장음표시 사용
381쪽
α Paludanus, sacrae theologiae doctor et professor - Gma lielmus Mercerus, sacrae theologiae doctor et professor L a Vanii, etc. - Henricus Rampen, sacrae theologiae doctor et a professor, etc. - Christianus Bensecum, sacrae theologiae a doctor et professor - Fr. Michael Paludanus, merae theo-u logiae doctor et professor - Fr. Augustinus Τheodori, saeraea theologiae doctor et prosessor -- Fr. Franciscus Capro. a nius, Sacrae theologiae doctor et professor - Fr. Paulus a Peptuus, sacm theologiae licentiatus et professor. na Rectos a suis monasteriis, per haereticorum persecu- η tiones, regulares, Don modo relinere omnia et siugula ora dinis sui privilegia et indulgentias, sub praelato suo regua lari vivendo, ac functiones suarum regularum exercendo ;a sed etiam tuto ac licite posse domos saeculares vel condua cere, Vel novas exstruore, in quibus functiones suas regma lares exercere possint; et consequenter pome eosdem re-u gulares in hujusmodi domibus sacra celebrare in altaribus a portatilibus, absque particulari admissione vel nova appro-α hatione aut licentia ordinariorum, maxime si regulares istis fuerint ordinum Praedicatorum vel Minimorum, quibus a a jure communi peculiariter est attributum, non minus quama Episeopis, ut in locis quibuslibet honestis sacra celebraree possint, nulla ab Ordinariis postulata venia : capite in hisa de privile is ; capite ultimo eodem titulo, lib. 6; et ibi a glossa : Summa Sylvestrina, dict. altare, quaest. 6. Meliori j a dicio semper salvo. Stephanus Meymes, utriusque juris a doctor et professor primarius. Andreas de Vaulx, juriss utriusque doctor et prosessor Ordinarius. Henricus Zoesius, et utriusque juris doctor et professor Ordinarius. Jacobus a Sauvoet, juris utriusque doctor et canonici professor pria a marius. Cornelius de Paep juris utriusque doctor et civilisa professor ordinarius. Adrianus Baul kZ, juris utriusque
a doctor, et quondam Sacrorum canonum Prosemor. Ioannesu Van-Sestich, juris utriusque doctor,isnerorum canouum
382쪽
368 TRACTATus DE IURE REGULARIUM.
a d tor et professor ordinarius, etc. n Temporis data caret illud instrumentum; sed esse paulo auterius ulmo 1630, vide in Hibernia dominicam, pagina III. Probatur 3' eae brevi militantis Ecclesiae Benedisti XIV. Documentum illud in bullario Benedicti XIV uou reperies ;sed per extensum in sua Hibernia dominicam, pagina 363, illud retulit Τhonias de Burgo, ex authentico ea pluri ut ipse ait), quod terIordiae, in conventu monialium Sancti Dominici, tunc temporis asservabatur. Quae autem fuerit edendi praelati brevis causa paucis ibidem enarratur pagina 362. Opinio multorum erat exstitisse olim Watersordide monialium Sancti Dominici conventum, sub titulo Sanctae Catharinae Senensis; vehementerque optabant Matersordie usus monasterium illud restitui, seu de novo erigi. Hinc in capitulo generali Dominicanorum anni 1725, Provinciali iuberniae dictum monasterium excitandi concessa licentia est, atque anno tandem i735 fuit res ad executionem deducta. E monasterio Dubliniensi Matersordiam missa est soror professa Ana StaSia UJse, quae novo conventui praesideret. Exulante autem tunc in Galliis Mater sordiensi Episcopo, novum conventum inchoandi licentiam dedit vicarius ejus generalis. Jamque ad professionem recepta suerat monialis quaedam, et altera novi. tiatus curriculum expleverat, cum Orta dubitatio est, num forte novi conventus fundatio nullitate laboraret. Hinc ad sedem Apostolicam institutus recursus, ut dubium solveret, et desectus, tum omissae professionis, tum facti novitiatus, si qui intervenissent, sanaret. Causa dubitandi quam non exprimit Τhomas de Burgo , sed quae ex ipso brevis tenore Satinnuitur, videtur fuisse, quod vicarius generalis absque speciali mandato sui Episcopi licentiam dedisset, nec a sede Apostolica obtenta fuisset facultas; et simul non constaret olim Uatersordide exstitisse Dominicanarum monasterium. Nam si prius non exstiterat ibi harumce monialium conventus, Iocus erat non restitutioni antiqui conventus, Sed novi erectioni. Ad novam autem erectionem insuffcientes erant adhibitae formali-Disitirco by Corale
383쪽
tates. In brevi autem Suo Benedictus XI sic habet: Ouoniam
autem nulla reperiamur notitia simile monasterium monialium indicta civitate unquam eastitisse, dictae eaeponentes de validitate restitutionis et erectionis monasterii proebali dubitant; qua de causa a nonnullis etiam de validitate professionis per eamdem Catharinam emissae, et admissione dictoe novitiae Marias veretur.
