장음표시 사용
31쪽
probat miraculorum gratia, quam ha- i
racula utique negari non possunt,cum de pluribus patratis adhuc nunc vigeant visbilia monumenta; multa etiam miracula nostro aevo contigisse
probant, qui adhuc superstites sunt
plures oculati testes, qui eadem conspexerunt; ubi e conversis ne unum quidem miraculum narrare possunt haeretici , quod in eorum Eccletiae gratiam contigerit; nisi forte Calvini miraculum proserre velint, qui cum bene esset conscius in vera E clesia miracula fieri, quandoquidem legimus Marci I 6. i 7. Signa autem eos qui crediderint,haec sequentur: in
ποwIve meo daemonis eiicient e. ut hac prsrogativa Ecclesam suam non carere ostenderet, quςndam virum nomine Brulleum Ostunum uxoratum , sed valde pauperem convenit,sulficientemque pecuniam Calvinus Brulleo daturum promisit, qua a paupertatis incommodis, una cum uxore sit blevaretur, dummodo se in lecto decumbentem graviter infirmum , &paulo post mortuum BrutIeus simularet ; dum interim admonitus Calvinus, quasi sacti ignarus, domum Brullei accederet , quasi precaturus Deum, ut intestimonium verae religionis, quam se praedicare afferebat, decumbentem mortuum suscitaret, R ad eius vocem , Brulleus ficti
miraculi conscius, tanquam mortuus expergisceretur,factumque est: Brulleus se graviter infirmum , & paulo post mortuum simulat , uxor secti eonscia ficte ejulat consortis dece .sum, accersitur Calvinus cum aliis sectitoribus , quibus, tanquam Ca- lliga magnus reformat s religionis ,
semper erat stipatus , precaturus lDeum procumbit in grnua , preces leffundit, Brullei manum approhen- dit, cui in Dei nomine surgere prae
cipii , sed frustra; nam qui se
propter pecuniam mortuum simulaverat, justo Dei judicio cum Calvini,
sectatorumq; confusione, vere mortuus inventus est ; quod ut apprehendit uxor defuncti, pacti conscia
in Calvinum invehitur , rem totam
adstantibus manifestat, ad quae confusius Calvinus abscedit, mulierem propter dolorem mortis sui sponstanquam phreneticam loqui, &com- pallione dignam ese afferit, quam interim ab urbe discedere coegit,qus sicut nihil minus erat, quIm mente capta,quoad vixit non destitit rem totam quibuscumque , sicut de facto se gesserat, promulgare. Haec habet Boluerus in vita Calvini cap. 13. Nulla ergo miracula in Ecclesiis haereticorum, quae merito Ecclesiae malignantium possunt nuncupari, haetenus patrata sunt; ergo non potest esse vera
Ecclesia, in qua hactenus defecit mi.
raculorum gratia, quς adeo abundat in EccIesa orthodoxa, ut,velint nolint, teneantur haeretici confiteri solana Romanam Ecclesiam esse unicam & veram , in cuius gremio potest homo consequi salutem.
Sed nihilominus haeretici adhuc pertinaces in sua opinione persistunt, unde hoe Z Uel certi sunt suam Ecclesiam esse veram , & Pontificiam falsam , vel non . Si primum, quaero unde hoc certe sciant, a quibus hoc ipsis revelatum iactent , quod tot praeterierit Sanctos, effugerit sapie n. tes, qui semper haereticorum conventicula detestati sunt, in quibus nullum ex signis verae Ecclesiae est reperire ; habent squidem liaeretici mutilatam Scripturam , & depravatam dcuctrinam, quae in varias abiit scissiones , Sacramenta inter ipsos
non sunt omnia recepta, regimen est confusum, membra sunt sine capite , miraculorum gratia non invenitur , quibus omnibus signis , quantum carent Synagogs haereticorum, tantum abundat Ecclesia Pontificia, quae pro inde unica tantum, & Vera esse perhibditur .
