장음표시 사용
591쪽
rium auctor, generali synodo praesidens consensu 27ν nam synodum per legatos suos in talem synodo pu- Episcoporum, cap. 7, statuit dicens Uι primam sedem, justitiam temperare desiderantem. Neque enim ali Augusto, neque ab omni clem. neque a regibus, neque a populo judex judicabitur. ιItem Symmachus papa omnibus episcopis seribens,
cap. 7, decrevit dicens Aliorum hominum eausas Deus voluit per homines terminare, Sacro vero an ciae sedis Romanae praesulum suo sine quaestione reservavit judicio. Item S. Alexander papa, qui martyrio sua consecravit decreta, cap. 4 is,latur . Non potest, inquit, condemnari humano Iamine quem Deus suo reservavit judicio. Sed tempora prius consumeremus quam exempla, si singula hujusmodi sanetorum Patrum flatu laenu-blicaverant Eude Romani cives, denaeaeelesiae dehonestatione merito ommoti prae indictorum legatos omni puma dignissimos arripi utit. et vel aliquatenus ulcisci volueruiit. Sed Romanus Pontifex. dictis legatis specialiter impeteretur, lamen de manibus Romanorum erudeliter eos assicientium vix demum eripuit, et sedata turba laetoque silentio, pos ad pedes suos sedere secit. Ea quidem ratione ut ipsi audirent quid sancta synodus de hujusmodi seliisnaatica conspiratione in eadem synodo ad injuriam ipsius manifestata decerneret. Decrevit igitur sancta synodus ut osticio et eom. munione privati essent quicunque illam nefariam merare tentaremus duippe praedictus papa Sym v conspirationem et contumacissimam legationem sivinniachus, catholicae sidei propugnator indefessus, plurimis criminibus infamaretur nec ab Ariano rege Theodorico tunc Romanis imperante iam temere proscribitur, sed in synodo Romana, non ab alio nisi ab illa legitime congreganda, discutiendus exspectat Synodus igitur Romae per auctoritateis ipsius congregata nullatenus tamen eum, licet oeyermittentem contra decreta sanctorum Patrum
discutere praesumpsit, sed totam ejus causam divino judicio, ut gesta ejusdem synodi testantur, commisit Nechoe utique dicimus quasi quaelibet nefanda Romano Pontifici impune licere credamus, quasi et ipse sit impetendiis, si in aliqua haeresi fuerit publicaius, sed contra illos agimus qui pro dubiis .consideraverit, in qua, ipse
dio et voluntate constassent. Reliquis autem in nibus ejusdem conspirationis participibus inducias concessit, ut infra testivitatem S. Petri, tune proximam se aut coactos deliquisse missis legatis probarent, aut praediciorum excommunicationi, ut eo dem crimine obligati, subjacerent. Regem vero post multas ad inonitiones resipiscem noletilem, imo hujus schismaticae conspirationis auctorem, regno privatum sub anathematis vinculo domnus apostolicus ligavit, ut eidem etiam ante exeommunicationem promisit. De cujus anathematismi
canonica promulgatione nullum dubitare considimus quicunque illam epistolam domni apostoloci sideliter
rebus apostolicae sedis episcopum temere judieaverunt expellendum.
Ipse quidem noster apostolicus mulloties hoc a suis insidiatoribus expetivit ut Romae vel alibi quo
ipse posset venire in synodo convenirent, et eo hoc libenter concedente, ordinationem ejus sive conve sationem, utcunque vellent, duntaxat canonice diseuterent seque ab apostolica sede absque omni contradictione descensurum promisit, si quid in eo dignum depositione reperirent. Et hoc utique sibi sa-cile redi potuit, qui id culminis captus atque eoactus cum magno eiulatu ascendit cui ne divitias nec honores saeculares in Romano pontificat quaerere opus sui quibus utrisque eum minori sollicitudine et ante pontificatum abundavit. Sed ejus insidiatores hactenus eum praesentialiter
Convenire spreverunt: non tam ut qualibet rationes ab hujusmodi accusatione suspenderent quam ut ipsi debitam sententiam pro suis eriminibus ab illo non exciperent. Nam, ut beatae memoriae Boni- facilis papa testatur epist. 2 Nullus dubitat quod ita judicium nocens subterfugit quemadmodum ut absolvatur qui est innoeens quaerit. 3sl0έ9 Apud ormatiam igitur eonventu laeto, schismaticam eonspirationem adversus Dominum et alvorsus Christum ejus conssaverant, quam ut praedictum est, admonitum, mullo tempore exspectatum et ita demum canonice anathematizatum evidentissime probavit. Quapropter speciali regis causa praetermissa.
quid sancti Patres de hujusmodi conspiratoribus gerineraliter desini verint videamus.
Sanctissi inus papa Fabianus, verilatis miles n. defessus. Omnibus episcopis scribens, decrevit dicens De Si quis eteriem suo episcopo infestus aut insidiator fuerit, eumque criminari tentaverit aut conspirator fuerit, mox ante examinatum judicium submotus a clem, curiae tradatur, cui diebus vitae suae deserariat, et infamis absque ulla spe restituti
Iiem S. Callistus papa, sortissimus veritatis athle. h in Gallicanis episcopis scribens Conspirali num inquit, erimina vestris in audivimus, ei plebes contra episeopos suos conspirare nobis mandalum est. IIujus criminis astutia non solum inter Christianos exsecrabilis est, sed etiam inter ethnicos, et ab exteris lege prohibita. Ei ideirco hujus criminis reos non solum ecis etesiasticae, sed etiam saeculi damnant leges et non solum conspirantes, sed etiam consentientes eis. Antecessores vero nostri, quamplurima turba episcoporum quicunque eorum in sacerdotali ordinebunt constituti, aut existunt elerici, honore quo
utuntur, carere Praeceperunt. Caeteros vero commu-
592쪽
nix Depinari et ab Leciesia extorres fieri jucserunt Amone praeventu in exeomini inliarii, eo quod ille in
Ei iron solum facientes, sed eis consentientes altem sacratissimum Chalcedonense concilium, Evangelio in veneratione comparatulum, cap. 8, irres agabiliter decrevit dicens Si qui clerici, vel monachi repeti suerint con uiantes, aut conspirautes, aut insidias ponentes episcopis, aeti cieri eis, gradupi oprio penitus abjiciantur.
