장음표시 사용
31쪽
Scripturis i piEannumerat Gratiamuri l. t . quem frustra Risat lib. i.ia Coitc. cap. n. II. Et integros& appendices librorum, qui Dinubii u sto vel rict Ucidi η- r. qui adhibesi possunt ad confir ruationem bdelium, non iidei, quales sunt libri Tobia, Iaduh, Micchabe rim de alii id genus, quia nostris a Canonicis distinguuntur. III. Libros quos intercidisse contendunt Pontificii ex locis Num 2t .i . Johan.
Io. v. 3. 2. Chron.ὶδ. I9. I.COrint. cap. .'. quos vel diversos ab iis quos in
Canone habemus, vel si diversi in eum aliquando relatos fui se lupponunt Pontificii, non probant. XXIV. Quoad Carionem Novi Testamenti, consensus nobis cum plerisque Pontificiis, tametsi aliquando fuerit inquisitum&discept
tum de Di l ad Ilebri Iacob. Poster bin Iohannu, Iuda, ut &de vocat. idt men nec ab omnibus, sed a paucis, non semper, sed ad tempus factum, nec tam de authoritate, quam de aut horibus dubitatum, irivatorum verb disceptationes non obstant, quo minus Scillis sua constet authoritas in sacro Carione. Consensus etiam nobiscum Pontificiis quoad aliquot Uctexis Testamenti scripta, quae ipsi ex Canone expungunt, V.gr. pG ii: ce/M Iobi, Ps c L Prasat. in Ieremiam. dc . Udra duos poteriores c. baors , Or.u mnasiis. Dil sensus quoad reliqua, quae dc Canonica
nunquam suisse, nec pro talibus in Ecclesia primitiva habita, nec ii benda ob evidentes qui tu illis notari possunt imbecillitatis humanae
XXV. Causim 'rimilem quod attinet, duplex considerari potest
Scripturae inna, intemet una, externa altera: illa consistit sive in harmonia
vόricatis revelatae cum suo prototypo, cujus ectypus est, sive in paratum omnium verb tum sensu, tum consensu : Ista in Charactere, phrasi de exprestione rerum divinarum accommodata ad captum humanum. XXVI. Unde quia S. Scriptura a prima veritate expressa est, qui qui ran ea, verum, & quia expressum,&eo sensu, quo expressum; quicquid ei contrarium, falsum, eo ipso, quia tale. Sic talis in ea partium
lingularium harmonia,quq omnem αιτι et απιν & -αιτιο-a excludit, tametsi
Don sit expers , quae crucem ligere voluit Deus homini di probando Cc exercendo, dc subigendo, dc quorum multa non amator bae in lumine gratia, sed a comprehen1mbin saltem in lumbie glaria perfecte vel intelligi, vel conciliari poturunt: nec ob id, vel Sacra Scriptura cavillis incessenda, vel erroris arguenda, sed imbecillitas nostra, quae non est mensara ve4tatis, set suae saltem cognitionis. J X VII. Sensumve Sicrae Scriptiirae quod attine explodendum Scholastic'rum commentum, unicuique loco quadruplicem sensimas. fingentium, laterat . alii garici m , tr ologicum, ct nagogicum : praeterquam enirn quod spiritum Sanctum constituunt, in pthapplicationes sensus cum ipso sensu Scripturae confundunt, cujusmodi vatias dari posse doce Apostolus 2.Timoth.3.ver. I6. ad υ-αλίαι, &c.ubius au in ejus enuntiation insti ai .
32쪽
XXVIII. Nec tamen illorum sententia plane probanda, Qui unumquid solummodo sngulis locis a Miritia Sanct. spe Litum & designatum
contendunt ; contrarium enim offendunt varij loci paralleli Veteris &Novi Testamenti in Oraculis typicis praesertim, quae & in typo suam veritatem,& suum in antitypo complementum habuerunt, & quorum utrumque Spiritus S. respexit. Quamvis extra Vpos fatendum unum proprie e te sensum literalem cuiusque loci a Spiritu S. directe intensum,& verbis sive propriis siue metaphoricis expretium. XXIX. Causam nalem Sacrae Scripturae quod attinet, dupl icem eius finem constituere possumus: privrari uni gloriam Dei reuelantis subalternum salutem hominis & minuductionem perse tam ad eam, Joh. . 39. & ro.
