장음표시 사용
411쪽
eteritis onuste tamen determina.
rei tam virtutem potentiae , ut otius eliciat hunc actum, quam allum hoc contingit quando unus actus virtute continet altu.
esset duplicem continetulam alteram, qua unum obiectum contimet aliud, de sic praemiisar obiecti. tiae continent obiectum conclusonis is tunc unum obiectum continens determinat obiective ad aliud , altera continentia est
ex parte actus, nam unus cotinet
alium, sicut obiectum unius conritinetur in obiecto alterius, auccum actus siti in intelle 'u, ex parte illius se teneat , ipsumque determinet, hinc est quo lacti ueconcurrat unus actus ad eliciendum atriam . Ad aliam obiectione contra hoc respondeo quod actus applicat obiectum praemillarum, ut obieci ille moueat.& in hac co- έideratione se habet, ut conditio admouendum caeterum ex alia parte se tenete parte intellectus determinans ipsum per modum actus continentis alium actum ruficeoncurrit active . Itaque, prout est applicatio obiecticon. currit cum obiecto is prout est determinatio potentiae concurrit cum potentia, Win hac viti. ma consideratione concurrit acintiue, sicut ipsa potentia. Ad confirmat respondeo actum esse applicationem obiecti specificantis conclusionem,& simul esse determinationem potentiae ad emciendum actum conclusionis, iacratione concurrit active 793. Arguitur a. principaliter. Nam causa efficiens,cum non influat,nisi quando existit, debet esse simul cum effectu, quem Pro
ducit; sed assensus formalis praemissarum non potest limul existere cum assensu conclusionis erisgo ille non concurrit active ad istum. Maior supponitur. Et probatur minor, tum quia duo actus intellectus non possunt esse simul. ut docet D. Thomas I P.R. 8s. art. q. dicens non posse intellectum plura simul intelligere , plura si naul intelligerentur , si simul essent plures actus. Tum quia
praemiisae continet assensum ma- Ioris, A. minoris, ex utroquere sultat, seu procedit assensus conclusionis,sed iuxta doctrina Aristotelis maior cognoscitur prilis tempore quam conclutio, Wnniis no simul tempore; ergo assensus adaequatus praemissarum non est . simul cum assensu conclusionis. Confirmatur hoc. Nam intellectus, quando discurrit,de uno in
aliud transit,in discursus dicitur quidam motus spiritualisci sed quando de uno in aliud fit transiret iis,quando adest unus terminus,
non est alius , nec unus e flective in alium influit,& patet in motu corporalici ergo quando intellectus discurrit,dum est sub uno termino non est sub alio, idest, dum
cognoscit conclusionem,non cognoscit praemissa , nec una cognitio effective influit in aliam ' o Ad hoc argumenturia res pondent aliqui dicendo quod ex
vi prae miliarum formalium prO- ducitur quaedam species in intelis
lectu , quq immediate influit in
conclusionem , Qtalis influxus mediate tribuitur praemissis, in virtute quarum talis species fuit producta,&haec est simul cum an sensu conclusionis. Hanc solutio
nem refert Collegium discalcia.
412쪽
disp. 7.q. dinum. 34. in fine. Mi hi autem non placet. Tum quiano videtii posse ani gnari aliquid, quod repraesentetur per talem speciem . Siquidem obiectu prae missarum per illam non reprq sen latur, cum sit aliquid complexum aditu dato quod repraesentaretur,immediate determinaret ad cognitionem illius,in non ad as. sensum conclusionis. Tum quia stensus praemissarum immediate debet influere in assensum conclusionis, hoc ita de facto contingit, ut constabit ex sequenti solutione, quapropter praelata solutio reiicienda. Eia relicta ad argumetum conceda maiora negatur minor. Ad I. probatione dico,quod
illa plura non offunt limul intelligi, iliae inter se nullulabent ordine, idcirco dixit D. Th. quod plura,vt plura non possunt limul cognosci, si autem plura inter se habent aliquem ordinem, non sunt plura, ut plura, cum igitur obiectu Prae inissarum, conclusionis habeant inter se ordinem possunt simul intelligi diuersis actibus, qui etiam erut simul propter ordine, quem inter se seruant. Ad a. probationem dico, quod si maior secudum se accipiatur,& non videter minata per maiorem, licis otest cognosci prius tempore quam coclusio , sic intelligitur Aristot si autem maior consideretur ut determinata per minorem, seu ipsa minor,ut determinans maiore, tunc est simu Ity cum assensu conclusonis, ac proinde adaequatus an sensus premissarum est ssimul cum assensu conclusionis Ad Cons.dico, quod discursus,qui consistit in sola successione assimilatur mo
tui corporali quantum adibidem
dicta , caeterum di ursus secunducausalitatem consistit in eo quod
unum cognoscatur in virtute alterius,in propter alterum, rideo unum est causa alterius,in inter illa non est prioritas successionis,
ut inter terminos motus corporalis; sed solum prioritas secundum causalitatem,quae est prioritas naturae , quae compatitur secum fi multatem temporis.
