장음표시 사용
401쪽
usae sed unum relatiuum serena Iiter non est causa alterius t ergo potest specificare alterum, consequenter non potin esse terni nus
mullis illius.7 6. Me argumentum GDistendiim, explicanda nobis est specificatio relationis , circa quam
varii sunt modi dicendi interili mistas, nam aliqui interelatioties hedificari a suis fundamentis , cnualatenus a terminis . Ita Flandria, metarius Caietanus, ianeZr
lati a Collegio Complutensi disp.
3Α. q. . num 8a. alii veto dicimo spee Maria selis terminis. Ita Soncinas, Scinraujo adducti ab eodem Collogio ibidem num 83 r iij autem dicunt specificationem sumia fundamentis,&e sinis. Massius , sancher, de Sala uica, quos refert, sequitur Colleg dita
cale ibid. mira . inter hos autem est diuersitas in modo iro concur runt fundamentum, terminus ad praedictam Beeificationem, de quo videatur dicium Collegium discale. ibid nu. Ma Ioa a S. Tho. qu T. art. 6. In qua re exissimo ad specificationem relationis virumpconcutiet Gndamentum. -- mimi iras, alem. Et ratio est. Naietati est reflectus ortus ex fundanaen to in ordine ad terminum , ita ut tota meitas illius sit a fundam
ro in Ogine ad termissi, ac pri,Me
quo ocitur,4 terminum, in vidisne ad quem fit totum eius esse erisgo ab utroquessumit speciem. Diuersimode tamen . Nam a fundamento oritur , ut a causi vitai te, se in hoc genere causae sp cificatur ab illo, at respicit terminum, ut rui termini in eo,
eius terminus debet esse pur terminus, idest, ita exercet munuIter minaodi , ut nullum aliud munias causae exerceat , quapropter sp 'u' , debet intellii in sensit octi
Duo excludente omne aliud muniis Praeter ter laea res, sicut relatio cxcludit aliud munus praeter respicere.
Specificat igitur terminus, ut purEt unus, relationem , Mira est pure respectus, in quo modo pe-eificandi nulla causalitas interuenit, ac proinde relatio specificatur aer.
mino, ut ab specificatiuoi mali seclusa o triauialitate. , ideo aliqui dicunt , quod non caedicenis dum relatiuum diffiniri per aliud. sed ad aliud nam ly per, denotae causalitatem, b, ad , diis solui respectum Quo suppositi,Ma eum Dium principale facilis est solutio. Namstae optim esse specificati ianem absque omni dependentia, ei causalitate, ut dictum est . ideo ornuniis ranalis relationisint, iesse . specificit in suom e pM
hoc praecis quod pur termineta lationem. Iota autem causalitasse ιenet ex parte fundam ii, a quo
accipit ietatio suam e lita em, Scab illo dependet essentialiter . Ee
per hoc etiam . patet ad confirmationem . Ex qua doctrina conciliantur diuersa teltimonia D..
mae, qui aliquando docet relati ii Naconititui, A dii ingui me fim
402쪽
de sex ultimis predicam iis, o quod non sunt circa
illa aliqua dissiciutates magni m. - uae sunt periti uad .ihilota emulgore actionem,& lassionein pertinent ad lib. 3. physic. Et sie de aliis circa ubi, quando. Qua ratione nihil disputamus circa malitatem,qui principales dissicub tates nertinent, tam ad metasViscam,tum id libriu de generatione. iihilominu supposita doctrinama tradita de lus sex ultimis praedi-τamentis, intendimus in praesenti examinare aliquas dissicilitates, μprimo circa illa sex in communi. einde rima aliqua in particulari
Explicatur in ea ultima. praedicamentum extrinsecae denominationes.
offert examinanda , est cire constitutivum illorum. In qua sunt diuersae senteΠmiae.
absolutum eum respectu, v Via dieit locumcum relae ad locatu . secunda cet consistere illorum λsensionin solo,ripe fundato su
peti modo corporales ad disterem. tiam relationis predicamentalis,que si Mur super res absolutas siue eorporales, sima spirituales Tertia ammat pr dicta praedico enixe solas exuiruecas denominationes v. ivbi nihil aliud est quam exitii seca denominatio locati a loco
Q rarta assignat uti d absoliatum. intrinsecum , ut consisturi in cuiuscunqueex lus sex ultimis prae
dicamentis. Has quatuor sentcntias reti it Magili Ioan a Sancto Tli ma ex doctrina Caietani.
