장음표시 사용
21쪽
κυίας ημαρτημDας γραφας. Nihil ergo mirum, plenum esse hujus generis mendorum, quantum exstat hodie Athenaei exemplarium. Quae qui dona e duobus inter se jam olim divertis omnia e ste transfusa et descripta observavimus. Ab eorum altero manavit Aldinum illud, de quo diximus: cui per omnia sere simile ρst Palatinum,
quod in Heidelbergenti bibliotheca illustrissimi principis
asservatur: item aliud , cujus nobis vir amplissimus, Regi ab intimis consiliis. Andreas Hirruidus Messaeus, copiam fecit. At longe istis tribus et aliis omnibus, quae ab eodem exemplo sunt orta, et emendatius et integrius illud
est, quod in celebratis lima Cardinatis Farnesi bibliotheca habetur. Ei libro acceptum ferre debes, quicquid in
prioribus desideratum exhibet nostra editio. Multas autem voces, multaS periodos integras, interdum etiam
plures, singulis prope paginis adjecimus. Ut laccum dein ligni fragmento libri ultimi, quod ante nos Gulielmus
Canterus indidem nactus publicaverat. Parilem huic codicem otiam in Vaticana Romae scrvari, accepimus. ΝΟ.stra editio Farnesianum fere exhibet, repraesentatum nobis a clarissimo viro, Henrico Stephano, qui ante annosserme quinquaginta, cum Romae esset, accura tisii me Omnes varietates scripturae ad oram sui codicis adnotaverat. Idem secerat paucis ante Stephanum annis et Benedictus Aegius Spoletinus, qui tomporibus illis Romae inter peritissimos Graecarum literarum est habitus. ratis
etiam codicem vidimus nos inter alios neutiquam vulgares Petri Gelasii Hispani libros. Fecerunt idem postea et alii item multi. Itaque Farnesianas illas Notas Dassim reperias in eruditorum biblioth scis non solum Italorum, sed et Cisalpinorum. Habuit eas uterque interpres: habuit et vir eximius, Conradus Ges nerus, cujus librum doctissimi Gasparis Woltu opera nacti sumus. Easdem et no bili mi mus studiorumque nostrorum studiosissimus Marcus Velserus Augusta Vind0licorum ad nos misit, ab
Andrea Scholio, altae eruditionis viro, secum Communicatas. Haec igitur omnia exemplaria, 1icut modo dico bamus, mendis inquinata sunt ad O vetustis, ut ante Eulta thium et eo priorem Excerptorum auctorem, qui multas illarum retinent, 1int natae: adeo non facilibus ad emendandum, ut eruditus vir, qui ante multa secula Epitomen illam consecit, lateatur ingenue, multu se. quo event cori upta, missa facere. τῆτο, ait ille non semel, , τέγραψα. Non igitur hodie at-
22쪽
quo heri coepti sunt Athenaei codices depravati circumferri, verum ante annOS quingentos et amplius. Atqui non desunt, quibus, tantam esse mendarum, quae bonos auctores obsident, antiquitatem, aegre persuaseris. Sicut anno accidit: orto enim super mensum apud am ilissimum et praestantissimum virum, Mericum de Vicq, sermone de illa paginarum aliquot tranSpositione, quum in Omnibus libris commissam, neque auctori Epitomes, neque interpretibus animadversam, libro quarto primi observavimus: mirari, qui aderant, viri doctrina judicioque
praestantes, et multa de auctoritate manu eXaratorum disserere. Clara res tam En est, certisque argumentis a nobis probata. Inter antiquissimas veterum librorum corruptelas trajectiones sunt hujuscemodi. Jam olim critici antiquissimi, quorum exstant in Homerum et Hippocratem observationes, corruptos hoc vitii genere locos multos adnotarunt. Sed et aetatis nostrae docti viri similia peccata in multis libris deprehenderunt. Vel unus illse Hercules Musarum, Josephus Scaliger, quam multa apud Tibullum, Propertium et Manilium mire perturbata nitori pristi no hac ratione restituit y qui etiam superioribus mensibus de illa Athenaei luxatione ser litera S nos monuit. At licet multo ante idem a nobis fuerat Observatum: mirifice tamen vir incomparabilis hoc sui judicii indicio et
delectiavit nos, et in sententia confirmavit. Utinam et caeteris Omnibus conjecturis nostris eadem ubique εναργεια l At enim, candide Lector, Cum in genere omni literarum, tum in studio maxime critico verissimum Galeni
occupati: adeo quidem, ut temporis totius, quod ab instituto Opere est lapsum, partem multo maXimam frequentes ἀποθσημίαι nobis surripuerint. Ut alia sileam stu diorum nostrorum gravissima damna. Sed non morabor te pluribus: neque committam, ut aequitati tuae diffsus possim videri. Vale, candide Lector, et Prologomena nostra, quibus de Athenaeo Operisque hujus argumento prolixe actum est, nec non de convivatore Larensi et omnibus convivis, quia casu quodam edi nunc non sunt quila, brevi, cum Deo. Iterum vale. Lugduni Segusianorum.