Vera Ecclesia illa est, ut concedunt ipsi haeretici) quae a Christo est
fundata, ab Apostolis propagata, suc cessive in membris dilatata, & nunquam ab unitate doctrinae Apostolicae
deiecit; hoc posito, qua fronte sustinere poterunt haeretici suam esse ve
32쪽
ram Ecclesiam, quae in tot doctrinae sim capitibus Apostolicam doctrinam oppugnat. Ecclesia a sui institutione debet semper fuisse visibilis ; quapropter quaero, quibus in membris antequam Hsreharchς sua proferret dogmata , haereticorum Ecclesia esset visibilist Quod si haereticorum Ecclesia vera est, aliquando tamen fuit, cum non fuit visibilis, scilicet ante sitorum Haeresarcharum adventum ; ergo si aliquando fuit, cum non fiuit visbilis, nunquam vera Ecclesia fuit, quia vera Ecclesia a suis primordiis semper debet permansisse visibilis , ut omnibus ad eam semper pateat accessus. Uera Ecclesia nunquam potest errain
re, caeterum quomodo vera, quae errori esse potest obnoxiaῖ sed Eeelesiae
haereticorum erraverunt,quandoquidem plura docuerunt contra Dei Verbum, tam scriptum, quam traditum , ut ex liujus operis decursiu patebit in haereticalium propositionum, reprobatione, ergo si erraverunt , non potest inter haereticos vera reperiri Ecclesia, quς eum necessario debeat habere unum visibile caput, quod praesideat ad dirimendas controversias, quae oriri possunt in mat
ria fidei, & ad promulgandas leges,
quae expediunt juxta temporis congruentias pro religionis manu tenen
tia, & incremento, & hoc visibile caput sol uni habeat Eccles a Catholico-
runa, sequitur hanc solam, FQ non aliam esse veram , & unicam Ecclesiam. Quod autem necessarium sit unum caput visibile in Eccles a , suadet ipsemet ratio et nam si unum non esset in Ecclesia caput supremum,ptu. res essent in potestate aequales , cum vero dissicile sit plures in eadem sententia convenire, maxime ubi agitur de diremptione controversiarum, sequeretur, qvbd nunquam posset servati in Ecclesia unitas sdei, quando-eunque diversi in potestate aequales in concurrentibus controversis dirimendis diversa sentirent, in varia'; sententias abirent, quod incongruum quotidie oritur inter haereticos, qui cum non habeant unum visbile caput,
vieissim dissident in materia religio- lnis , & sine certa lege Vagantur . Hoe visibile caput esse Romanum Pontiscem D.Petri successorem,evincunt rationes contra Armenos,Husli- ltas, Iacobum Praepositi, Ioannem lJandunum, & Joannem est phalum fhujus veritatis impugnatores addu- lcendae. Quidquid contra hane verita- ltem effutiant naeretici,nihil evincunt, lomnes siquidem eorum cavillationes facili negotio ab omnibus Theologis enodantur . Primatum Romani Pon- tificis evincunt appellationes,quae ex toto orbe in materia religionis semper ad Romanam Sedem habuere recursum, non modo ab Ecclesia Occidentali , sed etiam ab Orientali,
tunc maxime cum magis florere videbatur; omniaque Concilia cum auctoritate Romani Pontiscis congregata , ab eodem decretorum suorum confirmationem susceperunt.Necessitas supremi judicis in causa fidei,hinc manifeste deducitur, qvbd dempto hoc supremo judice semper invalescerent lites ; sic contingit inter Lu- theranos, Se Calvinistas , qui jam a tot annis inter se litigant de Bapti Lmo,de Praedestinatione,& de Eucharistia, neque hactensis potuerunt inta uno sensu convenire, quia controversarum iudicem admittunt solam Scripturam , non autem visibile caput Eeelesiae; sed si sola Scriptura esset judex controversiarum, quare ab a ctoritate Scripturae hactenus non potuerunt in pace componiὶ Manifestum est Scripturam quoad verum,& legi- itimum sensum sirpe esse obscuram, lideoque non posse causaς in fidei ma- lteria semper decidere: esterum Scriptura ipse pars esset, & judex; R cum judex debeat ita clare sententiam
proserre, ut quid iuris sit, manifeste lcontrovertentes partes intelligant, iideo Christus iupremum judicem con- lstituit, cui 3: spirituni interpretativum Scripturae dedit , nempe suum lVicarium Romanum Pontificem, aut lEcclesiam,approbante Romano Pon-ltifice, in Conciliis congregatam . Et hinc magis constat solam Scripturam lesse Diuit tred by C, Ooste
33쪽
