장음표시 사용
371쪽
lis est extenso formalis partium
quae consistit in eo quod una pars Ite extra aliam , ideoqu in huiusmodi extraneitate consistit primarius cffcctus quantitatis . Ita Mag. Araulo lib. s. quaest. 3. rast. I. Qi b. append. nu. II. Ubi praedictam partium extraneitatem vocat distantiam positivam unius partis ab alia.
Alii vero hoc ipsum magi inplicant dicentes, quod una pars dici tur extra aliam , non quia sit ab ea poenittis separata, sed quia initur cum illa , non immediat quoad totam suam entitatem , sed inad quate . mediate quoad extremitatem , ct terminum utrique parti
communem , v. g. caput non unitur
am mediates, quoad totam suam iCalitat cm collo, sed mediante sua extremitat unitur illi . Ita Magist.
Scrna Hispalensi in logica dis p D
doctrinam docuit Magist. Ioan a Sancto Thoma quaest. 16. art. I. g.
quod extensio partium in toto non Est quaecunqtae unio earum inter se, sed unio cones extremitates an tum , ita quod non uniatur napars alteri se tuta , sed scrinadum Extremitatem . Et per hanc ni nem partium , ait , tolli confusionem illorum, nam parres illi prout sic ordinantur, oim ante essent con
fusa , S: non ordinata . Videatur etiam idem author ibidem in rc - Iutione articuli . Alii vero, qui mistimant substantiam esse omnino xii diuis bilem nullam distin- ctionem partium habere ab Lque quantitate actuaID, facile se expediunt ab his
72I Ro resolutione veritatis fit prima conclusio Sententia doc Cns primarium etfectuinquantitat esse cxtcsionem partium inordine ad se Ic-nenda est cuco mimi homistarum Pr. I. aut horitatem Thom pira I p. q. Iq. art. 2 ad . ait sic ratione quantitatis est ordo partium. JIte lib. . . o ntra ca 61 sic docet. Positi γ, quae est ordo partium in toto , in eius ratione includitur J Et y diit io. q. I. art. quaestiunca sci si et ait squamuis non sit accipere ordinem partaim corporis litisti secundiim comparatione ad partes hostiae,tamen est accipere Ordinem ipsarum partium ad inuicem in corpii re Chiisti secundu propria Plantitatem J in quibus . in ali)s multis locis explicat rationem , cuessenti. m quantitatis in tali ordine partium consistere, qui ordo dicitur c Immuniter a Thomistis extensio partium in ordine ad se H habero
tem D. Thci talis ordo, si v cxtcntio est primarius stetitis quantitatis. 721. Prob. a. ratione a priori. Naeffectus primarius debet constitui ille, qui altu non praesupponit, tabillo csteri omncs pendoni, ciri illo radicantur scd talis est predicta extensio partium in or dine ad se ergo
constituenda est, ut primarius citcc tu illius, maior est certi. Et proba turm . Nam caeteri virectus quantitatis sunt diuisibilitas , extensio localis, ratio meo surae sed illi prae Disitiro b Cooste
372쪽
praesupponunt extensionem partium in ordine ad se, ex illa oriuntur,
nam quia quantitas praebet partes sic extensas, sequitur quodpraebeae diuisibilitatem, idest, quo in illas possit diuidi ; Sequia inter se partes
sunt extensae, pomin extendi in odidine ad locum, alii deni, uuia in se habetpartes,potest deseruire, ut mensuri aliorum: eigo medicta eintcn o in ordine ad se est id, quod Di imo intelligitur in quantitate, a qua Craginantur ceteri effenus si remitu. Et urgetur hoc . Nam prius partes quantit iis debent in-ro se comparari quam in ordine
ad aliud extriast m. sunt enim inter se ordinatae, Muna extra aliam, vicia in dicemus , quae ordinatio, de extraiicitas non praesupponiturantequamitatem vigo in tali ordinati De parcium .d cxtraneitate constitui debcccsscntia quantitatini ciri. marius effectus allius Antecedent incereum. Nam melibet res prius consideratur in se , quam in ordine ad alitidextrinsecum. Et coapris. Nam id est clientia rei, set primarius effectus alicinus formae, quod ni ius intelligitur in re distinguensiliam ab alii ergo si partesque antistatis prius considerantur inter se Ordinatae, na extra aliam , in quo distinguitur quantitas ab omniauio talis ordinatio, seu extranei-