Ergo quos S. Patres, etia in ante examinat: tm judicium degradandos esse vel penitus ab Ecclesia a jiciendos astrietissime judicaverunt, hos Oinnus apostolicus per synogale judicium satis misein orditer usque ad satisfactionem ossicio ei communione privavit quae lanien eis nondum eo erimine expiatis periculosa, imo perniciosa fore, si usurparcntur. non ignora it. Forsitan aliquis eorum dicit: Non pro e inspiratione habendi iiii quo: contra illum laci uin si ritius ie Adrianum Thebanae urtis episcopum deponeropi et sumpserit. Sie uti lii et n. OSter apostolicus episcopos indubitaue contumacia non vocatos excommuiticare potuit qui non unum solummodo episcopum, sed totam Ilomanam synodum deauctorirare tentaverunt. Illud sane exemplum illi nostri conspiratores Secum agere putaveratnt, iuxta cujus edicium se rationabiliter excoluin uniculos esse non dubilabunt, si sacrorum canonum celores potius quam
Frustra quoque proclamant secum agendum sui e eo judicandi ordine, ubi manifestum lacium crimen esse dubitalit r. ain, ut nobis videtur de nullo facio an crimen si est dubitandum, quod tantiis B sauctorum Patrum senientiis gerierat . in pro crimina damnatum manifestatur. Si enim ea quae illi generaliter et synodaliter prohibuere an culpae sint dubi- qtiem pro episcopo habere nolueriini. Sed illo, si averimus, nihilominus de eorum statutis, an iuSta tamen episeopus est, audiat: unquid et se pro si ut dubitare vid0himur. Quod B. Leo papa, Leotii epi ScDPQ habendum non esse decerni si quis ex diis ligusto scribens epist. 8), penitus prohibuit et subditis cum in nulla haeres publieatum, nec pro ε uuae patefacta sunt, inquit, quaerere, quae perseeiduli tu cruit ille damnatum pro episcopo habere eon sunt retractare; irae sunt desinita convellere, qli id ieiupsit Non utique credimus, dum adeo eis sapiat aliud est quam de adeptis gialiam non referre, et ad episeupatus. Ergo non denegent suo pastori quod interdicta arboris cibum in1probos appetitus narrti sit' a subditis suis nollent denegari sed juxta illud serae cupidita iis extendere , idem in sequensibus sanei Le0nis decretum obedientiam, quam a te rebus in iiiit, et apud Nicaeam et apud Chalee si labiis suis exigunt etiam ipsi prassato suo dei a doliam sicut Deo placuit definitis, nullani aude-d xii Quippe et ipsi eum etiam eo tempore, cum mus inire tractatum, tanquam dubia vel insit na Sint. P Π pirarent pro episcopo habendum fuisse modo quae tanta per Spiritum sanctum si xii aucturitas a
demon Strant cui pro eadein conspiratione ad Salis- factionem venire non cessani a Nempe, si nullius eonspirationis reatu obnoxii tenerentur, sine exemplo tamen jure damnaretilii r qui sine exemplo contumaciam si iam in Romana synodo publicare, et insuper eamdem synodum disturbarep sumpserunt. In- eassum se absque synodica vocatione damnatos conquerulillir eum et hoc in provincialibus synodis
pro canonico custodiatur ut cujuslibet eoniumacia in synodo publicata, nullatenus exeat impunita, licet. ad ipsam synodum deauctorizandam ibi perpetrata
Praeterea Romanae sedis episcopiis, juxta privilegiurn suum, ut jam praelibavimus, absquo omni synodo damnare potest, vel reconciliare quoslibet Idem ad Martianum Augustum Si quid um iam
inquit aliter qua in sancti Patres Statuere Pr esumitur, sine cunctatione cassabitur. Ergo illi nostri conspiratores inanifestum lacium suum an crimen esset incassum discuti voliterunt.
quod et ipsi a definitis sanctorum Patrum sentenilii pro crimine damnatum in lubitanter noverunt. Unde non, ut dubiis criininibus obligati, per indutias
erant exspeetandi imo, ut contumaces, et aperti sim canonum contemplores, absque dilatione erant damnandi de quibus divina Scriptura apertis i me sanxit, ut Carthaginense concilium cap. 5 constituit, non est disserenda sententia, Sed potius ex Sequenda. Unde et S. Gregorius Marin lano abbati, etc..
Scribens episι 273, testatur dicens Si ea dodamnandos vel reconciliandos. Sic enim S. Gre 'quibus Deus vehementer Ossenditur insequi vel ul-gorius ad Ianuarium Caralitanum episcopum scribens lib. vis, epist. T), eonsiliarios ejusdem
episcopi nulla synodica vocatione praeventos, usque ad satisfactionem a comin unione privavit per u rum consilium idem episcopus Domini corii in die messem quorumdam uriosa mente exaravit. Nihil minus et nosti temporis Gregorius ad nullam syn dum vocatos, attamen praesentario crimino obligatos damnare potuit. Per quorum consilium, Henricus rex messem ncn terrenam, sed ecclesiasileain nova praesumptione penitus devastare tentavit.
lieni S. Gregorius lib. , epist. 6, 73. Joannem priuiae rusti ilia ive opi Scopum nulla Inodica vocacisci disserimus, ad irascendum utique Divinitatis
patientiam provocamus. ν lii 'iniicie memoriae Damasus papa scriliens ad Si phanum archiepiscopuli Mauritaniae, et reliquos episcopos Asricaeci a Qui Potest, inquit, obviare, et Perturbare perversos, et non facit nihil aliud est quam eorum lavere impietati. 1 Tres in os anathematismi, quos Triburiense concilium nobis prinscribit, non tam generales assirmare praesumimus ut nullum absque synodica vocalione damnandum fore contra sedis apostoli e privilegium asseramus satiusque uobis A et , ubi, ita videtur ut idem concilium potius aliqueu tu uui
593쪽
anathematis dicatur praetermisisse quam apostolicaessilia privilegio praejudieaSSe. Singulis aut 3m objectionibus, sive, ut verius di-
eam reprehensionibus conspiratorum respondere non necessarium aestimamus, quibus culpam sua in nullatenus expurgaverant, sed perversa interpretatione Scripturarum, Romano pontifici derogando, crimen suum duplicaverant. Nam periurium quod cum secisse confingunt, etiamsi eorum subditus
esset, oportuisset tamen ut eum non conla,Sum,
prius secisse convincerent quam illud in eo tam lyrannie vindicassent. Quod si, ut tingunt jurasset ut per consensum eurici regis Itonianus pontifex eligendus osset, nunquam tamen, quod et vos caute praevidistis, obviando Romana clectionis privilegio, se anathematiEare deberet, Praecipue, cum canones dicaui iesin lito incauta Iaudabiliter est solvenda. Nec primaricatio est, sed temeritatis emendatio. Amplius: Si quis anachoreia vel inclusus, qui solitariam vitam Deo firmissime promiserat, ad episcopalem gradum expetuntur, nunquid priuilissio item suam, licet cautissime faciam magis quam E elesiae causam attendere debebunt Non plane. Quod et postri conspiratores non inviti concedunt quo rum quidam ad episcopatum etiam monachali habitu penitus abiecto convolarunt. Ergo si et caulissima promissio pro causa Ecclesia laudabiliter solvitur quanto magis in causa quae eliam sub analhemate impleri prohibetur. Nec hoc utique dicimus, quasi domnum apostolicum ita unquam jurasse credamus se ideo maxillae ut etiamsi fecisset quod non fecit non oba tamen ita proscribetidum esse
Sententiae autem S. Patrum, quas enumerant de compescenda praelatorum Stipeibia, sive de darianatione temeraria, se ipsos maxime percellunt qui non minio in subditos, set in ipsum P a lalii in suum nova presumptione superbietant que in ab apostolica inde ut servum suum, descendere uigulari contumacia preceperant. Sed haec hactenus. Omnipotenti Deo condignas grates compensare nequimus, cujus gratia nobis conii essit ut in hoc y riculoso tempore in quo omnes quae sua Sunt qu2
runt Philip xvi, non quae desu Christi, adullerantes
verbum Domini II cor H , vos saltem habeamus, eui verilas audita nares non contrahat imo cui praeconium veritatis itant liberius tanto dulcius sapiat. Non enim alii iam liberaliter, tam insucatiloqui praesumeremus quem non tam veritatem rerum quam aliquod privatum studium per singula interpretaturum uiaremus. Oe, inquam, nefas esse de vobis vel suspicari qui ipsum praeconem veritatis pro sacrario Spiriliis sancti veneranduiti soro iudieasiis. Experti igitur vestri prudentiae ardorem ad indagatulam Sive denuntianda in reruin veritalem, potissimum vestrum exspectamus j iidi il050 Hoc est non per Meuniam mane enim v tabant munus a manu ut patet ex lib. I S. Anselmi cuinua Guiberium, qui recenset tria genera mundi
eium de his rebus de quibus adhuc dubitamus. De Simoniacis igitur precamur, ut prudentia vestra nobis apertius edisserat, si et illi pro haereticis putentur, qui propter sacros ordines aliqua eeclesiastica ossicia, ut decantain, praeposituran emunt vel vendunt. Non negamus quidem et eos probabiliter posse vocari Simoniacos, utpote de spiritali ossicio saeculare lucrum quaerentes quos et ah eis dem ossiciis juxta canones pellendos esse censemus; sed cur pro haereticis sint deputandi, ex testimoniisSS. Patrum evidentius doceri vellemus. Sanctus videlicet Gregorius in decretis suis epist. 5b illud specialiter Simoniacam haeresino ea re videtur, eum manus impositio pro peeunia einitii vel eliditur. Illud etiam nobis scribere dignemini, si et illi pro haemeticis halteritur, qui l050
per aliud in unus nisi a manu saera ossicia emerunt, vel venui demini. Nam illos magis ambitiosos censeri vellemus quain Simoniae: haeresis obnoxios, ne P nitus ecclesiastica sacramenta proscriberentur quae Penei misi noli a tenus a solis hujusmodi ambitiosis usurpora non ignoraulus.
