Institutiones linguae pracriticae scripsit Christianus Lassen

161쪽

reptione suxisse videtur, quod genus verborum medium Omnino cum activo confusum fuerit. Corripitur autem non tantum g e Sanscrita oriundum . sed etiam id, quod nova ContraCtione Con- satur Prahritice; cuius rei documento est praeteriti flectiones sem. sing. in M, se, ve, coniugatio Xma, in qua et similia inveniuntur, licet leviorem suisse hanc correptionem ante nasalem Credam et nullam ante ex. gr. in UN. S. 20. Do vi. Eisdem rationibus persuadeor, ut Vr habeam

Prahriticum pro vocali ancipiti , non pro di-Phthongo. Id tamen est discriminis, quod ubi

sinate corripiatur, mutatio haec etiam in scripturam abeat et pingatur S. Brevius haec possunt expediri. Exempla eodem ordine quo Supra Pro-POnam : . Rat. 29, IO,' --Rat. 66, 5; fit I I

Ρrab. 5, 4; etc.; nam exempla eius quod esto non Correptum, Scatent. 5. Unicum exemplum Correpti o ante singularem consonantem posthac gemina lam, quod mihi innotuit, est Si 2m, M. M. 57, 9. et alibi; CLVar. III, 5 a. filiam lameu sacpius emergit, ut Prah.

162쪽

4 , 5 etc. nescio an bono iure. Quod laudat Len-gius ad Lirv. P. IO . Vt , ad rem meam minus quadrat, propter licentias toti quarto istius sabu lae actui peculiares. I linc te sallere non poterit, qDin NI aeque Strenue quantitatem suam defendat primitivam auto Singulas CODSODant , utque VO- cales Iongae. Vid. S. i 8, 5. Restringuntur Paene Correptiones in mediis vocabulis ad syllabas ab

4. Pro legitimo ut ita terminatione abi. Sing. I mae declin. masC. et neutr. U, RCC. Plur. sem. vocabb. in vocales desinentium, mi, Ni , mi, Ima Pers. Plur. PraeS. et sui. HI, vid. Var. V, 6. et i 8. VII, 9. concedunt grammatici etiam S, quae mutatio a mutato accentu proficisci videtur. Innom. Sing. maSC. VOCabb. iu u pro in non admittitur S, qui nominativus ad inferiores dialectos ablegatur, nec dubium cst, quia S nominativi in prosaria oratione alienum sit a Pra ipua Pra- , Irita. At etiam terminationes in X a grammaticis positae rarissimo eruuntur in dialecto praecipua, licet vix dubito, quin recte eas protuleri ut doctores indigenae. Investigandum hoc ost iuΡOumatis, quorum copiam ampliorem deside-

5. Versus si consulueris, Mi COPropium ante Singulas conson n. Duilibi quod sciam invenies; rationem recte intellexit Lengius I. C. P. uoi. Ab- breviatur Ni in S, non in O; quod addit vir doctissimus Ur transire inu, id aliter se habet; nam vocum iu u Tmus forma alia est in v et Prima

Diuiti sed by Cooste

163쪽

persona Pluralis non e transit in Π, sed e sorma Satiscrita Π: eliditur Visarga. ut itaque correptum Pra kriti Cum ante complexum consonantium tantum locum habet, ceteroquin longum est. Si corripiendum est sinate, tra sit in S, i. e. in Cognatum sonum magis te- nu Em. Inversa ratione S transire vidimus in D, suPr. S. I S. Ad Gunam referre hanc augmentationem noli.

6. Scimus t transire in i. e. g et expectari

potest, eodem modo fieri l. e. o ex S. Exempla sunt quaedam, quae obscurata plerumque sunt a scribis. Nimirum T praepositionis S L cum HvOCis seq. non mutatur iuxta regulam Consonantium medialium in sed sibilo N assimilatur et ΞΠ S: tractari solet, ut ': et P vid. sup r. Ρ. 24 a.) i. e. pro S s scribi solet SH iuxta regul. 38,

2. Certum est eam sCripturam praestare in Vocabulis Emeti et SmU; cs. Var. III, 42. quam Vis CO-dex Lah. praeserat scripturam GH in Sylleti, vid. P. 18, 2. 21, 8. EtC. STH. Contra in Amr constant sibi magis scribae et miror editum esse i a L.