XXX. unde sequitur Sacram Scripturam esse normam veri ia falli, boni & mali, quippe quae & nomen obtinet, Galat.2. versis. & rem n mine desigi ratam ; perfecte enim exsequitur partem tum tum, G Christiano necessariam, & sussicit dirigendae tum fidei tum vitae nostrae, & credenda & facienda satis superque praescribit. Falsum ergo quod contendit lib. . de Verba Dei cap. 12. ejus finem proprium non eis ut esset regula fidei, sed saltem commonitoruini quoddam utile. XXXI. Ut verb omnibus norma este debet credendorum & faciei dorum, sic & ab omnibus cognosci. Nec utilis saltem, sed & necessaria ejus in linguas vernaculas translatio, Quae nonnisi illis ingrata, qui vel veritatis cognitionem aspernantur, vel errorum sitorum correctionem
XXXII. cuaecunque vero versones sc translationes contexantur, in seriores illae sunt in linitis modis majestate & authoritate textus a rhentici , Hebraei in Veteri, exceptis paucis Chalc cis, Sc Graeci in N Vo Testamento, ad quos & illae examinandae, & in dubiis provocan- dum. Corruptionem verb Hebraeorum & Graecorum Coclicum,nec probare possunt Pontifici j, nec solent, nisi per λε φιλαγ χαὼ & vel nominum Vel numerorum vel mensurarum discrepantiam quae nec sundamentum fidei concernunt, & sutilitatem adversariorum proscribunt. XXXIII. Desectus verb fundamentales varii in versione vulgata o servari possunt, quam Conciliabulum Tridentinum pro authentica o trudit, cum tamen saepe sit & barbara in verbis, & impia in sensu,& ridiacula in aequivocis, d falsa in exprimenda mente Spiritus S. quod an stris satis superque demonstratum. Unde explodimus&brutum Patrum Tridentinorum fulmen, Se impiam FLXimenti Cardinalis Toletani sutatilitatem, qua in praefatione Bibliorum Compluta hanc versionem cum Christo, Hebraeum verb Sc Graecum contextum confert cum duobus t tronibus a Christi lateresiispensis,&inquit se contextum latinum in dium posuisse inter Hebraeum & Graecum, ut inter duos hinc inde lata nes medium Jesum.
XXXIV. Ex singulis vera causumn seneribus certa sit
33쪽
ciente Scripturae authoritas, ex mater , ejus persectio ; ex somau, ejus perspicuitas 3 ex inalt, ejus usus. XXXV. Authoritat S. Scripturae diuinam, adeoque&- ,, esse statuimus me ad dcmonstrationem veri, sive ad convictionem falli. Hanc Sacra Scriptura ex se habet a suo authore, nos ex variis κει e ipsi contextui sacro impressis, quae satis superque evincunt, eam a causa Momniscia dc omnipotente, & summe bona profectam esse, utpote in qua inimitabiles singulatis tum majestatis tum sapientiae characteres, & talis gravitatis simul ac simplicitatis mistura, & contemperatio, quae occulta
quadam virtute in animum pij lectoris illabitur eumque stibigit, & expugnab Addantur & Q. πεια alia, quae Briarminus coaceruat tib i. de Vesbo Dei cap. 2. quibus Sacrae Scripturae veritatem id assertum, inquiens, nihil e se mi . tui certius, ut stulti tum e se missit, qui isti dem niget habendam.
