장음표시 사용
111쪽
ro REI P. CARD. BELLAR redditus assignando Sacerdotibus Me Iigiosis: Idcirco non possunt hi sine iniustitia, ossicio suo sacris ministrandis de esse. Et quemadmodum Summus Pontia sex iuste conqueri posset, si Veneti expeti teret Sacerdotes &Religiosos,aut n6 pe mitterent ipsos redditibus suis gaudere; ita Veneti tolerare non debent, quod i de abeant, aut officium suum in Missis dicendis, diuinis ossici, celebrandis,
non exequantur. JRespondeo:Hanc rationem, quemadmodum etiam praecedentes Omnes, praesupponere, quod nulla intercesserit culpa,propter quam iustὶ Dominium en tum interdicto subijci potuerit Vbi Gnim subest culpa , dubitari non potest
de iustitia poenae. Et quei,dmodum se penumero Summus Pontifex aut etiaEpiscopus Sacerdotes cora prouctibus priauat, in toto vel in parte nec possunt ducere se illis iniust priuari eo ιν propter suos labores ipsis debeantur, nec ipsi ulla in re desint ossicio&ministerio suo erga populu;quia responderetur eis no ideo populo non ministrauerint, sed ob alia ipsoru delicta suis eos prouentibus priuari Ita quando Summus Pontifex locum aliquem interdicto subsici nequeunt po
puli praetexete id fieri non posse, civiuod
112쪽
CONT SEPT. Doc T. rex ipsi ossicio suo in Sacerdotibus alendis
non desint quia respondetur , non auferri illis diuinorum officiorum exercitu um, quod Sacerdotibus iussicienter non prouiderint, sed ut hac ratione alia ipsi ru, aut Principis,cuius gubernationi subsunt, peccata puniantur. Et ne pluribus, quemadmodum in praefatione dictu est, hi septem Doctores defecerut in eo quod potissimum erat:quam enim asserunt, toriam iniustitiam praecepti,4 nullitate manifestam interdicti,non praesuppone re,sed probare aedemostrare debuerant.
INterdictum est noua censura quaedainarsum, o qums quis debita cum
discretione ea non utatur, cedit ad n
xabile eiusdem celsa destructionem. RESPONSIO.
Dicunt septem Doctores interdictum esse censeram nouam, tamen confitentur ipsam in usu fuisse tempore Alexandri III. an. IIIo. ita, Vt minimum, 'O. annos antiquitatis ei assignent: non debet autem appellari nou quod amplius quae dringentis annis durauit: maxime cud
113쪽
bium non sit, interdictum multo etia ari' itiquius fuisse: Nam Alexa de loquitur ibi de eo tanquam de re usitatavi iamdudum inchoata: cap. No est vobis de Spos ib. , trimon. Et notandum est, quod in hoc capitulo Summus Pontifex Alexander III. in Angliam interdictu tulerit, quod Rex Angliae propter discordiam quae inter ipsum&filios eius suborta fuerat, VXOres eoru detineret ubi si habuisset Rex hos septem octores pro consiliarijs, dixiDset, ad temporalia id pertinere, nec Sum naum Pontificem posse propterea interdictu ferre sed tum maior erat in hominib' simplicitas persectior obedientia. Quid vero dicent septem Doctores, si
demonstremus interdictum centum annis prius in usu fuisse Quis enim ignorat Gregorium VII centum annis ante Alexandrum III vixisse: ira die limGre. gorium in Poloniam interdictum tulisse, quod integro triennio perdurauit'nec tamen Gregorius Vi I. primus censurae huius auctor fuit, quia apparet illum ea ritanquam re prius usitata. Exemplum etiaS.Augustini, qui Comiti Bonifacio usum Sanctissimae communionis, is niuersa domui eius, ne ad altare oblatio illorum susciperetur, interdixit, quemadmodun k3imu Can.M.ror, Et in epist a8s
114쪽
S.Augustini. quamuis non probet usum interdicti localis , ossedit nihilomind. sum interdicti personalis in Ecclesia extitisse ante mille ducentos annos. Et si Sancto Basilibin primo sermone deIeiunior icuit probare ieiuniu antiquitate unis dum ipsum adaequare, idcirco quod prumum praeceptum hominiam Eo datum fuerit ieiunium siue abstinentia ab esu arboris scientiae boni&maiiet licitum etiam nobis eritprobare interdustum suis se primam poenam quam DEV pecca- o ita flixit, qua do primis parentibus interdixit in gremini terrestris Paradisi, qui erat figura Ecclesiae,&gustum arboris viatae, quae Sanctissimum altaris Sacrame