De eo autem quod selibilis sacramenta a Sim niaco notulum publi is usurpata, scienti quidem
non esse Sacramenta, sed nescienti necduni si teli terilitelligere poluimus. Nam essentiam rerum nons ibi in contrarium ducere contrarietas opinantium. Ergo si sacramenta quoquo modo veracile ab aliquo Simoniaco confictiliatur quomodo alicui ejus haeresim scienti inconsecta veraciter probabuntur Credibile quidem videtur orporales res in altari
positas per sacerdotalem benedictionem ex consensu Ecclesiae in divina posse converti sacramenta Pliam inter manus haereticorum, nondum lamen in Eccli sta Publicatorum. ute, inquam, a latuel: ta proscribere timemus; vel apiu illi iis scientiam, qui solus.
vel alter sacrifieantis haeretici cognovelit dementiam, satius nobis videretur ut eadem ei ipsi haeretico conlicienti, et alii ejus iaeresim scienti sacra- monta esse crederetur, quam eadem esse et non esso statuerimus, videlicet ut allem oblatio et osse renii haeretino sive ejus socio ad da innationem, ign. oranti autem catholico ad salutem provenirent. Nam S. Augustinus, ubi neophytos, lice ante Oinmunionem morte praeventos, non tamen eos Sacramento privari testatur, non de re, sed de virtute sacramenti dixisse videtur ut ille saeramenti virtute non careat, que in extrema necesSitas a reali communione suspendit. Et nos utique omnes, si catholicae sidei non cessamus cooperari nunquam ejus sacrainenti virtutis privamur, licet ipsam rem saeramenti rarius sumero soleamus, sic utique satilius vos intelligere possemus, si diceretis quemlibet Catholicorum ab eo quem nescit haereticum non rem aeria menti Percipere, quam nec Heli usui oles conlicere, sed virtutem sacramenti, non ex illa perceptione, sed ex propriarum, quibus ecclesiastica beneficia emebantur:
munu a manu, munus a tingua, una ab obsequio.
594쪽
fide. inquam, intelligibilius nobis videretur, A sanctificationis, quae utique oma, Sive accepta vir- quan idem panis in divina saeramenta consectus, et non consectus diceretur. Aperitus igitur nobis inii- male quid de hujusmodi sacramentis debeamus judicare.
Sententiae autem vestrae de ordinatis ab haeretico,ilei uni ordinandis a Catholico, illud repugnare vidωtur quod quamplures haereticorum clericos ad catholicam sidem conversos iu ordinibus suis legimus acceptos non utique reconSecratos, videlicet ut Nicaenum concilium, capitulo MNovatianos, et Asriea. num, cap. 55, Donatisias recipiendos esse in suis ordinibus, non reconSecrandos, decrevit. Nempe Nicaenum concilium solummodo elericos Pauli anistarum a Catholicis reordinandos constituit, quorum etiam apti Eatos a crevit. Haec enim haeresis non aciebat invocativitem S. Trinitatis. Damasus autem papa epist. 5ὶ scribens ad Pr sperum primae sedis Numidiae episeopum et reliquos episcopos, vestrae sententiae do reordinationi lius astipulari videtur, si tamen in exemplari non allimur Per illam illicitam manus impositionem, inquit, ut paulo superius praelibavimus, vulneratum caput illi qui videbantur aliquid accepisse halbebant. l. ubi vulnus infixum est necesse est medicinam ad i. ibere qua infixa sanetur macula, id est reii rari necesse est quod legitime ae liun aut collatum probatur si persectum esse debebit. Nam
baptitandos esse de B inopoli suissemus
tute sanctificationis, ex consensu sanctae Ecclesiae a conversis retineatur, sive per iterationem penitus proscribatur ad praesens non Occurii quod alio
nabiliter objici possit l0523. Nam illa objectio, quae
diei invocationem sanctae Trinitalis licet ab haeretico lactam non esse annulla uitam, facile refellitur, cum ecclesias item ab haereticis per invocati nem . Trinitatis consecratas reconsecrare jubeamur, ut S. Joannes praesul apostolicus, illius nominis'primus diversis episcopis scribens, decrevisse legitur ep. 23 taeelesias, inquit, Arianorum ubicunque inveneritis, catholicas eas divinis preeilus et operibus absque ulla mora consecrate, quia et nos seeimus, cum pro causa Theodorici regis Constan-Nempe sacri baptismatis formam in nomine S. Trinitatis, licet ab haeretico susceptam, non iteramus, ne praeceptum ab Apostolo unum aptisma praeeipientis praevaricari videamur. Praeterea, uti.