Et bene quidem ; nam Scriptura Sacra satis seipsam probat argumentis non tantiim inartificialibus sed & artificialibus & sibi impressis. N N N VI. Sed ut persuasio haec immota sit, & inconcussa, de veram pariat , opus accedat sigillum Spiritus S. quo obsignetur & r
dicetur haec veritas in corde uniuscuiusque fidelium, i.Ioh. . 6. quod testimonium nec sanaticum est, quia in Scripturam resolvitur: nec inutile, quia etsi tale sit ad conuictionem alienam, tale tamen non est ad confise mationem propriam: nec pri quin omni ex parte, etsi enim tale sit sibi filae, non tamen tale est originaliter. Et impossibile est Scripturam credi
quinam,sine magisterio Spiritus S. a quo solo ut sides, creditur, sic Ce . e qua creditur. Nec persuaderi plene potest haec veritas: praeterquam ab eo, a quo prosecta. Hunc motum soli ph sentiunt: soli impij insectantii de quo videatur Aug. Conscis.lib. 6.c. . qui eum non tam rationibus quam sensu vroprio confirmat. X X X VII. Nec tamen nullae sunt Ecclesiae partes. Imb us testim
nium non parum momenti saepe habet ad animos hominum comm vendos , & ad S. Scripturae reverentiam excitandos. Tametsi veris illud tam primum sit prioritate temporis, tale tamen non est prioritate dignitatis, nec vel α π αιον est, vel αεγ-γον, sed
XXXVIII. Explodimus ergo crudum dogma Pontiliciorum si spendentium authoritatem sacrae Scripturae,vel isse, quod a primis sedis Romanae propugnatoribus, Foto imo, Pighio assertum: vel quoad nos, quae Iesu itarum incrustatio est,ab authoritate Ecclesiae in tum quoadonstitutionem Canonis, tum quoad intra etationem ejus: In quo utroque solum verae Ecclesiae ministerium agnoscimus, mangonum non item. R
manae nullum, quam veram esse Ecclesiam Palliones Pontilicii supponunt in hac controveasia, non probant, quod tamen praecipuἡ probatum oportebat, cum frustra alioquin de Ecclesiae authoritate ab ipsis disputetur, Quae quantacunque este statuatur, nil prorsus facit ad causae Po
34쪽
XXXIX. Quo ipse dogmate censorium sibi jus in Deum ipsum a
rogant, nec tantiun iidem nostram ab arbitratu suo sitspendunt, suam a se ipsis,sed se vocem Dei: adeoque oriscum Senatus Romani fastim imbiantur, apud quein L tantama arbitrati iremi tripe talatu Tertul. Apoc ov.f. qui ut olim numina pro arbitrio vel civitate donabat vel ejiciebat,sic purpurati curiae Romanae Patres idem sibi arrogant in sacros Scriptores. Imbnihil aliud hic spectarunt, quam ut con pendiaria hac ratione omne e rorum suorum examen defugerent, Alcibiadu consilium secuti, qui olim Pericli in rationibus reddendis occupato suasit, satius esse cogitare de mediis eximendi se a ratione reddenda gesti muneris quesn de ea re
denda laborare. Plat.in Alcib.
XL. Excαι laver. ma ali inserimus S. scripturae persemonem, &traditiones omnes Romanensuim contra & praeter Veroum divinum ii troductas profligamus, ut 5c potest item Ecclesiae in traditionibus doctria natibus xael dogmaticis constituendis, etsi in ritualibus aliquam ei potestatem, sed ad praescriptum Pauli compositam concedamus, ut omnia geranturo' -2 3 LCorint. 1 . o. Mabsit & tumor meriti, & jugum necessitatis extra catari scandali. Et revera Pontificii. in hac causa Iudaeos imitantur, qui lege divina non contenti introducunt, yzia min a legem moralem,quam volunt esse an aeti 'in quas commentarium inis scriptae, quam & priori scriptae praeserendam censent, dc in qua potissimum impietatis sitae sundamentum constituunt. X LI. Ex causasor ci deducimus perspicuitatem sacrae Scripturae, non absolutatii, sed liimituram, non respectu omnium, sed respectu necessari
tum ad fidem te vitam Christianam, quam & potuit Spiritus S. adhibere& voluit. Et revera sacram Scripturam obscuritatis acc*sare, est 3cillam mendacii arguere, quae se luminosi fornialiter, illumi vitem esset tirὸ profit tur, dc probationes Pontificiorum ex Scriptura sacra deductas una e denique opera proscribere. Imb dolet Sopnistis, eam nimis esse claram veritati, asserendae, ic erroribus suis revincendis. Nec obscuritas quae saepe in subjecto, transferenda in objectum, vel in S. Scriptura accul dum, quod in Scrietis humanis excusitur.