793. Si autem inquiras an praemissa fiat causa nivoea,vel qui
uoca, principalis. l. instrumetalis
Respondeo communiter dici esse causam atqui uocam, quia producit effectum distinctum in specie, eo quod assensus praena inarum distinguitur specie ab assensti conclusionis, ad rationem causae aequivocae non requiritui, quot producat plures effectus distinc. tos in specie inter se ; quia hoc est de ratione causae uniuersalis, sed sufficere ad causam aequivocam
producere effectiim, a quo distinguatur specie. Quantum ad secundum etiam comuniter dicitur esse causam instrumentalem, licet
alii dicant esse principalem, ego autem existimo non esse proprie
principalem,aut instrumentalem; debere tamen dici principalem ea parte, qua se tenent ex parte intelleris, sunt perfectiores , quam
conclusio, licet ex alia parte, qua sunt determinationes potentia videantur declinare
horum fit, parum interest ad principale
413쪽
m GEcunda di intra est an inmitis praemissis
necessitetur intellectus ad assensum eo'clusionis . Et est duplex
Meein Malia quoad speciem, de:
aliam devireteium Primaesto quando intellectus est determinatus ad eliciendum actum in tali specie,verbi gratia, aisensus.l.dissensu , sicut qivin voluntasin determin ta ad alam speciem actus, verbi gratia, amoris , vel o mi , dicitur necessitata quoad speciem . Seeunda necessitas eth
uando interiectus non potest si .
pendereinum,ita ut teneatur iii illum exire, sicut quando voluntaste determinata ad ponendumatium nec potest illum suspenderire dicitur lucemita,quoadaxe
cultas, an ex vi praemissarum necessitetur intellectus ad ponen dum assensum conclusionis , cqua necessitate . Aliquos nine necessitarimioadspeciem actu, non vero moad exercitium , ita ut positas praemissis, non posmenoeticere assensum, licet possit inserendere actum, di nullum producem iij vero diisent ne Marioraque necessitate. 97. Et ista ultima sententia a nobis eligitue, quae cois est inrirer Diomistas, & sic intelligitur
' id comitis praemissis, di simul honitate eons sient , si intendi
ctus allas non est impeditus, non
ν' solum tenetur elicere eisensum , sed nec potest suspendere actum.
Et pro tu prima necessitas , Ioadspeciem. Nam praemissae
e monstrationis sunt verae, Que tales cognoscuntur a nostro intellem, ergo ex vi illarum non mintestimenectus elicere alium G etrum nisicirca vertim siquidemta vero non potest sequi nisi verum; ergo necessitatur ad eliciendum assensi m di non potest elicere dissenouiti bauehaee ecasse
quentia Nam circa verum non potest versari nisi solus assensius rergo si ex vi praemissarum necessitatur circa verum , necessitatur etiam ad assensum,4 consequenter ad speciem actus. Et sand de hae necessitate nulla est dissensio inter authores Est tamen aliqua circa secundam, quam aliqu negant. Illam aurem dari sic pro batur. Nam ex vimini primissa.
