장음표시 사용
301쪽
hoe est anima, voluntas, sedimque sensus , qui sedes est concupiscentiae, quicquam habet vitae amplius
pro peccato patrando , ex quo gratia deperdatur.
III. Ostenditur autem falsitas huius thesis ex iis , qua Hieronymus docet lib. a. in Iovinianum August. r. s. in Epist. Io: quia scilicet passsim Scripturae docent hominem
justificatum ita carere peccato , ut non careat potestate ad illud patrandum, ad gratiam , imo etiam ad fidem , amittendam; unde falsum est , quod per gratiam baptismalem
ita peccator moriatur peccato , ut
non retineat plus vitae pro illa, qtiam homo mortuus habeat pro rebetis mundi. Ad Rom. 8. Si secundum carnem
miseritis, moriemini. I. ad Cor. 6. Nolite errareri nequefornicarii, neque fures, neque adulteri oee. Regnum Dei possit
.debun Et quod Issi etiam fides per peccatum infidelitatis deperdi habetur ex illa ad Rom. r. Tu fide stas, noli alium sapere , sed time . ad Hebr. 6. Impossibile est eos, qui se- me sunt illuminati Se , o prolapsi
sunt, rursus renoυari ad ornitentiam
Sc I ad Tim. I. Habens fidem ,
bonam conscientiam , quam quidam repellentes circa fidem naufragaυerunt Praetere in Trid. sess. . an. 6 de baptismo anathematigatur , qui dixerit baptizatum non o se, etiam si velit,
gratiam amistere , quantumcumque pecis
eet , nisi nolit credere . Et Augustinus passim docet, perseverantiam ingratia ita esse donum Dei , ut sit in manu voluntatis perseverare , aut non perseverare ad eum prorsus modum , quo nostra prima bona mperatio ita est donum Dei , ut sit in manu voluntatis illam ponere , vel non ponere cum autem semper Tom. ILP. IV.
gratia in nobis perseveret , don epe peccatum amittatur , sequitur quod initructus gratia hantismali peccare possit ; unde in ordine ad peccatum non possit aequiparari mortuo ,
qui nihil habet vitae pro rebus hujus mundi Sanctus Doctor lib. I 2. de Civit. Dei cap. 6. loquens de duobus justis aequaliter animo ,- corpore affectis in eadem occas ne versantibus .aequali tontatione eulsatis , quorum alter peccet , sic gratiam amittat , alter vero resistat , idque ex propria voluntate
dicit: cui alia apparet , nisi unum voluisse, alterum noluisse a Castitate deficere ζUnde, impropria oluntate, moi eadem fuerat in utroque corporis, animae affecti, Amborum oculis pariter infa est eadem pulcritudo, ambobus pariter institit occulta enimis.
Iv. Ad catholicam hanc doctrinam ludendam Iansenius respondet, Augustinum loqui de statu Innoce
tiae, in quo dit Terentia vincentis tentationem a non vincente oriebatur ex diversitate voluntatum In amtem in statu naturae lapsae , in quo victoria oritur a gratia , quae Victoriam in nobis sine nostra libera monerati,ne operatur . Sed effugium Iansenti est deridendum . Nam in statu innocentiae, in quo solum fuerunt Adam,' Eva, nunquam suerunt duo homines aequaliter affecti
animo , corpore , qui visa ejusdem mulieris pulcritudine ad illicite
perfruendum allicerentur ' unus quidem tentationi consentiret , gratiam amitteret, alter in voluntare pudica, atque adeo in gratia stabilis perseveraret . Quare Augustinus loquitur de duobus instat naturae lapsae, in quo justus .peccare potest, allicitur ad peccandum a prinDissiligo by Orale
302쪽
pria concupiscentia Unde quod spectat ad spiritum , cor, sensu in
non se habet ut mortuus relate ad peccatum quamvis nihil poccati in et remaneat supposita gratia baptis- mali, cum concupiscentia ex Trid.
siff. s. ita in renatis remaneat , ut
non sit vere M proprie peccatum sed ab Apostolo appelletur peccatum, solum quia ex peccato in,' ad peccatum inclinat.
