장음표시 사용
391쪽
stlatum est, se habet ex parte ma
terialis, s u fundaurenti relationis ita in suo correllativo id, quod absolutum est, se habet ex parte materialis , scii fundamenti illius qhiod formalit c terminat . Vbi notandum est hanc nostram principalem rationem aeque probare de rclatione mutua, non mutua, nam innititur ii coquod relatio, ut rc latio, petit oppo utionem relativam , cuOcique inuenitur in omni relatio ne, cum omnis petat praedictam op positionem relativam.
desui litur ex simultate natura qua gali dent relatio, d eius terminus
rinalis , sed relatio non est simul
natura cum absoluto, quod reperitur in termino : ergo absolutam non est crminus Dimalis clationis . Prob. i. Nam prius intelligitur instiniamento ratio proxima
fundandi, quam ipsa relatio , Se intermino prius intelligitur ratio proxima iandandi, quam rclatio subsequatur i v. g. in Patre prius intelligitur generatio activa , quam relatio in in filio prius intelligitur generatio passivia, quam relatio, imo posita utraqii generatione , a sua ex parte patris, lassura ex parte sibi, ita tim resultat naternistas in Patre, filiatio insilio Dergo totum quod absolutum est in filio , praesupponitur ad relationem patris , sicut praesupponitur ad relationem filiJ, quae est simul natura cum illa δε consequenter Paternitas non est simul natura cum absoluto filii. s . Si dicas cum Patre Hurta do in metaph disp. I .sc 2. T. g. 4. quod licet absolutum termini sit prius in sua cntitate , quam relatio non ta inen in ratione termipandi actualiter quia hae ratio actuali termini e denominatio de sua pla paternitate ad illud terminata, δα
ita paternitas , v. g. est simul natura cum cntitate absoluta termini: quantum ad rationem actualis termini In contra est. Nam simultas naturae,quae inuenitur inter resaliua formaliter, debet esse quantum ad existentiam, hoc est diceres, in illo instanti naturae, in quo unum habet
esse, etiam habet latius se hoe
non ita verificaretur iuxta praedi tam solutionem, siquidem terminus supponitur in sua cntitate ante mlationem ergo non saluatur simultas naturae requisita inter relatiua .
Nec sussicit illa simultas naturae in ratione actualis termini iam haci ratione omnis causa diceretur simul natura cum suo tactu , siquiden iste non terminat actualiter ordino causae, seu influxum ausae, nisi dum causa existit: at hoc falsum est dicere tiam respectu causae, ut acta causans et . clysssic probo. Nam causa acta caulans vere influit in effectum in actu in effectus in actae verespendet a causa in actu causan te et sed inter ea, quorum unum ab alio dependet, non potest esse simultas naturae: ergo inter causam et actu caulantem,Sc eius effectum a
tu causatum non potest inueniri simultas naturae: quide ipse actualis influxus causae in este Gum, currisit ipsa me causatio , est ipsa metactualis depedentia, rideo non potin illa fundari simultas, sed prioritavnaturae, cu dependentiae Argo ad nostrum propositum dcueniendo, re latio non potest dicissimul natura craabs Iluto, propterea quod in ipsa a mali terminatione sit simul, ex plum adductu a P. Hurtado de causa in actu causalite in contra ipsum. Te 7 8. Sc
392쪽
738. Secunda eo lusio. Terminus formali relationis non mutuae M potest constitui per illam extri secam terminationcm relationis ad
ipsum , sed constituitur formaliterye relationem rationis, quae est in ipso termino . Haec conclusio habet duas partes, prima statuitur contra illos authores supra relato , qui confiigiunt ad extrinsecam denominationem relationis ut coustituat terminum formalem relationis non mutuae . Et Proba
tur. Nam etiam si admittamus quod praedicta relatio extrinsec denominet terminum, .g. relatio scien- tiae denominet extrinsece ipsum scibile, relatio creatura denominet cxtrinsece creatorem , tam aliaec extrinseca denominatio nolo sest costituere terminum formalem illius rel.itionis ergo,&c l robatur antecedens . Nam ad illam extrinsecam terminationem Praesupponi in terminus brmalis, ex coenim quod relatio terminetur ad suum terminum formalem , resiliat ipsum denominar extrinsech a tali relatione, v. g. ex eo quod relatio scientia terminetur ad cibilc denominatur scibile extrinsece ai Iat nescientiae; idem inuenitur
in denominatione extrinseca resultante ex terminatione ipsa iciati nis transcendentalis cuiuscunq; po tentiae, habitus, vel actus et ergo per talcm extrinsecam terminationem , seu denominationem non potest constitui formaliter terminus sed potitis ad illam praesupponitur Confirmatur in explicatur hoc. Nam illa extrinseca denominatio resultat exterminatione, quasi passiua ipsius relationis ad terminum, sicut extrinseca denominatio visi inesultae in pariete ex ter nati
ne passiua visionis ad ipsis mi sed illa
quasi passiua terminatio praesupponit terminum formalem, siquidem nullus ordo siue transcendentalis stud praedicamentalis tendit nisi ad suum specificatiuum formale , quod passita termina talem ordinem resso talis extrinseca denominatio,
si extrinseca torminatio non constituit terminum formaIem . Et sanhhoe videtur difficile quod eadem-
me relati constituat suum terminum formalem ratione extrinsecae te minationis ad materiais , hoc n.