Ex istis autem verbis sic arguimus : ideo dubitationi merito locuS erat, quia non constabat, Olim ibi exstitisse hujusce instituti conventum, e quo moniales vi expulsae fuiMeut. Ergo si hoc constitisset, certo valida aestimanda fuisset fundatio, absque Pontificia et episcopali facultate peracta. Ergo regulares qui conventum habuerunt in aliqua civitate, quamvis illum vi coacti deseruerint, poSSuut tu eadem postmodum civitate alias pedes sibi comparare, ibique conventualem vitam iterum agere, quin nova egeant Ordinarii licentia, aut formalitatibus Subjaceant, prO. novis erigendiS con Ventibus requisitis.
Probatur 4' eae eo quod jus alicujus congregationis conventum habendi in aliquo loco, non intelligendum sit alligatum ac restri elum illi susersiciei terrae, quam monaSterii a deS Occupant.
Etenim, ex dictis supra, regularibus liberum Ecclesia reliquit, ut conventum Suum transserteiit ad alium situm ejusdem loci. Ergo noluit jus ipsorum exiStendi tu aliqua civitate, alicui determinatae supersicivi terrae eMe alligatum. Ergo dum necessariam fecit licentiam Ordinarii, eo SeuSu necessariam illam conditionem voluit, ut semel data illa licentia, jus haberent regulares tu hoc vel illo ejusdem civitatis aut districtus loco coetum suum conStituendi. Ergo regulares qui autedispersionem in aliqua civitate conventum legitime erectum habebant, hoc ipso simul jus habebant in aliis ejusdem civitatis aedibus, relictis prioribus, conventualiter degendi. Ex facto autem dispersionis jus illud non amiserunt. Ergo adhuc possunt absque nova ordinarii licentia diversas a prisco suo conventu aedes incolere. Et patet ratio cur requiratur licentia Episcopi ut novus con entuS in aliqua civitate erigatur, non autem ut, intra eamdem ci itatem et districtum, titum I. M
384쪽
370 TRACTAT DE IURE REGULARI . mutet . Nam, Rivo ratione incolarum, sive ratione jam ibi existentium aliorum eonventuum, posset novi monasterii
erectio multis inconvenientibus esse obnoxia ; de quo judicium proferre nullum magis expediebat, quam loci ordinarium, ut patet. At vero si semel utilis existimata fuerit et con- cegm novi conventus erectio, nihili aut saltem parvi resertoonventum in hoo vel illo civitatis situ existere.
MoposiTio ΙΙ . - Proedietum jus censendum est existere, nomsolum penes religiosos ipsos qui eonventum ante dispersionem inem bant, sed etiam, iis vita functis, in eongregatione religiosa et jus pars erat illa eonventus. - Ηue redeunt rationes sub praecedenti paragrapho deductae. Ius nempe conventum habendi in aliqua civitate, non datur religiosis tanquam individuis, sed personae morali, id est, congregationi. Unde si tota congregatio in uni eo illo conventu existebat, remanent jura in ipsius religiosis, et consolidantur in ultimo ipsorum superstite. Defunctis autem omnibus, extinguuntur jura cum ipsa congregatione. At vero, si conventus ille pars fuerit alicujus provinciae, sive defunctis in dispersione, sive adhuc superstitibus illius monasterii religiosis, jus ibi conventum habendi, in diversis etiam aedibus, remanet penes provincialem; poteritque is, missis quos voluerit provinciae suae religiosis, conventum ibi instaurare. Et tandem si unicus e tota congregatione Supe sit, penes hunc jus de quo loquimur existere censendum erit. Quae omnia, ex dictis sub praecedenti Paragrapho, Satis patent. Et notetur nullam in hac materia opponi posse praescripti nem, aut temporis lapsum ; quia contra spoliatos non currit praescriptio.
Casus regularium, quorum monasteria suerunt Romani Ponti fieis auetori iniε alienata.