μοι Interimas quarta, Se vllisenia teneda est cum coi ilioniistis Itaq; asserit m actio est aliquid, quo
agens intrinsece dicitur agens , si actio trantiens est in agente,& si est
in passo est aliquid egrediens ab a sente , quod transit in passum, repassio est id , medio quo sit biectum
dicitur intrinsecd recipiens term num actionis. Item Vbi non est locus , sed aliquid relictum in corpore ex applicationc loci ad corpus ,r tione cuius dicitur corpus intrinsceε praesens insuperi Eado,non esti pus,sed aliquid relicitim in redur te ex applicatione temporis ad ipsa.
Et se Minu, α Habere, urtinealiquid intrinsecum in reous ipsis
denuminatis . et probatur ratione communi hominarum . Nam si solum astiuantur extrinseca deno minationes, non possunt distingui, inueris praedicamenta ergo ne de struaturininterus praedicamentorti, allignandum est unicuique aliquid
403쪽
Debdenhminat unum, Se extrinsechalitis sed totii hoc est unicus e Dfectus formalis eiusdem serma: vg. visio de inmat viden Gn. sivisui. ,
sinuliter locus , qui est Mnerficieri
denominat rem extensam, corpiis, quod continet, denominat Extrinsece locatum sed ex praecisa ratione motrinsecis denomisationis i iuuir in constitui diuei sum praedicantentum , siquiclem est idem essec
natione, igniundi , non possunt distingi iurisi di amentii sindiueri genera rerum . Hoc autem confirmat, explicat Mag. Ioan. a Sancto Thoma ex diuersitate deno' minantis extrins, ta Nam aliqua drii muniit leam inuraediate, sine aliqua mutatione, ut contingit in visione qua denominatur res visa, tunc nillil reale mediat, seu re
linquitur in re visa ex terminatione visionis Albi uanila viso de να-
nans denominat mediate aliqua γε plicatione sui ad alterum,ex qua ap Ilicatione relinquitur aliquid rear, cinci insecum in re, cui appli-
ei tui octem, quod multuro a pruncatione diuersi extrinseci,
eonitituit ditiersum praedicamentit: T. g. ex applicatione loci ad locatum relinquitur praetentia realis &. in
trinseca, ouae eonstituit praedita μtunc, Vri se de aliis eum proportione dicendum est. Cui doctri-ria fati et D. Thomas relatus a Collegi discale diag. Ioan.a Sancto Tmnia qui docet talia praedicame
nus rerum, messe aliquid medium P lictum ex adiacentia alicuius ex trinscci . Ex quo sc qui turii fata Praedic/inent non constitui per re lationem aliquam, alia, non conm-
tuerent diuella praedicamenta , di- .cunt tamen aliquem respectu in transcendentalcm, qui sit de linea abso aut in ideo Meiulantur existiniam res istum esse relationem cum se quid absolutum. 78i Contra hanc sententiam obstant testimonia aliqua D. Thom. Nam lib. 3. Physe Iea. s.&lib. IV Metaph lini docet haee vltima praedicamenta distingui poenes diuersum modum ex transecum priaedicandi, illaque ab aliquo extrinsecodvimi Ium t. p. q. I Io artic. 3.
sed eo i,c bile secundu locu 'non est D potentia ad aliquid in
trinsemim, in quantum huiusmodi sed solum ad aliquid extrinsecum loci o Ite lib. I. contrag.cap. . se ait saliqua laeno naturali quid ab eo, quod est extra ipsum , ea codicitur aliquid esse alicubi, Ex quibus conita quod D. Thomas Blum agnouit denominationes e trinsecas in his sex illiinis praedicaμ mentis. Et id probatur rati M.