23쪽
25쪽
CAPUT PRIMUM. Hypothesis percurritur. Auctor epitomes, e usque an- iij itas. παρεκβολαὶ, excerpta. Abbreviatoris et Eusathii aliquot notati errores. πατηὶρ της HAS . Timocrates, cui opus inscriptum. Titulus Ucris, Δειπνοσοὐιςcel. χρεῖαι, lo Ci RUCtorum.
ρα pro d ei parte. ἱερὸς την τε Ο καὶ τα ηθη. leni scripta philologica. καταλογος Γρατιω
ARGUΜΕΝ τυ Μ hoc scripsit is, qui totius operis epi- P.
tomen confecit: cujus tantum exstat editum, quantum de primis Athenaei libris hodio desidoratur. Eit in manibus nostris beneficio doctissimi, optimi. integerrimique viri David. Hoeschelii id opus intogrum, primo libro excepto et secundi parte: tantum enim sere ab epitome ΗΟΡ heliana abest a fronte praecisum, quantum CX- stat libris editis insertum. παρεκβο ας auctor vocat alicubi laborem suum. nomine convenientissimo. Moris fuit studiosis hominibus, inter legendum veteres auctores eXeerpere, quaecunque ad institutum quisque suum sacere judicabat. Ea sunt, quae Seneca excerpta, Graeci
26쪽
εκλ γας, vel χρηςομα θείας, aut σημει σεις, itemque παρ εχ 3ολαο dixerunt: qua de voco plura alio loco nobisorunt dicenda. Quis autem fuerit is, quandoque, et ubi vixerit, pro Certo non scimus. Antiquum esse satis, hoc vero scimus: qui observatum haboamus, usum sa2pC Eustathium hac epitome, integro Athona di codice ne lecto. Colli imus ex eo, quod sequi illum non raro lectionem videmus, quae in his excerptis, spreta ea, quae in Contextu. longe interdum melior ac verior: imo falsam Athenapo sontentiam illuni assingere παρα ταυτ τνην αἰτία , locis aliquot deprehendimus. Ut cum, exempli grasia, ad A. prolatis vocibus οψοφαγίςατος κρι: βλακίςατος, addit: α δὴ λεγεται κεῖ θαι παρὰ Σοφοκλυεῖ. Errat enim. Xenophontis quippe verba Sophocli tribuit. Apud Athenasum l. VII. scriptum est: εγώ y μκ ων οψοφαγματος E-
planius significari, Xenophontis esse, quae diximus, Verba: quia tamen multa eo loco Sophoclis est mentio. aliud agens auctor epitomae ista quoque Sophocli de suo est largitus, scribens in excerptis suis: οφαγίςατος καὶ βλα-
es , Apollodot grammaticum fuisse, qui Sophronis Mimos libro common
turio erat interpretatus. Ejus auctoritate utitur saepe Athenaeus. Libro autem VII. proverbium adfert natam ex Sophronis Verbis, καταπυγοτέραν άλφηςαν cujus imiterpretationem ex Apollodori commontariis subjicit. In verbis Athonaei nihil est obscuri: Otsi ab interpretibus quoque male sunt accepta: 'Aπολλοξωρος ὀ Ἀθηναῖος ἀντω τρίτα περι Σω θονος τα εἰς τους ανὀρείους μί ς, προθεις το , καταπυγοτέραν τ γλφηsαν, φησιν, ἰχθυς τινες etc. Qua se ita sunt vertcnda: sol dorus Atheniensis commentasiorum in Sopcironem libro III., tibi viriles ejus mimos interpretiatur, prse ositis portae Uet bis, καταπυγοτέραν τ αλφη-ςαν. f Dihil otc. Sed Eustathium decepit epitomes hujus consector, qui ex hoc loco negligenter lecto scribit in libro I O scholiano: τους α κρατεῖc καὶ καταφερεῖς αλφηςας καλουσιν, ως 'Aπολλοδωροc. Init. libri U. laudans Athonatius veterem morem hospites convivio excipiendi, ὀοκεῖ γάρ, ait, ἡχειν φιλίαν τι ο οἶνοζ ελκυςG Ο recte, Ot vere. Eustathius tamen legit προς φιλοσοφίαν ' omnino ἀπροσώ