modo facillimo negotio assignarentur obiecto formalia cuiuscumquε potentiae, habitus in actus. 739, Secunda pars conclusonit mihi videtur probab 1lior inter alios modo dicendi, wdefendi tuea pluribus homistis. Et pr. ratione. Nam in termino formalicolascumque relationis debet assignari aliquid relatiuum , cum quo Oppo natur relative ipsa relatio, cum quo sit simul natura, ut d mim est in probatione primae conclusionis sed in termino relationis non mu tua non potest poni relatio aliqua realis, ut supponitur, alias non es 1 et non mutuari, illa extrinseca
denominatio proumicns areIati ne in termino praesi ponit terminiam formalem, Malias nihil aliud restat assignandum, *iod constituat
terminum sermalem, nisi relatio rationis rem Itan in termino e ergo ista assignanda est , ut formale con stitutivum termini relationis non mutuae . Explicatur confirmatur hoc . Nam ex eo quod scientia referatur ad scibile , intelligit intellectus ipsum scibile referri ad scientiam, ride contingit in Deo,
ex eo enim quodicus terminet re- Iationem creaturae ad ipsum, intel-
393쪽
hi noster intellectus Deum ist
retarii ad creatiiras, de tune re
sultat relatio rationis eam in scibili, in Deo sed haec relatio rationis potest constituere terminum
niantur omnia requisita ad termis num formalern ut constabit ex solutione argumentorum ii hae Conin
argumentum, es em plicatur, an dentur 'ra Hationis.
mimine. Nam si res ei in communi terminatur adis latiuum , sequitur quod in com missi 'in aeterivinum relativum. . sequela Nam relatio in H-ni specificatur a suo termitiis in communi, sicut quelibet in partis lari a suo termino In particula
ri, sed id, a quo perificatur, est a limi cietatiuilin , quod ea temnis arus formali igius m. in ommuni habet teiminum relativum. Tune sequeretur dari duo suprema genera in hoc Praedicamento
re in aemu , de misere ninan communi constituet aliud sis Premum genus r ergo si habet te Numa in communi, esui duo sin
rei tionem in communi non in terminum sibi correspondentem sua generalitate , sed satia esse si lumi es in suis inferi unisu Non, inquam, alet. m. inutio an sua generalitiites, prout abstra hi a suis inferioribu de ecificari ab aliquo , quod respiciaee ergo in sua generalitate debet ha-- liquem et inum, Linosv-
an omni relatione inseriori praeleeipsam relationem inuenitur in suo terminoratio formalia terminandirergo sime ab onmibus abstrahitur ratio communis
τε r. Adhoe argumentum diueruiimodε respondent Thomistae asse
Um omnem Mationem iee-nari ad Matiuum, nam in aliorum Lententia non habet dissiciniateia argumentum . Prima solutio est .m signata est, decim nata in armanento, quae probabicies .in cuius explicationem Meandum ea quod eciatio in communi eonsidet
tu per modum cuiusdam formae. Tatione cuius alia eferuntur
mustiae eminepta in actualimisisper modum forame non conte vie illi in actu signae aliqua rati scommunis termini, sed sussiete, ut indo ipsa inuenitur in suis infe-- pmptitate iiiiinus. Ad et insep nationem respondeo ipsem p cineatiuum relationis in communi non esse aliquid in actu nato con- .m- , - illam specificari per modum semire . sic per hoe,quod facia in ora referri ad suoseiales terminos. Ad id, quo vinct. urcium ampugnatio , respondeo
394쪽
.rio ab omnibus relationibus ab-