rum naturaliter, necessario sequitur assensus conclusionis, erisgo posito illo primo, non est in potestam , inlatis suspendere suauidum . Met eonsequentia. Nam voluntas non potest suspen dere actum, qui necelsario sequitur posito alio , nisi impediendo ne ponatur iste, ad quem sequituralius Nam
amedens probatur. - lectum suffieienter propositum intellectus agit, ut potentia naturalis, di omnino ne cessaria, nec a voluntate impedi
ri potest ne operetur circa tale obiectum sed ex vi premitarum
proponitur sufficienter conclusio; ergo circa illa non potest suspendere actum,sed omnino natu-
414쪽
in eodem instanti . quo ponitur
minor praemiis , statim ponitur assensus conclusionis. Confirmatur, & explicatur lio exemplo Potentiae visiuae. Nam propolito sufficienter obiecto, potentia visiva non impedita v. g. apertis occulis non potest voluntas immpedire potentiam ne videat oblectum, krao est. Nam omnes sunt causae naturaliter agentes sed sic contingit in nostro casu, nam potentia supponitur non impedita conclusio lassicienter proposita ex vi praemissarii, quae se habent sicut lux ad illuminandum colorem ergo non potest voluntas suspendere actum impediendo intellectunt, ne exeat in il
08. Contra hanc vltimam necess4tatem obiicitur. I. Nam 'Oluntas no potest necelsitari quoad exercitium ab aliquo bono particulari, sed verum, quod obiiciturl er conclusionem est aliquod bonum particulare ergo ad illud
non necessatatur quoad exercItium. Obij cies .et. Nam voluntas
non necessitatur ad assensum c6clusionis versantis circa verum practicum, alias nunquam circa falsiim operaretur, ergo nonne. cessitatur ad assensum circa verum speculatiuum. Obiicies quia ex praemissis recte dispositis verbi gratia, n, Barbara, potest se oui duplex conclusio altera direm quae est ipsius, Barbara,& alte ra in directa,quae est in Baralipto; ergo ad utramque simul est necessitatus intellectus , cum non siemaior ratio unius,quam alterius,
quod videtur impossibile. 99. Ad I. obiectionem dico esse duplicem necessitatem, alte-
ram absolutam,& alteram ex suppositione,& ad bonum particulare non necessitatur absolute vota luntas, bene autem potest necessitari ex suppolitione, quod ponaturaliquid necessario connexuna cum altero . Et sic contingit ita nostro casu. Quapropter absoluta potest impedire alsensum conis clusionis per hoc quod faciat intellectum non attendere ad praemiisas, seu illas non considerare; at positis praemissis, attentione in te: lectus circa illas, non potest actum suspendere,, haec dicitur necessitas ex suppositione.
Adr.dico eodem modo necessitari ad verum practicum, speculatiuit, si praemissae sunt euidetes,& recte disi visitae, at potest voluntas diuertere intellectum, vera P- sum retrahere ne consideret, ve
attendat ad praemissas syllogismi practici, tunc operari potest circa practicum falsum , si autem
ad praemissas euidentes attendat, necessitatur ex suppositione classensum conclusionis falsar Acta respondeo quod ex vi praemissarum necessitatur intellectus acteliciendam conclusionem directam .eo quod ista est immediatus effectus illarum primi irarum, deinde mediate sequitur conclusio indirecta , sequitur enim ex
conclusone directa per conuersionem,& ita nons
quitur immediate ex praemissis, sed medi
415쪽
monstrabilis plicatur di cultas
iis circa hanc dissiculisiatem tract. a. Confer. I. n. II.&
IR. Supponens sementiana de rentem primam pononen esse indeministi abilem, etiam quoad nos, Quo intuli bonitatem coasequentiae s adhuc admisso illa passionemo non demonstrari a logica , quia erat prima patrio ει positionis syllogistime ru cons auentia Modo autem directe eracto presentem difficultatem , eum iste sit eius proprius locus, Nexillius resolutione contra te
magis doctrina a tiobis tradita in mimilis dicta confer. I. Et in primis suppono quod idem estvropositio immediR G. Pr'' δ, Per se nota,& ndemonstrata Adlaebam inpran. 29Α R.
