Philodemi Rhetorica ex Herculanensi papyro lithographice Oxonii excusa restituit latine vertit dissertatione de graeca eloquentia et rethorica notitiaque de Herculanensibus voluminibus auxit annotationibus indicibusque instruxit E. Gros

61쪽

Phalereus Demetrius, quum Patria pulsUS eS-set, Alexandriam se contulit, Ubi dolorem suum doctrinae studiis levavit multaque ita scripsit 9α), ut Theophrasti discipulus posset agninsci 93). Librorum multitudine peripateticos omnes superavit s94), dictusque est grammatico

Quinctii., IX, 4. Theophrasti fragmentum de Actione, vide in Philodem. Rhetor., n' I-7, not. Col. XlΙΙ. 9οὶ Cic. De Inu. I, 35 r. Νohis autem commodior illa partitio videtur esse, quae in quinque partes distributa est, quam omnes ab Aristotele et Theophrasto prosecti maxime secuti Sunt. Nam quemadmodum illud superius genus argumentandi, quod per inductionem sumitur, maxime Socrates et Socratici tractaverunt; sic hoc, quod per ratiocinationem expolitur, Summe est ab Aristotele, atque a peripateticis et Theophrasto frequentatum. u 91ὶ Quinctil. III, 7:-Potissimum incipiam ab ea, quae constat laude ac vituperatione. Quod genus videtur Aristoteles, atque eum Secutus Theophrastus, a parte negotiali, hoc est πραγματικη, remoVisSe, totamque ad solos auditores rei

62쪽

rum peritissimus 95). Magistri sui exemplo scripsit de Rhetorica s96

Strato Lampsacenus, qui in locum Τheophrasti venit, natura suerat ad eloquentiam optime compositus s97); physicis autem rebus animum applicuit. Huic successit Lyco, non minUS valen Seloquentia 98); neque dubium est quin scripserit quaedam. etsi multum erat in scribendo sui dissimilis 99). Graves ei simultates interces-Serunt cum Hieronymo, ejuSdem sectae philo

sopho si Oo), qui de poetis sio i) et oratoribus

95ὶ Tertullian. Apologet. 6 XVIII.

tui in Lobech ., Aglaophamus, De Orphicis it. T. I, p. 34ο.

63쪽

ctae naris atque inter eos collocando, quos nemo

ad umbilicum usque evolvere sustinuerit Ioa); id quod aperte declarat inepta quam de Isocrate censura egit si OI). Lyconem excepit Ceus Ariston, qui Rhetoricam attigit fio 4). Post hunc, Critolaus antiquos imitari studuit: gravitate Proximus acce

ii οαὶ Dionys. Halic. De Compos . verbor. IV, ed. Sela aes. P. 64-68. io3ὶ CL Cic. Orat. LVI; Dinnus. Halic. in Isocr. , XIII. Hi ronymum Aristotelis disci Mum vocat AthenaeuS, X, p. 424, F. Haec significare, illum peripateticae doctrinae studiosum fuisse

docet temporum ratio.

io 4ὶ Quinctil. II, 15 : . Qui vero non omnia subjiciebant

oratori, sollicitius ac verbosius, ut necesse erat, adhibuerunt discrimina : quorum fuit Ariston, Critolai peripatetici discipulus , cujus hic linis ost: scientia Didendi et agendi in qι--stionitas ciuilibus, Per Orationem seopularis persuasionis. Hic scientiam, quia Peripateticus est, non, ut Stoici, virtutis loco ponit. . Quem cum Aristone hio minime confundendum haec ostendunt; Ceus enim erat Ariston peripateticus, Strab. X: τετραπολu: v v υτ ρξε' λώπειται δὲ δυο ε τε 'Iουλὶς καὶ ἡ Καρθαια. .. Εκ δὲ της 'Ioυλιδος, ὁ τε Σιαωvioης ὁ μελοπoiος, καὶ Βακχυλίδης αδελ*tδους εκεtvου ' και αετὰ ταυτα 'Eρασιστρατος δlατρυς, καὶ τωv εκ του περαου- ριλοσώρυ v 1ρί--, ε του Βορυσθεvimu BL voc , p. 335, ed. Casauh. I 587. Idem tradit Steph. Byranti in voc. 'Iουλὰ. Aristonem peripateticum , Critolai discipulum, exemplo Quinctil. , vocat Sext. Empir. Adv. Mathem. II, p. 3oI, . Fabr. : καὶ χριστωv, b Κριτολαου Ρωριμος, σκοποv sev εκκεῖσθαι ξησiv αυτη Uiv πειθω. Apud Plutarch., De exit. Τ. III, P. 438, ed. Wyttenb., atque Menag. not. in Diog. Laert. V, 36, post Aristonem occurrit Critolaus. Quinctilianum, Sextumque a vero deflexisse demonstrat temporum ratio.