V. Et sane in eo primo instanti in quo homo ponit libere dilectionem Dei praeceptam , ita sanctificatur per gratiam justificantem coni quentem Ad talem diloctionem, ut simul componatur gratia,' potentia ad omittendam dilectionem praeceptam, unde cohaereat gratia cum potentia ad peccandum: ergo pariterpo:erit gratia perseverare , quin CX- cludat potontiam ad peccandum insensu divis , quatenus per peccatum ab ea gratia dividatur.
VI opponitur primo, quod dicitur . IO. 3. Omnis qui natus es eae Deo, peccarMm non1 acit, quia semc ipsus in eo manet i non pote' peccare , quia ex Deo natus es . Si autem peccare
non potest , qui gratia donatus est
se habet ad peccatum, sicut mortuus ad operationes vitales . Et I. Io. s. pariter habetur seu natus est ex Deo, non pereat, sed generatio Dei conservatenm . Et Christus D. Matth. . Non potes arbor bona malos fructus ac
Respondet ramen Hieron loco laudato , tostimonia isthaec accipienda esse in sensu composito, quatenuS non otest in sensu composito gratiar con- istere peccatum , nec potest malos
fructus facere arbor bona, dum man-stii bona. Et hoc pacto exponiteta iam illa Augustinus tr. s. in Epist. IO.
repugnat quippe Scripturis, quod iri
sensu Calvini ea sumantur, ita sciulicet, ut non possit justus simpliciter peccare insensu diviso a gratia. Et enim Actorum 8. Simon Magus credidit in haptiratus fuit, paulo post a fide, At Charitate recessit Et
Act. o. dicitur: Ex obis ipsis exura gent viri loquenter perversa , ut λια
cant discipulo post se . Et de facto
mnes Apostatae, maeretici gratiam, fidem amittunt, Walii peccatores amittunt saltem gratiam. VII. Opponitur secundo Gratia
quae nos sanctificat in Iesu Christo per hoc, quod nos illi uniat, est omnipotens ut dictum est in 7. ex his thoiibus .digna filio Dol. ergo gratia ista non solum tollit peccatum, sod etiam potentiam ad peccandum , ad eout spiritus , cor racsensus sint instar mortui relate ad
PCccatum . Antecedens probatur alantenio ex variis notis, leu proprietatibus, ovibus Augustinus gratiae eLficaciam designat quae a fortiori dicendae sunt de gratia baptis inali,propter quam datur gratia actualis Prima gratia nota est, quod ejus potestas sit omnipot2ntissima, ex Epist. Io 7 ad vitalem quod sit inessabilis, ex lib. de Grat Christi cap. 24. quod sit potention aversioneis stra, ex lib. de Praedest. Sanct cap. a. quod sit occultissimi, potentiissima, ex lib. de corrept. 4rat cap. s. quod si efficacissima ex libde Grat.