Felix papa generali synodo praesidens verissime pronuntiavit l055 Nullus ad secundam tituti
nem ventre poterit, nisi primitus professo paganismo se Christianum denegaverit 3 Quae denogatio per iterationem baptismi jure videatur ne juxta Nicaenum concilium gravissime liniatur lio lamen indubitanter scimus, iuxta apostolicas sanctiones, nullum ab haeretico ordinatum a catholicis, e. In ordine suo recipiendum, o reordinandum, nisi
quomodo honorem possit retinere qui ab illo accepi criniue alicui temporis necessitati consulatur. Nani, qui potestatem dare legitime non habuit iuveni rouo possum l05lὶ ,
Harum igitur sententiarum repugnantiam concordare nescimus, nisi hoc auctoritati sedis apostolicae, ii in Onsensu sanctae matris Ecclesia licitum sorte dicamus, ut pro aliqua temporis necessitate ordina-ιns ab haereticis, per invocationem . Trinitatis inordine suo non reconsecrandos suscipiat, quos tamen aliquando ad evidentiorem haereticae ordina sonis proscripilonem reconsecrari praecipiat. Nullam enim consecrationem ridentur aliquibus accepisse
ab haereticis quippe jam dudum omni spiritali gratia
privatis, ut B. Judas apostolus de eisdem testatur : ui sunt, inquit, qui segregant se ipsos, animales, spiritum non halaentps , inde B. Innocentius 24 Dq. l. c. 50 aereilei inquit eum a lide catholica desisterent persectionem spiritus, quam arcae perant amiserunt , uine igitur conjicitur ordinatos ab haeretico non consecrationem ali tuam aecepisse. sed solam formam consecrationis absque virtutes l05l Ilo Damasi letum et similia intelligi
debent vo de orilitia lori in cum Ecclesia conciliatione vel reordinatione vera si quis valido abi: retico vel schis ni alico non fuerit ordinatus, rumsellico ordinatos ordinandi ue jus neu putestalem habuit.
l052 mare di putantur ab Adalberto et Bernaldo
non per assertionem, sed inquisitionis graιia.
st 055 Non ruit Felix III epist. T. ad unirersos episcopoclum II, Concis notae edit eos cui Chri-
ut praedictus papa lii nocentius asserit aereticus per pravam inanus impositionem ordinato damnationem irrogavit cui, quia remedium poenitentRae necessarium est, legitimae ordinationis honorem l abere non potest. Item Africanum concilium, cap. 55 decrevit, ut ordinati in parte Donati, si ad catholicam corro et transire voluerint, non suscipiantur in honoribus suis secundum Transmarinuinconcilium exceptis his, per quorum susceptionem eatholicae unitali consulitur. Notandunt quo iii illiod in Africano concilio. cap. 5. decernitur ut non liceat fieri rei aptizationes , reordinationes, vel translationes epise
Item sanctissimus paM Gregorius seribens Joanni episcopo Ravennati lib. u epist. 52ὶ a Sicut inquit, aptiEatus semel iterum api zari non
debet, ita qui consecratus est semel in eodem tu rum ordine non debel eonsecrari sed si quis orsi lati cum levi culpa ad sacerdotium venit, pro curpalatum abnegarunt denuo esse baptizandos, seu ad se eundam tinctioium admittendos esse ut v cIor huj epistola intellerisse ridetur sed ertist gerans scelus episcoporum, presbyterorum et diaconorum, cui sarebapti rari permiserant, at eos ad seeundam inctio nem hoc est ad iteratum baptismum perrenire non posuisse nisi Christum penitus negarent, e se passanos esse profiterentur propterea perpetuae poenitentioreus subjicit.
595쪽
poenitentia indici debet et tamen ordo servari , Sed in his senten.tiis, ut nobis videtur, non lam haereticorum usurpationes quam Catholicorum ordinationes iterari prohibentur. Nam consecratio, quae nulli ab haeretico dari potest, ut probatum est, si a Cratiotico conversis impenditur, non iterata, sed priuiitus impensa magis proprie dicitur. Si consecrationes excommunica:orum ut haereticorum nihili pendimus B Anastasii papae sententiis ad Anasta, iii in Augustum directis contraire timemus, qui sacramenta non irrita fore contendit quae Acacius patriarcha Constantinopolitanus, licet a Felice papala in dudum anathematizatus, usurpavit. Sic enim praedictus Ana tasius papa Augusto scribit, cap. 8 4 Ideo Aeacius , cujus nomen dicimus esse reticendum, male bona ui inistrando sibi tantum nocuit; nam inviolabile sacramentum quod per illuin datum est, aliis persectionem suae virtutis obtinuit, ei autem obsuit. Quod si est altituorum in tantum se extendens curiosa suspicio ut imaginetur prolato a papa Felice iudicio, inemaciter postea in sacramentis, quae Acacius usurpavit, egisse a perinde eos metuere qui vel in consecrationibus, vel in haptismate my- Steria tradita susceperunt, ne irrita divina beneficia videantur meminerit in hanc quoque partem si si lile tractatum praevalere superiorem, quia non sine usurpatione sacerdotii adjudicatus hoc egit. In quo virtutem suam obtinentibus mysteriis, in hoc quoque aliis ea sibi persona non nocuit. Nam ad illum pertinuit quod tuba David ira eanitur : Verumtamen Deus consi inget apita iiiiiiiicorum suorum verticem capilli perambulantium in delictis suis Paul. xvii Nam superbia emper sibi, non aliis facit ruina in quod universa coelestium Scripturarum i Statur auctoritas, sicut etiam per Spiritum sancium dicitur in Prophetari e Non habia tabit in medio domus meae qui facit superbiain 1 suι c Unde cum sibi sacerdotis nomen vendicaverit, condemnatus in ipsius verticem superbiae tumor inflictus est; non populus qui in mysteriis donum ipsius sitiebat, exclusus eSt.
Hujus igitur apostolici Anastastis sententia Ve-tare videtur ne vel excoluntunicali saeramenta irrita fore censeantur quod vestri assertioni de hujusmodi sacramentorum annullatione non dubitatur repugnare nisi sorte dieamus beatum na-
tua si ui papam non hoc dixisse de publicaiis in
anathemale, sed specialiter de ficacio, cuius damna. tio nondum eo vivente publicata reditur. Nam ille excoinmuni atoriam Felicis papae epistolam n luit recipere, ut taberatus in libro suo testatur laqua epistola mandatum est Acacio ut se excommunicatum fore non dubitaret, postquam eamdeni epistolam per Tolera lum diaconum suscepisset Scillega ius apostolicae sedis illam dare Aeaeio vel publicare non praesumpsit, eo quod imperator ejus errori patrocinaretur. Si enim ejus damnatio sit, ditis suis publicata esset, juxta beati innocentii papae assertionem, ordinandis potius damnationein quam consecrationem irrogaret. Quod aut in eamnatio ejus ita occultaretur, inde salis imitari vide. tur, quia Euphemius episcopus successor Aeacii
qui erit a beato Gelasio papae quando eaeius damnaretur B. Gei uisi I, epist. 93, ut in epis: via
ejusdem papae ad eumdem Euphentium tontinetur. Ε nos quoque dati natos, quorum damnationera adhue ignoramus, dilina saerametita contieere lamen consectionem publice damnatis aseruiere non
Quid autem vobis de his omnibus videatur, haritas vestra nobis rescribere non gravetur item, si conseWrationes eorum, qui quondam atholi eordinati nunc autem pro aliqua culpa sunt remoti, ut haereticorum pro nihilo duci inus, sententiis S, Augustini contradicere videmur qui et in damna tis sacramentii in ordinationis permanere in libro
De hono conitigali testatur cap. 24 : Si inquit,sia ordinatio cleri ad plebem congregandam, etiamsi
ybi is congregatio non subsequatur, manet tame in ordinatis sacramentum ordinationis. Et si aliquaeulpa quisquam ab Ossicio removeatur, sacramento Domitii semel imposito, non carebit, uamvis ad judicium perina nente. ν duxi hujus viri senten liam, remoti etiam ab ossicio, eum sacramentum ordinationis retineant, divina sacramenta, licet ad damnationem suam celebrare possunt; si lamea
vobis non aliter videtur intelligendum. Vestrae igitur deliberationis sententiam exspecu'mus de his milibus, sive quae nos ipsi, utcunque pro captu nostrae intelligentiae solvimus, sive quae nos noridum solvere, seu intelligere potuin ubi Deus autem pacis sanctificet vos-per omnia vi integer spiritus vester, et anima, et corpus Sisequerela in adventu Domini nostri Iesu Cliristi se vetur Iahess. ) a
596쪽
Nune primum eae tenebris in lucem vindieatus.