64쪽

Sit, et redundavit ejus oratio si o5). Solebat

carpere Rhetoricam quam vocabat κακοτε-

οἱ 106). Nihil habeo quod dicam de Diodoro,

Critolai auditore. Hic de summo bono a Caeteris ita dissensit, ut vere Peripateticus nominari non

α' De Rhetorica vita Stoicos. Quae de Stoicis memorantur manifeStum 1 ciunt quantam in Rhetorica operam Posuerint. De

Auctore enim Brucher. , Hist. phil. T. I, p. 858, Lyconis in locum successit Ariston, Olymp. CXXXVIII. Porro, ab ann. ante Chr. CCXX usque ad legationem Critolai, Diogenis,

Carneadis, ann. CLV ante Chr. , elapsi erant quinque et Sexaginta anni; quo tempore Critolaus aetate jam provectus erat: Pone, Si libet, eum tunc octogesimum annum attigisse; sequitur Critolaum natum esse anti. CCXXXV ante Chr. Quintum et decimum igitur annum vix assecutus erat, qUum docere coepit Ariston, quem inde colligo Critolai magistrum suisse, non discipulum. Vide Brucher. l. l. Rem in medio relinquit Westermania. l. l. p. IIa, not. Io : Dater Ariston. Critolaus Lehrer oder Sehiiler.

65쪽

LVIII

non scripsit, Posidonius de Elocutione si io) Chius Ariston de chriis et in Rhetores ri i); Cleanthes et Chrysippus, de Rhetorica si ia). Τω

i iij idem, ibid. , 163. Da) Utrumque carpit Cic. I e Finib. IV, 3 : . Quamquam

scripsit artem rhetoricam Cleanthes, Chrysippus etiam ; sed sic ut, si quis obmutescere concupierit, nihil aliud legere debeat. . Cli sippum lacessit Fronto , p. '86, ed. Niebul .:. Evigila et adtende quid cupiat ipse Chrysippus. Num contentus Est docere, rem ostendere, definire, explorare λ Non est contentus, verum auget in quantum PoteSt, eXaggerat, Praemunit. iterat, dissert, recurrit, interrogat, describit, dividit, Personas singit, orationem suam alii accommodat. v Εumdum, propter orationis obscuritatem, subsannat Epictet. cam XLIX, ed. Gray.: εταv τις-- voetu και MYεiσθαι θυγασθαι- Xρυσι-ου pio ια σεμιvυvηται, λεIε αυτὸς πρία ἐαυτov, set, ἀ

66쪽

tam philosophiam in tres partes diviserunt sis 3) nimirum in Physicam, Ethicam, Logicam; rurS que dicebant, Logicam complecti Rhetoricam et Dialecticam ri4). Rhetoricam definiebant, .resentiam bene dicendi de iis qum copiosiori Oratione egent sit 5) ; Dialecticam autem, scien-

Ibid.: ου μου ταυτα παρετεov του γλωvoc ἐχοαέvους, ἀλλἁκαὶ ποῶς ἀσαρείας του λ Ου και ἐλλεί εις, καὶ Δία σὐoint- σμους ἐρ' ola ἄλλοι av αἰσχυvθειησαv Ουκ ni L CL Raguel, De Chrysippi vita, doctrina et scriptis, g. Io3; Annal. Academiae van ., t. IV. 113ὶ Exemplo Academicorum et Peripateticorum. Cic., De Finib. IV, 2: a Existimo igitur, inquam , Cato , veteres illos Platonis auditores , Speusippum , Aristotelem , Xenocratem deinde eorum, Polemonem, Theophrastum, satis et copiose Et eleganter habuisse constitutam disciplinam. ...Totam philoS phiam tres in partes diviserunt: quam partitionem a Zenone retentam esse videmus. ω CL Plutarch. , Placit. philosoph. I, P. 468, t. IX, ed. Reish. Cleanthes sex esse philosophiae partes docuit: οιαλεκτα , metopinou, ῆθικov, πολιτα , 'υσικὸv, θεολο- rixov. Diog. Laert. ubi Sup. 39. ii 4 Diog. Laert. ibid. , 4 I. ii Sin idem, ibid. , 4a : riv τε νητορικἡv ἐπιστήμηv ουσαv που ευχιrtiv περὶ xtov εv δlες-o λόγω.