mrahitur conceptus relationis, seu aespiciendi terminum,non tamen est mecessarium abstrahere ratione e munem termini ad hecificandam gelationem , nam sustici quod in inferioribus unaquaeque relati ha heat suum terminum. Sed inquires, an saltim possimus abstrahere ta-1em rationem communem termina
Hi, licet id non sit necessarium, an illa sie abstracta constituat aliud gemis supccinum distinctum agen
re silpremo relationis p Huic autem
dissicultati fiet satis in sequentibus, in quibus addetur quod deficit huic
solutioni, vi soluat undequaque a
762. Secunda solutio docet quodUm ratio formalis terminaiadi sit ἐς coneeptu essentiali relationis sicut ratio formalis referendi ita e relatio, sit esse specifico . onite ex duplici conceptu in adae Suatori terminandi δε referendi, Mando abstrahitur relatio in com mnim ratio illa abstracta utrumque onceptum includit, ideoque prae .icta ratio se abstracta constituit unum genus supremum eonstans ex iuplici illo conceptu inadaequat.xeserendi, terminandi . Et istium diiplicem conceptum diuersimod hassignant, nam aliqui dicunt virum 'me aeque primo pertinere ad comnituendum genus illud supremum.
Alii vero alienant conccptum re
terendi per se primo constituere:
nandi pertinere reductiu ad idem enus e de tu videatur Magist. Petronius in logica lib. quaest. I.
πibus , in quibus latisἀm proscciuimvir doctrinam pertinentem ad hoc mentum .'
63. Tertia solatio, ut probabilis defenditur ab eodem Magist.
Petronio ibidem quaestiuncul. s. Fatetur nullum inconueniens sequI ex eo u d relatio in communi
habeat terminum correspondCntem
sibi in sua generalitate . Et quod adducitur de illo duplici genere supremo relationis, respondet necessario assignanda esse duo suprema genera partialia , quae constituane
unum supremum genus relationis haec aulcm partialia venera sunt
f relativum H eorrellatitatim, curelatio is eorrellatio . J Et hoc esse dicendum in f tu ex ipsa na titra huius praedicamenti cuius tu turi suum esse est ad aliud Paeproinde debet esse ali tu id , cuius totum suum esse sit ad aliud in hoc aliud , quod terminet respectum illius &sii d quod rese tu dicitur
relatiuum,4 illud, quod terminat, est eorret latiuum,&ex utroque, ut ex partiali genere con stat hoc praedicamelum , propter specialem mordiam illius, qui alteri praedicamento non compctit, idcirco non valet paritas desumpta ex aliis praedi mentis,in quibus est unum tacitum
gemis non compositum ex pluridiis partiali biis To . Contra istam Glutionem obiicit Sanehca lib. s. logica quaest. 3s. Primo Nam illa duo genera svel differunt essentialiter, vel non. Si non disterunt, crunt idem effetis eialiter, consequenter non erunt duo, sed unum genus. Si distcrunt essentialiter ergo habent diuersas diffinitione : sed hoc est impossibile, quia quodlibet itfinitur, cuius totum situm esse est ad aliud , nec potest fingi alia distanitio Dergo
non sunt duo genera Secundi obi
ait. Nam quodlibet ex illis partia Digitia πιν Coral
395쪽
tibus, vel praedicatur de omni eo tento in recta litura , vel non. Non micii dici hoc sec indum , alias non esse scipremunt genus et ergo prae dicatur c omni contentora Crgo istud est supremum genus patet haec consequentia . Nam illud dicitii suptimam ciuis, quod de olimai contento in retia linea praedicatur.
