장음표시 사용
451쪽
turam hominis eo fine conditi ut gloriam Dei promoveat β. Qued & euius perfectio in aptitudine manifestandi gloriam ipsius consstit I. sis. Part. r. Theol. nat. , Deum respicit. Quamobrem fi homo felicitatem inhians rebua aliis delectatur; appetitum a Deo avertit & ad res alias,
β. ars. Unde avesio Quoniam aversio a Deo neglectum amoris Dei con- a Deo ori tinet . a 74.), qui ex agnitione Dei viva oritur s. aa 3.1tar. . . negligentia vero consistit in omissione eorum, quae certo fine fieri debent β. 7so. pari. 1. Phil. prast. -υ. , a Deo se avertere incipit qui Deum agnoscere negligit, cumque non degustet dulcedinem amoris erga Deum, voluptatem ex rebus aliis perceptam praefert voluptati ex persectionibus divinis percipiendae, incognitum nimirum non appetenso. 348. pari. a. Etht. , tandem prorsus amertitur. Cum in parte secunda Ethicae de disserentia honorum
ageremus, ostendimus quoque, unde oriantur diversae imelinationes hominum, quibus a Deo avertuntur. Non igitur opus est, ut ad particularia descendamus. Ultima vero ratio tandem redit ad neglectum agnitionis vivae, fine qua locus non est amori Dei s=. et a J. Cum homo Obligetur Deum agnoscere l. Ii 29. Part. r. Fum t. R omnem dare operam, ut vivam Dei cognitionem acquirat 3. Ir39. para. r. Jur. nat. , quo amor erga ipsum concitetur I. a I 8. . non usum facit facultatum suarum, quem facere debebat,
ae ideo neglectus amoris in Deum ipsi imputandus diquod a Deo se avertitag. 276.
A Deo st Quoniam aversio a Deo Megleissima amoris Dei comvertem uum tinet O. a 74. , absque amore erga Deum vero dilectio
452쪽
Dei non concipitur β. a 3.)ς qui a Deo se avertit, Dem ligere possidiligere neqait, consequenter cum charitas in habitu diligen- , num di Deum consistat. l. a 43.3, cum aversone a Deo charitas vero ista
consessere neqvit. cum charit Atque hine patet, eur aversio a Deo ' eharitati tanquam te con sit. vitium opponatur . sive privative. sve positive consideretur not. f. a Z4. . Sunt equidem inulti, qui sibi persuadent, se Deum amare ae diligere poste . quamvis se putent esse . . selices. dum voluptatibus aliis fruuntur, quam quae percipi tur ex persectionibus divinis; ast hi non satis intelligunt, quid sit amare Deum, quid sit ipsum diligere, & ab eo
te avertunt, dum ipsi adhaerere sibi videntur. Erroris autem sui facile redarguuntur per ea, quae de amore in Deo um R dilemone uuius m anterioribus demonstrata sunt. Ab eodem aurem ubi maxime cavebit, qu noverit, quin modo nos & homines alii & res quaecunque aliae propter Deum amari atque diligi debeant. Sed quae alio loco re.ctius demonstrabum , anticipare nolumus.