P. I 6, 6. Pro iutrim. Potestne defendi scripturaeo, quod praeposito prorsus mediatis sat complexus ivr Sed parum sibi constat hic scriba, qui p. D 9. ponit MN I. 4 et Smu l. 5. Utriusque

vocabuli scripturam per ut iniungit Vararuchos, talium rerum testis idoneus vel contra Iegionem scribarum. Attinet autem mutatio vocalis S iuo ad sonum, nota ad quantitatem et maiorem si-dem habeo grammaticis ot antiquioribus et do-

164쪽

ctioribus, quam librariis. Latent me si alia sini

. Oritur denique NI Pruvritica Contractione, veluti g, ex υ - etc. de qua re infra dicemus: hocui longum remanere debet, licet levior sit abbr viatio necesse est in oras, similibusque formis. S. 21. Quum magna iam sit aberratio a Sanscrila, mutare diphthongos E et o in vocales ancipites et prorsus obscurare naturam horum sonorum diphthongicam, alia eaque maior in eadem mutatione cernitur depravatio. Nam obsolescere non potuit non augmentatio Guniae. Ruit prorsus Vri hi, siquidem vi et clu loco suo sunt depulsa atque solummodo ante vocales principale suum elementum Caninum potest Conservare. Idem valet dear Gunae, et quae dicit us pro ra, oblita est lingua scenica, quae sit natura Gunae. Idem sit, quum corripiantur e et O , et utraque vocalis, et Gunam officiens et Gunam passa, ita ita unam confundantur, ut indivisibilis sat sonus e et ..Itidem evertitur Guna, si e dissoluto Guna San-scritico in or et ao elementum radicate i vel u

scatio vocalium ἔ et S et coniugatio sine u et sed oriuntur liae formae e nova contra tione. Licet itaque scenica lingua a Satiscrita mutuata est et intacta reliquit innumera o et o o suua orsa, ut nullum Guuao eo cientiam, nul-

165쪽

lumque eius usum attribuo. Ipsa enim non linxit vocabula aut formas, in quibus Gunae vestigia Cernuntur; regulas Contra euphonicas sibi poculiares ita anteponit Iegibus Gunam regentibus, ut nullus huic relictus sit agendi locus. In eis, igitur quae innovavit scenica lingua, V et vi, Gunae vestigia deprehendo nulla. In Ur,- cs. P. I 48. etc. nemo Gunam quaerere volet. Sed ne in aliis quidem, quae gunificata eme videntur a lingua scenica, Vera eSL Gunae augmeu- Latio. quod Sanscritice audiret Amastr pro, Gunam Conservat Sanscriticum praesentis et indo derivat suturum, ut similiter alia dicuntur; a radice per Gunam et non sormat PraIrita. In pro et similibus non Guna est cum insertione vocalis ad divellendum complexum fi ,.sed proficiscitur forma participii a. praesenti

Atque in universum de Guna Scenico sermo osse potest nullus, etiam Ob hanc Caussam, quod prorsus oblita sit lingua, quae sint radicum Sans- criticarum sormae, et Solummodo recordetur, sub quibus sormis Sanscriticis appareant voces ab istis radicibus derivatae. Constat, alias cognatas linguas, licet mularint elementa, quibus Contineatur Guna, tamen ad Gunam immutatis hisce elementis formandum suisse aptas, ut Gothicam et Graecanicam. Pra krita

contra, licet elementa Gunae satis incorrupta Conservarit, cis nou uti scit ad Gunam nova ratione manifestandum Et luetur tantum, quae ante Cam

166쪽

et in aliis quasi usum per Gunam formaverat Satiscrita.

