장음표시 사용
371쪽
homo potest eam sibi grauiter peccando eripere. Estque id intur peccatoris mala non postremum, quod qui per gratiam erat socius Angelorum bonorum Asanctorum hominum , frater fiat draconum dc socius striistionum Sc quod est miserabilissimum, sola sua
voluntate eo deueniat. Haec igitur communicatio non potest per Ecclesiam concedi aut tolli.Vnde non modo qui iniustu percelluntur excommunicatione, si sint in gratia , retinent hanc communicationem cum
aliis sanistis,sed etiam cum iuste fuere perculsi,in potestate eorum est,communicationem istam resumere interuentu contritionis, priusquam ab Ecclesia exotiuantur. . Supponitur quidem ad iustam excommuniacationem grauis culpa,proindeque antecessit excommunicationem , interclusio huius communicationis. Ipsa tamen excommunicatio nequaquam intulit huiusnodi interclusionem,sed homo solus eam sibi m te creauit, non Ecclesia illi inuexit aut inuehere po
3 r. Non me latet quorundam opinatio,quam ex aliquibus anterioribus retulit Soto in A. d. 22. q. I. a tic. I. diab. 1 .nec nisi sub dubio reliquit. Praeter priuationem ergo gratiae atque virtutum, existimat ea sententia,induci posse priuationem communitatis meritorum , conlequentis internam gratiae & virtutum
communicationem: quae priuatio, dici potest priuatio necessitudinis consurgentis ex communi possessione bonorum spiritualium & internorum. Bona quippo illa in orna, possi int sub duplici consideratione spectari r nempe dc ut bona interna ac propria subiecto cui insun r, de ut similia iis quae insunt aliis sdelibus, rarione quorum similium bonorum existit inter fide,
372쪽
Propria Excomm. in quosita. 32
- les illos necessitudo atque cognatio ; ita ut hominesi iis de talibus bonis potientes censeantur esse ciuidem et cognationis, imo familiae , de quod etiam arctius de; intimius est, eiusdem mystici corporis Christi Domia ni. Duplex namque est Christi corpus, ut scite dixit: Petrus Damiani serm. de S. Magdalena unum quod 1 verbum assiimpsit ex Virgine, alterum pro quo talisi assumptio facta est,quod nos ipsi sumus, siue Ecclesia: Catholica. Eo ipso ergo quod quis ab Ecesesia inter
suos numeratur,& agnoscitur ut domesticus fidei, simul conseritur corpori Christi mystico per dotes supernaturales quas proposuimus; gratiam inquam atque virtutes, fitque membrum de membro, ut Apostolus loquitur, & induit quandam cum aliis fidelibus necessitudinem, ratione cuius exurgit obiectiva illa meritorum communicatio quam supra proposui, per quam multa bona obtingunt fidelibus prς ter bona quae accipiunt ob priuatam suam excellentiam. Qua ratione, ex eo suod quis annumeretur ciuibus alicuius ciuitatis habet priuilegia toti illi ciuitati c5- munia, distincta ab iis quae priuatae eius virtuti seor sim debentur. Eadem quoque ratione, seruus caeteroqui multis dotibus excultus, si excedat e familia alicuius magnatis, non amplius excipietur eodem modo ab iis qui amicitia vel necessitudine aliqua cum eo magnate nectuntur. Nec aliter peritiores Theologi philosophantur de aggregatione ad merita ordinum, ut dico tractans heteroclita spiritualia. Similiter ergo,
etiamsi aliquis gratiam & virtutem quasi priuatam, sortiatur insignem, tamen nisi ea gratia & virtus fa
cIat unum cum virtute caeterorum fidelium ,id est nisi ipse censeatur de familia Dei, sitque domesticus
373쪽
fidei, excidet multis bonis quae ratione illius coniunctionis cum caeteris, ei obuenirent. vi autem quis
censeantur de familia Dei, sitque Ecclesiae domesticus, & membrum mystici corporis Christi Domini;
vel ut inde excludatur,habeaturque pro extraneo, cst
in Ecclesiae potestate , supposta occasione ex parte personae de cuius allectioiax in Dei familiam agitur. Ecclesia enim, ex causa, potest aliquem tametsi interius probum, & vel iam ad se reuersum, vel exterius& coram hominibus probatum malum,nolle sustin re in suo coetu,& mystico Christi corpore:quo pacto virtus eius & gratia si quam habet, fit priuata,& talis ut eam non collustret gratia & virtus aliorum, quia sublata est moralis unitas ; dc extrinseca illa denominatio , quae necessitudo spiritualis dicitur , excisa estpet Ecclesiae potestatem. Haec est illa quam dixi, vel
noua vel renovata aliquorum opinatia.