Quis fuerit, et quae scripserit Bernaldus Constantiensis presbyter, docuit Gretserus in Apologia pro Gregorio Vll. Cui etia in varia Bernatili opuscula pro Gregorio eodem pontifice contra schismaticos, an lena liquam visa, inseruit. Interea iiiiiiiiii laetae alnic ex tenebris emersit o iste qui nunc publicatur tractatulus quein, ut vindicet Gregoriani Oininis et honoris, cum orthodoxo lectore eommunicare nou distuli ilius. Gel hardus quem brevi praeloquio alloquitur, forsitan ille erit de quo Bernaldus in suo Chronteo. uio 098. Gebhardva sic enim legendum lion ut Urstisiana editio, Cerhardus renerabiIis abbas Schas husensis pro humilitat locum suum, arinuente domino papa, dimisit, e ab ipso eoneessionem, ut alius eidem Ioco abbas praeficereiur, impetrarit. ιein anno l00 Gebehardus enerabilia abbas, qui pridem Sehail hv- sensem abbatiam pro Deo dimisit, e hoe euin auctoritate domini Urbani papae Hierosolymam eum eae reisu Christianorum pestit, qui pos multos labores eiritatem obtinuerunt, et praediet abbati sepulcrum Domini
Porro quidquid in hoc opusculo Berna litus disputat, id eo tendi ut ostendat Gregorii VII et alioruia receRLioruin mitificum decretis non minorem reverentiam, Observatiliam et obedientiam deberi aes alutis veterum politisicum et conciliorum ac propterea excommuilicatos lune a sede apostolica incrito vitari reversos lamen, vel ad meliorem mentein reverti cupientes, jure recipi et venia donari erant en v ii se lapsis in schisma regi diores quam oportebat praeberent Domino ac venerabili GEBEuando evangelicae persectiouis vir BERIALnus solo nomine presbyter, non moribus, post transitoriam hujus vive peregrinationem, coelestis patriae aeternam posses
De perieulosa excommunicalorum communione vitanda, in quantum potitimus, vestri petitioni scribendo satisfacere studuimus. Sed et alia adjicere non piguit quae non minus vobis placitura putavimus videlicet quid sit ilitelligendum de rigore eationum super damnatione sive depositione lapsorum. Item de reconciliatiotio eorum sive haereti- eorum. De quibus omnibus non nostras, sed sauciorum Patrum sententias fideliter collegimus. uarum enim rerum consideralio, nostro temporiniaxime necessaria, in quo sancta Ecclesia inter excommunicatos et damnatos supra modum laborat. ut vel eorum aliquem in sinum suum recipiat, vel se saltem ab eorum contagio immunem custodiat. Omnipotentis Dei misericordia vos seri per inc iuuiem nostrique memorem protegat, domne frater
Quantum ex apostolicorum virorum sententiis colligere potuimus, tres sunt personae qua saneti Patres nostri sub excommunicatione multari notaverunt. Principaliter quidem ipso exeomni unicatus, qui specialiter ab ecclesiastica communione judicario ordine separatus est. Deinde fautor ejus, qui ei inliis et exterius assentiendo et cooperando lavere non veretur item, et communicator ipsius, qui etsi ejus errori se assentire non di, tegat, ab ejus tamen se communione non separat. Sed ei hi omnes audiant quid beatus Gelasius papa seri usorientalibus episcopis dicat: a omnes, inquit eomplices, Sectatores communicatores damnatae semel piavitatis pari sorte censeritur. 3 Et post pauca
597쪽
a caelus, inquii, qui P tro communicavit, ut Munitate sunt, bonos, nisi consentrant sua criminis particeps, ita saelus est poenae. Item, omitibus episcopis Dardaim Patres, inquit, nostri, auctore cujuslibet insaniae a pariter errore damnato, sufficere judicaverunt, ut quisquis edit. nom. Decretat quisque aliquando hujus erroris communicator existeret, principali jus sententia damnatus esset edit. Rom. principali sententia damnationis ejus esse obstrictust quoniam manifesto quilibet vel possessione sua, vel communione possit agnosci x Et post pauca Forma fidei commu-itionisque catholicae, Nicaeno prolato concilio Arianos omnes, vel quisquis in hanc pestem sive
consensu, sive coinmunione deciderit, sine retractatione excludi fedii Rom. 'onclusit l. 3 idem innione non maculant, sicut B. Ai: g. contra Donalisias requentissime et imis, agabiliter probat.
Postquam vero ab Ecclesia separantur, non janu sola consensione, vi etiam exteriori communione communicatores suos machilare non dubi
Unde idem B. Aug. in i Carthaginensi concilio
a ccxvii episcopis habito, sententiam excomm ini-eationis sua subscriptione coni irinavit Super eum, quicunque deinceps excommunicato vel in oratione communicaverit. Qua sententia et ipsi apostoli hujusmodi communicatorem damnavere, juxta attes aiionem Callisti papae. Hucusque de lege excom in unicationis vestrae sequentibus Idem ipse e ror, qui semel est cum v petitioni uici inque salisserimus. Sin quia non sine suo auctore damnatus, in participe quolibet pravae cornui unionis tacto, et exsecratiotiem gestat et
Qualiter autem excommunicatos vitare debeamus apertissime nobis prescriptum est a S. Patrihus,
inter quos Callistus Psl054 , papa et martyr quatuor
res enumerat, in quihus excommunicaltim vitare
debeamus, videlicet in salutatione, in seu lo in oratione, in mensa. 4 am quicuri lite inquit, in his vel in aliis prohibitis scienter excommunicati Scommunicaverit, juxta apostolorum institiitionem, et ipse simili excommunicationi subjaceat.
Fautores quo iii eoru tu et communicatores nihiloiuinus vitare debemus juxta attestationem B. G
Clasti papae, qui Orientalibus episcopis de cacio
comiti unicatore excommunicatorum scribens, ita
testatur e Nihil nobis commilite cum hominibus communionis externae. Idem in se litentibus a vii id iuvat, si quis alicui evidentiori haeretico non communicet, et his lainen communione jungatur qui ab illius commilitione non sunt divisi ude et ni ulti religiosi ex Romanis Se a coinmunione Λnastasii papa subtraxerunt, eo quod ipse cuidam diacono Thessalonicensi communicaverit qui jam Acacio communicavit. Sic enim Romanus ouli-
Ideo autem SS. Patres communieatores excommunicatorum aeque ut exeo inna micatos vitari voluerunt, quia eosdem quasi qui se ipsos damnave nrint, habuerunt. Hinc B. Gelasius papa ad pri ictos scribens de eodem caeloci a Quid, inquit, queruntur Acacium a nobis suisse damnatum, cum recepi a communione Petri se doceatur ipso damnasse , Nam, cum omnis excommunicatus extra Ecclesia in sit, nullusque simul intra et ex ira esse pos ii ille indu hilanter a catholita unitate se separat, quicunque Se ab excoli municatorum commu-itione non sequestrat dure ergo a Catholicis devitantur, ut excommunicati, qui ab excommunicatorum eommunione non Sunt SequeStrali.