Naentitates non sunt multiplicandae sine necessitate, sed ex sola depe dentia a forma extrinscea poclu tur estinus formale , sed denomitius Hnes horum priedicamentorum es . aliae entitates intrinsecς superfluxit. Probatur mi. Nam quando applica turdo ut ut locatum , tunc incus liabet per modum sermae denominati,corpii loci pr se loco, esse autem locatum; Se praesens es, effectus firmatis, seu denominatioe praedicamenti, ubi &sic malis ex Lia forma extrinseca resultat effectus malis proprius insitans'
ergo talis extrinseca habitudo sim est ad effectu formale uniuscuiuis. 782. Ad hoc argumentum res
pondeo D. Thomam loqui ibidem de
404쪽
de illis sex vltimis praedicamelis, ea
parte, ilia sum sitii ab aliqtio extrinseco denominante in hac ratione illa disti ngui,nsi tamen negat praetcrhabitudine illa extrinscca relinqui aliquid intrinsecum. Et sic est intelligcndus in verbis adductis ex lib. I. contrag. Naita est quod aliquando potest aliquid denominati ab aliquo
cxtrinseco, at multoties ex applicatione talis denominantis resultat a liquid intrinsecu in re denominata
ut dictum est. Ad aliud testimoniudico ibi D. Thom intendere distinguere motu locale ab augmentatio ne,& alteratione, quantii in ad hoc quod illi duo motus tendunt ad aIiquid omnino intrinsecui, v.ῆ atlgmctatio tendit ad quantitate, Mali ratio ad Oualitatem, quae non depe- dent ab aliquo extrinseco , nec per
tales motus mobile colungitur alicui extrinseco in motus localis, licet tendat ad aliquid intrinsecum, quia tamen istud dependet ab extrinseco loco , cui coniungitur mobile per talem motum, ideo dicitur quod mobile , Ccundum locum, non est in potentia ad aliquid intrinsectam. Ad rationem respondeo praedictam
extrinsecam denominationem non
iustacere . Nam effectus formalis debet esse talis , qualis requiritur, vi constituatur diuersum praedicamentum , quod ut sic non potest constitu 1 ex sola extrinseca denomiis natione , ut dictum est . Praeterinquam quod ex applicatione talis deis nominatis extrinseci debet resultare aliquid denominans per modum formae, ut possit etiam consti tuere diuersum praedi
Explicatur an actiones immanentis pei tineant ad pr dicamentum
Tascantur actiones im-η nentes, quia manent in
extra producunt, quales sunt omnes actiones vitales intellectus, voluntatis, aliorum sensula tam interiorisi, quam exteriorum . Et de his seleeesse dubium an pertineant ad praedicamentum actionis, vel qualitatis Circa quod Prima sententia doceti Pertinere ad praedicamentum acti . nis,qua defendunt Con imbricensim, dc Fonseca relati a M. Araujo lib. s. metAph q. s. arti . Et Pater Rubio lib. praedicam. cap. 3. de actione.
Eandem existimatia Id probabilem Colleg. Complut discale disp. I 6.