esse non posse judicem in causis sdei, lcum multi sint articuli fidei, de qui- lbus nulla fit mentio in Scripturata: V. G. an septenarius sit numerus Sacramentorum: licet enim septem esse signa sensibilia a Christo instituta ad conserendam gratiam colligatur exsac. Scriptura, nulli bi tamen Scriptura de septenario numero Sacramentorum sermonem instituit; sicuti nul- tibi Seriptura dicit librum V. G. T biae esse canonicum, quapropter ad has controversas dirimendas necesse suit pro bono Christianae Reipublicae regimine,quodChristus,unu supremu, ec visibile caput costitueret, eo magis quod in veteri Testamento, teste Josepho lib. 2. contra Appionem, non Scriptura, sed Pontifex pro iudice cognoscebatur.Quod manifesth etiam colligitur Deuter. i 7. 8.& Iib.2. Paralip. 19. q. ex quo loco patet Pontificem suis te Pr fidem, seu caput Concilii Seniorum , mandante Domino
Deuter. 17. ra. sub poena mortis, ut omnes acquiescerent sententiae Pontisicis : ex quo insertur Ptantificem in causis decidendis falli haudquaquam potuisse.Eandem ergo gratiam insit libilitatis a Deo Pontifici in lege gratiae concessana, qua pollebant Pontifices in lege scripta, nemo poterit impune negare λ quo stabilito principio
facile erit omnes controversas in materia religionis dirimere, cum nranifeste deducatur in omnibus, quae ad religionem pertinent, nobis illi senatentiae acquiescendum, quam legitimus , & supremus Ecclesiae judex Christi Vicarius Romanus Pontifex amplectendam destinit. Ut autem clarius pateat qualiter omnis doctrina haereticatis,a quibuscunque haereticis promulgata,nullam habeat subsistentiam, suffcit investigare quo jure , & quo titulo probare possimi haeretici sanana esse , & veram doctrinam,quam prsdicarui. Certum
est quod quisquis ni inisterio Ecclesiastico, quale est illud praedicationis verbi Dei, uti legitime in Ecclesial contendit, suam vocationem ad ministerium,& nrissionena ad praedicam
dum probare debet a Deo vel ordinario , vel extraordinario jure sibi fuisse concessam' nuomodo enim praedicabunt, nism ttantur Z ait Apost ius ad Rom. q. I i. omnes en ina qui praedicationis munus assumunt, & a Deo ni issi non sunt ad praedicandum, ex illis utique sunt, qui non intrant per ostiunt in ovile ovium, sed ascendunt aliunde , & consequenter lares sunt, atque latrones: hoc posito, certum est haereticos, qui erroneam dOctrinam promulgarunt, nec ordinario , nec extraordinario jure a Deo
fuisse electos, & missos ad prsdicandum . Non ordinario, quia plures eorum ex suo beneplacito, sine debita ordinatione, invitisque Superioribus, Pontifice,scilicet,& Episcopis,praedi cationis munus sbi assumpserunt. LE-gitur autem ad Heb. I. q. Nec quisquam fumit sibi honorem,sed qui po-eatur d Des tanquam Aaron. Qui ergo sunt hujusmodi, legitimam non potuerunt promulgare doctrinam , quia sne debita ordinatione , sine titulo, sine jure , absque missione, prae dicationis munus sibi usurparunt . Licet autem de pluribus Haeresiarchis constet suisse legitime in vera Leelesia ordinatos Ministros, hinc ni. hilomimis non potest evinci legitimam promulgaue doctrinam;nam qui legitime ordinatur in Ecclesia, potestatem accipit quidem ab Ecclesia praedicandi, sed praedicandi verbum Dei, non verbum diaboli praedicandi sanam doctrinam sacrae Scripturae sacrisque Canonibus consormem, non Oppugnantem; quin imo. qui anctoritate, quam in ministerio,ad quod sitit agi impius accepit,abutitur, jus ministrandi amittit: sed haeretici promulgarunt doctrinam verbo Dei repugnantem , ergo perspicuum est haereticos,licet legitime ordinatos, legitime tanquam ordinarie vocatos non
praedicasse , quia ordinarie vocatus, vocatur ad promulgandam doctrinam Euangelicam, non Euangelio contrariam. Adde,quod omnes haeretici, qui in Ecclesia suerunt ordinati, statim ac suas novas erexerunt Synagogas,
34쪽
l pro sessi sunt Ecclesia in Romanam non li osse veram Ecclesiam; ergo per hoc li quod fuerint in Ecclesia Romana or-