g. a II. Si quis Mi cavere Past, ne a Des mertatur,' adsuescere etaomodo a debet, ut semper inquirat, quale fit id, ex quo voluptatem per- veryo a Deo cipit, ac porro moderet idem dari in Deo in gradu multo em precaveatur. cellentiori, voluptatemque preterea nocuam S traustoriam agη
seat. Qui enim adsuescit, ut semper inquirat, quale sit id, ex quo voluptatem percipit, ac porro considerar, idem in Deo in gradu multo excellentiori dari, sibi
cavet, ne rem quandam, aut personais magis amet quam Deum aza. , consequenter ne voluptatem ex re alia
percipiendam praeferat voluptati ex persectionibus divinis percipiendae. Quamobrem cum a Deo se avertat, qui voluptatem ex rebus aliis percipiendam praesert voluptati Iii 3 eκ u
453쪽
ex persectionibus divinis percipiendae . a 740i quis semper considerat, quale sit id, quod voluptatem ipsi creat, & quod idem in Deo in gradu excellentiori detur,
sibi cavebit, ne a Deo avertatur. Quod erat primum. Cum voluptates nocuae in taedium degenerent, vel tardium pariant, ideoque ex eodem objecto, ex quo a te voluptatem perceperamus, posthac taedium percipiamus, vel ex eo, unde voluptatem perceperamus, quidpiam sequatur, ex quo taedium percipimus β. 383. pari. r. mi. prast. unlud, quando vero ex perfectionibus divinis voluptatem percipimus eaque pascimus animum, tale quid metuendum non sit, propterea quod persectiones divinar v ram pariunt voluptatem j. 334. PDcb. e in , haec autem tum in se spectata, tum respectu subjecti, a quo gnoscitur, constans est, seu semper Oritur, quotiescunisque illius nobis conscii sumus β. st 3. sas. Psych. empiri ;si voluptates nocuas agnoscimus, non patiemur earum illecebris nos a Deo avocari. Quamobrem qui sibi cavere
vult, ne a Deo avertatur; Voluptatem nocuam esse, qua irritatur, agnoscat Oportet. Quυd erat secundum.
Similiter quia voluptas transitoria nonnisi exiguo temporis spatio durat, nunquam reditura j. 38S. pari. r. Phil. pract. tinis.), cum eX adverso voluptas ex perceptionibus divinis percipienda semper sit in potestate nostra, ut eadem continuo frui valeamus, per demonstrata,' nemo, qui sapit, voluptatem ex persectionibus divinis percipiendam cum alia quadam transitoria commutabit, consequentur nec se illecebris voluptatum tiansitoriarum a Deo se avocati patietur. Qui ergo sibi caVere vult, ne a Deo averiai tatur,
454쪽
tatur, agnoscat oportet, transitoriam esse voluptatem, qua irritatur. Quod erat tertium.
Voluptates, quibus homines a Deo avertuntur, plerum que nocuae atque transitoriae, vel saltem transtoriae sunt. Quamobrem qui sbi cavere vuIt, ne a Deo avertatur, O Iuptates quales sint, sedulo inquirere debet. Voluptates transtoriae pleraeque tales sunt, ut, si vel maxime fuerint innocuae, tandem fastidiantur. Consultum quoque est, ut conferantur Cum voluptate, quae ex perfectionibus divinis percipitur, quo disserentia fiat manifesta. Neque est quod existimes, istiusmodi considerationes non convenire hebeti oribus, sed philosophis saltem acutioribus. Cum enim confideratione rerum in hoc universo hebetiores etiam ad agniotionem Dei perduci possint cβ. r. , ae inprimis benem
clorum divinorum, ex quibus bonitas ejus elucescit 697. Part. l. Theia. nar. , cognitio nullius eaprum transcendat, voluptates autem ceterae omnes, quales sint, experientia
eonstare possit; nihil hic requiritur, quod non accomm . dari ad captum omnium possit, aut ad sensum communem reduei f. a 42. para. a. Bb.3. Haec quidem potissimum
faciunt ad determinandum noluntatem, ne nos a Deo a vero tete velimus. Enimvero ne proposti nostri simus immemores, quando voluptatum illecebris tentamur, aut omnem attentionem ad res praesentes, seu animo obveriantes comvertamus ; assuetudine ascensus mentis a creaturis in Deum consequimur. a 78.
esto a Deo supponit notitiam existentiae Dei V quod Deo de. Oxia aversio Iectari possimur. Eivnim qui a Deo se avertit, voluptati a Deo notum ex persectionibus divinis percipiendae praefert voluptatem praesupponat. ex rebus aliis percipiendam ij. a 4. . Enimvero qui unum alteri praefert, is utrimque notitiam quandam habere
455쪽
bere debet. quod per se patet. Quamobrem si homo praesert .voluptatem ex rebus aliis percipiendam voluptati, quae percipitur ex persectionibus divinis, necesse est ut norit dari Deum & ex perlectioitibus ipsius voluptatem quandam percipi posse. Aversio igitur a Deo supponit notitiam existentiae Dei di quod Deo delectari possimus.
