장음표시 사용
481쪽
Iuritatem suam voluntati divinat consormandi, eonsequenter . animum ejux non tangit cura, ut cum Deo uniatur.
f. 3O Dra illis Cum amor in Deum incitamentum sit unionis cum poenitensiae. Deo & quassi sons, ex quo unio cum Deo profluit l. a 89. , cui autem unio cum Deo curae cordique est, eum peccati poenitet 3. 3o3. ; p eam peccati paenitet, cui care cordique essurio cum Deo , paenitentia promit ex amore erga Deum. Quo magi, quis Deum amat, eo magis quoque ipsum paenitet, quod fecerit. quod eidem displicet. . Experimur hoe in nobis, si quid secimus, quod aegre fert, quem im-
Pense amamus. Poenitentia comes individua est amoris, samans agnoscis se facto suo taedium treasse amato. Quoniam actiones legi naturae contrariae hominem in mala principitem dant; mali consideratione paenitentia solet excitari, cum inde agnoscat qui precavit se male feeisse. Ast tum Poenitentia non fluit ex amore Dei, quamvis originem dea ducat ex amore sui. Differt itaque ab ea poenitentia, qua ejus angitur animus, qui unionem cum Deo eurae habet, cum haec amore Dei singulari quodam modo temperetur.
canaenam Quoniam eum, cui curae cordique est unio eum Deo, propulum peccati p*0iter I. 3o3 , nimirum quia repugnat unioni ex poenitem cum Deo Φ. 397. , quem amat s. 3o 4.), poenitentia a ti eqtiatur. tem ducit ad propolitum id, cujus poenitet, in posterum non faciendi 363. partia. Eth0; p peccatam is agnoscit, cui
cura cordique es unis cum Deo, idem posthac non committere F iproponit. Ejus igitur poenitentia eonjuncta est cum proposito maluntatem emendandi. Quamobrem ut idem exequatur,
482쪽
unionis eum Deo firmandae eausa voluntas emendanda. Quamobrem huc faciunt, quae de voluntatis emendatione integro capite tradidimus Is 3. seqq. Part. l. Eth. . Usui haec inprimis sunt, ut in unione cum Deo prosiciamus. Quoniam vero incitamentum ad hanc unionem est amor erga Deum sq. 289. , ex quo etiam profluit poenitentia fg. 3o4. ; studium emendandi voluntatem amor erga Deum incendit. Quodsi hoc negligatur, voluntate non emendata, parum prodest propositum, cum hoe minime sufficiat, ne denuo peccemus, quando voluptatum illecebris irritamur.
q. 3o6. iamum odio habere dicitur, qui ex His, quae de Deo odium Des cognoscit, taedium, sive molestiam percipiti odium igitur quid M. Dei seu erga Deum est dispositio animae taedium percipie di ex iis, quae de Deo cognoscimus.
Opponitur odium amori erga Deum. Quemadmodum itaque amor est dispositio animae ex summa Dei percepti. one voluptatem maximam Percipiendi IIII. pari. r. Iur. nat.) ; ita ex adverso odium est dispositio animae ex iis. quae de Deo cognoscimus, taedium percipiendi.
enim ens persectissimum est absolute tale β. 34. pari. a. halint m neol. nat.2, nec ipsi tribui possimi, quae ullo modo dese- hi. erum aliquem involunt . 3 I. pari. a. Theol. nat. . Quamo in 'obrem qui Deum vere agnostit, qualis nimirum est sos. Lognonnisi perfectionum divinarum sibi conscius est, consequenter cum ex cognitione viva persectionum divinarum oriatur amor erga Deum s. a a 34, amor vero. Nun a atque
483쪽
atque odium sibi mutuo repugnent g. 6 a 3. pari. r. Iunnat. ; qui Deum vere agnoscit, eum odio habere nequit. Ostenditur etiam hoc modo. Deus summe amabilis est . ita ut non detur ens aliud, quod aeque amabilest l. a 3O. pari. a. I beοι nat.J. Quamobrem qui Deum vere agnoscit, qualis nimirum est h. sos. Log. ; is quoque agnoscit, non dari ens aliud, quod aeque amabile sit, quemadmodum Deus. Quamobrem cum odium erga Deum repugnet amori erga ipsum l . II et 3. pari. D Jurinat. ξ f. 3o6. h. ; qui Deum vere agnoscit, eum odi habere nequit.