q. 2 nu. II intellectam de illisa tionibus immanentibus, quae vetetroducunt terminum, sarcus aute do illis, siqua iunt, quς non producunt terminu Mag. Ioa Thoma docet actionem immanente, ut immanentem non esie actionem formaliter praedicamenti actionis, sed tantum virtualiter, quatenus virtualiter dicit producitonem mirod non
conuenit omni actioni immanenti. Secunda sententia docet tales acti ne pertinere ador dicamentu qua litatis Hai ne defendit Mag. Arauia iam relatus, refert pro eadem Cain
plures Scotistas: Et si citur Mag. Ioa. a S. Thom ubi supra. Qui omnes docent ad praedicamelum acti nis solum pectinere illas actiones quae fiunt cum motu, vel mutatione. Mag. Petronius utramque, ut pro
babilam defendit lib. . q. I. art. 3.73 Haec
405쪽
os . Hae e autem secunda senten tia cligitii a nobis, ut pro abilior in Schola Thomiliati Cuiux
uerbum, solum imporo intelli itis ad rem intellestam, n=sua nulla ratio originis importatiir, ed sol sim informatio qtiaeda in Ia-tellecti noltro,prout intellectus nostericio actu per servi rei melle in imo ae pertinet ad speciale
praedicamentum, est illa, ex qua alicui deducitur, seil originatur, Id est, est illa, quae est vera productio ised i tinnianens prout imma istnon est vera productio, nec ex ipsa aliquid originatur,ut docet D.Thm sed se habet, ut actus informans potentiam ergo actio immanensis tum Maio Oistat excipia natura huius praedicamenti, prout explica tur Communiter,nec aliter potest intestigi cottitutum, distincium hoc WκHypanimitu. is umeti Hic Nas Monanem conlideretur, ut ac eiis secundus informans potentiam, pertinet ad praedicamelum qualita
tis,nam prout si disponit potentia, H Mnh, vermes, si ,eat in ordi' ni stana nari ni, est propria otio qualitatis, quae est dis sitio in prima specieri rgo eademmet actio non potest pertinςxe ad praedicant eum actionis: Pato ina Tum imistio in mens, timininus , soluminis , in nansio am. Tu quia eadem res non poteli constitui in di- Mersis praedicamentis, de quo dictum est supra nec sumit distinctisse miles di ctione re te entitatiuu 3s Cotrahae sententia obstat. I. Aestimonium Aristot qui loquens de actione praedicamentali, illa diuisit
in transeunte in , immanentem, ein praesenti capite refertur a P. Rubio obitat 1. Nam amo immanes procedit ab illinesta. v. si qui
potentia ad agendum t ergo ipsa it vera actio, siquide ratione illius portentia dicitur agens , ergo pertinςp ad praedicamentum actioni udi tutiqe vlt. a. mmconstitutivii huiuspr iramenti est ratio actionis ergoli immanem est vere actio constitues potentiam tentem , pertinebit ad Praedicamentum actionis Obstat Nam a quacunq, egoitiali eis Uetia est strahibilis aliquis coceptus is,ita ut si est ruienientia simpliciter , abstrahatur unus conceptus uniuocus pertinens ad idem m*Φ-camentum se amimen in est simpliciter actio sicut actio transiens: ergo ab utraq; est abstrahibilis unus conceptus nitrociis actionis pertinens ad idem praedicamentum actionis . Tandem obstat . Nam alios sunt astiones immanentes, quae sint, uae productiones siquidem omnis Intellectio creata producit verbia, seu conceptum mentis zergo saltim istae pertinebunt ad prae dicamentum actionis , in quo collo
86. Ad hoc argumentum tisic Aristot loquutum fuisse de actione lautiori innificatione, ac inhac ει- uisisse illam ire transeuntem, Scammmanentem,non autem mine loquii tum de actione praedicamentali Acia respondeo non siissicere ad rati nem actionis praedicantentatu' si actio constituensor cumqi genis
406쪽
ter productiua ad extra Ad 3 dico
quod in ratione actionis non conue niunt nisi analogic transiens , de immanens, eo quod inter se dicunt aliquam proportionem , non autem omnimodam couenientiam. De quo videatur Mag. Arauio bisu p. nu. 16. Ad . dico actiones immanetes esse virtualiter productiones, sic vir eualiter pertinere ad praedicamentum actionis, non autem formaliter, sitia, ut immanentes non sunt fomaaliter actiones productivae, ut dice
Explieata an in pradicamenti, Ubi ponatur etiam ubi