De iis praecipue regularibus cxpendenda venit quaesiis. an, a que nova ordinarii licentia, possint communitates sum Diuili oti by Cooste
385쪽
iterum constituere, in ei vitatibus, pagis et districtibus, in quibus olim conventualiter degerant. Quamvis enim ipsorum pedes fuerint legitimo alienatae, si jus retinuerint conventualiter existendi in iisdem civitatibus, pagis et districtibus, bene poterunt, absque nova licentia, alias ibi pedes sibi comparare, aut etiam antiquas pretio redimere, atque propriam instituti sui conventu alem vitam instaurare. Pro qua solvenda dissicultale sit sequens propoSilionum Series.
PROPOSITIO I'. - Ius conventualiter existendi in aliqua eiu tate , potest regularibus concedi in eo sensu, quod valeant etiam eo munitatem suam de uno in alium civitatis locum, prout utile duaerint, transferre. - Nam quod hoc modo regularibus concedatur jus et licentia conventum habendi in aliqua civitate, non tantum possibile concipitur, et nullam involvit repugnantiam, sed etiam valde opportunum facile perspicitur. Decursu enim temporis conlingere potest ut primum electa sedes multis evadat incommodis obnoxia. Τune vero regulariuus valde utile est ut jus habeant ad alium civitatis situm migrandi. Nec parvum damnum quandoque sequeretur, si deberent tunc novum ordinarii licentiam obtinere, et taeteras pro novi conventus erectione requisitas lammalitates adimplere. Unde revera possibile saltem est jus regularium in sensu exposito; ita nempe ut jus illud conventu aliter in civitate existendi non restringatur ad determinatum aliquod aedisicium, nec ad illum terrae supersiciem, super qua aedificium hoc exstructum est; sed extendatur ad quemlibet civitatis locum, quem sibi regulares illi comparabunt, et in
quem communitatem suam transferent. PROPOSITIO 1I'. - Ius conventualiter Mistendi in aliqua cis vitate, non tantum potest in praedicto sensu regularibus concedi,
sed de faeto ita ipsis conceditur: ae proinde jus illud non est alligatum alicui determinato civitatis oedisseio aut meo. - Nam de jure communi regularibus licitum est, absque nova ordinarii licentia et absque formalitatibus ad novi conventus erectionem requisitis, communitatem suam ad alium situm Disiti Cooste
386쪽
Husd in loei transferre. Eam juris communis dispositionem pluries jam supra memoravimus, et parte 2, Se t. 2, c. I, S 7, probavimus. Porro dispositio haec probat jus regularium in aliqua civitate conventum habendi, non esse alicui dete minato teliseio aut alicui superficiei terrae alligatum: alioquin, relicto illo aedificio et terrae spatio, statim jure conventualitatis destituerentur; nec possent proinde jus illud in alio civitatis situ habere nisi cum nova licentia et requisitis caeteris formalitatibus. Unde revora jus regularium conventum habendi in aliqua civitate est separabile ab aedibus quas occupant, neque huic monasterio alligatum; seu aliis terminis, non est duntaxat jus conventualiter existendi in illo monasterio, sed est jus conventu aliter existendi tu aliis etiam ejusdem civitatis locis. Nec objiciatur licentiam conventum inchoandi ab ordinario coneessam, non esse relativam nisi ad determinatum aliquem eivitatis locum. Nam Iicentia haec intelligenda est in sensu qui juri communi non repugnet. Porro jus commune regularibus liberum relinquit ut conventum suum transscrant ad alium situm ejusdem loci. Unde potest quidem Episcopus licentiam denegare; at si eam concedat, impedire nequit, quin jus acquirant regulares in aliis etiam civitatis locis conventua. liter degendi; cum id a jure communi fuerit statutum.
PRO siTio ΙΙΡ. - Alienatio monasterii, Romani Pontifieis auetoritate facta, non perimit jus regularium eonventualiter in eadem eivitate Mistendi. Probatur 1 ' ea duabus praecedentibus propositionibus. - Nam,ox ibi deductis, jus conventualiter existendi in civitate, necesseesialiter, nec etiam de facto, censendum est alligatum aedibus alienatis; ergo stare potest jus illud post monasterii alienationem : ergo alienatio haec dictum jus non perimit. Probatur 2' ea supra citato l) brevi militantis Ecclesiae BFnedieti XIV. - Agit ibi Pontifex de quodam conventu monia-
σὶ sub p cedanis paragrapho. propositione 1, probatione 3.