Item adnuitenda est illa distinctio propositioni immematae seu per se notae secundum teri
Quoad nos in sensu ibide nobis explicato miseriis admittitur
tentia doce primam pastio'nem rise indemonstrabilem secuis dum se demonstrabilem autem quoad nos. Ita Caietanus, Oto, Massius, Collegalise M. Da s. Tlio se alii,qui fere omnes,sollimagunt de hac dissicultate, ut explicent dissinitionem propositionis immediatae seu per se notae, modi professo, quorum mentem p aiisa explicabimus. -nda lententia asserit primam pallionem. eise in demonstrabilem no solum secundum se , sed etiam quoad nos. Ita Sanche lib.7 logice.q.
an qua exprofesso tractatridi rem dissicuitatem.
8oι ν Onducit ad intentum nostrum explicam huiusmodi distinctionem, ut inde colligatur . an prima pansio si demonstrabilis quoad nos. Igitur Propositio immediata est illa, quae caret medio, quo
is dupla , altera , cuilis ei qminiciunt omnibus noti , constat omnibus de quidditate subiecti , dc praedicati , verbi gratia , illud communissimum
416쪽
non est 3 esse;& non esse sunt termini noti omnibus , sic dea. iis, quae dicuntur immediate sae-cnndum se, & quoad nos. Altera pro possitio est , qu caret medio , quo probetur praedicatum conuenire subiecto , termini tamen illius , quia sunt particulares , non sunt omnibus noti, nec costa omnibus de quid litate subiecti, praedicati, ideoque ita digent explicatione , quae sit a sapientibiis , qui cognosecunt praedictos terminos , cquid ditatem subiecti , praedicati, idcirco dicitur imme diata secundum se , quia caret medio, non vero quoadnos, quoa terminos ignoramus. Haec est c6munis doctrina Thom istarum, aqua recedere non licet , nec recede muri 8or. ducitendum autem maxime e stritio stermini qui nobis non sunt noti quid ditas illa
subiecti,aut praedicati, quae Omnibus tron est nota, potest dupliciter explicari , seu notificati Prlitro per aliquem discursum qui sit vere demonstratio,in haec debet esse a posteriori, nam nulla quidditas potest a priori demonstrari; 6. sic contingit in hac pro, Politione, Deus est quae non curam me .liata quoad nos, quia quid ditas subiecti mam ieitatur nobis per esse eius. .ccita sequenter per demonstrationem a posteriori. Secundo potest explicari quidditas subiecti, vel praedicati, ex sola terminorum explicatione facta a Doctore vel per alique discursum , ii vere non sit demonstrati , sed tantum maior terminorum explicatio , verbi gratia Haec propolitio homo est animal et tun mediata secundum
se , si autem aliquis ignoret de
quid ditate subiecti, potest talis quidditas a Doctore, vel sapiente explicari absque aliqua vera de monstratione , sed sola explica
tione ipsius termini , vel aliquo discursu talem quid sitate ni TX-plicante. Quapropter Caietanus
lib. I. post.cap. D docet ex imbecilitate nostri intellectus, ut communiter timen itur in hominibus,
oriri quod praedicti termini non
sint noti nobis, ac proinde ignorantia nostra potest illo duplici modo tolli, de quo videaturetio Magister Gonaale r. par t. q. disput. rr. magister I0ann. Sancto Thoma ibidem disp. 3 articul. I. qui optime soluunt rationem aduersariorum negant luhanc distinctionem propolitionis immediatae. Haec autem a nobis
dicta sussiciunt ad nostrum intentu no
tramici secundiim se et indemonstrabilis de suo subiecto immediaisto: Haec conclusio admitti lux communiter a Thomistis. Et est cxprella D. Thomae lib. I. Ost. cap. 36. circa medium ubi sic ait,
Patet ex Praemissis quod sicut sunt quaedam principia inde molam si rabilia assismatiua , in quibus unum de alio praedicatur ignificando quod hoc Isentialiter est illud, cui genus praedicatur μproxima spectrivel hoc sit in illo, sicut cum passio praedicatur φproprio,& immediato subiccto
417쪽
lta etiam sunt principia inde.