Vppono quod ubi diuinu, quo Deus dicitur esse ubiquE, non pertinet ad pro dicamentum , sicut ne substantia ditiina, nec aliud praedicatum diu num. Et inquiro an in praedicamento ponatur sola praesentia corporalis, an veto etiam spiritualis comptim angelis. In qua dissicultate. rima sententia docet solam prae sentia corporalem poni in hoc prae dicamento . Secunda asserit corpo ratem, spiritualem ad idem praedicantetum pertinere. Aut res a tem refert Magis .inrauio lib. s. metaph. F. 7. artic. a. Mihi autem videtur dependere huiusmodi resolutio ex modo constituendi Ange los in loco. Si enim constituantur peractionem, seu potentiam opera eluam applicatam, quae dicitur applicatio virtutis , ita ut nulla alia
praesentia resultet, sed solam Antgelus dleatur praesens pes inodum
agentis, tunc nuiusmodi praesentia non pertinet ad hoc praedicamentu. Et in hoc sensu loquuntur Thomis q. excludentes illam a tali praedicamento,in quo etia loquitur D. Tho
mas I. p. q. I 2 art. I. dicens Ange
los aequivoce esse in oeo . Si autem praeter actionem , seu anilicationem virtutis, quae se habeat per modum contactus, ponatur alia sorma refultans, ratione cuius Ange Ius dicatur Drmaliter praesens, tunc huiusmodi forma , qua Angelus dicitur formaliter praesens , pertine bit ad hoc praedicamentum , nam cit ubi diffinitiuum conueniens uni uoce cum ubi corporeo , nihil deficit, vi in hoc praedicamentoto natur . Ego utem aliquando existi: maui dari huiusmodi formam resultantem ex application virtutis Angelicae , modo autem nihil determino , sed illud relinquo determinandum suo loco . Aliae dissicubtates circa ubi poterant hic moueri, maxime an sufficiat unum ubi ad denominandum totum corpus , omnia in eo contenta bicata , an vero praeter ubi conueniens substantiae, dentur alia propria uniuscuiusque accidentis . Cui respondeo cum communi homiliarum sufficere unicum ubi primo in peese bicans totum corpus quasi mediate in secundario alia Nam sicut unus motus localis moueta tum corpus, ita unum ubi constituit in loco totum corpus e recipitudautem ubi immediate in quantita, te, quae est ratio proxima recipi e di accidentia materialia . Et haec
lassiciant de toto illa tractatu
407쪽
hic tractatus libris, cauit de steriori resolutione,cle quorum doctrina quantum ad regulas, praeceptare
nranotam,de alia jura conducenti iam ex parte praemissaria, quam conclusionis , memetriis Causati,nempe scientiae,& disti
minisistius ab aliis habitidiis, satis super iuEdictum est a nobis
sipra a numero in breuem lammam redigendo quae latissi- tradit Mag. Soto. Nunc auci se flatine disputando siquae lauitates , inprimis circape missus examinandum est quomodo cocurrant ad conclusione. Deinde, ut explicentur conditi nes requisitae , ut aliqua veritasMdmonstrabilis , tractandum est an ima passio possit demon. Mari de suo subiecto immediato. Et tandem quia effectus demouin rationis est scientia, proponen eationem,diuisionem'. distis. - - imbribi M .
n. HVae quaestiones simulata' ominat circa mo
dum, quo concurrunt praemissae ad conclusionem, altera de influxu praemissarum in conclusione,
ansiti senere causae reicientis
408쪽
vel in quo alio Altera an necessitent intellectuma a Isensum coclusionis . De prima dicemus Prias,&deinde de secunda, de
utraq; breuiter. Quantiam ad primam notadum est quod praeminaliae dicuntur formales,& sunt
ipsi actus intellectus, quibus intellectus attingit veritates illas
primas, immediatas,&c.aliae vero sunt praemissae obiective. neminpe ipsae veritates , quae attinguntur per praemiisas formales Et tacle istis, quam de illis est diuersitas sententiarum. Nam aliqui dicunt praemitas formales, Mobiectivas non habere alium influxu in conclusionem, priter formale, ita ut obieetiuae influant formali. ter extrinsece,eo modo quo obiectum concurrit ad actu,& formales etiam concurrant formaliter determinando intelle flum , mria intrinsece inhaerent intelleraui, dicuntur aliquando causae
formales intrinsecat alti vero to tu attribuunt praemistis oblecti-uis, dicunt formalas laseruire, ut applicationem illartim adli
fluendum . Alii autem per aliud
extremum dicunt praemiisas sor- males,, obiectivas concurrere essicienter ad assensum coclusionis . Tandem alii amrmant praeanissas obiectivas concurrere formaliter extrinsece eo modo, quo obiectum concurrit ad specifica dum actum, praemissas formales coucurrere esse liue ad alsed sum conclusionis. Et haec vltima sententia est communis inter ho-m istas.