α. - 'im i est essentia qua ilitatis,
doctrina magis constabit c iam dicendis . Tandem poterat probari nostia conclusio impugnando rvin sententias sed quia de hoe satis dicunt homilis, qui , nihil
addendum restat, supersedeo ab I-iorum impranationibus. Videantur
a 3 secunda conclusio Exit ἀ-sio partium in ordine ad se consistit in illa extraneitate partium, ratione
cuius una pars positiuξ distat ab sella, quae extraneitas, sed distantia positiva consistit in eo, qudd una
pars uniatur alteri secundum extremitatem . Hanc conclusione d
cent Arauio, Serna, Fri Ioari a Thoma elati iam num os My. Ex ipsis verbis D. Thomae allegatis
pro praxedenti conclusione, innubbus docet ordinem partium in tota esse essentiam quantitatis , qui ordo
nihil aliud est , ouam praedicta es eartium secun sum extremitares.liatione autem probatur . Nam cer tum quod partes corporis inter se
vitiisetur non se totis , sed secundum extremitates, ita ut una sit extra alteram sed praedicta unio partium
rumpraesepponitur in substantia ante quantitatem , nec prouenire O est ab alio accidenti quam a V an
in tei erm talis ext si partium an ordine ad se consilit in tali ordine, dii unione partiti m Maiiarcit CCrra. Et prDb nil quidem quod praedicta mi partiumno Proueniat
Malio accidenti, constans est, i nullo negabitur. Quod autem non praesupponatur in iustantia, probatur . Nam quamuis substantia habeat partes subi antialas distinctas subitantialiter, ut dictum est conserent a tamen paries se totis uniuntur, inter se 'tamenon habent , ita ut in si psitna extia aliam e ergo talis ordo, seu vivo partium non prae poniturtii subiunii aut quantitatem Pr ante M . Nam uaries inter se habere ordinem , se miri non se totis, sed secundlim extremitates, est id, a quo in mediath, Si necessario prouenit impcnetrabilitas partium i
373쪽
partium; nam ex o , quod partes sint unitae fcctimium extremitates sequ. tu necessario , Se immediate unam esse extra aliam coni cmouenter Excluditur intraneitas , ut sic dicam, ex hac autem extrane ita e sequi tir immediate impenetra bilitas, sicii etiam penetrabilitas eia
intraneitates sed in substantia non inuenitur in sua linea aliquid , ex quo immediath,& necessario sequa tur impenetrabilitas , cum haec pertineat ad lineam quantitatis et ergo in partibus substantiae in sua linea
non inuenitur talis ordo partium, ita , ut uniantur secundum extremmitates , sed ipsae se totis uniunturia Itaciti in linea substantia una pars realiter non est alia, v. g. entitas sub stantialis capitis non es intitas substantialis pedis , Se idcirco habet sibit anti:des partes . Cceterit in una pars substantiae se tota est tuta tat i parti ante quantitatem δε ideo ait Mag. L,an a Sancto Thom illas partes csse confusas, Mindistinctas, o per quantitatem tolli talem confusionem, de partes illingui, seu ordinari inter se. 72 . Et notandum est ex eodem distinctionem opponi nitati confusioni, illam prout oppositam itati non prouenir aquantitate, sed prout o positam confusioni, a 'Dinde in hoc sensis debere intelligi partos subitantia distingui per
quantit. atem, quatenus illatum cori
hi lici tolrtur. Ex qua doctrina sequitur quomodo iecth colicreat sub-- ltantilam haber partes substantialiter L stinctas de simul quantitatem praebere extensionem partium in oreis ne ad se in sensu expliciato. Quarpropter illa distinctio vitium subitintialis ci est dicendaicopti Udi uisio , seu cxtealio substantialis