i. Longe usitatissima est in lingua scenica conservatio quantitatis Sanseriticae, ita Constitulae, ut vocales singularum Ullabarum mutari possint, dum metrica vocabuli ratio eadem remanea LAt in hac tamen quantitatis coustitutione magna observanda est sermonis Corruptela. Ut laceam

voces diversas confundi exemplum sit - , quod et pro si et pro ponitur , indicio est haec

vocalium mutatio, prorsus oblitam fuisse scenam deripiationis vocabulorum et formae radicum; nam a forma radicis et a norma derivationis pendet eisque praescribitur in Satiscrita uniuscuiusque syllabae quantitas. Itaque quum Parum Curet Prahrita ipsarum vocalium pondus, eique aequi Paret positionem iunctura consonantium em ciendam, longe remota Cernitur ab origine sua. s. In negligentia ista quantitatis vocalium ipsarum legitimae longe frequentior Porro est Comreptio vocalis longae ob sequentem positionem. In qua pronunciationis ratione magna manifestitur vis accentus. Qui enim miti dicit pro ra-tri,

is nequit non ictu sortiori tollere quasi syllabam

priorem; in caussa est assimilatio Consonantium, nam quum duo sint si unum ad antecedentem Ut labam trahatur oportet; quo iacto acceleratur vox consonantem post vocalem in eadem syllaba ela-lura et i inpeditur, quo minus ici vocali moretur.

167쪽

5. Instabilis quum facta suisset quantitas VOCalium, accentui provin Cia da uda erat maior; potissimum, ubicunque nulla Esset norma vocis modulandae a Satiscrita tradita; i. e. ubi par esset quantitas syllabarum sese excipientium, nullaeque

adessent iuncturae consonantium, in. gr. - . NO

ma quadam in talibus vocibus modulandis opus orat etiam Sanscritae et non dubium est, quin pronuntiatum sit M - kha. Quum autem Pra-krita scriptura declarare soleat, qui sit numerus vocis, oritur Scriptura um'. si sortior est ictus,

ursi, si Ievior: sic pro nihilia infor tiam fini minus probandum credo) Var. III, 57. pro vult itaui stῖη, ibid. 52. Hoc unum genus est Scripturae, CODSOn. Oh a Centum geminata; alterum est, quod vix mentione egeat, si scribitur Ob accentum vocalis producta, ut in inni M. Var. I, u pro τ- . Iciversa ratio est amiSine quantitatis ob accentum

ita syllaba antecedente ponendum; tum brevis Ponenda erit vocalis pro longa; ut sit in exemplis apud Var. I, i O. Nimirum nullis adhibitis in lingua

scenica accentuum Signis, usurpantur Signa quan-fitiatis etiam ad accentum significandum. Docere volui, vim exereuisse accentum in linguam sceni Cam et ex quibusnam scripturae generibus indagari Possint liae mutationes ob accentum factae. RegiaCcentu nota dico linguam scenicam, quae Potius quantitatem vocabulorum Sanscriticam plerumque tuetur, sed Suo moro Constituit. Pendet omninoa critias Priastriticus tum a quantilato Scinscritica, tum ab accentu Sanscritico, et pertinet lingua ab Comi e

168쪽

scenica ad eas, quae, veluti vernacula, utuntur genere elocutionis ex quantitate et accentu mixto, non reguntur accentu. ut Anglica, vel Romanicae. 4. Cohaeret autem Cum hac pronunciationeratio versuum, qui in Prahriticis linguis freque tantur aeque atque in omnibus quod sciam ii guis provi cicialibus a Satiscrita oriundis. Versus Sunt, qui non pondere syllabarum, sed pedumessiciunt numerum, et cum Cantu et re musica arcte coniuncti sunt. Scio, etiam Sanscritica m

tra, ut Ordulavi kridita, alia, usurpata suisse ita

Scena, ex. gr. in D hurtasamagama, sed haec d Ctrinae, nota linguae sunt specimina, ab indolo huius sermonis aliena. In istis autem metris quae Sit vis accetitus, nunc a me non docendum rati Propria est huic metrorum generi etiam Concinem