tis fit Prima conclusio. Praemissae obiectivae influunt in conclusionem solum formaliter extrinsece sola causalitate
obiectiva, licet possit probabiliter defendi aliquomodo efficienter influere in coclusionem. Haec
conclusio , quoad primam turte
com nauniter defenditur . Et pr. unica,&emcaci ratione . Nam
praemilis obiecituet sunt ipsa obiesta, quartem inant actus intellerictus,qui diculur prς missi forma Ies, sed influxus obiecti in actum est influxus formalis extrinsecus, qui dicitur obiectivus , eo quod obiectum obiicieudo se potentiae
termina tactum illius,& hocis do determinat, Mouet ad alia quemcunque actum eiusdem intatellectus ergo pretillissat obiectinat no gaudet alio influxu praeter formale extrita secum, qui dicitur bieci iuus . Qua ratione ductus in summulis tract. a. de signis C5DI ncis r. iudicaui probabiliorem sentetiam docente signum nulla
efficientia exercere. Ea de couctu
sto, quoad.2. parte satis costat ex dictis in illa Cons. an. Is a. ubi deinfensau probabiliter ignit forma.
liter,ut signum,idest,ut obiectum medium,exercere aliqua emcientia, non respectu actus, qui adipsum terminatur, sed respectu actus , qui terminatur ad signatum.
eo quod respectu primi solum se
409쪽
habebat ut obiectu terminans illum respectu secundi se habe bat, ut determinans intellectum ad illuni . Quae doctrina ibi late est prole a tuta , postst eadem
Drobabilitate applicari adlicie nientum dicendo, quod praemincae obiectivae, quia clum terminant actus, qui dic Latitur praemisissae formales, respectu li Orii, exercet solam causalitatem entrinsecam formalem. Caeterum quia i p.
sae determ mant in te uectum ad illum actum conclusionis , ideo
in tali determinatione exercetur aliquis modus causalitatis effectivet. Et argumenta, quae contrahoet poliunt militare , sunt iam, Probabiliter soluta in dista COn
missae formales cocurrim emcie. ter ad assensum coclusionis. Haec coclusio comuniter defenditura Thomistis Et pr. I. aut Oritate D. Tuo. Nam lib. I. post.' M. et . sic ait. Principia se habent ad c Uucluissiones in demostrativis sicut cau- activae in naturalibus ad suos esse ictus. Vnde in a. Phys. pro Politiones syllogismi ponuntur in genere causatella cientis 3. Et p. q. q. art. docet, quod discursus, quo per principia deuenimus in conclusiones est discursus secundum causalitatem. Pr. 2. ratione a priori Nam id cocurrit efficie ter ad alique actii qd se tenet ex parte principii activi determinans illud ad praedictu actu elici edum; sed prs missς se tenent ex parte intellectus, qui est principis acti uuassensus coc Iulionis,&ad istu eliciendum determinat intellectu ergo concurrunt emcienter ad
talem assesum, Maior costat piis. Nam in sententia communi Thom istarum species impre id
concurrunt effective ad actu intellectus, quia se tenent ex parte illius,& determinat ipsum ad eliciendu actum circa tale obiectu,q representantur in illis ue intetio finis effective cocurrit clivo. Iuntate ad electionem medioru
&docet D. Thomas I. a. q. s. art. r. admittitur communiter ad hominis ibidem no alia neniis si quia tenens se ex parte voluntatis determinat ipsam ad pr dicta electione. Culus Plura exe plaadduxi in pis dicta Cofer. sumul δru; est igitu hoc principis admittendu ad quoties aliquid se tenet ex parte principii activi determinas aliquo modo eius activitate, cocurrit acti uecti ipso principio,