nam est implicatio in torminis, eo quod diuisio, scii extenso est delines accident f ideoque non debet appellari subitantialis , quasi in linea substantia in niatur diuisio aut extensio aliqua. Inuenitur enim distinctio , quae ei radix , et fundamentum extensionis, Leti diuisionis, sic talis distinctio potclt dici
extenso Q u diuisici cum addito,nem; tho adicalis , seu fundamentalis , sed melitas eli iliam vocare distinyionem, Sestion extensionem, scii diuisionem, haec autem doctrina magis explicabitur in sequentibus
7ῖJ Ontra primam conchisi ne sunt aliqua arn
Se Ohiunt homilia iam relati, Millis ommissi . Arguitur . contra talem conclusionem Nam substantia ex se in sua linea habet extensionem partium in Ordine ad se ergo ita non prouenit aciniantitate. Probatur antecedens . Nam substaritia ante quantitalcm habet partes libitantiales rcaliter dis initas, ut dictum est confercntia r. in poliabet extensi me parti uni in ordi ne ad seri Probatur consequentia.
Nam partes sic distincta ita inter se
eomparantur. ut una non sit alia
sed hoc sufficit ad extensionem par tium in ordine ad se ergo si ante quantita tona partes illae lunt distinctae, de una non est alia, latur Exten fio partium in ordino ad se ante qua titatem . Nec valet sit dicas ex tali
374쪽
distinctione substantiali solum innextensionem radicalem, seu iuncia mentalcm . Non , irriuam, valet
Nam si intelligitur formaliter dis
tinctio substantialis, partes sicines,maliter substantialiter distin Etie, non viderii deficere aliquid quominus it etiam formalis extentio, seu diuiso, vel dicatur quid addititia si inalis extensio. Et urgetur hoc. Nam saltim ex distinctione substantiali partium sequetur extensio su stantialis, siquidem ex distinctione accidentali partium sequitur extemiri accidentali, ergo saltim in linea substantiae erit talis extenso substit-t ii lior ergo superfluit alia extensio accidentalisci patet haec consequen-ri . Nam quando aliquis essem s
tiae, supcisct ponitur alius inclinea
accidelitis; ergo si admittitur in linea subitanti cxtensio , supei fluEPonitur alia extensio quantitatiua in
cuilis probationem dico ex distinc. tione scilla Iton sc qii Extensionem. Nam xtensio supra distinctionem
P tium, addit omin stillatum,qui,
iis indum extremitatcs, non se totis , ut dictum cito ideo dicu rumpar extra partes, de huiusin dioido,' 'inio partium in m
lissim ex ium partium hi ordine
ad se , in qua e sistit primarius, essentialis effectus quantitatis praesupponens diliinistionem pari uinsubstantialem meu autem di i ctio dicitur ab aliquibus cxtentio, sed diuisio radicatis, seu fundamentalis , eo quod elli adix, seu sui cla--mentum extensionis diuisionis Φω/tatiμη sed ioc parum rcfere ad rem,S: solum potest esse quaestini de nomine . Nam, ut dictum est,
extensio propri accepta addit sie pra distin stionem aliquid pertinens
ad lineam accidentis, de ud ex di ctione substantiali partium non sequitur extenso subtantialis, ex
distinctione accidentali facta per
quantitatem sequitur extensio Ex 'o patet ad impugnationem scitutionis ibi positae, ad rationem qu impugnatio urgebatur . - . I 27. Arguitur 1. potest epreolica precedentis solutionis. Nam si untia ant quantitatem habet partes stibilantiale substantia ter unitas per unionem substantialem, quae in suo ordine est indiuisibilis, sicut unio partiuiri quantit tisci ergo non solum habet partes distincta, substantialiter, sed etiam
ordinatas, non confusas . Patet consequentia Nam ordo consistit in unione unius partis cum alia secinis dum extremitates , ratione cuius tollitur confusio. Et antecedens pr I. quia ex illis partibus resultat totum subitantiale compositum ingeliere substantiae , ut diccbamus ex
D Thom supra nu si . sed totum non resultat ex partibus, nisi inter
se nitis r ergo D in gener substantiae dantur partes di itinctae , debet dari unio substantialis illarum, quae