Qui Deum existere ignorat, nec ullam ejus notionem habet cf. 428. pari. a. Theotuat. . Quamobrem nee dici pol. est, quod se a Deo ad res alias avertat. Equidem non fruitur ea voluptate, quae ex perfectionibus divinis percipitur 3c verum pabulum animae est ; ast cum ignotum nee appetere, nec aversari possimus us. I 48. Part. a. Egh. , vo Iuptatem illam non minoris facit quam alias, a quibus trahitur. Quodsi ergo virtutibus intellectualibus di moralibus delectetur, quia non desectatur iisdem propter Deum, defectu quidem aliquo laborat felicitatis studium, non tamen ab aversone a Deo labem contrahit. Enimvero si quis novit dari Deum 3c edoctus fuerit, nos Deo delectari do here, nori tamen inquirit, quomodo delectemur eodem, negligentia labe inficit felicitatis studium. 6 vel maxime
mi caveat a voluptate apparente. Praesertim nocua. Nimiarum qui Deum existere ignorat, ad eum non convertit animum, mera voliti is privatione; qui vero novit dari Deum 3c auflivit. nos Deo delectari debere, ad Deum animum convertere non vult, positivo actu nolitionis, quam- via nondum dici possit, quod se a Deo avertar, quia volu ptatis ex perfectionibus divinis percipiendae nullam adhue notiomem habet, cum ab aliis mon perceperit nisi sine men, te sonum, quatenus verba alterius ad ipsum referuntur.
l. aT9. cannis De- ct voluptatum antea vondum cognitarum illecebris abum derelise amore is Deum a catur, a Deo se avertit. Etenim si quis
456쪽
voluptatum antea nondum cognitarum illeeebris ab amo - 4- ure in Deum avocatur, is voluptati ex persectionibus di I abistis,
vinis percipiendae praefert Voluptates alias . IIII. pari. r. Jur. nat. . Sed qui voluptati ex perfectionibus divinis percipiendae praefert voluptates alias, a Deo se avertit β. a et s. . Quamobrem si quis voluptatum antea nondum cognitarum illecebris ab amore in Deum avocatur, a Deo se avertit.
Deum relinquit, qui eum amare desnit. Non tamen omnia dereIictio Dei est averso a Deo. Etenim si quis in atheismum incidit, vel in Deismum, aut etiam in diu bωtationem de Deo & attributis divinis adducitur , ut assen. sua pronior sit in partem negativam, quam assirmativam, Deum derelinquit: non tamen dici potest, quod voluptates alias maioris faciat, quam Voluptatem ex perfectionibus diavinis percipiendam, cum hanc Pro imaginaria habeat. Aliud vero est voluptatem quandam pro imaginaria habete . aliude indem minoris facere, quam aliam. Si voluptatem quanis dam pro imaginaria habemus, eam nullam esse putamus& eos decipi existimamus qui eidem indulgenti ast s voluptatem unam alleli Praeserimus. utramque realem agnoisseimus. sed gradu inter se disserre statuimus. Derelictio igitur Dei ab aversione a Deo recte distinguitur, quamvis haee sub ea contineatur. . a 8O.
Quoniam a Deo se avertit, qui voluptatum antea De modo nondum cognitarum illecebris ab amore in Deum avo in preemendicatur s. a 9.)ι eodem modo covetur, ne quis a Deo se avese aversionemiat, quo cavetur ne voluptatam sintea nondum cognitarin illec a Deo no- oris ab amore erga Deum aVocetur, Dada.