Et idem argumentu in potest steri de
alio gener partiali: ergo non con stituunt, ut partialia , unum totale genus Tertio oppotiit. Nam quod libet corum deterininat ens per
modum relatiuum ergo quodlibet est totale genus supremum. Quarto Nain quodlibet est relati Dum formaliter, it tale dissinitur
essentialiter ergo non concurrunis ut partialia ad constituendum unum totale genus.76j. Has obiectiones adducle Mag. Petronius, doluit satis probabiliter ad i. dicit illa duo partia- genera concurrere partialiter ad constituendam unam adaequatam es sentiam generis supremi, ideo nodistingui essentialiter adaequate, sed inaci quati,4 utrumq; intrare in ad quata diisnitione illius generis L cuius totum suum esse est ad aliud Jubi inuenitur relatiuum, correllam tuum, ut dictum est . Ad et respondet quod illa quae continentur in recta linea praeciicamentali sunt genera totalia, species totales relatio Mis, iraedicia Omnia constant, D sentialiter ex relativo, correllati-RO,qua propter genus suDremu,quod de illa praedicatur, conitat etiam ex
relativo correllativo. illud, huius praedicamenti, clii modin strquatesconstat ex relativo, eorres latiuo, Clicet iste modus relati ii immediat determinet, hoc tamen est partialiter, sic non impedit ens determinari immediat per modum correllativi, isterque modus partialiter concurrit ad constituendii a Vnum genus supremum relationis
Ad respondet quod quodlibet ex
illis partialibus potest concipi, ut re latiuum, Qui correllativum,& se. cundum' primam confiderationem pertinet ad illud partiale genus re Iatiui, secundum aliam pertinet ad aliud partiale correllativi, ideoque si accipiatur adaequale tria Uie debet includere . Inter has autem solutiones mihi videtur probabilior prima, quae communior est inter Thomistas, deinde secunda iuxta primum modum statuendi HisIum duplicem conceptum aeque prismo pertinere ad essentia generis premi. Et tandem ista ultima soliditio etiam apparet probabilis.
Proponatur alia princeipalia argumenta contra con. I.
Arguitur, contra I. Combiam id, quod in uno rerlativo est proxima ratiolandandi relationem, est etiam proxima ratio terminandi alteram re-
Hic adaequale constitutum praedi lationemri v. g. in celativas ramaeatur totaliter de omni contento in generis unitas est proxima ratio
rei a linei, si accipiatur adaequat . indandi relationem similitudinis, Ad . dicit quod ens determinaturo sic albedo illam fundat resper
imia. rate per modum constitutius b, aueri haec
396쪽
bedo est proxima ratio termina relationem similitudinis in relativis secundi generis generatio passiua est proxima ratio fundandi filiationem. Pater terminatur ad filium, ut genitum nassiuEr sed proxima ratio fundandi relationem est aliquid absolutum eigo proxima ratio terminandi alteram est quid absolutum Minor est certa, constat in exemplis adductis, maior, in qua est,ifficultas, sic probatur eisdem exemplis. Nam unum album non refertur ad aliud album, quia habet relationem similitudinis, sed
Juia habet albedinem, eodem pari aliud ideo terminat relationem similitudinis,qui habet albedinem: ergo sicut albedo est proxima ratio sundandi relationem, ita eadem albedo erit proxima ratio terminandi alteram relationem similitudinis . Ita Petrus , v. g. qui est P. Pauli, refertur ad Paulum non alia ratione, nisi quia iste est genitus ab ipso Petro qilia Petrus genuit,rcserturit Pater,&quia ille est genitus, refertur, ut filius , non tamcn est ratio formalis quare Petrus refertur ad Paulum, quia Pau his Pefertur ad ipsum, ciam una relatio non sit ratio alterius , ergo in his relationibus id , quod est ratio proxima tundandi relationem, est
Proxima ratio terminandi alteram.
767. Ad hoc argumentum , quo conuincitur P. Suareet disp. sect.
I 6 nu. I . respondeo negando maiorem, quam ipse supponit, ionprobat nisi praedictis exemplis . Ex quibus constabit nostra doctrina . Et ut clare procedamus distinguen dae sunt illae propositiones causales Nam quando dicitur quod ideo vns album refertur ad aliud, quia habent unitatem in albedine, tunc ly
s quia Ddiei causam fimgamenta .