diuisibilis non potest esse, alias illa haberet partes unitas. sic proe Oretur in infinitum , qua ratione
ponuntur uniones indivisibiles in genere quantitatis , quae vocantur
indivisibilia continuatiua, ridicitur inlib 6. Physicorum, Ad consequenter talisvnio indivisibilis erit unienti
375쪽
b bet partes , sed etiam indiuisibilia, quibus partes uniuntur ergo in substantia non solum inueniuntur partes , sed etiam indiuisibilia scibilantialia , quibus ipsae par
tes uniantur . Antecedens est certum conseqtientia pr. Nam qua
titas subie latur in substantia ita ut tota quantitas sit in tota substantia, tartes quantitatis in partitius substantia i sed indivisibilia quantitati non possunt subiectariis partibus subitantiae, siquidem in his subiectantur partes quantitatis rergo admittenda sunt in sub fantia alia indivisibilia , ii quibus subicctentur indivisibilia quantitatis. Explicatur hoc . Indiuitibilia quantitatis continuatiua uniunt partes illius secundiam extremitates, id c , sunt
indivisibiliari ergo si in substantia admittuntur indivisibilia , ut partes
uniantur, necessum est talia indiuisibilia vi re partes secundum exir mitates, donon se totis, siquidem indivisibilia sunt, Sc non pollutat tangere partem diuisibilem secundum
28. Respondet Magis . Ioan a Sancto Thoma dicta quest i art. I. Secundum principium Din sine quod substantia non habet indiui- tibilia subitautialia is postea in
solutionc confirmationis argumen tici ait quod illa viaio substantialis partium non potest fieri 1nde- pcndenter a quantitate, tanquam a conditione requisita ad ordinationem, laesignationem partium, qua de sonatione supposita , etiam ipsa subitantia partium nitur , cui ctiam in sententiam Thomae materia signata quantitate , ut con
ditione mulsit , est principium indiuiduationis substantialis , sine dc lignatione cnim materia potius
est principium confindendi, quam diuidendi is indiuiduandi . te
etiam substantia sine quantitate cum non supponat ordinationem partium non potest inter illa , veordinatas , exercere substantialelm
719. Haec autem doctrina , solutio explicatione indiget,&inprimis non admitto quantitatem actualem rcquiri, nec ut conditionem, ad diti uictionem substantiale indiuidualem,nili in sensu supra explicato de quantitate , ut conno inlata, seu res ite ista a substantia , ut a radices, ac proinde hac sentcntia supposita , ut in praesenti stip-POno , consequenter loquendo dicendum est ad illinctionem tib-
stantialem partium non concurrere, etiam , ut conditioncm, quantitatem actualem , d multo minus ad unionem substantialem . Secundo obi)cio . Nam ni illa partium substantialis est totum resultans compositum est in genere substantiae ergo in eodem gener substantiae erit totum , quod requiriti ad talem compositionem, onio nem: cigo ibi non solum rcperium tu partos substantialeς, sed etiam uni substantialisci ad compositi nem enim utrumque requiritur , partes, Qvnio, atque adeo ad compositioncm in genere subitantia requiruntur. partes subit antiales , Munio substantialis . c tio . Nam quantitas requiritur so-him , ut conditio ad exercendam substantialem unionem , ut dicitur nilutionem ergo quantitas non est ipsa o malis uni partium: Patet consequentia . Nam conditio requisita ad aliquem effcctum non est ipsa formalis ratio. ergo. Res si quan i
376쪽
quantitas , est sola conditio, ut
exerceatur uni substantialis, non
est id, a quo formaliter sit talis senio . Quarto . Nam non videtur Cnnsequens ad doctrinam praedicti Magistri diccre quod quantitas est conditio requisita ad ordinationem, designationcm partium . Si uim dem huiusmodi ordinatio est ei crus formalis totius quantitatis , ut ipse fatetur est fundamenti suaerententiae . Ut tunc fit argumentum.