457쪽
Patet hoc ex collatione eorum, quae de modo utrum que praecavendi demonstravimus f. a 6 s. a 77. Quamobrem quae supra annotavimus 9. 263. . ea etiam ad Propositionem anteriorem 3, 277. trahi possunt. g. 38 I.
An averso a Aveso a Deo idololatrie qua iam species est. Etenim qui Deoidesul a Deo se avertit, rebus aliis magis delectatur, quam Deo tria sit. . a 74 , consequenter eas magis amit, quam Deum L 137s . pari. r. Jur. nat. . Enimvero Deum super omnia debemus amare j, rara. pari. r Jur. vat.), consequenter magis quam res quascunque, vel personas quascunque. Quamobrem qui a Deo se avertit, officium Deo debitum praestat personis, vel rebus aliis, quae Deus non sunt. Quamobrem cum idololatra sit, qui hoc facit . ras 8. pari. I. Jur. nat. I aversio a Deo species quaedam idol latriae est.
Idololatria subtilior distinguenda est a crassa not. Iasg. Para. ι. Iur. ML . Sed de hoc plura dicenda sunt suo loco. g. a Sa. De inobedi- Oui se a Deo avertit, eidem se obedientem non prebet; sed illentia cum inobediens est. Qui enim a Deo se avertit, eum non di-
σω me io ligit β. a 76. , consequenter nec ipsi placere studet
- a Deo π a 4 I.). Quamobrem cum Deo placeamus, si nos eidem
juncta. bedientes praebemus I. a 37. ; ut Deo se obedientem
praebeat, operam non dat. Quod erat avum.
Qui nullam dat operam, ut Deo se obedientem praebeat. cum Deo nos obedientes praebeamus, si faciamus, quod Deus vult, quia vult ut faciamus g. Is 64. pari. LJur. vat.1 curae cordique non habet, num Deus velit, ut faciat, .
458쪽
sacit, an vero nolit, consequenter nisi aliae sint ratione cur faciat quod voluntati divinae consorme est , id non facit, & ex adverso si sibi sint rationes, ut faciat, quod Deus fieri non vult, hoc parum ipsum movet, ne sectat. Quoniam itaque inobediens est, qui facere riqn vult, quod
ut faciat vult Deus, aut non vult abstinere ab eo, quod Deus non vult, ut faciat g. 3168. pari. r. Jur. nat. ς quia Deo se avertit, inobediens est. Quod erat alteram. Qui a Deo se avertit, sua trahitur voluptate l. ar videoque facit quod sibi placet, non vero quod placet Deo, nisi eontingat ipsi idem placere, quod Deo plaeet. Astium actio ipsus non proticistitur ex Obedientia erga Deum ac per consequens actio,quae in se spectata Deo placet non tamen plaeet quia non committituranimo Obediendi. Sane nee volunatati divinae eonsormia dici potest actio, quamvis legi nat
rae conveniat, propterea quod Deus vult, ut legem naturae
servemus, quo obedientiam ipsi debitam praestemus s. rt 6 .part. i. Fur. nar.), nisi animo Deo obediendi faciamus. ruod lege naturae praecipitur, aut non faciamus, quod e em lege prohibetur. Quemadmodum obedientia eum ais more Dei cohaeret a 30; ha quoque inobedientia eum
aversione a Deo, quae amori opponitur, conjuncta est- Qui a Deo se avertit, voluntatem suam Deo non dat, sed sibi retinet, nec voluntatem Dei loco voluntatis propriae habeti sua nimirum voluptas ipsi commendat faeienda. Qui animum attendit ad disserentiam inter privationem mbedientiae & inobedientiam, quae actum postivum nolitionis, consequenter notitiam voluntatis divinae requirit; saeae pedispicit, cur duas propositionis partes secerimus. q. 283.
charitati erga Deum maxime repugnat blasphemia. Qui De bis Denim Deum blasphemat, non erubescit dicere, vel face. mia.