lem, ex qua consurgit relatio ,
in hoc sensu est vera propositio. Et similiter istae , ideo pater refertur quia genuit, ilius refertur , quia
genitus, sunt verae in sensu causali dicente causam fi indamentalem quae est quasi essiciens relationem. nsuper istae causales sunt verae . Ideo album refertur quia habet re Iationem in ideo Pater, quia habet Paternitatem is ideo filius, qui a habet filiationem, faciunt ta me istae sensum formalem, sicut si diceretur ideo Petriis est albus,quia
habet albedinem, ly, quia dicit causam formalem io supposito ad
nostrum intentum dico quod proxima ratio fundandi relatione est proxima causa, ex qua resultet forma
lis ratio terminandi si eo tingit in illis exemplis , in quibus praedictae causales solii dicunt causam proximam, ex qua resultat ter. minatio formalis, quae fit per rela tionem resultantem . Et in hoc sensi explicanda sunt alia imposit Io . nes, in quibus dicitur aliquas clationes esse causae, effectus, unitatis, diuerstatis, isti enim modi loquendi explicant undamentum
proximum relationum , non autem rationem formalem referendi, aueterminandi.
Nam posito fundamento, termino, statim resultat relatio, ut docet
commune axioma r ergo terminus
praesupponitur ad relationem resultantem . Nec valet si dicas quod debet intelligi de termino materia liter accepto, ita ut posito isto, α fundamento , statim sequatur rela
tio, qua constituitur terminus Do malis . Non, inquam, valet haec ex
plicatio. r. Nam etiam si ponatur
397쪽
-e 'nus materialis non resultatis latio v. g. si in uno extremo ponatur albedo , quae est fundamentum similitu sinis, ct in alio extremo non ponatur albedo, sed solum sit tale
extremum, tunc ponitur terminus arraterialis, tamen non restillae relatioci ergo , c. Non valet a.
Nam axioma illud intelligitur de fundamento proximo Gergo debet intelligi de termino non materiali; sed formali, alias axioma non aequa-
769. Ad hoc argumentum resis pondeo sillud axioma sic debet ii telligi quod posito fundamento proximo in uno extremo , simul in alio , si itim sequitur relati, V. g. posita albedine in Petro, & Paulo, ponitur unitas in albedine, quae es, fundamentum proximum similitudinis, sistatim resultat reIatio in eodem pacto posita generatione activa ex parte unius , lassiua ex parte alterius, statim resultant Paternitas in uno, filiatio in altero, dicitur autem unum ex his extremis terminus alterius . idcirco dicitur posito fundamento , termino , statim resultat relatio in utroqu extremo , hoc est dicere posita ratione formali fundandi re- rationem in uno, proxima ratione fundandi formalem terminationem in altero , stati m sequitur in veroque relatio ipsa , ita ut una dicatur relatio. altera correllatio. Et haec proxima ratio fundandi br-malem terminationem dicitia teris minus materialis . Et in hoc sensit est optima soIutio assignat . Neo obstant obiectiones positae . Non Prima Nam non intelligimus terminum materialcm ipsum subiectum remotum , sed fundamentum
proximum δε hoc non inuenitur in casu ibi posito, sed blum subiectum valde remotum proximum enim fundamentum terminationis formalis est unitas in albedine, quae ibi supponitur non esse . Item non obstat secunda nam sicut ad relubrantiam relationis requiritur fundamentum proximum, ita ut resultet relatio terminans formaliter re- Quiritur fundamentum proximum illius, ita intelligitur axioma cum hac proportione, seu aequalitate defundamento proximo, de termino sti mpto pro proxima ratione fundandi formalem terminationem.
Et iste est sensus legitimus illius
Froponuntur argu , menta contra Iecundam com
dum Iussicere ex parte termini reIationis non mutuae illam extrinsecam, nominationem prouenientem a tinlatione reali existente in altero e tremo Nam relatio realis existens in uno extremo illa denominat realiter, Sc intrinsece reIatum, alterum extremum denominat existrinsece relatum, maxim in rei tionibus non mutuis di sed haec extrinseca denominatio ex parte alterius est sufficiens ad constituendum terminum formalem et ergo per
illam sic iste constituitur . r e constat. Nam illa extrinseca denot
398쪽
mimicio minuitit illud relati η,
siquidem ex eo quod terminet relationem realeni, dicitur quod totum
qui est ad aliud,& habet oppositio-- et tiliani eviri illo. Ee maior, i r. i. ex Aristotele lib. nietaph.