Corura naturam est, ens summe amabiIe odio haberi, si vere agnoscitur. Immo absurdum est, odisse Deum. Quando enim hominem odio habemus. anima disposita est ad Voluptatem percipiendam ex ejus infelicitate h. 66r. Poch. empiri), ideoque tendit ad promovendam infelicitatem ejus, quem odio habemus g. 3 8. pari. a. Eth. . Deo autem competit felicitas absolute summa aa6. para. a. TE Lnat. 3. quae, cum Deus prorsus immutabilis si l. II. pari.
a. 1 est. nat. , mutari nequit. Et, si vel maxime odium Dei concipias per modum rerum inanimatarum, ita ut tam
tum modo consistat in taedio, quod ex ipso percipitur cf.
68 a. I h. empirio, non minus tamen absurdum est. Te dit enim odium rerum inanimatarum ad eas destruendas, aut e conspectu nostro removendas g. 3II. pari. a. Bb. . Deus autem interire nequic 3. 79. Part. l. Theol. nox nucde loco in locum moveri potest . Ios8. pari. t. TMOLnat. . Nihil igitur absurdius cogitari potest . quam odium
erga Deum, cum nihil magis tam naturae divinae, quam humanae adversetur ac rationi contrarium sit.
484쪽
. 3O8. Quoniam Deum odio habere nequit, qui ipsium ve- Quando iIre agnoscit g. 3o I. , Si quir Deum odio habet, necesse es ut contingat. per errorem φ' tribuat . qua non conveniant eidem, sibi autem displicent . 677. U A. empir. .
Quamvis maxime absurdum si Deum odio habere inu. I. 3ord, absurditas tamen non agnoscitur, nisi Deum cri-gnoscamus, qualis revera est. Nihil magis familiare est hominibus, quam ut Deum concipiant instar hominis. Quamobrem si per errorem Deo tribuunt. quae sibi displiSent; odio commovetur appetitus senstivus contra Deum, quem admodum contra hominem: neque enim perpendunt, quid . fibi olit odium, cum quo tendant appetitiones eodem conclusae non intellistant, utpote nonnis confuse pereipientes assectum. In assectibus hominum non raro deprehenditur absurditas, quia quae eosdem ingrediuntur nee distincte a. gnoscuntur, nec ad rationis trutinam expenduntur.