67쪽

LXtiam recte disserendi circra Orcitionem quin ea interno tione et responsione consistit I 16). Rhetoricam tripartitam esse docebant; unam deliberativam, judicialem aliam, tertiam demonstrativam sit ). Eamdem in Inventionem, Elocutionem . Dispositionem , Actionem dividebant; orationem vero in Exordium , Narrationem se

Constitationem, Epilogum sit 8)

Rhetoricam quum docerent bene dicendi esse Scientiam, apud eos bone dicere nihil aliud erat, quam Nera dicere si Is). Illam igitur conjunge

sar6ὶ Diog. Laert., ibid. Quid inter se disserant Dialectica et Rhetorica tradit Alexander Aphrodis. apud Suid. in Διεξοδυ-

Cic. Orat. XXXII: 4 Zeno quidem ille, a quo disciplina Stoicorum eSt, manu demonstrare solebat, quid inter has artes intoresset. Nam quum compresserat digitos pugnumque iecerat, Dialecticam aiebat ejusmodi esse; quum autem diduxerat et inanum dilataverat, palmae illius similem Eloquentiam Esse dicebat. α Aristot. Rhet. I, i : 'Pπτορική ἐ-v ἀουτιστρορος τῆ Διαλεκταῖ. CL Sext. Empir. Adv. Matheiu. p. 289; 3oa ἔ 37o, sed. Fabr.

uiuitia ti,

68쪽

LXIbant cum Dialectica quam contendebant esse, scientiam verorum et Disorum atque neutrinnum Ia o). Hanc ob rem operae pretium est paucis describere qualis fuerit Stoicorum disciplina de Dialecticis; sed, quum ea quae mente Concepimus. Oratione tamquam corpore induta, prodeant in lucem ; pauca quoque exponenda erunt de Grammatica, quae insignem locum iueorum doctrina tenuit. ναυτασι Vocabant visum in animo impressum effictumque ex eo unde esSet, quale eSSe non POSSet ex eo unde non eSSet III). Visum acceptum jam et My rὶρ αυτ v subinteli. ἶητορα iv εκαλεσαv ἐπυτ νιηv, ὀmo του

69쪽

LXII approbatum appellabant Co rehensionem, haud absimilem iis rebus quae manu prenderentur Iaa). Ad haec quae visa erant et quasi aCCepta SensibUS, Assensionem adjungebant si a 3), quam dicebant esse in nobis et voluntariam. Quod erat sensu Comprehensum, id ipsum sensum nominabant. Si ita erat comprehensum, ut cor Velli ratione non PosSet Sciantia dicebatur; sin aliter, inscientia; ex quo existeret opinio, quae esset imbecilla et cum falso incognitoque communis si a 4). Principem animae partem , sive Bationem.

chartae similem esse tradebant, notiones rerum

percipiendi facultate praeditam, eamdemque Per Se quibusdam communibus impleri notitiis siet 5).

raaὶ Cic. Acacl. II, lib. I, D. ia3) Idem, ibid. De Λssensione, legendus Aul. Gell. XIX, 1, quem vide, not. in Philod. Col. XXIX. CL I. V. Le Clerc. not. in Cic. T. XXVI, p. 28o, ed. in Ia; Brucher. Hist. PhilOS. t. I, P. 937 sq.; Tiedemann , Syst. der Stolach. Philosoph. T. I, P.

70쪽

LXIII

Cogitandi Actionem, ri usque ortum et proceSSum ad hunc ordinem redigebant: rerum objectarum imagines transibant in animum, in quo Visa procreabant; id quod inens conceperat, oratione fiebat manifestum ta6). Proinde, tria conjugata admittebant : Rem quae objicitur, VO-cem quae prosertur; Signiscationem vocis, quae in mente solius intelligentis subsistit. Ad: haec,

Stoicorum sententia erat, rem atque vocem ESSE

corpoream; si scationem, sive ideam signi a-