387쪽
lium sancti Dominici Matersordiae recens constituto, de cujus canonica inchoatione dubitabatur. Causa autem dubitandi
erat, quod non constaret simile monasterium monialium in dietacivitate unquam exstitisse. Quae Verba supponunt, inchoatum fuisse hunc conventum absque necessariis pro novi conventus
creetione formalitatibus; et supponunt praeterea certe canonicam futuram fuisse ejus inchoationem, si constitisset ejusdem ordinis conventum ibi olim exstitisse. Nec distinguit Pontifex utrum antiquus conventus fuerit necne de legitime alienatis. Et caeteroquin de istis potius fuisse censendus erat: siquidem suppressa et alienata fuerant in toto Anglicano regno monasteria omnia, et sedes Apostolica indulserat ut eorum detentores legitime illa possiderent. Supponit proinde Benedictus XIV, per legitimam alienationem alicujus monasterii, congregationi ad quam monasterium illud pertinebat, non perimi jus conventum habendi in eadem civitate. Nota. - Posset simile argumentum deduci ex gestis a sede Apostolica quoad congregationem Angl=Benedictinam, erius monasteria omnia, expulsis monachis, invaserat Henricus VIII, et ad conditionem saecularem redegerat, magnaque ex parte aulicis suis dono dederat. Sub Maria autem regina catholica, concessit sedes Apostolica ut ejusmodi monasteriorum et bonorum detentores ea legitime possiderent. Et nihilominus postea jus communitatis,caeteraque congregationis jura et privilegia, tu unico etiam monacho superatile conservata fuisse, eadem sedes Apostoli ea agnovit. Cum autem haec omnia nomnisi adductis et discussis documentis quam plurimis rigorose probari possint, probationem illam iudicatam duntaxat malui
Probatur 3' doetorum Lovaniensium sententia. - Sub praecedenti paragrapho, propositione l, vidimus Lovaniensem academiam assirmative respondisse ad casum hunc : a Utrum a regulares in civitatibus, ubi olim habuerunt monasteria, inu quibus nunc non possunt habitare ob haereticorum persea cuticuus, possint licite ut valide tu iisdem civitatibus, sine Disiti geo by Cooste
388쪽
374 TRACTATUS DE IURE REGULARIUM.e nova ordinariorum approbatione aut licentia, aedificare auta conducere domos saeculares, in quibus, Sub regulari praea lato. . . suarum religionum sui et i Oves exerceant, et an in a iisdem domibus gaudeant suis privilegiis et indulgentiis, a tanquam si in propriis monasteriis suissent 7 v Porro agebatur in hac consultatione de regularibus Angliae et Riberniae, quorum monaSteria Sedis Apostolicae auctoritate fueraut alienata. Et tamen non obstante hac circumstantia, nec de iIta mentionem facientes affirmative responderniat praelati doctores. Probatur 4' ea rescripto quodam Meroe Congregationis hiascoporum et regularium. - Εxistens olim Ypris, civitate Bru-gensis dioecesis in Belgio, virginum Carmelitarum monasterium, communi Gallite et Belgii conventuum ruina et proscriptione alienatum fuerat atque deletum. Anno 183 4 actum est de excitando in dicta civitate ejusdem instituti conventu. Ut autem vitarentur sormalitates pro novorum conventuum erectione requisitae, reverendus Pater Constantinus a Sancta Maria, Carmelitante familiae in Belgio praepositus, per viam re pristinationis seu restitutionis st) procedere decrevit; atque a sede Apostolica postulavit rescriptum, quo declararetur hoc modo procedi posse. Damus et petitionem et responSum, quae Sunt tenoris sequentis : a Beatissime Pater. - ConStantinus et a S. Maria, Carmeli larum excalceatorum conventibus suiu ordinis in Belgio restitutis vel erigendis per suos Superiores a praefixus, reverenter exponit Sibi, benevole ulla et auxilio a piorum hominum, proponi sanctimonialium sui S. Ordinis et Sacram domum Ypris erigendam, quae pristinae, ordiui sub- a jectae, subrogetur, ibidem praeleritis vix ealamitatibus In- a juria subversae, cui instaurationi suis cientes redditus pau- a latim obventuros non dissidit ejus substentationi communisi talis opportunos. Ad omnes tuterim dissicultates sternendas, a quae in struendis pietatis operibus facile offenduntur, ora-
Quasi nempe ageretur de re sumendo eae reitio juris nunquam eatineli. nou autem de recuperando jure amisso. convertum habendi in illa civitale.