X LII. Tametsi ver. δc quoad res propositas, & quoad cais saepes,
quid difficultatis occurrat, praestat tamen accusationem in nos, quam in Scripturam S. convertere , nec obstat quo minus S. Scripturae leto p miscue quibusvis non permittatur duntaxat, sed dc imperetur, Ioh.1.r'. sic prohibitio Tridentinorum merae tyrannidis, ερ causae Pontificior i borantis evidentissimum est argumentum, quae sic cavere voluit, ne v renda sua detegantur. Nec opus est dis nsatione, Sc juris relaxatione,
ubi nulla praecessit prohibitio. Imb dispensationis 3c permissionis humanae objectum esse non possitiat praecepta id genus divina. XLII. Eadem de causa plaustra convitiorum lc blasphemiarum in RScripturam certatim congerunt Pontificii ; dc ut olim milites Romani
Christum Regem salutando.faciem qua inAgnis mucis conspuenini: sic
35쪽
illi, etsi in speciem S. Scriptiaram venerari videantur, tamen eam omniabus onerant defectibus, quibus scriptum aliquod humanum obrui potest, cum illam & imperfectionis, & ambiguitatis,& obscuritatis insim Iant,&blaspheme appellam Theologiam atramentariam, pomum Eridos, G2ι- Theramenis Cothurnum, & aliis id genus impiis scommatibus insectantur. XLIV. Ex causa finisi tandem inserimus, cum Scriptura S. sit supremi Iudicis seprema lex, ex illa sela controversiarum definitionem petet dam, nec alium earum Iudicem constituendum, praeter Spirithim S. in ea loquentem, quicquid Romanenses contendant. Et revera usum habet riun domi lem, tum Judicialam, partim directivum in cognitione veri partim de nitirum in dijudicatione & discretione dubii. X L V. Inepte pro ejusnodi Judice Pontificii substituunt Ecclesiam, quia in hac materia quaeritur, quo judicio illa stare debeat in controver- Dis ; ridicule Romanam, quia illa in jus vocatur. Imb Ecclesiae nomen mera larva est, qui illi pro arbitrio interdum Pontificem, interdum Coi cilium Oecumenicum ejus authoritate coactum conssestiunt. Supremo verb hoc Judice nondum ab ipsis definito, frustra ab Ecclesia judicium ultimum de definitivum expectatur. Nec quicquam illi in Scripturam S. torquent, quod non in Ecclesiam meliori jure retorqueri possit. XLVI. Relinquimus vero Ecclesiae verae situm etiam judicium, etsi eio κραυροίν 'premum Sc definiti rum absoluth denegemus,nec ob id auth ritatem ejus cum authoritate cujusque privati confundimus, quia datur uri, inter judicium Spiritus S. supremum&d niti rum, de inter di cretirum cujusque privati, judicium nimirum partim discretimim, partim definitivum, sed subalternum de restrictum ad legem, conjunctum cum aliqua authoritate ossicii & muneris, quae multum momenti apud privatos habet, prout &in rebus humanis plus longἡ integri coetus,illiusque in munere& authoritate constituti sententiae, quam privato unius vel alterius arbitrio deferri solet & debet. X L VII. Fallitur ver. Stupletanus, qui privatis insitu, Doct ri Nuduium discretionis, Eceseisiae judicium tandem determinatiram adscribit, quis verb I. Assensus brutus&ccecus requiratur sine discretione in privatis. II. Adde quod Doctores sunt ipsa Ecclesia repraesentativa ex lententia communi. III. Nec determinatio absoluta&illimitata sive constitutionis Canonu, sive interpretationis eiusdem juris humani esse potest, quod
quia tale, non potest non essedimitatum & dependens.
36쪽
VERBO DEV SCRIPTO in specie, Origine
TRε sis I. s p v TAT io N i superiori de Verba Dei ingenere succedit disqui- tio de Verba Doscripta in lyecie, quod modo gradibusique patefactionis di- versum est a priori. Substantia veib rerum patefaritarum idem cumia Unde divisio Verbi in non sis tum de bonum non est divisio generuinstecies, vel totis in partes integrantes, sed Auhesti damaxat in accidentia. .