I. 3O9. Si quis sibi persuadet, quae a Deo prohibentur X ob quae De odio er a hominem punire vult, ea hominem rediere felicem ς odirem erea Deum pecem 'Drem concitatur. Etenim qui sibi persiuadet, ea se selicem torum Ohi- reddere , quae a Deo prohibentur , & ob quae hominem bitorem Spunire vult; is putat Deum maxime invidere felicitati ho-pcevarum inminum. Quamobrem cum appetitus hominis per naturam lictorem. suam feratur in selicitatem l. 3aq. pari. a. Phil. pract. vniv.A 'infelicitatem aversetur I. 3as. pari. a. Phil. prost. Miri)ς
ficti non potest aliter, quam ut ex prohibitione divina& animadversione in peccatores tardium percipiat . is 6. pari. a. Eth, Enimvero Dcum odio habet, qui ex iis, quae de Deo cognoscit, taedium percipit 3. 3o6.). Odium igitur erga Deum concitatur, si quis sibi persuadet, Nnn 3 quae
485쪽
Qui peccatis delectantur, tunc putant se selices esse si animo suo indulgere possint. Ast cum peccata consistant in transgressione legis naturae I. 44o. 239. Part. r. PHL M. univ.), transgressione autem legis naturalis homo infelix fiat I. 4os . pari. a. Phil. Pract. -υ. . Omnino errant 3. 62 3. LV. , quando Deum peccatorum prohibitorem sibi repraesentant tanquam invidentem felicitati suae. Odium itaque Dei nascitur ex errore, quo Deo tribuunatur, quae procul ab eodem absunt, cum is lege sua non intendat nisi nostram felicitatem ae saluti nostrae consulere
Quoniam odium erga Deum conellatur, si quis sibi persuadet, quae a Deo prohibentur & ob quae hominem punire vult ea hominem reddere felicem s. 3oso, Deus autem legislator induit personem patris saluti liberorum suorum praeceptis ac prohibitionibus suis consulere studentis β. I 89. , & odium extinguitur, si cui persuasie ris, quod in altero displicet, re vera non adesse, aut quod sine ratione displicet, placere potius debere f. 43 I. pari. a. Eth. ; si quis Deum peccatorum prohibitorem S punitorem sibi representar tanquam invidentem felicitati sua, ostendendum est, quod consulat saluti ipsius 3. 389. , N quod praetae a , prohibitiones
divina a bonitate divitia proficiscantur l. 9 9 a. pari. I. TheoL nat. ac ideo lege divina detestari eaodemque caram habere debeamus.
Haee si cognoscamus, verendum non est, ne odium erga Deum tacite sese insinuet in animos nostros. Etenim conis tingit, ut tacite irrepat in animum hominis, s vel maxima
quae a Deo prohibentur & ob quae
ea hominem reddere felicem. Di lirco by Cooste
486쪽
horrendum dictu videatur odisse Deum , eum horrorem saltem incutiat metus poena'. Semper autem obstabit amori erga Deum, si ignores bonitati divinae hoc esse tribuendum, quod ad servandum legem naturae nos obligat, nec placebit Deus, quemadmodum placere poterat atque debebat, quamdiu ignorantia ista laboras. Equidem qui peccatis delectantur, veritatis hujus tam salutaris non adeo facile convincuntur, cum praejudicatae opiniones altas in mente radices egerint dissiculter eradicandae. R concupiscentiae prava . quae in alteram naturam degenerarunt, relucten. tur, quando veritati assensus praebenclus; non tamen pror- Ius desperandum, si ea sollicite observaverimus, quae devoIuntate corrupta emendanda prolixe demonstravinius &inculcavimus in parte secunda Ethicae. Et quamvis vix sp randum. ut demonstrationes capiant; si tamen demonstrationes resolvantur in sua principia . facile hine constabit, unde petenda smi argumenta suasoria a posteriori eonfirmanda r id quod in genere noeandum est . ubi provocandum est ad veritates in systemate a nobis demonstratas, moribus in praxi morali nocuis opponendas.
cui Deum legislatorem blasphemat, odium erga Deam pro- De blasph dii. Etenim qui Deum legislatorem blasphemat, honori inia odii e divino detrahere studet, quod haec praeceperit, ista ga Deum y prohibuerit, ac inobedientem punire velit i. β. 's T. gust.