27쪽
διονυσως et salso: sed ita invenerat in excorpiis: nam et nos quoque in libro nostro ita invenimus. Init. libri VIII. φαγγησίαν εορτήν appellat Eustathius ex iisdem excerptis,
quam membranae φαγησια, magis ex usu veterum Graecorum, Vel monente Herodoto. Mitto dicere, quam P. 3. saepe in laudando hoc auctore aliis quam ipsius verbis utatur: quae nos in epitoma reperimus, ut locis non paucis lectorem monuimus. Si quis conjecturae locus est, putem, confectam Coustantinopoli ante annos quingentos et amplius hanc epitomen ab aliquo grammatico: qualis fuit Hermolaus Bygantius, auctor Corum CXCerptorum, quae hodie pro 'Eθνικίου Stephani libris in doctorum manibus veriantur. Enim vero quiolanque suerit eclogarius hic, neque eruditionis haud protritae tostimonium illi denegare, neque excusare interdum negligentiam post sumus. Culpas hominis non paucas suis locis iacccssario indicabimus. Eruditionis vero multa passim in ejus Verbis tostimonia. Cuiusmodi est. ut ad rom ventumus, initio istius hypotheseos hoc: Ἀθήναιος μἐν ὀ τμc 6 29 πα- τηρ, Eleganter putrem vocat, qui est auctor libri, et si per veteres Latinos liceret) factor. Sod non hul, ni Graeci cum Omni sua copia, quomodo auctorem graece dicant: nam Ct συγγραφεις, et ποιν τ ζ, non in universum de omni scriptione, sed de certis generibus dicuntur: Ctsi non negamuS, συγγρο φευς pro auctor simpliciter cum aliis usurpari, tum Galeno passim: verum alitor antiqui Graeci, et
quicunque sermonis diligentiores fuerunt. Propria igitur desectus voce, improprie, sed eleganter πατήρ ,8 3λου dixit. Quid disserant κτίς ς, ποιητη ς, ὀχ συουργ c , Et πιχτήρ, quid ποιεῖν et γεννῆν, non est loci hujus ρXplicare. Si eloqui amat et Galenus. Ut l. II. de caus pulse: ὀ γαρ τοι
τ ς φ G λογου τουδε. Theodoritus in praef. l. de baeres: οἱ λαφορων ζογμάτων πατέρες ἐγένοντο. Rufiinus: Rem majoris glorio e sequitur, ut pater ve=bi sit polims quom interprer. Libanius de sua son.: τω 89 ὐκ ἄλλο ο ο ου τ
Et in universum Graecis primus cujuscunque rei auctord itur πατηφ. Idem paulo post: πατηρ γενομιενος τῆς τιμ
legas in primo meth. ap. Gal. , et γεννῶν τεκνα pro libros scribere apuu mellitissimum Syn0sum: τεγεννηκοταζ ὀόγματα. apud Theodoritum: νόρμων πατέρας apud Leonerq
28쪽
et hic et aliis multis logis Echocratis nomen pro Timo Crate. Cr do, id eo factum, quia apud Platonem in Phaedone . cujus libri principium transtulit in sui mitium Athenaeus,
Echecrates loquitur . non Timocrates. Plures et meliores libri eum, cui auctor misit hoc opus, Timocratem vocant. Atheni insem hunc misso, suspicamur ex l. IX. principio: verum incerta res omnino est. Sequitur: Δει