di irati , neque hinc probare possiunt legitime fuisse ad ministerium voca- , tos; ex quo sequitur nullo titulo probari posse doctrinam al, haereticis promulgatam esse posse veram, sanam , catholicam, ac subsistentem. Neque demum evinci potest prcedicationem ab haereticis tactam fuisse legitimam, eo quod extraordinarie vocati fuerint a Deo ad ministerium prς dicationis; omnis enim extraordinaria vocatio fuit a Deo consirmata
miraculis ; cum autem nunquam contigerit aliquem haereticorum vel unum patras te miraculum , satis perspicuum est neminem haereticorum, neque extraordinarie fuisse a Deo v catum. Argumenta hactenus exposita, utique deberent sufficere ad captivandum quemcunque intellectum in obsequium ver ς fidei. Caeterum ut loquar cum eruditissimo Pi eo Mirandulano. Magna infanta es mangelio non credere, cujus veritatem sanguis Martyrum clamat, o pos licue resonant voces grodigia probant, rotis confirmat, elementa loquuntur,
ct daemones constentur. Quid sibi t tius revelatum iactant haeretici, quod tot prsterierit sanctos Dodiores, Consessores, Martyres, Reges,& populos, tot effugerit sapientes. Illud. est evi- Identer evidentia morali credibile, quod iam per tot secula multitudo copiosillima Doctorum, Sanctorum , Martyrii na,COsessorum, Regum,principum,& populorum credidit. Aut superbia, aut incinia est, non acquiescere sensui multitudinis credentili ,s omni exceptione majorum; qui enim
diversam amplectitur fidem ab illa,
quam multitudo sapientum profitetur, vel se plus scire , quana capiat multitudo cipientum credit,& superbia est, vel se minus sapere cognoscit,& non credere cum multitudin' cipientum, stultitia est. Quis rationabiliter a serere audeat Lutherum,Calvinum, aliosque Haeresiarchas doctio-j re suisse omnibus Catholico- Romanς
Ecelesta: doctoribusZQuis ergo ratio nabiliter prpserrc valeat haeretic runa dogmata , sensibus Sandiorum Patrum, qui in una, S eadem. fide semper consorines sensus habuerunt t' Non ne jure merito adscriberetur ve- lsaniae , si quis tota anxietate animi, aliquem intendens finem , & facile, jtutumque medium suppeteret ad intentum finem obtinendum, mentem lsuam deinde dilaniaret ad aliud me- ldium excogitandum , pro snis anxie praetens consecutione, quo adhibito ubius evaderet exitus 'Sic proculdubio res se habet in subjecta materia, eum quis Orthodoxa fide neglecta, religiones alias profitetur ad obtinen)am aeternam salutem. Ad aeternam salutem, nemo est solis Atheis, l& Epicureis exceptis qui toto deli-lderio non aspiret . Professores fidei Catholicς esse in via aeternat salutis, leoncedent omnes haeret ici , potissi- :mum Lutherani,& Calvinistae: e converso hoc negant I. ut herani de Calvinistis, Calvinistae de LutherAnis, sevicissim de aliis quibuscunque sectis
discurrendo , quae extra suam respective Synagogam una excepta Romana Ecclesia ) negant posse ad salutem aeternam perveniri; ergo de cer- titudine sola morali disicurrendo, tutius est ad aeternam salutem,Catholi- icam religionem,cς teris omnibus post lhabitis, profiteri, in qua poste salutem consequi,sere omnes aliae secta conce- l lunt,quam alias religiones inquirere. sVesania igitur est in tanto negotio, tutum medium fidei orthodoxae re
linquere , & mentem dilaniare in al- lterius religionis professione, in qua lin dubium est, unum quenque dubium ivivere de fine salutis obtinendo. Urget adhuc ulterius argumentum . Dictat prudentia in eoneurssi dua- lrum opinionum, illam esse probabilio. rem , quae plures habet sectatores,& a maiori temporis vetustate semper fuit successive probata: Hac duplici praerogativa,super omnem aliam religionem excellere Catholicam s-sdem , nemo es: qui possit impune ne-lgare: tutius ergo est ad salutem obii l
35쪽
adhuc, & emeacissima credibilitatis
perstringendas induratas haeretic rum cervices, adducentur, per quae deberent emolliri, & in obsequium vers fidei captivari; quanquam, cui eumque in liac materia pauca non sufficiunt, plura nec proderunt. nendam, Catholicam fidem , etiam naturaliter ratiocinando, prosteri,in qua ipsi haeretici concedunt primitius Ecelesae prosessores salutem consecutos, quod & plura miracula comprobarunt ; ubi e conVerse, ne unum quidem vel Lutheran una, vel Calvinis am salutem assecutum , possumus vel levi argumento reperire. Plura
36쪽
Vtl quoad Vitam, mel quoad Errores subministrarunt.