Nam quantitas solum deseruit ad ordinandas partes, ad tollendam illarum confusionem, non autem ad
distin uendas visi substantialiter
nam , ut idem Magister fatetur, distinctio prout opponitur unitati non Prouenit a quantitate , sed sola diset inctio, prout opponitur confusioni ergo illud unu stibilantiale resultans ex partibus distinctis, Se si confusis, est independens a quantitate , etia, ut a conditione. Et adhuc dato dependere a quantitate, vi a conditione, necessu est ponere in linea sit b- stantiae totum , quod requiritur ad
illud compositum M hoc est habere partes, inionem m illo ge
73o. Explicatur. confirmatur hoc. Nam posita quantitate,vel par te fibstantiae uniuntur inter se sola
unione prouentcnte a quantitate, vel alicra viaione substantiali quae resultat in partibus. Primum non potest dici. Nam totum resultans non
erit totum sibilantiales, siquidem partes non uniuntur tib stantialiter, sed accidentaliter, quod falsum est , quia in eo ordine, in quo sunt partes, totum, debet esse nio, quae estem salitas partium , ac proinde si partes sunt in genere substantiae sic etiam totum , necessum est unio--mesie krmaliter substantialem Secundum autem non concedit idε Magister,cum absolute neget omnia
indivisibilia substantialiari quod si
id admittat,sequitur inconueniens , quod intendit euitare : nam tunc partes subitati ales habebunt totum, quod requiritur, ut ex illis sequatur impenetratio, na sunt inter se substantialiter unitae, rideo una extra aliam , uicut ad huiusmodi unionem quantitas est sola conditio requisita , etiam erit fila conditio ad impcnetrabilitatem sequutam x tali uniones, hoc autem dici non potest , cum impenetrabilitas sit proprius estectus quantitatis et ergo restat explicare quomodo resultet
totum substantiale, non inueniantur indiuili bilia substantialia inter partes substantiales,quas esse distinctas fatetur idem Magister. 732. Ad hoc argumentum, quod dile ite est in hac parte, responden dum est tam in opinione astruente
indivisibilia subitantialia , quam in
contraria negante illa, ouamuis P. Rubio lib. 6. Physi..i. b. . a ferat quod iuxta opinionem nostram polientem partes distinctas in subitantia, necessario admittenda sint prae-
diu in diuisibilia substantialia , ve ex illis, partibus possit resultare
Nihilominu existimo posse saluari partes substantiales sine illis indiuisibilibus, iis ablatis argumentum principale non habet vim ma tunc diccndum est partes substantiales noesie positi vh unitas, seu ordinatas sed tantiis negati ii E, quant
rate accipere praedictaminii nem At tunc restat non partia dissicultas tacta in eodem argumento et quo modo remita totum compositum
substantiales, si partes non sunt sub stantialiterinitae. Cui respondeo ,
377쪽
hiod ad eompositionem illam pamtium non requiritur adesse positis Nam unionem , te ordinationem, sed susticere coniunctionem illarum modo confuso indetermina thy, quod haec confusio felicindeterminatio expectet aliud, per inlod austratur. Et ratio huius est. Nam compositio substantialis in suo genere sistens dicit partes esse costasas, de non unam alteri determinate esse Unitam, sed omnes csse coniunctas, simul inter se confusas, ac proinde compatitur esse in illo genere