tia versuum finalis. Cf. quae breviter dixi in praesad Gita Gov. p. XXXIII. vel multo potius, quae clare disseruit Melius de re metrica S. 494 sqq. 5. Quandoquidem compareat in hac lingua

effectus accentus sub vecte immutatae quantiatiatis, dissicile sane est. distinguere, quae Voca lium mutationes accentui, quae alii caussae attri- hue udae sint. Satius itaque videtur, b. I. Conge Tere, quaecunque vocabula diversam a Sanscritica Praebeant speciem metricam, si in vocalium immutatione posita sit res. Quae ab accentu Sanscritico derivanda essent, sine iusta cognitione eorum, quae Pa uicies libro octavo traditi intellecturis car xent. Huc tamen nemo trahet immutationes quan litatis ob divorsam inflectendi rationem, si ex. Sr.

169쪽

dicitur pro WRGI:, um se pro umiH:; DCC productas vocales ob elisionem syllabae, ut Pros II. 6. Alia est dissicultas in corruptela textuum

posita, ubi mendose saepenumero Permutantur vocales breves et longae. Taceo libros manuscriptos, taceo etiam editiones Calcuttenses in orthographicis rebus parum accuratas. Sed vel ex editione CaLuntatae facile esset, Sat multa eius generis peccata congerere. im Tim pro p. bo, 5; fina Pro in p. 5,ult.; pro tyi' p. 54, 7; et permulta talia vix tironem morabuntur; alia autem disscilius

est diiudicare; videtis, opus esse emendatis exemplis, ne mendis regulas DOStras Contaminemus, ct caute esse PrOCedendum. Regula autem principalis haec est: respondet Mnscriticae quantitati scenica suo modo constitutar, ab ea itaque recedendum non est, nisi ob rationem idoneam. Idoneae autem Tationes sunt, primum testimonium grammaticorum, deinde constians rinus; denique in versibus ratio metricia. De hac tamen tu nonnullis generibus iusta caremus cognitione et Carin bimus, dum scriniorum pulvere involutus remanebit Pingaliae liber de metris Pra kriticis. Utinam Lenetio b. m. quem et summa diligentia et iusta doctrina ad hoc opus Sese aCcinxisse ficio,

hoc libro nos donare licuerit. 7. In universum haec tradi possunt: fugit

accentus ultimam praeter interiectiones quasdam ;Iongam vocalem tuentur finalem locativi sing. nomm. in v et nominativi sing. vocc. in vocales desinen-

170쪽

tium; at allevatur utraque in noctio saepenumero adiectis voculis encliticis. Λmplectitur secundo loco a centus syllabam radicalem, nisi impediant praefixa, vel quarta a sine radix contineatur. Nunc in singula inquiramus. S. 23. 3. Primo loco ponam mutationes vocalium in mediis vocibus, eas quae testimonio Varai uchis gaudent: a transire potest in NI, Var. I, 2. et Umin V. Vari I, Io. Exempla Sunt: Hyriis pro U-; pro s-; βαρος pro U'; miri I pro 'r-; φrmiiΠ'Π, pro τρο; pro W-; misi pro 'ἔ-; ' π pro π-; mitiae pro 'r-; quod additur Wrii VIIn sic emenda) pe tinet ad 38, 2. Potest corripi ur in hisce: MN pro πι-; Tm pro 'Π-; NUMITU pro ΤΠ-; 'πι pro 'G; EURm pro ζ7 ; pro NN; Pro et I W-ΡrO --; 'T pro RVT pro 'NT; HS ς' pro Quum optare liceat inter utramlibet scripturam, credi Potest, recedere Poetas tantum a quantitate Sanseritica, quam prosa oratio tueri soleat ' Vim accentus agci eo in producta vocali Praepositionis, etc. et correpta syllaba radi-

versu nutem R. P. P. 173. 'r cf. p. 147. supra; 34, 16.

Μr. 139, 11. extra versum. Κ. Ρ. p. 32. S. D. P. 105.

in versu.