459쪽
re, quae persectioni divinae repugnant, κο animo, ut honori ejus detrahatur, vel is vili pendatur, aut nihili fiat g s T. pari. I. Jur. ηα. . Quamobrem cum persectio hominis consistat in aptitudine manifestandi gloriam Dei β. 9II. pari. r. Theoti nat. , homo autem gloriam Dei aliter manifestare nequeat, quam fi attributa divina sint motiva actionum liberarum l. 939. pari. 3. παι ηat.), consequenter dictoruni & factorum, blasphemia maxime repugnat persectioni hominis accidentali, quam acquirere debet ex voluntate Dei β. 9I8. pari. r. TheoL nat. . Enimvero nihil Deo placere potest, nisi quatenus persectum est, quatenus vero impersectum est placere nequit β. a O7. pari. I. Thesi nat. , di ipsi di Iicet, quod actu
positivo non vult, seu aversatur β. ao8. pari. I. Theol. nat. .
Blasphemus igitur facit, ' quod Deo maxime displicet, placere autem nequit. Quoniam itaque charitas consistit in habitu faciendi, quod Deo placet s. a 4r. ; eidem blasphemia in Deum maxime repugnat.
Ad ritia, quae eharitati erga Deum oppoNuntur, refertur blasphemia, δx hoe vitiorum maximum est , Dra charitati erga Deum omnium maxime repugnat. Esse blasphemiam vitium inde patet . quia lege naturali omnium maxime proinhibita ris 8. pari. 1. F. . nat. , ad vitium vero resertur omnis actio legi naturae contraria 3. 3aa. Part. 3. PM. Pact. univ. .
re Mimo il-da Ps absuνditas ejur re i gaenda, Athei videntur sibi &Iadendi ullo videri quoque volant ceteris omnibus acutiores not. f.
460쪽
84 , I ae propterea ceteris, qui Deum confitentur, able-nlata cre psiam imputant, ut sibi persuaderi patiantur, quod non tentium Deis est . 433. pari. a. I beοι. nat. . Quamobrem si superbi um. sint, cf. 888. para. r. Jur. ηα.) & fastosi . 383. pari. r. Jur. nat.); animo illudendi ablepsiam, quam Deum confitentibus imputant, Deum blasphemant, ut quam exigu- ..um sir ipsis acumen luculentius appareat. Quoniam vero ex iis, quae de agnitione Dei supra demonstrata sunt, abunde patet, ablepsiam atheorum esse, quam tribuunt Deum confitemtibus; ut agnoscatur, quod nulla ipsis rutio sit blasph mandi Deum , quει nos in honore habemus, ipsorum ablepsia ostendenda c . 34.'seqq. . Quod erat unum. Enimvero cum atheus velit, ut sententia sua, quod nn Ilus detur Deus, pro vera habeatur, sententiam ver Deum confitentium falsam esse agnostatur; nemo non ubdet blasphemias, quibus honori Numinis ditrahitur β. III. pari. r. Jur. nar. , non esse medium aptum ad peris suadendum atheismum. Quamobrem cum absurdum sit uti mediis fini, quem quis intendit, contrariis. & in refutatione abstinendum sit a verbis, quae contumeliam, Vel - injuriam redolent . Ios6. LM. ; si atheus Deum hiasphemat animo illudendi ablepsiam, quam Deum comfitentibus tribuit, absurditas ejus redarguenda. Quod erar
Non Deum blasphemat atheus, quia Deum non exHere opinatur. Habet enim Deum pro non enae, 'euius nulla sunt praedicata. Nimis itaque pueriliter foret, si honori ejus detrahere vellet, quem nullum esse agnoscit. Quando igi. tur Deum blasphemat, animus illudendi non ad Deum, sed ad eos resertur, qui Deum eonfitentur. Errant hi o-