13. Ego tamen illi subscribere non possum. Falso quippe in ea assumitur, esse in Ecclesiae potestate, sacere ut homo habens gratiam & charitatem,non sit my sticum membrum corporis Christi, & non pertineat ad Ecclesiam cuius Christus est caput. Ita enim statuendum in hac sententia fuit , ut subsumeretur,
Ecclesiam posse inducere priuationem communitatiSmeritorum, qua Deus ex bonis caeterorum ad eundem coetum idemque corpus mysticum pertinentium , mouetur obiective, ad omnibus communiter benefaciendum. At perspicuum videtur, rationem
membri Ecclesiae sitam in eiusdem fidei professione,
accessu gratiae ac virtutum consummatam,esse humana potestate extrinseca inabdicabilem ab eo qui eiusdemiit fidei,multoque magis gratia: & sanctitudinis
374쪽
Propria Lx m. in quo sita. 327
linis particeps. Quo constituto,corruit illa per Ecclesiam inducibilis priuatio meritorum, cui haec sentcntia in aedificabatur. Et hac ex parte , communicatio meritorum religiosi ordinis quae Religionum supcrioribus est arbitraria, differt a communicatione meritorum Ecclesiae, quae communicatio pendet solo Christo Itaque ego quidem nullam agnosco pure it ternam communicationem inter figetes quae dispoiitioni dc potestati Ecclesiae subiacere dici possit.
Privatio communicationis mixtae, negatis orationibus communibu . Restat communicatio mixta,id est partim extem ripartim interna , ad quam initio reuocabam suifragia, tam communiti totius Ecclesiae per communium precum & satisfactionum applicationem , quam priuata uniuscuiusque per suarum precum & satisfactionum applicationem ad alium. Vocantur suffragia communia, quae fiunt in persona totius Ecclesiae, vel ex eius communi thesauro per indulgentias conseruntur.Videndum ergo est,quatenus haec communicatio subsit
dispositioni Ecclesiet.& quet eiusdem priuatio excor
municato infligatur.3 . Suffragiis' communibus per orationes in persona Ecclesiae susas, priuari excommunicatum,
Summa Confess. lib. 3. tit. 3 3 .q.i Contrarium men ratum est apud Theologos in A. d. i8. constatque ex cap. sacris. de cap. a nobis.de sent. excom. & ex variis textibus qui prostant a I. q. 3.& apud Coua ruuiam late omnino id versantem in cap.alm mater
375쪽
p. i nitio,num. 3.& f. . s. 6. S. Thomasq. 3. 4ς malo artic. i 3. huc aptat illud B. Ioannis. Est peccatam ad mortem, non pro illo dico ut roget quis. Itaque nefas est sacris ministris, pro excommunicato orare, cum ex praecepto Ecclesiae certam orationem praescribentis precantur; nisi si quando Ecclesia id expresse indulgeat. Quamuis enim potestis excommunicandi sit a Deo collata,tamen modus δc forma excomunicationis penes Ecclesiam est unde communicatione quam aliquando vult ablata, potest aliquado concedere excommunicatis,fatua ademptione caeterarum comm nicationum , atque adeo superstite excommunicatione. Ecclesia ergo feria sexta in Parasceve, communia Ecclesiae suffragia impendit quibusdam cxcommunicatis;quod aliter minus commode extricare nituntur S.Thomas in A. d. 18.q. 2. arti c. I. ad I. & ibid. Gabr.