monstrabilia in negati uis,&co In quibus ex pretis docet esse princi . pium inclemonstrabile,cum pansio praedicatur de proprio,&om araediato subiecto Quae verba saltim debent intelligi de inde monstrabili secundum se, cita intelliguntur communiter a Thomi. stis . Et in eodem sensu explicat Caietanus verba D. Thom .ex Pusc. 39.de fallacias, quae adducta muta nobis in summulis tract. g. Cons. I. num 1 .in quibus in
Thomas docet committi fallaciam petitionis principi j ruando adprobandum alii uid de subieno assumitur,ut medium, dissi. nitio subiecti, quae assumi debet ad probandum passionem conueis nire subiecto immediato, Explicat Caietanus dicens D. Thoma intelligi de processu secundiu se, tunc enim commilitur petitio principij, non autem de procella quoad nos, ac proinde colligitur ex tali doctrina primam pallionem esse secundum se inde monstrabilem. 8os. Probatur ratione. Nam illa propositio est secundum se demonstrabilis, quae secundu nasse
est inanie stata, seu cares medio
quo pollit a priori probari praedicatum conuenite subiecto,sed talis est propositio in qua prima passio praedicatur de suo subiecto immediato;ergo ista est secudum se in demonstrabilis. Maior est certa. Et Probatur minor. Nainter subiectum immediatum, deprimam passionem nihil mediat, qui penetraret quid litatem subiecti, linealiquo discursu assentiret tali veritati ; ergo secundum se est immediata , seu carens medio . Probatur antecedens. Nam si aliquid mediaret maxime dissinitio subiecti, quae pollataia sumi,ut mediuo et sed dissi niti.
secundum se non mediatased taxistum quoad nos, ut scilicet cognoscamus quid ditatem subiecti, subiectum, sua dissinitio solum distinguuntur penes explicitum .implicitum, clarua ,& Oufusum ergo talis propolitio se- cudum se caret medio, ac proinde est indemonstrabilis secun dum se. 8o6. Secunda conclusio.Prima passio est demonstrabilis de su-hiecio immediato, quoadnos,u6 demonstratione, quae vere,d proprie sit demonstratio , sed solum discursus aliquis magis explicativus eiusdem veritatis. Haec conis clusio, quoad I partem docetur
a Thomistisia relatis . e quoad a.ab ipsis non explicatur. Docent enim primam pallionem essed monstrabilem, quoad nos;non tamen explicant an praefata denio is stratio sit vere,& proprie demonis stratio, an verosiit solum aliquis discursus explicativus eiusdem veritatis. Et hoc ultimum assero in a parte coclutionis. Prima auistem probatur ratione. Nam illa propositio est demonstrabilis quoad nos, quae habet medium quo probetur quoad nos sic est talis propositio. Nam perdiffinitionem subiecti potest probari passio illi conuenire, eo quod dis finitum, dissinitio distinguuntur penes clarum,& confusum,&quod dimnitum dicit confuse,diis ei te lard, wexplicite dissinitio ergo saltim quoad nos potest prima passio demonstrari desubiecto immediato assii mendo pro v a medio
418쪽
8o . Seeunda pars conclusi ni probatur. Nam quando assumitur Simnito ad probandum aliquid de dissinito , tunc talis discursus non vere demonstrat sed tantum est maior explicatio eiusdem veritatisci sic contingit quando demonstratur prima pastio de subiecto immediat ergo talis discursus non est vera demin
ratio. Probatur maior. Nam vera demonstratio est illa, quae uti hur aliqua causa , vr probet conuenientiam prςdicati cum subiecto , cum hac proportione quod demonstratio quae est a patori,&secundum se , afferat causam a priori,& secundum se , illa vero, quae est aposteriori , vel quoad
nos, adducat effectum, qui est causa quantum ad cognitionem Ostram , vel aliam quae quoad nos saltim sit causa sed dimnitio subiecti nullo modo ex dictis est causa,ergo quando assumitur, ut m