S. Augustinus. Jacobus Varreus
Joseph de Turre. Baylus dict. Crit.
Lactantius. S. Beda. LeontiuS. S. Bernardus Abbas Clar Liberatus. vallis. Lindanus.
Bernardus Abbas Bon eval- Melchior Adam.
Bernardus LutZemburgensis Natalis ah Alex. Bibliotheca Patrum. Nicephorus. Blondus. PetaViuS.Ced renuS. S. Petrus Cluniae. S. Clemens AleXand. S. Petrus Paschasius. Coccius. Possidius. Concilia. Prateolus.
Dictionarium Anglicanum. Philastrius. Durandus. Fides vindic.
GaulteriuS. Thomas Valdensis. Gravina. Theodoretus. Guido Carmelita. Tertullianus Hist. Boemica. Van. ranst. Hist. Protestant. Vigandus -
38쪽
In quo potiorum Haereticorum Vita perstringitur: praecipuae haereses colliguntur, ct reprobantur.
sciens quidquid ustui filiis , vicit
Artifer,srter absque docente docens . Fragmenta sunt haec Epitaphii; quod a Petro venera
bili Abbate Cluniacensi ad tumulum AbbaiIardi inscriptum creditur: quoad literarum peritiam spectat , ab omnihus commendatus Abbail ardus, plures habuit Parisiis Auditores, ubi fuit Magister nuncupatus, inter quos magni nominis fuit Amaldus de Brixia , qui secutus Magistrum errantem plures siquidem docuerat Abballar
dus errores , quos recenset ejus Im
pugnator S. Bernardus epist. 388. )renuit eumdem sequi poenitentem , sed maiori pertinacia disseminavit Amnaldus errores , quὲm Abbailardus eorumdem retra stator docuerit: hine factum est , ut Arnald istae , quotquot Abbailardi profitebantur errores , nuncuparentur : Abbai lardus itaque , nomine Petrus, genere N bilis , natione Gallus, prope Nam tes , a patre nomine Berengarius,& matre Lucia nuncupata progenitus sub erudito Praeceptore Parisiis , Guillelmo dicto , in Philosbphicis scientiis multum prosecit, quas Praeceptore ipso felicius docuit : Eχ ehielis Prophetias explanavit, publicasque lectiones super Sacram Soriapturam Parisiis summa Auditorum , admiratione habuit, ubi Heloissae, Fulberii Canonici Parisiensis neptis,
amore captus, cum eadem matrimo
nium contraxit, aqua & silium suscepit , sed eadem consentiente , & in Monialium Monasterio, inter quas educata si ierat,suscepta, Abbail ardus in Abbatia S. Dionysii, religioseu habitum induit : ubi scripsit siupra Trinitatis mysterium; hinc occasionem nacti ejus Antagonistae, eumdem de haeresi insectum sugillarunt; quapropter Suessione, ab Archiepiscopo Rhemensi Concilio congregato, Abbai lardi liber de Trinitate, igni traditus suit, Se a Monasterio S. Dionysii expulsus, Monastieam vitam in Q-litudine instituit, ubi domicilio cui
39쪽
nomen Paracletus, extructo, amuentibus ad hane selitudinem undequaque Auditoribus , ut sub Magistro magni nominis Abbailardo Theologicas ediscerent facultates, brevi Paracleti domicilium ampliatum est, quod Heloissae, ab Abbailardo alibi posthac se recipiente oblatum , insigne postmodum Monasterium Virginum fuit; confirmante Innocentio Se- eundo hujus Monasterii institutione, in quo cum Sanctimoniae saude II Ioissa praefuit, quae exinde nonnisi per epistolas, cum Abbailardo commer-eium habuit , in quibus se invicem ad currendam Religiose persectionis viam hortabantur ; sed iterum accusatus de hsres Abbai lardus,in Concilio Senonensi ad hoc congregato, cui luna cum Ludovico Septimo Rege Galliae interiait S. Bernardus, Abbai- Iardi scripta combusta suerunt. Reis spuit Abbailardus , & a Petro venerabili Abbate Cluniacensi, in Monasterio S. Dionysii receptus , ibidem nonnisi religiose persectionis studio