maxime hoc explicatur si principium alias sit aliquo modo in is differens,& tollatur eius indisse. rentia per tale determinans. Et
minor primi syllogismi proba.tur . Nam praemissae formales se habent ex parte intellectus,in illum actuant, determinant ad eliciendum alsensum conclusionis, ita ut positis praemisi for-nialibus, necessitetur intellectus ad eliciendum assensum conclusionis, ut dicemus num III. ergo
praemiis sorma Ie se habent ex
parte intellectus,& ipsu determinat ad assesu conclusionis, in quo conlisti influxus effectivus. Cofirmatur,&explicatur hoc. Nam intellectus ex se consideratus est m- differens, ut eliciat actu circa hoc vel illud obiectum , vel ut eliciat istum, vel illum actum,&quia huiusmodi indifferentia ad agendum
tollitur per specie impressa, qua determinatur ad eliciendum actua circa
410쪽
circa tale obiectum repraesenta quam,valet. Nam in latum actu tum, ideo species concurrit acti praemissarum dicuntur continereue cum intellectu; sed per praemis conclusiionem, inquantum obie-sas formales tollitur indifferen ictum istius continetur in obiectotia, quam intellectus habebat ad illarum L sed liaec continentia est assensum liuius,vel illius conclu pure obiectiva;ergo sola determ Isionis ergo tales praemiisae con natio obiectina tacta perobi currunt active. Et in huiusmodi ctum praemiis arum erit suincies, determinatione intellectus, con- tunc nulla erit emcientia , seclsistit causalitas,& ob hoc distin sola obiectiva causalitas. Si auteguitur a D. Thoma discursus se dicas utramque determinatione cundum causalitatem a discursu requiri,scilicet hanc oblectivam, secundi ina successionem in hoc illam emcientem , siquidem enim nulla est talis determina Obiectum non mouet, nutatim tio,vi magis videbitur in solutio gatur per actum o tunc ista d actus reducetur ad influxu obiecti, quod applicatur se per enim Ot Ontra primam conelu influxus conditionis pertinet adsionem nihil occurit lineam causalitatis illius, respe-Hicendum praeter dicta a nobis in v cuius est conditi r ergo si
summulis dicta Confer. I S.quibus oblectum , concurrit formaliter suppositis arguitur. I. coni. a. extrinsece, etiam actus applicans co . Nam tota virtus effectiva tale oblectum , concurrit formais alleuius actus intellectus sum liter extrinsece . Confirmaturcienter saluatur in ipsa potentia toc. Nam principia, quae contiis determinata per speciem,&nuia nentur in praemissis specificanelus actus potest praebere potentiae ipsam conclusionem, se habet, virtutem productivam alterius ut ratio Ormalis illius , saltim
actus ergo actus intellectus,qui principia obiectiva sed talia sunt praemiis: formales , non principia obiectiva applicantur dant virtutem effectivam conclu medi; actibus formali ruis ad spe ionis ipsi intellectui. Nec valeti cificandum conclusionemo ergo dicas , quod quando unus actus praedicti actus non essicienter , continet alium, potest determi sed solum formaliter concurruns nare ad emcientiam illius, sic Isa. Ad hoc argumentum rei- contingit in praemissis,quae eon pondeo quod actus , propriel tinent conclufionem . Non, in quendo , non dat virtutem p
terna nat ad alium actum. In contra est. Nam sola determinatio
obiecti, si debitὸ applicetur intellectui,est suffciens determinatio; applicatur autem per aliquem actum, quo tale obiectuna attingitur, ergo talis actus se habebit ut conditio applicans obiectum, consequenter influxus illius