Hlum, ad probandum aliquid de subiei, , talis discursus non est
vere demonstratio. Maior est cerinta. Et probatur minor. Nam dita finitio, diffinitum habent eundem conceptum obiectivum . Conceptus formales solum distinis guuntur in eo quod conceptus diffinitionis est clarus, ut fatetur Caietanus ubi supra citatus et sed idem conceptus obiectivus non m test esse causa neque quoadnos,
ut aliquid sibi ipsi conuelaiat;ergo
diffinitio, non potest assum , ut causa, etiam, quoad nos ad pro handum aliquid conuenire subie
tur lioe Naideo propositio, quae secundum se est immediata, LIn2
demonstrabilisci dici potest mediata,&demonstrabilis , quoad nos,quia termini non sunt nobis noti, indigent aliquo discursu, ut cognoscantur, ut docuit Mag. Ioanes a Salio ma in loco allegato sed multoties termini possunt nobis notificari absque vera deis
monstratione, ut paulo antea dicebamus num. III verbi gratia, si subiectu ni non sit nobis notum
potest manifestari per explicationem diffinitionis ipsius , qui ex plicatio non fit per demonura tionem , sed fieri potest a Magistro,vel sapiente proponente, explicant, talem dii finitionem cui statim assentitur lumen natu is rate principiorum: ergo in tali casu,talis propolitio non eiset vere demonstrabilis: Patet consequentia Nam in tantum dicitur demonstrabilis, in quantiit suI ponit aliquem discursum manifestantem terminos , qui nobis erant ignoti, sed huiusmodi discursus non semper est veredem strativus, sed sollina magis explicativus, millius conclusioniassentitur lumen naturale ergo talis propositio vere non est demo strabilis,& licet probetur , hoc tanic fit per maiorem explicationem eiusdem veritatis . Cum
ritur ita contingat in nostro casu, in quo prima passio praedic
tur de subiecto immediato, tunc enim subiectum notificatur nobis per eius diffinitionem , quino ficatio fit absque veraclemo si ratione, sed solo discursu explicante subiectum per suam diffinitionem, qua explicatione politas
statim intellectus solo lumine principio um allantitur propositioni
419쪽
rioni in qua passio praedicatur de
suo subiecto immediato itinc fiequod talis propolitio vere non demonstretur , et lam quoad nos.
My. guitur. I. contra do-IL ctrinam traditam dedistinctione propositionis imm diatae secundum se,4 quoad nos. Nam propositio non inuenitur in rebus; sed in coceptibus repraesentantibus res ipsas,vel in vocibus,sed in his non potest distingui
aliquid notum secundum se , nobis non notum I ergo praedicta distinctio propositionis valde minpropria est. Probatur mi. Nam . l. conccptus illi sunt ignoti, conrita si respectu intellectus, quo formatur,& hoc modo non erit pro-Positio per se nota secundum se, nec nobis , vel tales conceptus sunt nobis noti is clare repraesentantes res, sic iam propositio constans ex illis, erit secunduse,& nobis nota; ergo talis distinis
elio noti secundum se is nobis
non reperitur in conceptibus re praesentantibus res Con firmatur Isocratione, luam ex Aureolo a Dfert Caietanus. Nam Petrus, ver-.bi gratia, formans propositione, uiuam vocat per se notam secun 'dita se tantum, puta, Deus est,aut
fert intuitum suum super illos conceptus , ex quibus per se consurgit notitia illius propositio- Ris,aut super alios; si super illos r
urso illos hsiet , di est sibi per se
nota Si super alios,non fert laatuitum suu lati super illam propositionem, sed super aliam , siquidem ex alietate conceptuum consurgit diuersitas propositionis. 8io. Ad hoc arguineu tum respondeo cum M. Ioa a Saneto Thom iam relat m I. P. q. a.