vacans, continuis macerationibus, Scindesesso studio extenuatus , anno II 42.aetatis suae 6s. poenitens obdormivit in Domino , di in Monasterio Paracleto , rogante Heloissa eius uxore , locum sepulturae obtinuit ;hic ejus non recensentur errores , opportunius reprobandi verbo
ualdus , qui eosdem disseminavit ;unum vero hic expedit reprobare, quem sorte Arna Idus non est amplexatus , eum siquidem non invenio a Concilio Lateranensi a. relatum , in quo Arnaldi errores fuerunt prostripti, a Divo Bernardo Tria statu de erroribus Abbailardi expreste consu-tati.
i. Dixit, quod Spiritus Sanctus est Anima Mundi. Reprobatur ex sacris paginis, ubi Spiritus Sanctus , unus cum Patre , & Filio Deus esse perhibetur : tum quia si esset Anima Mundi, esset serma , esset Mundi limitibus inclusus, quo supposito, Spiritus Sanctus non esset immensus, infinitus, nec esset Deus. Nec valet
objicere Spiritum Sanctum in sacris paginis dici vivificantem ; non enim est vivificans per informationem, sed per assistentiam, quod particulariter dicitur de Spiritu Sancto e sicuti particulariter omnipotentia tribuitur Patri, Sapientia Filio; cum tamen
totae tres Personae Divinae haec inseriora custodiant, regant, vivificent,& gubernent, quod clarius elucidant plures SS. Patres. ASAAu Dus, natione Gallus, currente seculo undecimo in tractatu de fractione eorporis Christi, ab eodem exarato,quem refert doctissimus Mabilonius tom. 3. veterum Anale diorum, opinatur accidentia in Eu- 'charistia realiter non remanere , &corpus Christi vere frangi, dum hostia consterata dividitur: haec sunt prςfati Abbaudi verba:s ui perὸ frangi eorpus Chrisi non eoncedit, totamsdem tanti Sacramenti, quantύm infe es, fregit. Desumebat fundamentum hujus assertionis Abbaudus,ex illo quod legitur in Evangelio e Bene
dixit, fregit , deditque discipulis suis
dicens, accipite, O manduese. Item ex illis verbis D. Pauli: Punis, quem frangimur comunieatio eorporis Chri- si est; licet tamen assereret corpus Christi frangi: dicebat tamen , quod posset se fractum integrum dici,quatenus unaquaeque pars hostiae fractae vita est recipienti , si digne sumatur'. Repr. & quidem veras species panis,& vini remanere in Sacramento post consecrationem , praeter alia Concilia , aperte declarat Concilium L teranense A. sub Innocentio Tertio celebratum; verumtamen a tot COnciliis confirmata est haec veritas , ut de eadem nullatenus possit dubitari. Tum quia species remanere in Sacra. mento hinc evincitur, quod cum non snt multiplicanda miracula sine ne cessitate, cum species de saeto cadant
sub sensu in pane Eueharistico, jam
quoties quis sumit, inio videt Sacramentum, toties miraculum seri esset asserendum ; Si enim non est sapor , & tamen saporem experimur , dicendum esset miraculose hoc fieri; Si non est rotunditas, & albedo, & tamen
40쪽
l utrumque videmus , afferendum esti hoc miraculose contingere; Si verum esset , quod accidentia in Eucharistia realiter non remanerent. Cum