4. peram. VirOS doctos, qui descripto hisce libris convivio interfuerunt, Ago νοσοφιςοις suisse vocitatos, Athenaeus ait. qui etium τραπεζορξτορας eos interdum nominat. Ergo etiam id opus, quo descripti iunt illorum sermones, 2ειπν0 o Oiςῶν λογοι vel kορία sic aliquando Eustathius appellat , vel brevius Δειρονοσο, ςαὶ inscriptum est. Suidas: Ἀθήναος ἴγραψε βιβυον Δεισνοσοφιςας. Scribe igitur cum eruditissimo Dalecampio Δείανοσοφιπαὶ δὲ ταυτς. Ubi ait, commemoratos hoc libro pisces καὶ τας του ταν χρείας, intelligie auctorum locos de unoquoque piscium ab Athenaeo prolatos: non, ut putarunt ), ipsorum piscium usum. Nihil enim hic ea de re: at χρεῖα et χρηρσεις apud philologos et grammaticos ipsae sunt alae torum ρησεις' paulo aliter alii scriptores, qui pro sententia mores insormante vocom hanc usurpant. Demetrius Phalereus: τατοιαῖτα χρευς λαμβανει ταξιν καὶ γνcurer c. Inde rhetorum χρεῖαι. Si quis malit τας τήτων χρείας eorum Maim aut utendi modum interpretari, res remus ad ea, quae ex libris modicorum recitantur variis locis super cujusque cibi natura, conditione atque usu. Placet tamen inter prolatio alterae quam multi loci confirmant, ut cum l. IX. Ulpianum sic appellat Democritus: EZενὸς μεταλααβανειν
si λου διασκευὴ, , τοῦὶς εν τῶ λογί0 παρα c5υῆς. Dalec amplusiostrema verba emendavit, scripsitque της D τὼ θείπνωταρ. Videtur membrum antecedens Confirmare eam emon.
ationem. Ita suorit, quae dicitur, εχ ο νη, posita bis sententia eadem. Sed malo tuori librorum consensum, et ' Putavit Dalechain plus J
29쪽
L1B. I. CAP. I. aliter interpretari, servara lectionse odita. Tria auctor ponit, δεῖπνον, λογον, βίβλον ait, λογον, id est sermones in convivio habitos, fuisse convivii μίμημα ut quidque enim mensae apponebatur, id orat deipnosophistis novorum sermonum occasio. Qui autem suerat sermonum Ordo, idem ab Athenaeo servatus in hujus operis contextu. Igitur ut coenae μίμημα et velut imago sermones fuere: sic sermonum sunt hi libri. Non abest, quin haec sit abbreviatoris mens et scriptura: qui tamen videtur sensisse, non rem gestam, sed merum Athenaei figmentum hoc totum fuisse convivium. Dςclarat mox particula ἐγῆθεν neglecta interpretibus, cum scribit: οἱ δ' ἐν τω δείπνω Θη- θεν k ιθ si σαντες ξειπνοσοφιςαι ἔσαν. Separatur autem η ἐγκυκHος απο τῆς αλλης παθείας, hoc est, philologia et humaniores literae a reliquis disciplinis. Sic illa sunt accipienda, ut sese alibi probamus. γραμματικίων οἱ χαριέσατοι non sunt festivissimi erammaticorum, quomodo Vertero docti '): sed nobilissimi qui quo et doctissimi. Aristotelem iste imitatur, cujus in scriptis οἱ χαρίεντες passim
τοὶς πολλοὶ opponuntur: ητοι, inquit Eustratius, τοίς τυχοῦσι κα χυξαίοις οἱ χαριτός τινος μετέχοντες δια παιJEυσεως.
