Primordia Coryrae : post editionem lyciensem anni MDCCXXV. : ab auctore nuperrime recognita et multis partibus adaucta

121쪽

Aliam viam Ulys em Vindicandi, nec eam qui dem cum Phaeacum dedecore conjunctam , ad invenit apud eumdem Athena um lib. I. Cap. XIV. Erato 1lhenes, alterum ex Homeri VersibuS, modo recita tis , ita legendum monenS:

H οταν ἐυφροσλυη μέν grai , κοικοτ ς ὐζάοχς, uti quoties iatilia quide detineat, absente improbitate. Quae duo postrema verba reposita loco illorum, κο res

δῆμον απαν , nonnisi honestam con Viviorum voluptatem ab Ulysse commendatam evincunt . Subdit

que Eratosthenes : H αῖον γάρ μι φρονίμους in qui ιας, ξι μιάλα φιλοι εἰσι θεοῖσιν , ως ο Nαυτ αρ9- ς mi. Fieri nequit, quin bome mentis sint Pbben ces, qui Diis magnopere cbari liunt , quemadmodum ait

Naus rateS. Praedictam Erathostenis emendationem minime probat Isaacus Casaubonus in Animadvers. ad Athen. Nam illi eleganter, & plane sonant verba illa, in Homeri versu ab Eratosthene rejecta, κατεχ' δῆμον απαν , detineat populum universum. Nec etiam probat Casau bonus, Nausicratis testimonium adhibe xi, cum Homericum adestet via. Odysseae, Alcinoi nimirum, non solum amicos, sed etiam cognatos Diis

esse Phaeacas suos gloriantis . Addere potuisset, sibi minime probari, Ulyssis dicta , Non enim ego qui' piam cie. Alcinoo tribui, & cum Alcinoi illis, Sem

perque nobis o c. conjungi ; qua in re memoria utique Athenaeum decepit. Demum nec probandum erat, additum in Jacobi Dalecam pii versione , baud recte, perinde ac si Athenaeus ipse Eratosthenis emen- Ο Σ dati

122쪽

dationem rejecisset; quod eum fecisse ex Graeco textu minime apparet : praeter quam quod additamentum illud versionis Latinae sensum , ut legenti con stabit, omnino turbat. Athenaei interpretationi, Eratosthenis emendationi sententiam Didymi praeferrem , qui ad ea Verba, ου γάρ εγωγε τι φη αὶ, ita notat: ταυ 0 αοζιμι νος Tu καρω λέγει ' ου του παγ- τος ο διου τέλος ειρηκεν την ηδονηὶν, άλὰ συμ ποσίου τινος. Hre loquitur habita temporis ratione I nec enim omnis

miraesed Omposii cujusdam em dixit Ῥοluptatem. Aliam

Athenaei interpretationem paulo post referemuS. Opiparam, & omni luxuS genere refertam mensam Gregorius Nazianzenus in Carminib. ut signi

ficaret , eam Αλκινοοιο πράπεζαν, Alcinoi mensam dixit, itidemque in Epist. ad Basilium. Forte hanc

Alcinoi mensae invidiam conciliavit, quod, cum antiquitus solerent convivae ante noctem fere discede re, PhaeaceS in magnam noctis partem commessatio

Hic Pbaeaeum primates sedebant, Bibentes, oe edentes s assatim enim babebant. Aurei vero juτenes super politis columellis

Stabant, ardentes faces manibus gesantes, Illucentes nocte per domum convivantibus. Ur

123쪽

Ut tamen constet in Phaeacum conviviorum tu

xu modum quemdam, certosque fines fuisse, quos alii, multo illis delicatiores, transiliisse comperiuntur, id pluribus exemplis ex eodem Athenaeo desumptis in promptu est comprobare. Et primum lib. I. cap. VIII. de simplici victu, quem Homerus Heroibus suis tri buit, Verba faciens, carnem assam illis suffecisse scribit, κ, Αλκίνορ l)-τον τρυφερον 'ρημάνω δίον, ALcinoo quoque, delicatiori Uitae tametsi addieto. Ac paulo post Homerus Heroum mensis piscium delicias haudquaquam apponere proditur, , b τους Φραακας πλωτι Tαπους ποιῶν, si Pb. eacus naolutionibus addictis Amos repraesentet; neque etiam fructuum, S si eorum