Sciendum autem quia, quandiu mali in atholica il0IIJ siaut hae epist. om. I Concit notar
nore tam charissilii fratri et domino debitui persolvere debemus, et alia non ininus placitura vobis supererogare volumus, videlicet quid sit intelligendum de rigore canonum super damnatione, vel depositione lapsorum, nec non ei reconciliatione eorum. Nam in hiijusmodi causis magna discretione indigemus ne vel limium rigidi cum Novatianis desperare videamur de salii te lapsorum, vel ninitum remissi, Euliani Dei non habere judicemur. Et primum qiiiilem de rigore canonum. Locus poenitentiae semel lanium antiquitus in Eeclesia legitur concessus, nec alicui post pomi tentiam iterum lapso concedendus. Sic enim beatus
Siri eius papa in decretis suis de hi j iis modi lapsis
asthmat quia amicentiendi suffugium non habealil: sed non ita intelligere debemus quasi sancti Patres dolinjusmodi lapsorum salute desperarent, etsi eos inter poetiitentes recipiendos denegareni. Non enim liaee ideo instituisse credendi sunt ut homines a poemitentia, sed a peccato deterrerent nec, ut minus. sed humilius post lapstim poeniterent, qui se et insis 'utilentibus inferiores reputari viderent. Et, hoc in aliis eriminaliter lapsis quasi pro lege observatur ut ab ordine dejiciantur quem ante lapsum habuisse et in quo peccasse deleg utitur. Si nimirum et in ordine puelli lentitim constituti , si dentio labuntur, pristino ordini non immerito iudicantur
Non tamen hare sancti Patres desperatione veniae an aeriter decrevisse creduntur, pri ipue cum
Dominus omnes homines velit salvari, qui dicii: Nolo mortein peccatoris impii J Erech. xxxiii .
Ei In quacunque die porcali, ingemuerit, salvus iii Ibid. x Non, inquam, desperatione v niae, sed pro cautela disciplinae haec instituta erodia musa quod etiam ex verbis B. Augustini ad uae donium presbyterum approbare possumus epiεt. 543 in tantum inquit hominum aliquamio iniquitas progredi lii ut etiam post actam con, letaliam post aliari reconciliationem, vel similiavi giaviora committant. Et lamen Deus saetis l055 Vide uastarium lineo .carium i: I i. irrontis. in Anastasio II.
598쪽
etiam super tales oriri solem suum, nee inlis D iiilli lamen eorum ille numerus annorum pra, tribuit quam antea tribuebat largissima munera citae et salutis. Et quamvis eis in Ecclesia locus ille poenitentiae non concedatur Dral clamon super illos alientiae suae non obliviscitur , Ei post pauca: 4 Quamvis ergo caute salubriterque pro- vi Stim sit ut locus illius humillimae poenitentiae Remel concedatur, ne medicina vilis minus utilis esset aegrotis , quae aut mas is salubris ostq:iant nilnus e intemptibilis si ierit, quis letinen audeat dicere Deo : Quare liui hoinini qui posip inmm paenitentiam rurstim se laqueis iniquitalis obstringit adhuc iterum parcis duis audeat dicere erga istos non agi quod Apostolus ait:
Ignoras, ilia patientia benignitas Imi a pu
nitpntiam te adducit inom. H. Aut istis exceptis osse distini tum quod seriptum est Beati omnes dui confidunt in eum Psal. D , , ac si diceret: Quis vel hujusmodi lapsis divinam misericordiaminia rcludere valeat, iii et ipsi sint beati, si in Domino confidant , Apud nio seruiri tamen locus paenitentiae illis nonn 'gatur, ilia usque adeo humana p. avitas invaluit, ei j iigiun antiquae disciplinae histri ut sanet. Ecclesia jam muli uni gauderet, si vel ita mi .lo resipiscere vellent. Novit enim Dei misericordiam ad indulgendum promptissimam, ne inullii in distare apud Deum, qua severitate, vel lenitale ilix in diversitatem temporum peceat puniantur, si tantam peccator ex toto corde converiatiir.
Sed et ne nonnullos movet quod . Innocenti iis papa scribens Victricio nothomagensi epi copo, . . t mn virginem Deo sacratam ad agenda in piratilentia in non esse admittendam, si nupserit eo vivente qui corrupit a Ita enim inquit, o in conjugiis observatur, ut semina vivente viro alii nil pta, ad agendam paenitentiam non admittatur , itan
diu adulter vixerit , Et hoc uti lite iugore potius diseiplinae quam desperatione veniae institutum debemus intelligere, videlicet ut homines vel a tali
premio cessarent quod et locum poenitentiae sibi ia-tereludere non ignorarent. Salis autem congrue
hujusmodi seminae ad agendam paenitetiliant quasilindignae reputantur, eo missimum tempore cum Heludit quin ei ante expletionem eorum Deus eis indulgor valeat et soleat, si digne poenituerint juxta illud B. Leonis papae uitia, inquit, misericordiae
Dei nee mensuras possumus ponere, ne tempura
disti uire, apud quem nullas moras patitur venies conversio. inde et sancti Patres hunc numerum annorum, si tamen ecclesiasticae disciplinae non obsuer t. iii ut ille anticipandum in reconci liaiinne censuerunt in his duntaxat qui digne poenituerunt. Narn uti Augustinus in suo Eucti ridio tostati it in actione hujusmodi pumitentiae, non tam mensura temporis quam doloris attendenda est. Item i. Innocentius papa a De pondere, inquit. ystccai rum ae limando, Racerdotis est judicare, ut attonda ad consessionem pu nitentis, et admeius et ad lacrymas corrigeniis ac lum iubere dimitti euna viderit congruam salissaelion m. Hine et Nicaenum concilium lapsos, quos triennio inter ea tecti umenos, et postea decennio inter paeni-ientes affigi constituit, ab episcopis humanius tra- clari concessit, si eum metu et lacryinis non imulate, sed veraciter mi illi et inl, lopidos autem ei negliget. lius paenitentes disti litum templis omnibus modis implere constituit cui sententiae n. llieronynius evidentissime astipulatur. 4 Apud Deum, inquil, non lam mensura valet temporis quam doloris, nec abstinentia lanium ciborum quam mortificatio
Viliorum propter quam tempora poenitentis fide et
monuersatione paenitentium abbrevianda canon. PSPraecipiunt, et negligentia proicianda. Sed et ratio temporum nonnunquam rigorem ca- Ronum retulit cogit: sicut B. Innocenti iis papa in quibus iam faciendum screvi sex an ad ruperium Tolosanum episcopum . qui hac vita involiaptalibus i. ansacta, demum in sine plenitentiain simul et reconciliationem expriunt e De his, inquit Oh-sΡrvatio prior durior posterior, intervenicii te misericordia inclinatior est a Nam consuetudo prior tenuit u concederetur poenitentia, sed communio negareuir. 4 Nam cum his temporibus crebrae persecuti nites essent ne cominianis concessa facultas homines de reconcilia zione Securos non revoraret a