tu prs signabat,&hscdicta sint quoad pru
mam huius propositionis partem. Quoad alteram vero , ut septem D ctores probarent,interdicto eum discreotione utendum esse,ostendunt primorigorem interdicti temperatum fuisses Gregorio IX. Innocentio IV. Boni- facio ΙΙΙ. Deinde repetunt illud, quod
superius dixerui, ex cap. ima matre de se tenti excommunican b. colligi, quod nimirusecu adducat multa in conuenientia. Quae
duovi vera sui, datissuperq; de ij supra
disseruimus t Postremo adducunt qua dam exemela interdictorum, quae ne su
115쪽
1b gsm CARD BELLAR.rint obseruara, non permittentibus Primiscipibus ut obseruarentur : Concludunt autem dicendo inuendam Ludovicum Richeomum Societatis Prouincialem, in Apologia quam scripsit ad Rogem Franciae laudare, atque commendare faetiim Regis Ludovici II., illud omnibus regibus ad imitandum proponere, atque insuper amrmare Societatissus homines imitaturos fore Fracos Regis illius subditos, si forte Summus Pontifex Regnum Franciae oppugnare moliretur. Ad quod resiponderi l testri Etiamsi his terve interdictum laseruatum non fuerit,saepe tamen ac pius obseruatum fuisse. Sanctus Ioannes autem in3.Episto. la unumquemque fidelem sic adhortatur. C-ρ- ηοι imitari malum hed quod bonum est. In Hispania obseruatum fuisse anno millesimo ducentesimo octuagesimotemtio. 1317 testatur Ioannes Mariana in libr. 1 cap. 7. lib. 7.cap. .historiarum Hispanicarum.Omitto aute repetere eXε-pla superius adducta de regnis Siciliae, Poloniae. Quod attinet ad Ludovicu Rucheomu,moneo primum septe Doctores, vi meminerint diuinu esse praeceptu non loqui contra proximum falsum testim nium . Nec possum non fateri valde me
116쪽
ne sue conscientia, in iis asserendis quae salsa sunt, idque cum praeiudicio famae alisterius Religios Theologi: tergo, ritas manifeste perspiciaruresquemadmodum paulo ante septem Doctorum prsci se verba retuli,quoad id quod P. Ludovico Richeomo obijciunt: ita nuceiusdem Patris verba ipsa primum lingua assica, qua scripsit reseram,ac deinde in Larinam conuertam. Est itaque sciendum homin εquendam contra Patres Societatis libelluedidisse, Minter alia quibus eos apud Regem Christianissimu in inuidiam trahere exosos reddere conatur, quaesiuisse ab eis quid facerent, si talis ali quis,um inus Pontifex insurgeret, quales fuerunt Bonifacius VIII, Iulius II. accensuris molestare Regem Henricum IV. quem admoduBonifacius Philippum Pulchrur&Iulius Ludovicum XII molestauit. Fuit autem haec interrostatio similis illi, quam Herodiani Christo Domino no
117쪽
vuterent ramauiersect dusainasiue Hoc est. Nosficerem- , usi adobiserati iugamin. quod tumfecerat boni Ecclesiastici, bom Fraia una cum Rege Philippo Puli hro. Ludovico XM.qui iura sua defendentes,se icta sedi reuerentiam nu tram deposiverunt. Quaero nunc
ubi est, quod vos dicitis Ludovicii Rich-
comum laudare&comendare factu Regis
Ludovidi XII. bi est laus haec & comm datio in verbis illius non est ibi laus vlla sed vestra fictio . Similiter ubi est illud quod vos asseritis,ipsum omnibus Regib factu illud ad imitandum proponeres Exeatne vel vestigiualiquod huius rei in ver bis istius Religiosi cur ergo ausi estis c luntari proximu sine ulla causatvbi est e ia illud quod additis, eunde Religiosium