nicatis in actu signato , quod unum vult asserere S. Bernardus trach. de grad. humilit. in sine. Orat tamen pro haereticis de schismaticis, qui utique sunt excon municati. Extra eum diem, excommunicatus plane excluditur a participatione communium Ecclesiae orationum , siue earum precum quae fiunt a ministris Ecclesiae prout talibus,& in persona Ecclesiae,eiusque nomine. Tantum est ambiguitas nonnulla, quae ora tio habcnda sit talis. Nam quod Nauatrus Enchici de
orat cap. 2O. num. . ex quibusdam textibus non admodum idoneis, asserit omnes Clericos stiam primae tonsurae, omnes religiosos utriusque sexas ctiam no- tutios, ac sui vocant donatos quarumcunque Ecclesiarum,ctiam secularium,orare ut ministros Ecclesiae,
ac in cius persona, nullo modo est i Nndum. Illae
376쪽
crgo orationes fiunt in persona Ecclesiae & eius nomine, quae a ministris ad id deputatis funduntur ex Ecclesiae mandato. Quemadmodum enim persona publica dicitur, non quae in omnium oculis versatur,
sed quae ministerium publicii exercet sub certis legibus a Republica constitutis; quae vero persona tale ministerium non habet,dicitur priuata, quod item deministro dicitur cum non agit secundum potestatem quam a Republica accepit,sed secundum quod est talis homo : Sic oratio non dicitur publica, ex eo quod fiat coram uniuerso populo, unde oratio patibularii iam iam de furca deliciendi, non est publica,sed priauata. Sed ea duntaxat oratio dicitur publica, fitque in persona Ecclesiae, quae a ministro ad id destinato, autoritate ac mandato Ecclesiet in tali circunstantia sunditur , quod addendum est ad ea quae miniis plene de oratione priuata & publica disserit Anton. Perez ad
cap. 27 .reg. S.Bened.num. 6. Caeterae Vero orationes,
tametsi ab Ecclesia institutae tanquam formulae pre candi , non sunt ab Ecclesia institutae ut eius nomine Promerentur;quia libere & citra mandatum sunduntur : unde non funduntur in persona Ecclesiae eiusve nomine, ut recte censuit Suarez t.4.3. p.d. 8.f. 8. n. s. t. s. d. q. . . num .7. Sic igitur intelligenda est priuatio orationum communium, sine fusarum in persona Ecclesiae comprehenso etiam in eis sacrificio prout nomine Ecclesiae offertur, quam priuationem excommunicato infligi diximus. s. Valent porro ista, primo ; etiam quoad excommunicatum no vitandum, ut recte asserunt Suare Z t. SH p. l.9. s. a. num. II. &Pr positus dub. 6. de
377쪽
pendet, nihil satioris impensum vult excommunic*tis quos in aliorum gratiam tolerat, nec iubet vitari. Valent praedicta,secundd, etiam quoad excommunicatum iam contritum & paratum satisfacere, cupidumque cxolui vinculis contractis. Nam quousque exsoluatur, & absolutio ab excommunicatione in pendatur , perstant nexus iniecti ; atque adeo etiam priuatio de qua agimus. Sicut homicida contritus, manet implicitus reatu poenae sceleri suo consentarieae, & irregularitate, si eam inuexit homicidium. Haec resolutio satis aperte habetur ex cπ acro, & ex cap .cum desideres, & ex cap. a nobis, de sent. excom. subscribuntque Soto in' .d. 22.q. r. dub. penult. Bo
Auilam multos proserentem 2. p. c. 6. disp. . dub. 2. Valent tertio praedicta ; etiam quoad iniuste excommunicatum, dummodo excommunicatio fuerit valida; coistra Caietanum tomo I .opuscul.trach. 31. resp.
Reginaldum lib. 3r .num. λ.& Scortiam multos adducentem l. a. de Missa cap. a. num. q. sane pleranque excommunicatio potest valere ctiamsi iniuste fera
tur,ut dicam in fine huius lucubrationis. Quomodo ergo tunc carebit hoc effectu suo, qui est illi prim rius atque praecipuusὶ Valent denique praedicta quarto;quoad illum excommunicatum qui no est in mo
tiunt: sed non recte,nam quandiu perstat causa, siue excommunicatio quet sola absolutione adimitur,tam, diu
378쪽
Propria Excomm in quo sita. 3 3 i
diu debet perstare hic eius effectus, nec Ecclesia vulam gratiam a se fieri vult excommunicato, quamdiu manet illigates spiritualibus hisce negibus. Non tamen priuat . 36. Semper' porro dixi, hanc priuationem esse communium Ecclesiae suffragiorum vel orationum: quia Sacerdos v. g. potest multipliciter suffragari alterim pro eo orare.Nimirum,uel I .in persona Chri' sti quam gerit vi suae ordinationis,quippe ministet ad id a Christo delectus, ut ipsius Christi nomine offerat,& talem effectum applicet: Vel 1. in persona E clesiae , quae item delegat sacerdotem ut suo nomine sacrificium offerat, & communem effectum ipsi Ecclesiae ex opere operato respondentem, membris suis applicet:Vel 3. priuato suo nomine. Privata suffragatio,nemini uctatur. Atque ita communiter Scholastici in A.d. i8. aut a 2. concedunt, fas esse priuatim orare pro excommunicato quocunque. Idque,tametsi ambigit Soto in A. d. 22 q. i. artic. i. ad I. dubium, potest quoque Sacerdos suo nomine praestare in altari, ut
bene asserunt Sylvest. v. excommunicatio. I. num. 2. Nauar. de orat. c. I .a num. 67. Couar. in c. alma m rcr. p. I. f.6. num. 4.Henriq. l. s. c. I s. litera R. Nec est
excipiendum memento ut vocant, de quo aliqui malutricantur, recte ab AEgidio reiecti disp. de excom. n. 37. Potcst item,pro excommunicato tolerato cu quo communicare licet, offerri sacrificium, manabitque
ad eum fritictius ille sacrificij qui est ab Ecclesia inde
pendens, dummodo talis excommunicatus sit ad recipiendum eum fructum dispositus iv.g.si se per con uitionem
379쪽
tritionem mundarit a culpa Ita recte Praepostus 3.p.