Id, τας πώωκάς πράξεις ἐν μέλει ρυ ' ποι ων, Cibum buudquaquam inexplebiliter sumentes exbibet, sed medicorum instar repletionem amovet Ceterum post qua potus oe cibi cupiditatem expulerunt, a ne sem placata , ad Mos albuticos. quidam prorumpunt, disco sese basi que oblectuntes, ac ludicro Ulo cer

tamine ad seria exercentes s quidam cit baroedoS audiunt, Heroum res gestus numeris, m0dis canentes . Quae profecto non alium quam Phaeacum morem superias

124쪽

expressum repraesentant, atque Commendant. Rursus lib. I v. convivia Procorum, Phaeacumque

inter se comparans ex Homero: ἔςι γάρ inquit αυτωτο μάν ἄν μνηPἡρ ην, ξιον ἄν γε νοιδd νεανίσκων, μιεθως , κ, ερωσιν ἀναιριμ ένων, Γο 0 GJ Φειά ν ἐυςαθεςερον tu ἐν τουπων, si ιληδ ονον A. De scribit autem ipse Procorum con-zietium ceu juvenum, vino , θ' amori deditorum; Pb ea- cum Oero, bis quidem modestus, licet voluptuarium. Dein lib. V. cap. vi. postquam dixisset Athenarus, Alcinoi convivium ad quod intenditur haec Itysi1s oratio, si γάρ εγωγέ τι φημὶ) qua comitate & humanitate sit hospes excipiendus, innuere, addit: οπερσυμ ηαλων τις πρὸς τὰ ν φιλοσόφων συμποσια ,κοT- αιωrερον ἄν ευροι, κMTοι τἀδd περμέ γν 6 iλαροτητα 6παδιὰν ἐυ0 lla ονα. Qu0d si quis cum Philosophorum Diue is conferat, mode tris id esse comperiet, utpote hilaritatem θ' ludos boneste complectiens . Subditque: μιετὰ γὰρ τον ἀγῶνα γυμνορὸν μει ο-Φ cy' Αρεος

tui mordacem de Martis amoribus fabulam, aptam scilitet Gyssi de interimendis procis monita atque consilia praebere, quod Vulcanus, quamvis uno pede claudus, Mar

tem fortissimum deῬicisset

Demum libro Xm. cap. XIII. aliam Phaeacum cum Stratone Sydoniorum rege comparationem instituens,

primum inter utrosque discrimen statuit: οια γὰρ τους Φρύακας ομπος ποιῶν μ εμ.υθολογηκεν , i τάζον ρ, ἀ

125쪽

etenim fabulatur Homerus Pbaracas agere , dies fesos celebrantes, oe compotantes, cisbaroedo que , rba dos audientes, qui es eadem assidue faceret, Smito mixtillum tempus intermisit. Aliud vero discrimen, quod

Homerus, cimi uxoribus, filiabusque suis conet iacelebrabunt. AElian. Var. Hist. l. VII. c. II. pariter notat, Stratonis conviviis multas adfuisse mulieres tum ti bicinas , tum meretrices forma excellentes, de salta trices, at Phaeacum mensis unum praesto fuisse cantorem, qui ad coenam cantaret, & ipsos oblectaret. Quae omnia palam faciunt, Phaeacas , dum voluptuariis populis accensentur , multum tamen ab immoderarae intemperantiae infamia abfuisse. Eos

dem vino perdite deditos existimare quis posset, cui Jacobus Dalecampius imponeret, illud Alcinoi, Pon

Πῆσιν ανὰ μιέγαρον, apud Athenaeum lib. I. cap. XI. ita VertenS: Fae, ut sint temulenti in no Iris aedibus omnes. Perperam utique , cum reddendum foret: Vinum distribue omnibus per domum . Accepit Dalecampius με rii, quod vinum, pro i, quod temulentium significat , & praeterea Homerico dicto syntaxin omnino absonam accommodaVit, quae

126쪽

ipsi ad verbum foret: Temulentium disribue omnibus per domum.