compositionem partium absq; unione illarum per indiuisibilia rit ita distingui debet illa propositio , in qua est tota dissicultas Non potestrosialtare totum compostum ex parti bos, nisi sint unitae. Si tales partos sint in toto composito abi ueconfusione illarum,concedo. Si tinti composito con ush, indistinctae, nego . Et ad confirmationem resipondeo subiectum illorum indiuisibilium quantitatis esse ipsas partes quantitatis inadaequat hacceptas, sicut ista subiectantur in partibus sirbstantiae, ita iraedicta indiuisibilia. 73r supposita sententia admittente indiuilibilia sub tantialia , et maior difficultas in soluendo argumento principali, nam iam videtur partes esse vitatas, d ordinatas, ac Proinde non prouenire a quantitate talen unionem ,- ordinationcm
partium, ut dictum est a nobis. At non obstat talis difficultas . Nam indivisibilia sunt in substantia modo confuso, sicut sunt ipsae partes r praedicta indivisibilia non uniunt
partes secundum extremitates , sed
potius se totis. Et ratio differentiqest inter indivis bilia substantiae,&iudiuisibilia quantitatis . Nam h
sunt positiuὶ indivisibilia, Minime partes positiu diuisibiles , ac proinde non possunt uniri se totis paretes diuisibiles, siquidem quod positive est indiuiubile non potes
tangere , se si quasi tangere totum
quod diuisibile est , ideoqu unitPartcm non se tota, sed secundum extremitates ratione illius dicitur una pars extra aliam Indiuisibilia autem substantiae sunt nega
liue indivisibilia , partes etiam negat tu Ediuisibiles siquidem positiva indidi sibilitas, vel diuisibilitas positiva est de linea quantitatis, Idco partcs illa: Se indivisibilia se totis uniuntur, sistini in toto, modi Quodam confuso indistincto Quae confusio tollitur per quantitatem ordinantem dc unientem par tes illas determinate, ita ut una ratione extremitatis uniatur alteri Sisit extra alteram . Ex quo constat non sequi substantiam ex se habere impenetrabilitatem, si talia indiri sibilia habeat , nam impenetrabiliatas oritur ex unione partium secunis dum extremitates haec proii ni a quantitate , ut dictum est Quid autem dicendum sit de veritate talium indivisibilium, non est huius loci sufficiat pro nunc dicere nostram sententiam, modum dicendi .explicandi effectum primarium quantitatis non depen aere ab existentia , vel
378쪽
stis mact. Confer. . CONFERENUM . a. si re tio distingua
I o. noto in praesenti fieri sermone non de rela stione transcendentali, sed de praedi
linguatur reali es a tuo funda,
mento Insuper aduerto relationem eosistere iti enominatione quadam intrinseca fundamenti inordine adtexnunum, im esse sesam extritisse: mdemuniminionemve doceriint aliqui antiqui, contra quos si est sententia Peripatetica . Deinde inmemoria revoco ea quae dixi in hoderast Consa. . Circa dis ctvinem
Moesiario req--- inter praedi aret,n m ex dictis ibidem potin rata inqui hsens difficultas, pr
eipuEumo varios modo distinctio- . nis ratiquis, realis ibi cnumeratos.
auibus su sitis inquirimus an wa tio praedicam rasis , quae pere,
nee adspeciale genus fiat risui sic denominatis, distinguatur rea liter a suo fulida naeut . 73 . Prima sententia docet diseri tui sela ratione ratiocinata Hiesententiam tenent multi Autlimres tam antiqiii, quam moderni relati
Seeunda sententia asserit relation distingui realiter a suo fundamento. Hanc defendunt communiter Tli
metaph. q. s.art. . Est autem di ire rentia in assignada distinctione reali. Nam aliqui dicunt distingtii realiter formaliter, idest, poenes diucrsacrae .