II. Verbi istius scripti notanda. i. Vocatur, αιπνο--αμι , Scriptura. Joh.Io.3 . 8c Scripturae, Joh.F. 3'. & cum epitheto Scriptura Sacra, ad Roman. l. 2. Sacra littera, z. ad Timoth.3.3. Eloquia Dei, ad Rom. 3. r. Originaliter, obestire, & terminati rὸ, dc per hyassagen , a. t.1.2o. Prophetia Script M. ε mIII. II. Π est λαπλο se, nimirum, verbum illud elle
doctrinam coelestem de Dei notitia ejusque cultu, a Deo per Viros in mediath a se inspiratos Canonicis Veteris Sc Novi Testameitti libris phetice ogmatice, & historice consignatam ad salutarem nostri in fide vitam
IV. H. Subjecti de initi con ideratio, quae inlii tuenda, I. A priori, ratione principiorum tum externorum, si vepro luetivorum, tum internorum, sive consiliu-rirorum. ii. Aposteriori ratione ad lunctorum, vel primorum, fluentium ex ii tura sabjecti, vel ortorum, ad convenienteni ejus usam pertinentium. V. Nobis hic agendum de primo principio externo, sive de cause verbi scripti eDiote, ad quam pertinet diiquisitio. I. De ejus origine. Ii. De ejusdem auctoritate. Prius hac, posterius sequente Disputatione occupandum.
VI. Qui an ou Verbi scripti est, i. nimirum Deus, isquerinunus, 2.Tim. 3.I6. Singulis quippe personis ejus re Trinunus, 2.Tim. 3.I6. Singulis quippe personis eius revelatio,ut opus ad extra, ex aequo debetur, quoad ipsum iam λεσμα, quamvis modiu agendi, O termini actionum distinet. spectentur ouoad persenas singulas. r. Instrumentatu, nimirum Prophetae, Euangelistbe, & Apostoli, quibus, ut actu ri Duus uti voluit, I ritu.2o.21.
37쪽
VIL -- αμπι , fuit aenia a Dei,&amor Ecclesiae suae Psal r . . I9.2o. ala ejus corruptio,& consequens corruptionem imbecillitas, quae obstabat. I. Con rationi constanti. 2. Propagati sincerae
Octrinae verbo duntaxat traditae, quippe quae opportuna erat & falsis revelationibus excipiendis,& veris pervertendis. Adde Mysteriorum divinorum sublimitatem, memoriae humanae infirmitatem, patefacti num divinarum cessationem, dc diabolicarum vel humanarum succes
VIII. origo itaque Verbi scripti aeque ac non scripti, divina est,ade que in eo prima & summa veritas tam νγ est, quae omnis alius norma, erroris omnis expers, & intensii ὸ ac extersire persecta est. IX. Modus verbi scripti tradendi speliandus est: i. In ut dato exte vi explicito id seripto consignandi, Exod. 17. I . & 3 27. Esai. 8. . Ierem.
scriben ii,& quoad m, & quoad νoces, quascribenda dictata suere Tabel lionibus sacris, r. ad Tim. 3.i & illi adscriptionem impulsi, LPetr. I. ro. 2 r. Inspiratio interna omnibus sacris scriptoribus communis fuit, mandatum externum eroelicitum non item. Prius enim absilute necessarium fuit ad Emme is scriptorum, posterius non item. X. Peccant itaque hic. i. Athra & Epicurei, qui v bi scripti originem divinam esse vel a peria vel opertὸ negant. 2. Iudam qui originem Script rae N. Testamenti divinam esse proteruὲ inficiantur. 3. Socmiani, qui S. Scripturam in rebus praecipui momenti divinae quidem originis fatentur, in circumstantiis tamen minoribus non item, in illis enim Script' res actos fuisse , Spiritu Dei, in istis vero sibi saepe relictos. Ponti iiii, x. Dum originei cistam divinam communem reddunt scriptis multis non divinis. it. Dum originem istam divinam verbi Scripti inductu convellunt, docendo. i. Fallium se, Drem mandasse Apostoluulfriberent. a. Deum nec mandasse exprese ut berent, nec ut non berent, Deo quidem volenteo iustirante Apostolassicripsisse qua scripserunt, aliud tamen eis , aliquid facere, Deo in 'irante os gerente; aliud eo a uepracipiente. 3. Christo ct Apostolis nonsuisse pransiitum Verbum Dei coarctandi ct refringendi ad Scripturam. . Chrillum id apertὸ non praecepisse, quod tamen factu sui D, in re tanti momenti. 1. Apostolas nultibi tectaribere Domininiandato bere. 6. Apostolos describendo Euangelion maria intentione tum cogitasse. Vide Bellarm. lib .de Verbo Dei cap. 3.