Multa sunt in ea Dalecampii versione, quae censo riam virgulam merentur; eaque parciuS, quam Opus erat, usum fuisse dolemus Isaacum Casaubonum, cui tamen Athenaei emendatio, Sc redintegratio non im merito debetur . Vinosorum populorum album contexuit ipse Athenaeus lib. X. & Elianus lib. III. Cap. XV. neuter tamen Phaeacibus locum in illo assignavit. Vino quidem admodum jucundo , & suavi abundasse Corcyram, testis est idem Athenaeus, superius relatus, & Xenophon quoque, qui Rer. Graec. lib. vI. referens, a Mnasippo Lacedaemone eam insulam ferro,

ac igni vastatam fuisse, sic ait: &ράτει τε της γῆς , ἐῆδ s ἐξειργασμων μιεν παγκάλως, 6 πεφυTευμ ντην , μεγαλοπρεπεῖς δέ ωκπεις οινῶνας κατεσκευασμιενους εχουσαν επι ἀγρῶν , ω εφασαν τους ςρατιῶτας ει r TDo τρυφῆς ἐλθῶν, /λη-πLνθιν, εἰ μη ἀνθοσμιιας εἰη . Regionem illam amoenum egregieque excultam , universam ferro ac igni Oasaviis magnificae enim domus cum celtis minariis in agris erant extructae, milite que eo menere deliciae, ut vinum nul lum praeter optimum bibere nollent. Cellas vinarias Corcyraeorum, quas Xenophon οιν-ας appellat, oportet apud GraecoS non parum celebres fume, quandoquidem Jul. Pollux in Onomast.

tam lib. VI. cap. II. quam lib. IX. cap. v. de Cellis vinariis verba faciens, allatum XenophontiS textum unice pro ducit . Miror AElian. lib. x11. cap. XXXI. Varia Graecorum Vina enumerantem, apud Veteres desideratissima, Cor

cyreti

127쪽

cyraei non meminisse. Ceraunium autem, seu περ, Κεραυνίων, cujus meminit lib. XIII. cap. VI. non ad insulam

Cerauniam quo nomine Corcyra intelligitur J sed ad Achajam spectat, in qua Cerynia oppidum reperi

rur ; unde Perigonius ad eum locum Κερυνεια pro Κεραυνιων legendum esse nullus dubitat. Cum plures, ut superius dictum est, excogitatae sint causae, propter quas Phaeaces, Ulyssiem ad Ithacam deponentes, eum e somno minime excitarunt, hanc ad rem nostram inter alias affert Eustathius: τυχὸν ο ρ AAιασι, latἡ συνεθεντες καταμηνυσιαγι τὴν τέως κεκρυφ-

timuerunt, ne detenti ab Ulysse ) Pbreaciam, quam ut que ad illum diem occultam munere censebant, manife sam redderent, atque in hunc modum aggressonibus fa cuius paterent; homines, ut 1ibi ipsis conscii erant, zoluptatis , vitaeque mollis, ct imbellis amatores, quibus non arcus, neque pbaretra curae es, sed conῬivia, oe ob ri, oe lavacra, ac alia b usice generis. Vnde oe noctis tempore nazigatio ab ipsis suscepta es, ne, die illucescente, locos aliquos Gyses observaret. Quomodo haec con-Veniant cum iis, quae de Phaeacum certaminibu S, eximiaque navigandi peritia superiuS ex Homero retulimus, Viderit ipse Eustathius, utpote accuratissimus ejus interpreS.

128쪽

P RI MO RD IACAPUT XV.

Pbaeaces pro hebetibus , oe sultis in communibus pro Ῥerbiis. Aliud adagium , Alcinoi apologi , de longis , ct anilibus fabulamentis. Juvenalis hac de re etersus. Narrationes VII is, magna a Phaeacibus admiratione , oeetoluptate exceptae , borum ruditatem minime comprobant.