Ita saepe apud philosophum. In quarto vero ΡΟl1t. οἰ χαρριεντες dicuntur homines probi et frugi, qui nemini fa- p. sciam velint a se injuriam. De Ulpiano loquens ait bre
γοντο. Haec Vera est lectio, non κατῆρχε, quod placet Monnullis. Toto opere inducitur Ulpianus et alios qui-dom, sed maxime Cynicos suis intorrogatiunculis VeXans, crucemque illis figens, hoc est, αυτων σκατατρέχων Est autem allusum ad ea, quae de Ulpiano stomachabundus ait Cynulcus l. III. In istis, εσχεν ονομ α τοῦ κνρίου διασημοτερον, Aldina editio vocem κυρίου asterisco insignivit, ut mendi suspectam: frustra. Nomen intelligit, quod recens nato parentes indiderunt. L. IU.: συ ξέ μοι δοκεις, ω Κύνουλκε, τουτω γαρ χαῖρεις τω ονοματι, κ λέγων, o ἐκ γενετῆς σε η μητηρ κά. ληκε . Similis sentcntia apud Libanium declam. VIII.: πολλαγιις υμεῖς τουτον sero τγῆς πράἴεπς ιυνομαζ τε μα λον, 8 ίπερ ὀ πατήρ ονουιαπος σθετο. Idem de sua fort.: γέροντα γλ-της ηθους τω Νέςορι παρισουμενο νεια αυτο Θη τουτο καλουμενον μαλλον, ξ οπερ ὀ παττὶρ τε αυτ η τηρ ἔθεντο. Pergit auctor, et ait de eodem ζετος ἀνηρ νομον εἶχε. Suidae codex, ἴδιον νομον
- lueratorum festivissimi. Malach
30쪽
3 Ι. CAsAUBONI ANIMADU. IN ATHEN. non otiosa voce auctior. Doctissimum vero et discendis udio flagrantissimum Ulpianum ait auctor fuisse Ixε τέ-
κειτο:/nominatum, quod moris haberet , appositorum nihil comedere, πριν ελεῖν, κε roti dii g κεῖται; Ita edidimus ex side membranarum: ante editum fuit κεῖται η που κειται, quae scriptura ad vocis Κειτουκειτος veriloquium explicandum minus quadrat. Sed jungamus censeo has duas lectiones, et scribamus: κεῖται ρ ῶ κεῖτα , καq πῆ κειται; Est autem verbum κεῖσθαι eo sensa, quo hic sumitur, frequens in Graecorum interpretum libris. Di-Cunt enim κε ισθα παρα τω δεῖνι, quae in ejus scriptis leguntur. In Graecorum commentariis, ut Nicetae in Gregorium Theologum, aliorumque, κεἰ αενον Est praepostus textus ad interpretandum, ut fieri amat ab interpretibus. Inter exempla quaestionum Ulpiani ponitur haec:
εἰ κειται ῶρα επι του της ημερας μορίου, an reperiatur in scritptis Veterum Graecorum ouρα pro diei parte. Certum est,
neque Platonis, Aristotelis, et aequalium saeculo, neque aliquanto post tempore has diei partes , quas horas Vocamus, fuisse in usu. Quare vocabulum ωρα in antiqquorum illorum scriptis illa notione legi non potuit. Ideo Pollux l. I. voces recensens, quibus diei noctisque partes designantur, dictionis ωρα non meminit. Sed mox scribit idem: ωρα δὲ και ηι ιώριον, ως Mενανδρος, ο νο αδ ζετο παρα τοῖς παλαοῖς. Et sane ita est: quod posterioribus Graecis Latinisque hora significat, id priores, qui
gnomonum sciotericorum tantum usum habebant notum, σημεῖον et ςοιχεῖον diciere, ut pluribus exponemus ad i. VI. Non nescimus, Baton m comicum in fabula Ἀνδροφονου nominasse δεολογιον, sed inter νεας κωμωδίας poetas fuit hic Bato, cujus verba: - ωςε περιφέρειν ' Lρολογιον ὁρ- ξει τις, ύχὶ ληκυθον. In sequente quaestione, εἰ μητρα
ro. --εδωὀίμου βρα ματ o, vel ita potius, ἐπι τουτωνἐθωδιμων βρωματων. Daphnus Ephessius medicus. deipnosophistarum unus. abbreviatori dicitur ἰερος την τεχνην, καj κατα τα ξθη, τρυν 'Aκα8ημα κων λόγων έ παρεργως απτο- μενος, id est, vir, sive artem ipsius Decies, ηυe mores, divinus. Male vir eruditus fDal P . : diυinos honores ob artis fune peritiam meritur: quasi esset idem ἱερος et ἀνιερωθεὶc, vel αποθεωθεις. Proprie dicitur ἱερος homo ruae ανακε μενος, ut apud Judaeos Levitae, qui etsi non erant omnes ἰερεῖς, erant tamen ἱεροί. Dicuntur etiam ἱεροι homines