tur tum implicitum sive generale, Mati. 28.19. Ait. I.8. ubi omnes dominam
de testimonium Christi promulgandi modi simul designantur praedic tio enim alia fit in scripto,alia infacto, alia in rerbo, ut habet Manuau Curimum tum explicuum, sive 'steriale duodecies in Apocalvpsi repetitum, unde A& argumento a minori ad ma in inferri potest, multb magis alia scri- bda Huse, quum & dogmata fides & praupra morum magis necessaria sint Visionibus,quae tamen toties scribi juiantur. r. Quia inspiratio scriben- donim do impulsus internus ad scriptionem malinto aequipossent.
38쪽
XII. ii. etiam talis. I. Quia mandatum expressum non neces, sarium. r. Quia . mandatum pluribin, ut scriberent, εἶ' αἰonimbin; adeoque hoc illorum arbitrio haudquaquam relictum fuit. 3. Quia implicatur contradictis is alento, Apostolos scripsisse Deo volente, & inspirante & siggerente, δc tamen non praecipiente. Nec enim potentius mandatum inspiratione rerum scribendarurn. Nec fid nam legatorum est, quicquam praeter mandata exequi. XIIL Hi. Aphor. etiam talis. i. Quia aliud est,mandare scri ptionem; aliud, coarctare O restringere Verbum Dei ad Scripturam. r. Quia aliud est,restringere verbum λi ad Scripturam quoad res tradoida , aliud,quoad modum tradori. Prius Christo de Apostolis propositum fuit, non posterius. Quamvis enim aliud renum tradendum non si aho tamen modo etiam tradi potest, institutionen in orati, vel publica, vel privata. 3. Quia e rum propositum melius sciri nequit, quam aposteriori, ex praxi Apostolo rum, nec enim vel illi Christi propositum transgressi fuere, vel temere &sine proposito se ad scribendum accinxEre. XIV. Iv. etiam talis. I. Quia non necessarium,res magni m menti praecipi, satis praecipi. 2. Quia praecipitur, quod inspiratur, ratione illius, cui id inspiratur. 3. Quia idipsum quod sex
ire αμαι Vel α--λου Θαν praecipitur, aperte aliquo mocio praecipitur. XV. v. Aphori etiam talis. I. Quia Iohannes testatur du
decies sibi mandatum ut scriber Iudas etiam, id sibi necessarium fuisse V. 3. 2. Idem testantur reliqui, I. Dum se omnium gentium Nolitentur. a. Dum se idos Christis,ios testantur, adeoque mandatorii Christi duntaxat satagentes. 3. Quia vel ex Christi inspiratione scripsεre Apostoli, de sic scripsere etiam ex ejus mandato: vel non& sic Pseud apostoli latre, nec scripta eorum sint, quod blas
phemum. XVI. H. Aph. . etiam talis. I. Quia gratis ammatur, Apostolos describendo primaria reten:ione non cogitas r. Quia intentionu Apostol rum argumentum nobis est ipsa scriptio, primaria verb intentis , utilitas& necessitas scriptionis, ad Ecclesiarum omnium seculorum aedilitati nem, ad quam utique primaria intentione serebantur. XVII. Exc. i. Si dis mim suam apostoli litteris confii uire ex Polo voluissent, eos Catechisimum aut librum similem confecturossuisse. At eos vel Hirimi scripsis, vel Di φω ex occasione aliqua, Scin iis nonnisi obiter Disputationes de dogmat bus tradi se. Reo. r. Peccari nec enim necessarium, Catechisinum conscribi ad doctrinam aliquam tradendam etiam expra , nec hic lex figenda Spiritui S. r. Supponitur falsum, vel C techismum, vel librum illi similem non fuisse scriptum ab Apostolis. In nab ab iis & corpus Catecheticum integrum & compendia illius varia proponuntur & probantur, ςx quibus sussicienter possumus 3. Datur ά- νγ. ad absurdum : Si Apostoli non ex professo doctrinam
