationem, in hoc dicendi modo, est ipsa me potentia ad actualem distinctionem, ipsa actualis separatio est ipsa amialis distinctio ergo ne idem per idem probetur, ne cessum est dicere,quod ex potentia ad separationem infertur actualis distinuiti in o modo arguendi
conὲmuniter recepto. Etem in si duo inter se ita comparantur, ut num leat sine altero consistere,fgnum euidens est . vi unum actualiter
non est alterum, in hoc fundatur Praedictus modus arguendi . Qua
trista in ea contenta poenitus eua
nescit . In super idem modus discendi potest impugnari ratione, qua pilori probabimus nostram sententiam, modum dicendi nent
pe sussicei ordinem ad quantitam tem , seu radicem istius ad dandam distinctionem substantialem partium , ut constabit ex infra dicendis.
698. Secundus modus defendendi illorum , qui dicunt substantiam non habere partes substantiales ante quantitatem , bene a tem post aduentum illius , impugnatur . Nam praedicta distinato
artium substantia est substantiaisis, ita ut ex illis resultet totum substantiale ergo haec distinctio non potest prouenire a quantita te actuali patet haec consequen tia . Nam effectus subctantialis non potest prouenire a forma accidentali, siqii idem totus ordo subinstantiae antecedit totum ordinem accidentium, ille est perfectio iset eigo si distinctio illa formalister est stibstantialis, intra ordinem subitantiae , ut probatum est in praecedentibus, non potest proueni quantitate actuali , quae est accidens: Confirmatur hoc . Nam distinctio realis cuiuslibetentitatis non est ab aliquo realiter superaddito, sed ens per suam entitatem distinguitur , substantia per suam entitatem substantialem distinguitur realiter substantialiter ab alia , siquidem ad quam liberentitatem singularem sequitur sua' mitas singulatis , per quam formaliter distinguiturci ergo si substantia, quando est sub quantitate, habet partes realiter subsetantialiter utinctas, tales parte
360쪽
-υ sunt ita substantialiter distinctae semper enim quod intelligitur entitas singularis , debet intelli2 unitas, .consequenter diseri nato Confirmatur. 2. Nam si Deus auferat quantitatem a substantia , in quo nulla est contradicti, tunc remanet eadem ntitas
substantia ,- totum id quod ad lineam substantiae pertinet sed quai do substantia erat sub quantitate , habebat partes substantiales substati aliter distinctas, ut adfirmat prae- dictus modus dicendi ergo adhuc ablata quantitate romanent tales partes substantialc substantialucidistinctae. 699. Ad hanc immpnationem
fotuit responderi ex osirin Mag.
oan a b Thoma dicto art. I. OJuendo argumentum a quod appo ni contra sitan resbluticinem sic. n.
docet, quod substantia se quanti tale habet partes duplici modo di stinctas scilicet obstantialiter , c cidentaliter , sed substanti lis di- inctio non est in actum roducibi Ita, nisi dependenter a quantitate, ut a conditione , sine qua illa dis tinctio substantia non exiet in ac rum . Et concludit post alia , quod
a substantia venit ratio constituCn di partes, a quantitate ratio ordi modi, tollendi confusionem,&ipsa distinctio substantialis ab ista
ordinatione , ut a conditione re, qui sita pendet Et ad confirma tionem . ex illius doctrina potest dici quo Punitas, seu diuisio sequitur entitat cui, sed non semper ab
soluth, sed dependenter ab aliquo extrinscco, sine quo distinctio non sequitur in actu, sed manet in ρο-
dominam replicatur. I. Nam iuxta doctrinam Thomistarum eer eum est omnem distinctionem indiuidualem dependere a quantitate : at communior sententia docet non pendere amnantitate actualiter infi)rmante, seu inhaerem
te in substantia, sed sufficit ordo ad quantitatem , seu connotatio illius , vel ipsa substantia , ut a di est quantitatis , iuxta varios dicendi modo ,- hunc modum dicendi sequitur ipse Magist. Ioan. a Sancto Thoma dicta' s. de generatione arta . pro cipii illius, aliolum ratio est. Nam individuum subitantiale distinguitur substantia liter. substantialis distinctio non
potest prouenire a quantitate inser- mante, quς prout sic solum da ali. quod si accidentales croci si abluis authoribus admittitur distin tio stibilanticilis partium , haec non potest proucrati era quantitate, ut in formantes, inhaerente in substantiaci Patet haec consequentia , quia tam substantialis est distinctio partium substantiae , quando sunt in toto substantiali, quam distinctio, quae versatur inter duo indiuidua ei. te quia haec est de linea substa inditia noni neci, nec, ut a conditio DC a quantitate informantes, de irin
harrcntes ergo si illa est substan tialis , non dependebit a praedicta
quantitate. Et eadem ratione impiignatur solutio confirmationis Non enim negamus talem distine-tionem dependere a quantitate , ut dicemus in nostra resolutione cd terum dicimus non pendere quan titate actualiter informante. Quin
propter falsum existimamus idqrioclasserit praedicta sciatentia , scilicet subitantiam sine quantitate actuali non habere parte substantialiter distinctas, bene autem post quanti