Cap. I. ubi inquit, in relativis tertii xencris , alterum extremum dici
ad liquid , non quia ipsum dica riuid aliquid, sed quia Mittit dicis
.ir ad ipsum v. g. scibile non rofertur ad scientiam nisi quia scientia refertur ad ipsi . In quibus verbis esset manifesta implicatio,
nisi sensus esset alteritin extremum esse formaliter relatiuum,non are- Iatione sibi inhaerentes, sed a rellatione existente in alio extremo dc
noe sitificem, ve illud se sotmesisere relatiuum seclusa quacumquξ
vexatione intellachiis. Prob.2.ra tione . Nam fieri potest, ut forma intrinsec existens in uno , deno
minet extrinsec aliud , ut mille exempli ostendi potest hi omiextrinseca denominatione et ergo etiam fieri potest, ut relatio existens intrinsech in uno extremo, denominet extrinsect aliud ,- sic relatio ostens realiter in sesentia, deno- amis it extrinsect scitate malum.
- 7 I. Α hoe argumentum rese Unde negando maiorem , non noritin relatio extrinsec terminari in os traminii, , qua propter uiri alio extremo non est altera, Iatio formaliter opposita , non ea formalis eius terminus , ideo ad .iliud non potest terminariat: -- arrinsece Matio illa , terminatio mextrinseca supponit id , quod
eonstituit terminum formalem re lationis, ut dicebamus in a cones.
mentem non esse quod una, Se eadem relatione referantur scientia .
scibile, hoc enim impossibile em sed est senili, quod sindamentum
&ratio quare resultetrelatio realis in solentia in altera rationis in sci' bili,se tenet totaliter ex parte sei tiae . Nam cum scientia se habeatri mensurabili, per talia a
stibili , refertur ad ipsum relaticine transtendentali in quia huiusmodi roIatio in dependentia est incipia scientia, resultat in illa relati rea,
iis, de in stabili relatio mitioriis
Itaque in summa est dicere, tota ra tio, descausa utriusque relationis se habet ex parte plius scientiae, Senullatenus ex parte seibilis, sic contingit in aliis relativis tertii ge neris ad differentiamilior ip n. secundi seneris, in quibus ex par te utriusque extremi e aliquid ra tione cuius resultet relatio, ideo in utrocli extremo est alis . Adoprobationem despondeo in verim esse:quod Dinia in no uitrinseca inhaerens denominet extrinsece seliud , at hoc intelligitur respe illim , quod est rapax terminandit lam for in rig. ius denomi nat parietem vissim, quia inips'ea ratio coloris , ad quem formaliter terminatur ipsa visio , si inutem in pariete non esset eauis ratio miliarissnon remisiaretur ad ipsum vis in proinde non denom in me illum extrinsece visum . Ita eontingi iapraesenti, nam si ab altero extrema auferatur relatio , aufertur ratio tremum, nec extrinsece termin tur, nec illuἀextrinseca denominae. 772. Arguitura adi probandum noti sufficere relationem rationis Maonstituendum ι -iale m
399쪽
3istim noti mutuat, Se diffieulias
oonsistit in duobus. Primum est quomodo relatio realis, qualis est nona iunia, V latio scientiae, possis
iii asens rationis. abillos cificari, ouid in ficativumno clei et esse minoris perfectionis, quam specificatum . Secundum est. Nam relatio illa realis non mae
a v. g. relatio scientiae, ad ses te, Sc creaturae discit rem debet esse a parte rei, ita titilli intellectu conliderante detur talis re lebe cruri terminus tormalis, maneatavis litus , hoc autem non. 40 est dici de relatione ratim lais
CG resatio rationis iv ii constituit ternunum formalem relationis rea
stas, respondetur nullum esse in conuenirns, quod ens reale specifi--tur, ut a termino extrinseco, ab
minus tespicit ens rationis , ut specificatiuum sui, Se m ipsa cognitiori Cntis rationis, im in sem enisi asserente dati com tu pro telum mitis rationis, talia conceptiis,' crenitio non haberent alium terminum spccisicatiuum , nisi cns rationis Ad secundum, in quo conrsistit dialeuitas diuersi de respon- titi a Thomistis . Aliqui dicunt
mamitivi relatio illa realis, quano non operatur intellectus in conis sequeter non est ens rationis, habet terminum materialem, non
Sed haec solutio non placet. Nam deficiente termino forinali cuiusicunque rela ionis. , 'si'us FGH-mentalis, sim transcendentalis, nou potest terminari relatio ad termis num materialem , nam illum Θ.tingit , ut vestitum erilibu for