suam scripto consignatiint , T id praeter institutum, & in transcursu
39쪽
set prosectum, insertum fuis et Canoni, nec distimulatum in primis
Conciliis, inini. Haereticis impactum, nec a Scriptoribus Ecclesiasticis praetermissum. Nec ob id illi quicquam detractum volumus, quia
materia ejus ex scriptis Apostolicis tota derivata. XIX. Exc. Apostoli non nisi obtata aliqua occasione, ni in state quaι coacti animum applicarunt adstribiarum. Rest. i. Peccari Elembo oppositorum, ista enim componenda non opponenda. Quamvis enim Apostoli non nisi oblata occasione scripsere, tamen scripsere ex mandato divino, in que inspiratione. Causa eoo.νυμίη interna erat inspiratio divina. Causi externa Sc erat occasio oblata. Sic ex occasione loquuti sunt
Apostoli, & tamen ex mandato divino, aeque ac Prophetae r. Immb ἀ Eii . ,, quia occasio ejusmodi divi votivitate illis oblata, liuin v 3 luntate etiam illis scribendum fuit, nec enim vel temere iis oblata, vel occupata. 3. κα- α-: si Apostoli insitare quadam coacti scripsere,exρrinoo scripsere, nec fortuitis duntaxat occasonibus, sed ex imandato de voluntate civitia,Deo' per extera ichelm propositione dc per intonai rationuimpulsam sci titionem exigente. ' Peccatur nec enim coacti scripsere Aporioli, hoc est inviti, sed sui na cum libertate Aspontaneitate,non op sita tamen nucessitata olrationi muneris sui Ad
40쪽
X origine Verbi scripti suit eius Authoritas. Ut itaque a
la divinaest, sic & ista, adeoque m retineo, , prima quippe re-rim minalis distata a pertine estitiali. II. Authoritas tae reden nat. x. Dignitatem sive rei, sive personae. 1. de ista dignitate. illa intriti rea est subjecto, isto extrinstra, Illa istius fundamentum & norma: Ista illius appendix. Instecie istur authoritas verbi scripti est vel eius dignitas vel matio hominum de ea: Illa ei intrinseca est,ista non item. Illa tum ab A thore verbi scripti, tum ab eius natura pendet, ista ab iis pendere debet,& tum demum recta est, ubi ab iis pendet. III. Authoritia intrinseca verbi scripti, h. e. dignitas eius aequalis semper est, &sibi constans, sive accedat aestimatio hominum conveniens, si ve non. Authorim extrinseca, sive judicium de ista dignitate varium est, αre tu quidem, quando omnibus & solis scriptis divinis ea tribuitur dignitas, quae scriptis immediath a Deo inspiratis tribui debet, ut habeantur pro μαπιςtu: prartim veris, ubi vel omnibus scriptis diuinis vel aliquibus ista dignitas derogatur, vel aliis non divinis assingitur. IV. Peccatum fuit hic variἡ partim partim operα I. In Pest , a. In En s. In De v. a. Ab iis,qui verbum istud rejetareretum, quod sedere Gentilis alieni a vera Dei connitione &cultu. 2. Ab iis qui rejecdre partes quasdam istius verbi, quales suere, i. Manichaei aliique id genus, qui V. Testam. rejecεre. a. Iudaei, qui hodieque Novum rejiciunt. 3. Imretici varij qui varias Hrrbi partes diuinas esse negarunt pertinaciter quales suὀre Fbimita qui selum Matthai & Marcionita, qui selum Lucae, sed truncatum, Euangelium admiserunt. 4. varii qui circa aliquas 'us partes citra pertinaciam hallucinari suEre. In Excessu peccant. I. Gem . qui Sibyllarum solia, & alia idgenus commenta. a. Mahumerant, 'ui Alcmanum suum. 3. Ponti ici , qui partim libros Apocryphos, partim
Deci inles Pontificum stolum istolas pro scriptixdiuinis extrudunt.