disp. s. art. I. ad I quod duplex est propolitio, alia formalis, quae sunt ipsi coiiceptus formales, &haec dicitur propositio significa,tiue,in solum inuenitur In coi ceptibus formalibus, seu vocibus significantibus . Alia est propositio obiectiva in est obieci una illud , quod repraesentatur per propositionem existentem in in in tellectu. Quo supposito proposa tio obiectiva dicitur per se nota
secundum se, uerse nota nobis, iuxta diuersum modum, quore praesentatur per conceptus, si enim repr sentatur per conceptus conflasse repraesentantes, dicitur propositio per se nota ex quia sectin diim se nota est , non vero quoad nos , nam conceptus illa non sunt noti nobis, sed confuse representanta Si autem talis propolitio repraesentetur per ocet, tus clare distincte repraesentates , tunc est nota etiam nobis Quapropter, ut ait Caietanus in responsione ad rationem Aure lici conceptus obiecti uales sunt
iidem, .sola est distinctio penes conceptus formales re prs sentantes clare. l .confuse. quae distin
otio non variat propolitionem obiectivam , quae semper cadem est, licet diuersi modere praesta in tetur . Ad confirmationem reo pondeo quod Petrus formans illam propolitionem fert intuitum
suum supercolae coceletus obiecti uos a
420쪽
ctivos, quos habet ipsa propositio secundum se , quia tamen in illos tendit per conceptus formales confuse repraesentantes tales conceptus obiecit uos, dicitur talis propositio non nota nobis; est igitur eadem propolitio obiectiva constans ex eisdem conceptibus, licet conceptus formales diuersificentur. 8ir. Arguitur et contra .eonclusionem Nam diffinitio est vere medium fecitdiim se ad probandum ali luid de diffinito sed prima passio potest demonstraride subiecto per suam diffinitionem z ergo est demonstrabilis se
ma qui opust. 38. sic ait. Est ergo demonstratio potissima, tuan .
do praedicatur passio de subjecto viariter sali per medium quod est dis unitio dicens quid . propter quid. Et explicans quid sit diffinitio dicens quid, ait quod est
dista ratio data per ellantialia, &ei distinitio subiecti item ex piliscat quid sit diffinitio,ppter quid est diffinitio data per causam quae est diffinitio passionis quia dii finitio passionis dicit
causam inli aerentiae pastionis in
subiecto, per quod subiectum pas.sio habet esse. Et concludit quod
medium in potissima demonstra. trione, qua Pr passionem conue. nire subiecto uniuersali, est utraq;
diffinitio quid ,- propter quid, id est, diffinitio diccns quias ditatem subiecti, altera dicens causam inhaeretiae passionis in subiecto. Et quamuis opusculum istud non habeatur pro certoella D. Thom nihilominus doctrinarii. lius sine dubio est D. Tho tradi ista in lib. I. Posteriorum; quam etiam nos supra u. aqq. ex Mag. Soto docuimus dicentes quid ditatem rei , ut explicatam in sua diffinitione esse medium indemonstratione, & ideo in secundo libro posteriorum agitur de diffinitione,inde modo inuestigandi
quid ditatem rei. Tunc sic Sed potissima demonstratio est demostratio secundum in siquidem de-naonstratio secundit se est magis perfecta, quam demonstratio quoadnos tantum; ergo si diffinitio est medium in potissima demonstration ut D. Thom. docet.
est medium ad demonstrandum aliquid secundum se, is non tantiim quoad nos.
SI a. Secundo probatur idem antecedens ratione. Nam diffinitio sub lecti, licet in reno sit medium inter subiectun ,, passionem, quia in re non distinguitura subleito, tamen est medium secundiim rationem , secundum rationem mediat, & distinguitura subiecto sed hoc sufficit,ut siemedium ad demonstrandum aliquid lecundum feci ergo , c. Probatur mi tum in demonstrationibus metaphysicis, in quibus de ente demonstrantur aliquae passiones per demonstrationes secundum se, Miamen onmes passionesentis inter se, Nabente sola ratione distinguuntur penes implieitum,&explicitum . Tum indemonstrationibus Theologicis quibus phara attributa demonstrfitur.& tamen ista inter se ab eisentia distinguuntur sola rati ne, nihilominus demonstratio--nes illae sunt tales secundum se.
Tum etiam, mest ratio a priori. Nani demonstratio est instrumentum rationis, quo ex uno cognoncitur Oste