tamen sui dixi non sint multiplicanda miracula sine necessitate; etiami hae ratione evincitur de facto acci-l dentia remanere in Eucharistia, circal quae cadit stactio, non circa corpus Christi, ut vult Abbaudus; Si enim frangitur corpus Christi; ergo corpus Christi non est impassibile:certum tamen est, corpus Christi post resiurr et ionem ese impassibile ; Insuper si istangeretur corpus Christi, non di- stribueretur totum corpus, sed selum spars corporis: nec valet sundamentum Abbaudi desumptum ex illis verbis fregit , deditque; nam lino ex his verbis contrarium evincitur; post quani enim Christus fregit panem,dixit: Hoe es eorsus meum; sed si fiangendo panem , fregisset & corpus , debuisset potius dicere:haec sunt pam ltes corporis mei, sed fregit, & de- dit dicens : me es corpus meum, ut ldisteremus , quam veraciter canat Ecclesia; Fracto demum Sacramento lue vacilles , sed memento taurum esse lob fragmen o , quantum toto tegia
Ad aliud sundamentum desumptum ex verbis D. Pauli, dico Apostolum dicentem: Panis quem frangiamus , intelligendum eme de distributione, itaut sensus st: panis quem distribuimus; non verb intelligendum esse de fractione corporis Christi , sicut ubi legitur frange stanem esserienti, sensus est, distribue panem
esurienti. AsECEDAR ii Anabaptistarum ger men, damnabant eos, qui legere, aut
seribere stiebant . De AbNedariis lagit Nat.Alex. stet. IS. As ει ovii , sive Abellonitae, ap-l paruerunt in Villis prope Civitatem l Hypponensem, ex gente rusticana i progeniti. Divi Augustini tempori bus, vix aliquem ex hac secta erat invenire : aversabantur matrimonium, quamquam unusquisque eorum cum uxore conviveret,uxoribus nΩn com-
miscebantur, & adoptabant sibi inhaeredes unum situm , & filiam e teros , qui tamquam filii inserviem tes adoptantibus , post eorum mortem , alios deinde sibi adoptabant,& se successive . Quod Abellonii voluerint appellari, serunt aliqui ab Abel quodam viro Aseleano , hujus sectae primipilo, sic eme dictos: Certius est, quod cum post occisionem Abel, per Cain proditorem factam, crederent Abellonii, Adamum non amplius cognovisse uxorem suam ;hinc censebant Iicere quidem hominibus cum uxore habitare , non ta men eam cognostere ἱ quo errore
Abellonitae decepti , novae sectae ansam dederunt, & Abellonitarum n men sortiti sunt anno Ao . sub Arca dio Imperatore, de sub Theodosiol iuniore omnino extincti fuerunt . ex S. Aug. lib. de haerest l. Dixerunt non licere marIto cognostere uxorem suam . Repr. &quid' i supposito , ut probabile est, quod huius haeresis sundamentum si supra relatum , ex ipse Scriptura , constat de eiusdem innubsistentia; Siquidem certum est Adamum post mortem Abel, cognovisse uxorem ,
suam, quae ipsi peperit filium, cui
nomen Seth . ex Gen. lib. I. cap. q. vercaF. Cognovis quoque Adam uxo
rem fom, o seperit filium, vocati que nomen ejus Seth, dueni: sinuis mihi Deus fomen aliud pro Abel, quem occidit Cain . Τum quia si non
liceret marito cognostere uxorem,
non posset legitime propagari genus humanum, de quo dixit Deus: Cr scite, θ' muuiplicamini, dixit hoc autem Deus Adae, postquam ipsi secerat adjutorium simile sibi .
ptatos esse illegitimos . Re pr. quia legitimus ille habetur ex legibus,qui ex legitima conjunctione maris,& Φ- minae procreatur , nec indiget ad piari, ut.acquirat ius ad haereditatem
parentum, quae filiis legitimis de iure lcompetit: & quamvis adoptatus ac- lquirat ius ad haereditatem, tale jus ipsi non competit ex jure sanguinis, l