389쪽
α tor humiliter petit, quod Sanctitas Vestra declarare dignea tur hoc suo proposito agi de monasterio restituendo, quod a nullo jure vis praepotens deleverat; ne in hae reaedisca-a tione religiosae domuS stricte exigantur quae pro novis funa dationibus Sacra Congregatio super negotiis ΕΕ. et M. et praeposita die l7 maii 1603, et die io aprilis l6i4 decrea vit. Quod pro gratia, etc. a Ex audientia Sanctissimi, habita ab infra scripto secretario a Congregationis Episcoporum et regularium, sub die 8 au-α gusti 1834, Sanctitas Sua, attenta relatione P. praepositi ge- a. neralis Ordinis, benigne annuit; et propterea mandavitu committi Episcopo Brugensi ut, veris existentibus narratis, a de intelligentia P. vicarii generaIis Carmelitarum excalcea a torum, ad monasterii restitutionem praefati ordinis in civi. a tale Ypris pro suo arbitrio et conscientia deveniat, in eoque a SuperiorisSam, moniales et famulas eisdem addictas intro- a ducat, novitiatum instituat, probalaSque, servalis Servandis,a ad habitum et dein ad professionem admittat, juxta Ord,
a Dis constitutiones et monasterii regulas, Servatisque iis om-a nibus juxta temporum, personarum et locorum circuma stantias, quae tu hujusmodi monasteriorum repristinationes, a clausuram et monaSticam observantiam a constitutionibusa Apostolicis et decretis sacrosancti concilii Tridentini sana ctimime praescribuntur. - Romae. - C. Card. OdeScalchi, a praes. - I. Archiep. EpheS., Secret. - COII cordantiam aba testor cum originali : F. Brocardus a S. Theresia C. D.
Quisque satis ex hoc rescripto perspicit, ex spoliatione seu alienatione aedificii materialis minime aboleri jus communitatis, atque adeo jus conquirenas communem habitationem, in qua regulares juxta statuta ordinis sui vacent suis ossiciis et ministeriis, quae ex praescripto regulae propriae peragenda
PROPOSITIO IV .- Romanus Pontifeae regularium aIicujus eis tutis monasterium alienans, non censendus est privatos velle illos
390쪽
376 TRACTATUA DE IURE REGULARIUM.
regulares jure eonventualiter eristendi in illa civitate, aliisve juribus aut privilegiis, nisi id expresse declaret. - Probavimus
non porimi haec jura per solam monasterii alienationem. Sed posset quis fingere, hanc esse mentem Romani Pontificis, dum alienat monasterium, ut regulares hisce juribus priventur quoad civitatem in qua erat monasterium alienatum. Rejicienda autem est illa livpothesis, utpote gratuita atque omnino falsa. Agitur enim de bonis ecclesiasticis quae jam, ex temporum calamitate, injuste fuerant occupata. Et quidem quando bona illa de manu in manum vendita, divisa et commutata transierunt, ne perectitetur in aliqua regione multarum animarum salus, si tam dissicilis restitutio exigatur, potest Bo- manus Pontifex, tanquam supremus bonorum illorum administrator, eorumdem dominium detentoribus cedere. Atque revera facta est ejusmodi cessio quoad Angliam sub regina Maria, quoad Gallicanam rempublicam sub Napoleone Ι, et quoad alias regiones. Ast nec solet, nec licite potest sedes Apostolica tam extremum remedium, nisi urgente gravissima necessitate adhibere. Unde et Pius VII se ad id tanquam ad lugendum sacrificium devenisse testatur : Constantes, inquit, in proposito ad omnia suerissem, etc. litterae pro concordato anni 180I . Ex quo patet, si quid unquam strictar interpretationis fuerit, at quam maxime tales esse habendas alienationes ejusmodi; praesertim cum cedant in damnum tertii, in cultus divini imminutionem, et nihil aliud sint quam bonorum Ecclesiae in laicorum manus elargitio, a sacris canonibus tam perpetuo et tam districte prohibita. Ergo verba quibus fiunt alienationes istae stricte omnino sunt interpretanda. Ergo uisi Pontifex expresse declaret privari regulares jure conventua linatis aliisque juribus ac privilegiis suis, minime censenda est privatio haec in decreto alienationis bonorum temporalium includi. Imo merito praesumitur Ponti sex volle et cupere, ut possint regu Iares, quorum monasteria et boua sic ex dicta necessitate alienata sunt, quam primum in aliis sibi comparatis pedibus, angelicam religiosi status vitam instaurare. Praesertim cum Diotiirco by Gorale