quem. Tan um igitur negaui, communia suffragia sita in precibus publicis, & sacrificij applicatione quatenus facta nomine Ecclesiae. Qui autem haec quoque concedunt posse excommunicatis toleratis applicari,ut AEgiae Conincla dub.6.de excom. num.ΑO. euacuant quantum video, ὶ excommunicationem. Quare ratum esto, suffragationem excommunicatis praestitam nomine Ecclesiae, non modo prohiberi, sed etiam cassam de nullam reddi : quia haec omnia subsunt dispositioni Ecclesiae, quae in ultionem iustam merito illis priuat excommunicatum.
Item negatis indulgentiis. 37. De suffragatione per translationem satissa-ctionum, idem dicendum est quod de suffragatione
per orationes & sacrificium.Nimirum concedendum est, suffragationem priuatam per propriarum satisfa- ctionum traiis susionem in cxcommunicatum, non esse prohibitam. Secus autem est asserendum,de suia fragatione per satisfactiones communes, in concessione Indulgentiarum expromptas e communi Thesauro. Ecclesia enim penes quam est thesauri illius dispensatio,non vult ut excommunicatus eo potiatur vlla ex parte, ut recte asserit Rosella v. indulgentia, L. r4. Adrianus in .la.de clavibus,ad i. ex inductis in principio principalis argumenti,Suare Z t. s. .p. d. s.f.
com .p. t . f. s. num.9.Restrinxi satisfactiones communes ad indulgentias quia tametsi Nauar. de orat. c. .
380쪽
Propria Excomm in quosita. 3 3 3
a num .s 9.& cap. et O. a num. 39. agnoscit alia quaedam suis agia communia, & nomine Ecclesiae impensa, quae sint satisfactoria ex opere operato,tamen verior sentcntia,pro qua pugnat late SuareZ t. q. . p. d. 8.L8. a num. s. nullum tale suskagium commune,a sacrificio quod ex opere item operato satisfactorium est,& ab indulgentiis distinctum,admittit. Quare negato iam sacrificii fructu communi de quo Ecclesia potest disponere., & negatis quoque indulgentiis,nullae
supersunt satisfactiones communes, quarum applic tio fieri excommunicato queat.
Privationum excommunicato infictarum, coros
ademptio protectionis specialis diuinae
38. Coronidem priuationum quibus excommunicatus multatur, appono cum Iacobo Bayo l. i .instit. relig.Christ. cap. 3oo. priuationem diuinae protectionis specialis,quae promissa est Ecclesiae: Eo ipso enim quod excommunicatus excidit communione Ecclesiastica, omnibus bonis propositis constituta, priu tur quoque illa praerogatiua diuinae specialis custo due ac beneficentiae, & tutelae adaersus hostes praesertim internos,quae variis locis promissa est membris Ecclesce : ut ferunt loca illa quibus Deus spondet se fore Ecclesiς murum ignis in circuitu,& idipsum viatoribus Christianis praestiturum, quod olim columna inumbrans praestabat peregrinantibus Hebraeia. Attigit hoc excommunicati damnum S. Chrysostomustioni. s. in i . d Timoth. Potestque eodem reserti,