lib. arb. cap. 3. Propterea cap. 4. habet Deo olenti salυum facere in Ium liberum resistit arbitrium uis enim velle e nolle in olentis , aut nolentis es potestate , uidicinam oluntaIem non impediat, nec superet potesarem. Et lib. r. ad Simplician. u. . Non potes
esse ius mi ericordiae Dei esse in taminis
303쪽
potestate , ut frustra illa misereatur . si
Secunda proprietas gratiae est, ex Augustino apud Jansenium, quod, luntas ita agatur per gratiam, & rapiatur , ut pia vix agere intelligatur: Haec habet S. D 3ctor lib. de gestis Pelagii cap. 3. Procul dubio lites est mi, quiam regi; qui enim regitur aliquid agis, S a Deo regitur, ut recte sat qui autem agitur, agere aliquid ipse ix
intelligitur tamen tantum praesta nobis gratia Salυatoris , ut non dubitet Apostolus dicere, uotquot spiritu Dei aguntur , hi filii sunt eici nec aliquid in nobis libera voluntas melius agere pot- ιν quis nut illis agendam commendes, qui male agere non potest. Tertia gratia nota ost, quod sit vi-etrix silpravoIuntaris arbitrium Etenim lib. de corrept. grat cap. 12. August. loquens de Gratia Adamica dicit , Ad utorium datum primo hominirente apsum fuisse tale , ut cum eo per maneret , se esset Loquens vero de gratia christiana, quae datur limit nimi lapsum , ait , Subυentum 6se myrmitat voluntatis humanae , ut divina gratia isdeclinabiliter , ct insuperabiliter
Quarta nota gratiae ex Augustin est , quod operationes nostrae , quae per illam fiunt, tribuantur Deo, qui voluntatem agit pro libito, impellit, flectit, cinclinat quolibet, ita ut dicatur Deus loqui in nobis , ac diligere in nobis , quando loquimur
o diligimus d non quod solum det nobis Ioquendi , ac iligendi potestatem: Sic inis 56. tr. 93 in Jo:
CP Iao cap. 7. alibi. inta , Ut per gratiam non dicantur homines velle operari sed Deus dicatur misereri hominum juxta illud ad Rom. q. Non es olen-
tis, eque currentis , sed miserentis Dei Et Augustinus advem lib. a. ad Sinaisplici in cap. 2. ii terilem Ido Inis currere gratiam ad operationes 'stras, ac voluntatem, quia si eodem mIdo concurrerent , sicut dicitur
Non est oleniis , sed Jerentis Dei ita posset ex opposin dici, non est miserontis Dei , sed volentis ς haec habet S. Dost , : Si propterea solum
dictum est, Non,ilentis, neque curremiis, sed miserentis 1 Dei, quia ritu tas ominis sola non rificii , ut usic pieque . Hamus os adjuυemur niserta cordia Dei potest oebo modo dici Lgitur non m ferentis est Dei , sed olem iis es omisi, quia misericordia eisο-la ηο suscii , nisi consensus nostrae voluntatis addatur . At illud manifestum est , frustra nos elles, nisi Deus ista
reatur Illud autem scio quomod diacatur , rv ira cum misereri , nisi nos velimus . Ratio autem cur nos frustra velimus , nisi Deus misereatur, gratiam conserat, est manifesta quia nostra bona libera operation Inpotest esse salutaris ad salutem jonduceres ne Dei gratia: Ratio vero cur male dicatur , frustra Deus misereri , nisi nos velimus , adducitur ab eodem Augustino loco laud to per haec verba: Si enim Deus, seretur, et jam volumus ad eandem quippe misericordiam pertinet, ut velimus; Deus enim est , qui operatur in nobis S elis, S perari in bona suntate. Sexta gratia proprietas ex Augustino est, quod pariat in nobis effectum propter quem datur, ad differentiam gratiae Adam collatae, quae solum dedit posse ; haec autem dat posse simul, tolles, ut habet lib.