adhuc vivunt, eum quibus preeavere quia et iiiii D lapsu, merito negata est eum munio concessa parati- de eis sancta eclesia se andalizari solet, eum pectatum earum non solum per ipsas, sed per praesentiam so nicatorum quotidie publicatur. Non soluin autem in praedictis, sed et in aliis canonum judiciis prosectus ecclesiasticae disciplinae potissimum altenditur, ut et qui precaverunt corrigantur et alii nepectent deterreantur. Ilinc est quod quidam nunc heptem nunc decem annis, aliquando etiam usque ad finem vitae pro suis chiminibus ab ecclesiasticatommunione separantur; qui et libenter sub hac districtione debent laborare, non solum ut peceata sua diluant, sed etiam ut sanctae Dei celesiae satisfaciant, eamque sibi reconellient poenitendo quam seandali 1averunt delinquendo. . . tentia, ne totum penitus negaretur, ei duriorem remissionem fecit emporis ratio. Sed postquam Dominus noster pacem Ecclesiis suis reddidit, jam depulSo terrore, communionem dari obeuntihus placuit, et propter Domini misericordiam quasi viati- cuni pr. i secturis, ne Novaliani haeretici negantis v nia in asperitatem ei duritiam subsequi videamur. Tribuitur tribuetur ergo eum poeni lentia extrema communio, ut homines hujusmodi vel in supremis suis, Salvatore nostro permittentis, a Prpetuo exitio vinii centur. ν Ecce in quantum vir iste apostolicus antiquo rigori remittendum existimavit qui communionem quibusdam nec in finem redhibendam concessit, ibique subsequenter et antiqui ria
599쪽
eis et modernae remissionis rationabiles causas an A post lapsum non posse restitui, si condignam et,
Aliquando etiam et ipsa multitudo delinquentium rigorem disciplinae non admittit ut quod a multis
precatur eanonice vindicari possit. In qua ausa, juxta attestationem eiusdem apostolici, priora Dei judicio committenda sunt, et de reliquo maxima sollicitudine praecavendum ipsa quoque conside ratio fragilitatis humanae nonnunquam rigorem canonum cogit emollire. Unde B Nicolaus papa primum parricidis et fratricidis communionem altaris post biennium reddendam ne desperarent decrevit: quam tamen Ancyranum concilium, nec homicidis, nisi in sine vitae redhibendam statuit J. Eodem modo e spontanea consessio canonicam rint poenitentiam. Iten beatus Gregorius papa, scribens ad Secundinum servum Dei inclusum, lapsos in ordinem restitui posse asseruit quos tamen alibi in Regesto suo juxta canonicii in rigor in ne restituorei itur prohibuit. In epist enim ad Constantium Mediolanensem episeopum i Si lapsis, inquit, ad si: uni ordinem revertendi licentia conceditur, rigor procul dubio canonicae frangitur disci plinae , Et post pauca Illud igitur prae omnibus studele ut lapsos in sacrum ordinem nullius vobis supplicatio aliquo modo revocare persuadeat a Videsne igitur singularem sanctorum Patrii indiligentiam qui et restitutionem lapsorum ecclesiasticae potestati adjacere dixerunt et lamen lapsis
severitatem, juxta Chalcedonense concilium iii 'eam eoneedere nolueriint, sellicet ut rigor disciplinae gare consuevit, quod utique monachis et virgilii hiis sacris a proposito lapsis, sed consessis misericordiain importiri decrevit. Nequaqtiam uilismodi re. missiones inter authenticas sanctiones admitterentur si non alii, nisi qui juxta canonicum rigorem poenitentiam explerent, salvari crederentur quod sane non Catholicum, sed Pelagianum esse vider tur ipse enim Pelagius veniam petentibus non secumlum gratialia Dei sed secundum merita et ia-hores eorum dari dogmati Eavae Sed apud Deum nullas veniae moras patitur conversio, ut praelibavi inus. Unde et sanet Patres in eanonico rigore non terminum indulgentiae, sed formai disciplinae nobis generaliter ibique limeretur nec tamen illicitum iudiearetur, sicubi celesiasticae utilitati in restitutione lapsi alicujus consuleretur. Nec in hoc liquo illos sibi ipsis contrarios reputare de inus si aliquando lapsos in ordinem restituerunt quos lamen alibi ne restituerentur prohibuerunt. Nam utrinque unam et eamdem intentionem habuisse non dubitatur. videlicet ut ecclesiasticae utilitati summopere providerent sive canonum rigorem observarent, xiv pro qualitate temporis eum ad tempus temperarent. Semper enim mala prohibere et hona instituere polissimum studuere quod procul dubio emeere non possent si non pro diversitato temporum nunc praefixisse crediti itur, quippe ut homines a peccatis o milius nunc severius incedere studuissent. Sic enim compescerent, nec alicui veraciter converso veniam denegarent, quae in tanto uiatilius et fructuosius accipitur quanto miniis, juxta canonicum rigorem, ex debito impendenda cognoscitur. Ergo et in hoc, qui locum parilitentiae vel communionem nunc omnino nune ad tempus quibusdam denegasse leguntur non desperationem lapsorum, sed disciplinam corrigendorii in intelligere deliemus ne de lapsis sancti Patres cum Novaiianis desperasse judicemus. Sacri quo. ἰli ea none in quampluribus locis elorieos in erimine lapsos ab ordine deponunt nec eis aliquam spem restitutionis praescribunt. Sed et hune rigorem canonum non adeo auendere debemus, iit cum Novatianis ecclesiasticae potestati ligandi atque solvendi temere praejudicemus. Nam ut B. Augiistinus adiunilacium scribens testatur e uitiusmodi irreparabilis depositi clericorum non lain desperation indulgentiae quam rigore disciplinae instituta ost Alioquin conira claves Ecclesiae dispularetur de quihus dictum est: Quae solveritis in te ra, erunt soluta et in coelo Maιιh. xvij. Ipsi etiam canones aliquando hujusmodi damnatis pristinum ordinem concedunt, ut in Nicaeno eoncilio, ovatianis, et in Africano. Donalis iis, quod sancti Patres noti sacerent, si eum Novalianis de in dulgentia lapsorum penitus desperarent. Beatiusqaoque Callistus papa ei martyr omnibus episcopis scribens e rrant, inqiiit, qui putant sacerdolos caeni Patres cum Novalianis, Africani cum Donatistis milius agendum, ut praedictum est, censuerunt, ut ab errore eos vel sic revocarent. Item Malus Gelasius papa in quibusdam laicis rigorem canonum mitigavit quibus pro ecclesiastica necessitate ut infra amium pervenirent ad presbyterium. concessit. sic iii tempori se ex debito ossicii sui necessario coidescendisse asseruit. Sie et praedecessor austiealiis Leu papa Magnus seribens ad episcopos auritaniae elia in neoph)los, utpote ex laicis in episcopatum maturatos, in episcopatu legitur luderasse. In ordination quoque Ambrosii, non parum rigori canonum detractum est qui in octava die Post haptismum, pro ecclesiastica necessitate, ordinatus est D in episeopum Numilam tamen sancti Patres lina mapori morem gessisse leguntur, nisi ubi plus Ecclesiae dispensatoria lenitas quam canonica severitas pr se re videliatur.