tibne, semiales reales . Alii esse
distinmonem realem modes cxlistim tes relationem esse essentialiter modum non iem . Alij veroa inmani illinctionem esse realementitatiuam, illam stilics Quae vela
Ioa a S. Tho procein eum divi tione dices incon. I. quod quaecul relatio prodica metalis , di sinaguitura a te rei a suo nindamento rem to,quodest subiectum. Fi in concir. Mirerit qui id respectu funda ui proximi probabilius videtur in se tentia D. Thomae, quod relatio non distinguatur ab illo , tanquam resare, sed ut modus . Mediante tan
catur, non repugnat realiter distingui subiecto, si tale fundamentum xealiter a tali subiecto distinguatur
sit prima conclusio Rer latio predicamelitatis distinguitur a parte rei a suo subiecto, a suo fundamento proximo.Haec concluso astruitur conda pili maenuntiam asserentem distingui io Di illa 'γνε g -
379쪽
tu duo gene e distinctionis realis
disti: tiguatur,4 in hac generalitate admittitur communiter ,Thomistis. Et prob. I. cxprcilis testimoniis D. Tho adductis ita praesenti a nostris Thomistis,&quae Dreuiter referam. yn primis I p. q. 18 artico ubi se docet L Sicut in rc bus creatis in illo, quod dicinii relati vh, non soluinest inuenit crespectum ad alteriam, sed citam aliquid absolutum cita etiam cin Deo. Sed tamen aliter Maliter, nam id quod inuenitur in Creatura, pia ter id quod continetur sub significatione nominis relativi est alia res in Deo autem non est alia res , sed una eadem G In quibus verbis expresse docet D. Th. relationem csic aliam rem a fundamento in creatura , ad differentiam relationis diuinae, consequenter
loquitur de distinctione reali, nam etiam in diuinis relatio diltinguitur ratione ratiocinata ab absolut i, ut sit maior distinctio in creatis, - sium est quod assignetur distinctio realis . Item in i . dist. 33 quaeli. r.
docet relationem creatam afferre proprii esse distinctum ab csse sim-damenti, Ee ideo compositioncm f rere cum illo: non posset autem daritalis compositio accidentis, stibiecti,nisi adesset realis distinctio. Insuper expressius loquitur in eadem Hist quaest. r. ar I. ad 3 ubi se ait Relationes diuinae non differunt abessentia realiter, sed latum ratione, ut dictum est, cidco non laquitur ibi compositio, quod in ali)s esse nopotest quia nulla relatio est se
stantia secundum rem in creaturis. JHaec Me alia testimonia adducti tu communiter in fauorem nos. trae sententiae, quae ita clara sunt,
ut superfluum iudicem illa pondo
736. Prob. a nostra conclusio ratione . Et in primis ratio supra posita ad probandum omnia praedicamenta debere realiter illii gui, probat hanc conclusionem Si quidem relatio pertinet ad speciale praedicamentum distinctum ab illo , ad quod pertinet eius sundamentum , subiectum illius Nihilominus illa ratione clicta utor alia ctiam comuni inter Eo mistas, .se illam formo . Nam duo sunt principia , ex quibus in se tu realis distinctio inter duo Primum est sic paratio realis , ut dicebam num. O . Si enim duo inter se ita comparantur , ut num
ab alio separetur, necessum est realiter distingui, sic separatio realis ponitur , ut signum cui dens realis distinctionis. Secundum princi pium est mutati realis, seu transitus realis subiecti , quotiescunquhsui tectum transit de uno contradi ctorio extremo in aliud , ibi cst realis distinctio reali inter sit biectum, S Exircinum aduenien Q sed relatio scparatur a suo sundamento, subicctum realiter transit de non relato in relatum ergo relatio, ex utroqu principio , distii guttur calucr a suo fundamcnto. Maior supponitur certa. Et mi. pr. Nam num album, v. g. Si co cxis tat aliud album, dicitur realiter simile illi per relatione calem similitudinis, quod si illud album dc sinatcsse, fiat nigrum, tollitur relatio illa similituditiis, consurgit altera dissimilitudinis, de tale album tran-st realiter se simili in non simile,A de non dissimili, in dissimi Icci ergo relatio realis separatur re.dito a suo fundamento, cistud transit ealiter de non clato in relatum , qu sint trema contradistoria.