de correp. 4rat cap. II. dicens e Prima gratia est , qua fit ut homo b
304쪽
plis potest, qua etiana sit, ut elisci taenim extio Adam voliinta concupiscentiali vitio debilitata est , in sufficit amplius , quod per gratiam possit velle, sed opus est adiutorio, quo fiat ut elit is tanto ardore dii
gat, ut earnis voluntazem contraria com
cipiscentem , voluntate piritus vineat ut loquitur Augustinus loco laudato: Et cap. sequenti addit: Si enim in tanta infirmitate vitae hujus ipsis relimqucretur voluntas sit , ut in adjutorio Dei, sine quo perseverare non possent
manerent , si vellent , nec eis in eis Ucraretur, ut vellent inter Iot, I Iaη-ras entationes infirmitate sua voluntas
ipsa succumberet ideo perseυerare non possent , quia deficientes issemitate sua
nec vellent, aut non ita ellant infirmirare vollantatis, ut possent. Cum autem
gratia per Christum in natura lapsa pariat hunc exsectum, quod velimus, non vero, si velimus, equitur quod per illam peccato moriamur, taut nihil vitae pro illo supersit. Imo Comcilium Amusicanum can. . diserte docet , Deum non expectare voluntatem nostram, ut a peccat PCr gratiam nos liberet, sed exscere, ut velimus a peccato purgari, dicens : Si
quis, ut a peccato purZemur, voluntatem nostram Deum expectare comendis non cutem , ut etiam purgari velimus , per
Spiritus Sancti infusionem , oe operatio-sem in nos fieri, Uietur , resisti ipsi
Spiritu Sancto per Salomonem dicemici Praepa Iur voluntas a Domines Si autem gratia non expectar, ut velimus, sed ab lutei facit nos velle, non potest volunta sub tali dono non sis peccam mortua , itati nihil ei vitae
Respondeo sansenium ex his notis gratia efficacis nihil evincere faciens ad rem nostram tum quia in his iam
tis sermo est de gratia actuali, Cithhac thesi sermo est de gratia habituali sanctificanto, quam diximus in expositione thesis trigesimae sexta eL sesqualitatem nobis inhaerentem quam naturam supernaturalem in radicem omnis supematuralitatis quod autem haec , quamvis exigat gratias actuales , consistat inim potentia ad peccandum in sensu diviso, abunde jam ostendimus umetiam quia gratia actualis efficax stat pari formiter clim facultate voluntatis ad illi resistendum, ut proinde si resisteretur , non esse essica , sed mere sufficiens , ut alias diximus. Ad id quod ex Augus Eno opponitur in Ordine ad notas gratiae emcacis facile respondetur, ejus infallibilem enfectum m ineluctabilem vim non provenire eo , quod gratia liberi tem evertat m necessitatem inducat, sed ex e ciuod posita praevisione consensus sun tali auxilio, impossibile sit , quin collato tali auxilio consensus non sequatura Unde consensus necessario promanat, quin
tamen promanet consensus necessarius: proinde simul cum gratia stat iacultas ad illi resistendum , dc ad peccandum. Quare Α primam noram jam diximus, quomodo non possit voluntas humana impedire divinam voluntatem qii praedesinit consensum , qua vis possit gratiae resistere in disset tire etenim non desunt in aerario omnipotentiae infinita media, laruxilia, quibus voluntatem uniuscujusque hominis quantumvis duram possit ad arbitrium emollire , inu cumque velit inflectere, incolumi jus libertate in litterentiae ; aliter mmnipotentia non posset dominari in creaturam liberam qua liberam .
305쪽
de non competeret omnipotentia ea perfecti , qua major excogitari non possit. VIII. Ad stoendam raugustinus verbis illis solum vult innuere , quod relate ad opera salutaria potissimae partes sint gratiae , quin tamen e cludatur libera operatio voluntatis, quae gratia ressistere possit quod Α-postolus innuit verbis illis , Non ego, sed gratia Dei mecum . Hinc idem Augustinus exponens verba illa Roman. 8 sulcumaue Sphritu Dei aguntur, ii sum filii Dei, sic habet : Lee misi aliquis Ergo agimur, non mgimus: Respondeo , immis magis . ingeris, o tunc bene agis, Mia bono mgaris is ritus enim Dei , qui te agit, insutor est agentibus ς nemo autem αὐγου tu , si ab illo nihil agatur : SpirLrus adjuvat infirmitatem nostram . Et lib. de corrept. 4rat cap. 2 pariter habet Intelligam, si lii Dei sum, se s ritu Dei agi, ut quod agendum
aest, eum egerint, illi, a quomuntur graIias agantri re ad bo eis istenditur , quid agere debeant, ut qua Mao id agum sim agendum est, ides cum AiIectione , ct delectatione Uitiae, sum
mitatem, quam dedit Dominus, ut tera
ra eorum daret fructum μαm, accepisse se gaudeant. Stat ergo quod voluntas gratiae resistere possit culpabiliter, quamvis a spiritu Dei suaviter sortiter in bonum inclinetur. IX. Ad tertiam, quomodo voluntas per gratiam essicacem indeclin biliter , insuperabiliter a Deo agatur illaesa libertate, non semel eX-plicavimus, praesertim in tertia thesi. Discrimen inter gratiam datam inflatu innocentiae, & eam, quae datur in statu naturae lapsa demonstrae. vimus in thosi 36. ubi diximus non dari inter utramque gratiam distri.