pari. I. Jur. nat. . Quamobrem cum nemo non hinc
colligat, quod ex eo tardium percipiat, qui vero tardium percipit ex eo, quod de Deo cognoscit, Deum odio habeat s . 3o6. ; qui Deum legislatorem blasphemat, 'odiam eris
ga Deum prodit. Blasphemia Dei legislatoris fgnum est odii erga Deum. Supponimus nimirum hiasphemiam prodi per verba, vel facta, seu esse blasphemiam oris, vel operis c. I. a 36. , si alii Diuiligeo by Cooste
487쪽
alii hine eolligere debent odium erga Deum. Quodsi enim
blasphemia eordis fuerit, qualem tantum non semper comtinet odium Dei ob praecepta & prohibitiones ipsus f. iis 6. pari. I. Iur. nat. , cum ea in cogitationibus subsistat a 36. , se odio habere Deum hine saltem intelligit, qui Deum in corde blasphemat. Signa vero vitiorum non momdo dantur, ut per ea cognoscamus aliena vitia, verum etiam ut nobis inoleseant propria. s. 3 2
De odio erra es quis sed ηe fert, quod Deus nou fortunatiorem Mi d Deum ob for forto , aut mala quaedam a se averterit; Deum δῶο h lunam nou et. Si quis enim indigne fert, quod Deus non fortunasti, θυα riorem sibi dederit sortunam, aut mala quaedam a se averis, is terit; is putat Deum debuisse sibi dare fortunam fortunariorem, aut mala a se avertere, consequenter cum quod Deus facit aversetur s. 39o. PDch. empir.), ex eo taedium
percipit g. 3 s6. pari. a. Eth Quoniam itaque Deum odio habet, qui ex eo, quod de ipso cognoscit, taedium percipit c . ao6. ; si quis indigne fert, quod Deus non fortunatiorem sibi dederit fortunam, aut mala quaedam a se averterit, Deum odio habet.
Odium hoc erga Deum omnino nascitur ex errore, qui de Deo fovetur. Quamvis enim verum si, Omnia, qua fiunt in hoc universo, subesse providentiae divinae atque in aeterno decreto de mundo creando contineri; multos tamen errores veritati admiscet, qui indigne seri, quod Deus s-hi non dederit fortunam fortunatiorem, nec mala, quibus obnoxius factus est, a se averterit. cum Deus providentia sua enti cuique tantundem conferat boni, quantum salva sapientia sua fieri potest 3. 933. part. ι. Neri. nat. , sciantundem quoque ab ente quocunque arceat mali, quan
488쪽
tum eadem salva fieri potest s. 934. para. i. N I. -LI atque mala tam Physica, quam moralia, quae salva persectione hujus univers ss6. pari. r. D I. uat.) dc sapientia sua tollere nequit I. 676. paria r. ra L nat , ad bonum finem dirigit I. 68 o. para. l. TMOL uat. , ita ut ' nemo habeat, quod de bonitate ipsus conqueratur I. 698. Part. r. Theon nat. . Quodsi ea perpendamus, quae de' existentia mali in hoe universo demonstrata sunt m parte prima Theologiae naturalis, multo plures errores deprehendemus, a quibus odium in Deum in praesenti casu deperidet. Aecedit, quod plurimum quoque fallatur, qui D um odio habet, quod putet Deum sibi obligatum esse ad haee, vel ista bona conterenda, aut hoe, vel istud malum depellendum. Sed de eo plura dicenda erunt suo loco. Ueritatem in errorem vertit, qui vero falsa admiscet. Haee probe notanda sunt, ne in dubitationem adducatur, quod ante demonstravimus, ex vera Dei agnitione non posse na-set odium erga Deum 3. 3or. , sed si quod oritur, id ex errore Provenire, quo Deo tribuuntur , quae homini dusplicent I. 3o8 . In praesenti omnino casu attendendus est animus ad rationem, eur quis indigne serat, quod D us non fortunatiorem reddiderit fortunam ipsius,aut quod malum non averterit; non vero saltem quaeritur, quid Deus secerit. aut non fecerit. Factum enim & non factum Dei non est ratio sussie iens odii concitati, sed ea quaerenda est in iudicio hominis de eo, cujus animus odio erga Deum
Quoniam odio habet Deum, qui seri indigne, quod Remedium sibi non dederit fortunam fortunatiorem, aut quod inata odii istius. quaedam a se non averterit j. 33 . , cum ex falso de messi Ethira Pari III. OOo facto
489쪽
facto, vel non facto Dei judicio proficiscatur odium
3o8. , ideoque demendus sit error, si odium extingvenis dum g. 43 a. pari. a. Eth. I si quis Deum odio habet, quia indigne fert , quod fortunam suam non fecerit fortunatiorem , mala quadam a se averterit, Ostendendum e , quod Delli ipsi ad nihil fit obligatus, vi eorum . quae de dominio Dei in parte prima Theologiae naturalis demonstrata sunt, , quod Deus proprastita is, obedientia nihil reetribuere obligetur cl. I 8 I.), quo que Deus nihil fecerit, qua bovitati ejus summa repugnet, vi e rum , quae de bonitate atque providentia divina in parte prima Theologiae naturalis demonstrata sunt.