inan, sicut nulla potentia , ha, qtus, vel actus potest tendere ad ma teriale , in quo non inuenitur DP. malis ratio sui obiectici ergo im
possibile est, quod ex parte misem relatiotiis sit sesam in teriale . non rati,s malis termini ,
nihilominus relatio terminetur ad talem terminum . Ex quo , me videri , manet impugnata alia so
latio a gerens , quod relatio illa
avidis 'simit terminum qui fian . damentaliter proxim est terminus , mi ratione ultimi sistit ibi resnectus , sed non in ratione oppiniti uin hoc do siluae resati sen illam non ine interminatam
maest. 7. artic. s. d. I. Manet anquam, impugnat . Nam imposis
sibile est, quod relati ipsa tendae
adfui mentum p xumma ex par te termini, nisi issii si formalis ratio oppositionis relatiuae. Si enim formalis terminus specificativus est apsa formalis relatio, in qua es xercetur oppositio, conseque re ratione istius fundamentum noxi mum constituitur in ratione termi . ni formalis, est implicatio quod ter minetur ad fundiam tum proximum , in quo talis Misistis o termini non iuueni ire. Et quid mi licet in terminori mali distini,. tur illa duplex ratio ultimi, oppinsiti, tamen utraque e dilinea r lationis maxin e in sentantia in
rente relati uies non mutuas terinis narra relati m,in hoc debentd stinguere vltimum formaliter , oppositum formaliterci ergo iis
latio, ita non ostri termini ,
400쪽
aon potest reIatio non mutua adiriam terminari , neque ut ad ulti mum, nequEvt ad oppositum. 77 . Alii autem , ut soluant hoc. Numentum, recurroni ad probabilem sentcntiam illorum,qui asserunt en rationis existere alii , posito fundamento proximo,etiam si intellectus nillil actu operetur . Alii vero dicunt quod licet en rationis ac tu non existat quia tamen existit ritu fundamentum proximum , si sufficiens ratio ut praebeat suum effectum formalem,& actu denominet . Quae doctrina colligitur ex Ioan a Sancto Thoma in Ioseq. 2. art. . . sinde I ad hoc ipsum intentum cam asster Mag. Pe tronius in logica lib. q. q. I. art. 6.qla. I. Q. His omissis solutionibus, quia pendent ex aliis doctrinis, de quibus iam silpra a nobis dictum est, respondeo ad argumentuprincipale quod dii in intellectus ac
tuno considerat terminum relationis non muttiar, ut ordinatum , seu relaraim ad alterum extremum , ex
qua consideratione resultat relatio rationis oppositi, non confiirgit re latio realis praedicamentalis,& hoc prouenit ex defectu termini formalis. Itaq; scientia refertur ad scibiled parte rei, nullo intellectu considerante,at huiusmodi relatio est transcendentalis, nani praediciamentalis
non consili git, nil intellectus formet alteram ex parte termin . e eodem pacto croatura non refertur per relationcm praedica ruenta Iem, nisi sit m et formalis relatio do minit, quae cst relatio rationis, re fertur tamen semper per clationem realem transcendentalem , quae ih propria entitas creatri rar, ut dependens il creatore . Nec est inconue . micos relationem realem praedica
mentalem exisere ad ni est e distentiam aliςuius entis rationis Nam relatio transcendentalis scie tiae ad obiectum , est magis perfe- in nostra sententia specificatur ab ente rationis.
Troponitur stimum plicatur modus spe- cificationis relati nis
argumentum, ut sumpta occasione, explicemus modum,quo unum relatiuum specificatur ab alio. E sic forma tur argumentum. Nam relatio is cificatur a suo termini, Drmali sed non potest specificari a suo corrcI-lativo formalitera ergo non tCrmI natur ad illud formaliter . Maior supponitur, Ut certa . Et probatur
mi. Nam quaelibet res dependet in suo esse specifieo a suo specisicante, per quod essentialiter d ffinitur, nulla est maior dependentia, quam diffiniti a suo dissiniente essentiatditer, specificati a suo specificante i sed reIatio non dependet a suo
correllativo formaliter , nam relativa sunt simuI natura, cognitio ne , Quae simultas non compatitur dependentiam unius ab altero: ergo
relatio non potest specificari a suo
correllativo formaliter. Confirma tur hoc . Nam Omne specificains, Vi