Ad illarum narrationum formam Ctesiae , ct Jambuli fabulas efformatus scribit Lucianus. Alcinoi apologos Perietynius de Alcinoi sermonibus perperam interpretatur. Eo nomine Gyss apud Alcinoum sermones , quos Odyssea quatuor libris complectitur, designantur. Ii libri Alcinoi apologi inscribuntur , quique

eos praecedit, propterea quod eorumdem siem monum praeludium contineat. De Myos narrationibus Theopbyluctus in Prooemio Historiarum . Locus Aristotelis de Alcinoi apologis admodum obscurus Paroemiographis explicatur, emendatur ex Petro Vi

ctoris.

QUONiAM vero ex immodicis voluptatibus inge nil tarditas proficiscitur, in communibus proverbiis Phaeaces pro hebetibus, & stultis habentur , quapropter prodigiosis fabulis, ab Ulys enarratis, de Ciconibus, Lotophagis, Cyclopibus, de AEolo, Lestrygonibus, Circe, de inferis, de Sirenibus, Scylla, Charybdi, bovibus Solis, quas quatuor integriS

129쪽

C O I C T RAE. IIJgris libris Homerus complexus est, aures fidemque praebuerint. Unde ortum adagium, Alcinoi apologi, de longis , & anilibus fabulamentis, a Diogeniano , Iulio Polluce, Platone, Aristotele relatum, ut vide re licet in Adagiorum Chiliadibus .

Juvenalis Satyra xv. lib. V. in immanem AEgyptiorum crudelitatem invectus, qui, ferinis carnibus abstinentes, humanis vescerentur, haec, ad rem n stram pertinentia, ibi habet: Attonito cum

Tais super coenam facinus narraret Gyses Alcinoo, bilem, aut risum forta se quibusdams Serat, ut mendax aretaloguS in mare nemo

Hunc abicit, seoa dignum, veraque Cbarybdi, Fingentem immanes Lesogonas, atque Cyclopas 'Num citius Scyllum, veI concurrentia saxa Cyanes, plenos mel tempe statibus utres Crediderim , aut tenui percussum verbere Circes, Et cum remigibus grunnisse Elpenora porcis. Tam macui capitis populum Phleaca putaῬit 'Sic aliquis merito, nondum ebrius, ct minimum qui

De Corcyraea temetum duXerat Arria Solus enim hoc Itbucus nullo siub teste canebat. Equidem bilem, aut risum adeo Phaeacibus V lyges non movit narrationibus suis, adeo ab iis promendaci aretalogo , seu pro garrulo nugatore habi iuS non fuit, ut contra magna illas admiratione, dc Voluptate exceptas fuisse assirmetur Odyssi. xi. saς εφοις Θι δ 'αρα χ αντες rim ἐγ νId o T. Κia λψμω Γεχον o si lucέγαρα σκιοενTα. Ρ λ

130쪽

Sic ait; hi utique omnes quieti factii sunt silentis ;

Voluptate enim tenebantur per domum obscuram. Eadem haec carmina initio Odyssi. XIII. repetuntur. Praeterea priore loco qualem Phaeaces narratio

O bises , id neutiquam si picamur te aspicientes ,

Impostoremque te esse, c ' furem , perinde ut multos Pulicis terra nigra errones bomines , Mendacia concinnantes s unde quis nequaquam viderit. Tibi Oero ine I elegantia Serborum, mentesque b de . soriam vero, ut oe poeta , ex ordine recensuist Omnium Graecorum, tuique ipsius dolores tripes Et paulo post se noctem etiam insomnem, audiendo Ulystem, libenter Alcinous transactitarum testatur :Κιά κεν ἐς Aῖαν ἁνα οιμην, οTε μοι συδ λαγης ἐν 'χε γὰρ ρ τὰ σά )Gῆεα luci θνητα πω. Equidem mel ad auroram dioinam bustinere, quando tu Suctineus hic in domo mea tuos dolores dicere Ex Homeri verbis apparet, magnam quidem Phara

cas ex Olyssis narrationibus voluptatem cepisse , non ita tamen, ut ad his oricae veritatis normam omnino expressas reputaverint. In iis historici partes esse,

라틴어 텍스트