Corrigenda est falsa opinio, quam Deum odio habens fovet eum de factis suis, ob quae se meliore sortuna dignum existimat, vel non minus dignum, quam alium, qui eo gaudet, quod ipse cupit atq9e in votis habet, tum de
facto Dei. Ad errorem priorem corrigendum facient mulata, quae suo loco tradentui, ubi de animo sorte sua eo notento, itemque de aequiescentia in providentia divina suismus acturi; ad posteriorem vero abunde sumetunt in parte prima Theologiae naturalisdemonstrata ad quae provocamus, &ruorum Palmaria commemoravimus in annotatione ad propo. tionem praeeedentem. Observanda autem hic quoque sunt, quae paulo ante annotavimus, si alius ad mentem saniorem Te vocandus not. 3. 3Io. . Qui autem sta a vitio foeabominando eavere voluerit, ne eodem contaminetur animus; is omnium optime sibi consulit, si Deum agnoscere studeat, ut ex viva cognitione nascatur amor 9. a 23, , qui odio nullum concedet Iocum. Praestat mentem sanam conservare , quam demum a labe, qua inficitur, animum purgare, quemadmodum jam alias ostendimus. praestare corrupti nem voluntatis Praecavere, quam corruptam emendare.
490쪽
3. 3I4. mi Deum blasphemat, quod non fortullatiorem Idi dederit De blasphe- . Drtanam, aut mala quaedam a se averterit; odium erga Deum mia ob maia prodit. Qui enim Deum blasphemat, quod non sortuna- lorum pratiorem sibi dederit fortunam, aut mala quaedam a se aver-sentiam, boterit, bonitati divinae detrahere studet s. ars I. pari. r. Juia noram abnat. S 699. pari. r. Neol. nat. . Quoniam ver eatiam.
hinc satis apparet, quod tardium percipiat ex eo, quod Deus non secit, qui vero taedium percipit ex eo, quod de Deo cognoscit, Deum odio habet, j. 3o6J; qui Deum blasphemat, quod non fortunatiorem sibi dederit fortunam , aut mala quaedam a se averterit, odium erga Deum prodit.
Si odium erga Deum vires capit, semper eum ira conjunctum em Etenim sue qui Deum odio habet eundem sibi repraesentet tanquam felicitati suae invidentem 3. go9. . sive tanquam minus sibi Providentem I. 3Ia. , cum piniet, Deum non fecisse quod facere debuisset, sibi a Deo injuriam factam esse opinatur. Quamobrem eum taedium ex injuria nobis illata pereeptum & cum odio ejus, qui eam intulit, conjunctum ira si 86a. Psy h. empis. ; qui Deum odio habet, sue quod eum sbi repraesentet tanquam felicitati suae invidentem , sive tanquam minus sbi provis dentem, Deo irascitur, quam Primum odium vires capit. Qui Deum ea de causa blasphemant, iram magis produnt. quam odium, cum illa sit affectus vehementior, quam
S. Error, quasi Deum miseria homiam per se deserit, aut o-De errore, dium erga Deum concitat, aut saltem mori erga ipsum ossciri Fas Deum
Etenim qui putat per se miseriam hominum delectare De. miseria