dicere, Iesultas imitaturos esse Fracos Rogis illius subditos,si summus Pontifex oppugnare cogitaret Regnu Fraciae cur auteomittitis verba illa bomuccisiasticio boni Franci Sanh videre non possum quomodo Religiosus ille interrogationi in captios prς sertim cu ipsi Regi scriberet, maiori caprudeliad circuspeetione respodere potuisset . Non enim dixit, i, partes Sumnii
Potificis secuturi essent ne Rege offend retra nec Regis partes secuturos esse affirmauit, ne laederet propria conscientia; nec
dixit u facturi essent quod tu secerut E
118쪽
CONT SEPT. Doc C Io etesiastici &Fraci, sed i fecerut bovi E clesiasticivi boni Fraci: quia sciebat quod iii etia multi Ecclesiastici adulabatur Regi, atq; ill tibisterabant in ijs in quib' noerat necessariu,sed erat praeterea alij boni,
qui Rege quide diligebat,sed no adulaba
tur ei, nec illudecipiebant; quemadmoduetia hodie inter Ecclesiasticos obligationis ac pro sessionis suae parti memores, nodesunt boni, quoru vn fuit optim ille ac venerabilis senex Cardinalis Veronesis, 1 licet tenere diligeret Republica Veneta, ipsam tame iniusta causam fouere fatebatur. Dicit igitur P. Richcomus, ipsos facturos esse quod boni tum fecerunt, inducare voles bonos Ecclesiasticos obtemperasse Summo Pontifici, ut erat obligati, lioqui nosuissent boni Ecclesiastici Quietia tanquam boni Franci consiliu prudes Regi suo suggesserunt,ut cu Patre suo spirituali in concordiam rediret. Atque hoc pacto iura Regis ita defenderunt, yt tamereuerentiae lanctae sedis Apostolicae, numquam obliuiscerentur.
Cum igitur iam responderim septem
Doctoribus, reliquum est ut Lectores rogem, eos praesertim qui serenistima Rem publicam Venetam moderantur, Ut considerantes quanti ponderis , omenti
sit praesens conu ouersi , non cotenti sint suo m
119쪽
1ε sis . CARD BELLAR. suorum tantum Theologorum scriptat gere, sed nostras etiam legant responsiones,&depositis tali sipe propriis affectionibus, aequitatis libra sanet e fidei lumine
illustrata, examinent ponderent ratio nes utriusque partis forsitan benedictus Deus faciet ut cognoscant, qui modo non cognoscunt: sciant Vero Deum Principes illos populosque, qui Doctores sibi adulantes, Mut inquit Apostolus, riarietes amribvi amplectuntur, hac poena assicere, Ut patiatur eos decipi atque illudi cum detri. meto ac periculo totius regni & vitae Cuius rei claris imum in s. libr. Regum cap. Vlt. exemplum legimus: Vbi narratur Regem Israel noluisse audire Prophetam,
. ra praedicentem, sed illos qui placentia sibi prophetabant, quamobremm Curi ad punitionem illius permisit ut quadraginta Prophetae eum deciperent, victoriam ei ex parte Dei prsdicetes, quod contra euenit: nam exercitus eius profligatus,&ί-mul ipse interemptus suit, sicque regnum simul & vita amisit. Nolo autem applicare exemptu hoc ad nostra tepora, sed suppliciter atque humillime precor Patrem misericordiaru, ut piis oculis praesentes mi serias intueatur, nec permittat ut de malis
suoru in fidelium hostes fidei, laetentur,ri
120쪽
BELLAR MIN LRATER Paulus Venetuso dinis Seruorum,cum conside rationes quasdam Ioanis Gersonis in simul praefationem quandam in Summum Pontificem contuis meliosam candalosam, haereticam iutius qui easdem considerationes vulgari lingua in lucem emiserat, defendendam suscepisset, pluribus in locis responsiones meas redarguit. Cui sicut operae pretium non est,eum honorem exhibere ut sing lis eius verbis respondeatur, ita commi tendum non est, ut eius saltem calumniae non detegantur, palam in orbis totius conspectum proferantur . Quapropter summa cum breuitate illas tantu perstringere aut potius delibare, quantum ad illas Kognoscendas satis fuerit,decreui. Primum sol et pagina a reprehendit, quod dixerim Gersonis Cosiderationes, aut non pertinere ad rem praesent*m,aut