380쪽
37. Ne valet si dicas cum communi solutione uod in praedicto easu a. alijs similibus, non separa turentitas , scii realitas aliqua irtas relationis, sed , tota entitate manente , tollitur, seu suspenditur denominatio illius , eo quod licet
remaneat tota entitas, seu realitas
relationis, quia tamen deficit ali-Quod extrinsecum, a quo pendet, ut denominet, ideo deDcit, seu susipenditur denominatio , quae Con
sirgitiosito illo extrinseco a quo depcnde . Et ita transitus est in
denominatione δε non in entitate aliqua , cu realitate , ac proinde non argui distinctionem realcm Non , inquam, valet. Nam in contra sunt obiectiones comunes Th mistarum. Prima . Nam implicat quod deficiat praedicta denominatio . non pereat entitas ipsius relationis r ergo dcc Prota an s. Nam denominatio nilii aliud est, quam ipsa forma communicata ma xim ii sumatur denominatio non
logice, scd physice, vel metaphysice de sit idem ouod effectus formalic ergo siden cit denominatio, seu effectus formalis illius formae, deiicit etiam communicatio illius formae tali subiecto, quod denominabat. Urgetur haec probatio. Naimplicat quod entitas alicuius formae communicetur realiter alicui
subiecto, seu sit realiter in aliquo subiecto, quod tali subiecto non
praebeat suum cst emam essentialem, sic primarium, hoc maxime con naturaliter loquendo , ut optime notat Mag. Ioan a Sancto Thoma
quidquid sit de potentia Dei abs
luta, quae ad rem praesentem non Conducit, 'uius non dabita aliqua instantia , quidquid si de aliis
effectibus secundari prouenientibus a forma . Et ratio est iam tacta
Nam ipsa communicatio formae, est ipse effectus formalis illius, cimplicatio est,suam entitatem formalem communicari, de non communicari eius effectum primarium: sed primarius effectus relationis est referre subiectum ad terminum ergo non compatitur manere in subiecto, seu fundamento entitatem relationis, non denominare, seu praebere
talem effectum formalem. Si ergo denominatio deficit, similiter Dfectus formalis, necessum est deficere ipsam entitarum relatioius
738. Secunda Obiectio est Nam quando dicitur quod deficit
denominatio , vel per denominationem intelligunt desacere aliquid
reale , vel nihil : si nihil deficit, erit sicut antea , si autem deficit aliquid realeci ergo deficit aliqua
entitas,calis, haec autem nulla aliqua potest ciles, nisi cntitas ipsa relationisci ergo deficit non sola deis nominatio, sed etiam entitas . Et Vrgetur hoc . Nam illa denominario , quae deficit, realis est, raparte rei habens esses ergo deficiente illa , deficit aliqua entitas realis r atet consequentia. Quia entitas realis est transcendens, intime clausa in omni suo inferiori, ac proinde si inferius destruitur necessum est destrui entitatem clausam in ips, ergo si talis denominatio, quae realis est, deficit , etiam debet deficere entitas ibi intime claus, Et quidem videmus aliqua
do de nouo aduenire aliquam intrinsecam denominationem , cdesinere esse, absque aduenti, vel desitione ali citius nouae entitatis ex eo praecis quod ponatur aliquod extrinsecum, quo dependebat talis