Non ergo sibi ipsis contrarii reputandi sunt qui ubique eamdem intentionem prohibetidi nata ei instituendi bona habuisse creduntur. Haec autem consideratio si ecclesiasticis institutis fideliter adhibebitur, sibi non reputabuntur contraria etsi nonnunquam videantur decrevisse diversa. Si enim statutorum singulorum originales causas diligenter Porquirimus singula suis causis pro diversitato ienam ris optime competere, et ecclesiasticae utilitati potissimum iniendere reperiemus quod illum non latebit quicunque eclesiasticarum sanctionum non
600쪽
lanium exterpliones, sed integras traditiones Vigi Mimpendatur satis congrue iuxta Augustinum nihil
histi studio perlegerit. Selendum autem, juxta apostolicam traditionem, sacerdotes sive diaconos, in crimine lapsos permanus impositionem remedium pu nitentiae consequi non debere inter Iaicos ut S. Leo papa in decretis suis cap. 25, testatur. Qui et hujusmodi lapsis ad
promerendam Dei misericordiam privatam sessionem expetelidam esse dicit, ubi satisfactio si fuerit digna, sit etiam fructuosa Ilem Cariliaginens concilium, eap. 27 Si quando presbyter vel diaconus in graviori culpa convictus fuerit qua eum necesse esta ministerio removeri non eis manus, tanquam P nitentibus, e tanquam fidelibus laicis immutatiir. in haeresim autem lapsi et postea reversi per ianus aliud nisi oratio super hominem intelligitur unde et iterari quoties necesse fuerit non prohibetur. Cum vero pro confirmatione vel ordinatione impenditur non tam pro sola oratione, Sed etiam pro sacramento habenda est quod sancti aliis iterari prohibuerunt. Nam non minus peccatur si cui in anus pro confirmatione vel ordinatione iterum ni ponitur quam si altera vice baptia lur. Unde et sancti Patres ea niden pinit illi alii reconlirinalis et reba- pii Zaiis indixisse leguntur. Sanctus quoque rogorius scribens Ioanni episcopo Ravennatici a Sicili, inquit, semel hapii Zatus iterum apti Eari non delitu, ita semel consectatus in eodem ordini non alat iterum consecrari. x Item Africanti in concillimi, i inpositionem reconciliantur, etiamsi cum ordine meap. 75 prohibet rebaptirationes et cordii lationes: pro ecclesiastica necessitate nonnunquam recipiantur, sicut de Novalianis in Nicaeno constitu uim est concilio De his, inquit, qui se catharos, id est mundos cognominant si aliquando venerint ad Ecclesiam catholicam, placuit sancto et magia concilio ut impositionem manus accipientes, sic in clero permaneant. xvi ita intelligendunt est ut per manus impositionem reconciliati etiam ordinem retinere permitterentur. Non enim hic ordinatoriam manus impositionem, per quam sacri ordines dantur, intelligere debemus, sed potius reconciliatoriam, per quam pinnitentes recipere solemus. Nam nun uno semper modo manus impositio intelligitur, sed et item canones apostoloruni Si quis itiquiunt, episeopus presbyter, diaconus secundam maiius impositionen acceperit, deponatur ipse i Orilinator ejus , Si quis aulem mi ea pili minus rellit, quia illud inter canones apostoloruni apud no non reperit scire debet quod eorumdeni cano itum multa capita nobis desunt. Nam beatus epherilius papa in ordine xvi, apostolos septus ginta canones constituisse testatur; quori in quinquaginta tantun lsidorus in prologo suo de canonibus se invenisse fatetur, quibus e nos utimur. Petriis lameli Damimii piae memoriae ear linalis episeopus saneue Romanae Ecclesiae, alter llicronynius in nostro tenipore, Pri pro diversilale locorum sub diversa Signi licatione crateium aput canonibus apostoloruin attitulavit inreperitur. Aliquando enim pro eonfirmatione neophy libro suo quem Gratissimum cognominavit. t,rum aceipitur ut in deeretis apostolicorum viro Ergo, quod in Nicam concilio clericis Novatiarum Clementis, Urbani, Melchiadis expreSSum Saepe norit m conversis manus imponi libetur nulla totius numero reperitur nunc, pro ordinatione Sacerdo ordinatoria alius uti positio intelligenda est, sicut uim sive diaconorum, juxta illud Apostoli ad Ti quidam translatores ejusdem concilii minus cauli: e Nemini cito manum imponas sI Piiii vj; intolloxisse videsina , qui eosdem iterum ordinandos
Nos alitem politis B. innocentio papae credamus, qtii de eisdem Novalianis irae ians, non ut reorilinarentur, sod ut eum ordine sui reciperentur, asserit Nic. Pnos Patres musiituisse. Ita et ros quo- qii necessario intelligere debemus, no sanctis Pa-iribus adversari videatim qui reordinationes penitus proscripserunt, uti libavimus. et canones apertissime priocribunt. Est ita conelliatoria manus impositio, per quam paenitentes laeretici, si e excommunicati sanctis eclosiae reconciliantur de qua et canones similiter muliadieunt et de qua B. Augustinus, in lib., De baptis. mo contra Donatistas, testatur quod nihil sit nisi oratio Super hominem, quae et iterari possit. Fit etiam manus impositio sit per infirmos. juxta illud van-πllici a Super aegros manus imponent IIare. xvi in s
super catechumenos et energumenos pro expulsione diaboli quae specialiter exorcistis in ocili.
nationibus conceditur, quippe ui habeant potestatem imponendi manus super catechumeno Sive onergumenos. Item, et cum simpliciter aliquem en edicinius, manus ei antiquo more imponimus. Sic enim patriarcha Jacob, eum filios doseph hen diceret, nianus eis imposiliti ii. Lix et Dominus in Evan-
benedixisse dieitur Mare 1 . Sive autem manus impositio pro reconelliationei'uitentium, sive pro depulsiore infirmitatis vel diaboli, sive pro simplici henedictione hominibus
Nusquam sane sancti Patres clerieos xi: Pm si conversos iterii in ordinari pei miserunt, nisi Palilianistas et alius hujus niodi qui non catholico more invocationem sanctisTrinitatissa ciuiit, quos etiam ha pii Eari iisserunt. Nec hos illique reordinatos vel rebaptiχalos competenter dicimus, cum in catholica nec pro baptismo nec pro Ordinatione On putetur, quod absque invocatione sanctae Trinitatis percepisse deteguntiir Selendum autem quod eorum qui ex haeresi convertiinlii alii jam in Ecclesia ordinati,
postea in haeresim lapsi sunt alii in ipsa haeresi ordinati sunt. Qui ergo post acceptum ordinem lapsi
sunt, reversi cum ordine recipi possunt, sed absque Spe promotionis juxta latulum sanctissimi