men essentiales, Ita ut illa daret solum posse cum libertate ad volendum is haec det etiam velle sine libertate ad nolendum; sed distri.
me utriusque est accidentale, qu tenus haec ex Christi meritis est uberio , ut possit aegritudinem naturae lapsae sublevare in utroaue tametastatu grati essicax agit arbitrium in. superabiliter, incolumi libertato ut ostendimus loco laudato. X. Ad quartam , tribuuntur Deo operationes nostrae salutares , sicut victoria tribuitur Duci, quamvis mi lites bellum gerant ; quia sicut mtiores partes sunt ducis in victoria. quam militis, ita a sortiori potiores partes sunt Dei in victoria tentatu num,in bonis operationibus, quam nostrae voluntatic cum Deus non solum dirigat, et arma, praecipiat,& intendat illas, sed etiam det vires, inimpedibiliter illas praedefiniat citra libertatis praejudicium minc dicitur Deus in nobis loqui in duligere a XI. Ad quintam , quia ad oper tiones salutares diversimode concuriari gratia ac voluntas, illa quidem tanquam causa principalissima, i, victissima , voluntas vero tanquam
instrumcntum liberum , quod possit Quidem gratia resistere , sed iubsit Domini Dei , cum non desint aruxilia , quibus possit illam emollire; ideo non potes dici , quod operatio salutaris non sit miserentis Dei sed volentisci pol si autem ex opposito dici cum Apostolo quod non situm
lentis, nec currentis, sed miserentis Dei . nec similiter dici potest, quod frustra Deus misereatur, si nos mlimus sed dicendum , quod seustra nos velimus , si Deus non miserea.i
306쪽
XII. Ad sextam , diximis terr ratiam Adancicam is Christia-τοῦ-, scha inter pratiam an talis insitu natura inteprae , S medicira-lcri in m tu narura lapsae, Da protae , scium dari discrimen accidentale, quod haec gratia sit ut crior ex meritis Cyris . ut ossi expugnarinc cessitas morali ad peccandUm Or-ra ex rei citione carnis adversum spiritum , citiam X reccato Cntra iis
a Rom. s. id co gratia effcax instat naturae lapsae dicitur ab Augustino dare ipsum velles; non quia gratia es cax in statu innocentiae non daret pariter ipsum velles, sed quia cum gratia per Christum sitiberior, ideo speciali modo , requentius in nobis ipsum velle operatur , Utchservavit Petavius tol 'ora dogmarum lib. Io. cap. I 6. Sicut enim cum
loquimur de virtutibus specialem vim alentibus, sol mus eam explicare per actum secuncum unde
cum definitur a Theologis es uris- peritis justitia, explicatur per actum secundum dicendo, quod si Virtus aribuens unicuicue jus suum; ita ad explicandam vim gratiae essicacis in statu naturae lapsae , mprimitur paLsim ab Augustino per actum secundi mdicendo, quod et ipsum velle.
Tausicanum audatum solum vult, quod Deus non expectet operati
res astra naturales ad gratiam comferendamo non vero quod gratiae
Nos non Cooperemur , si velimus, atqtie adeo cum liberiat adresstem
dum culpabiliter unde per gratiam monoecdimur instar mortui relat
ad peccatum. 1 II. Opponitur ultimo: Per Deciscatum G ginala contraximus rebel-
bris rer tignantem legi mentis nam Trid. ses. s. m. I. desiit , -- mum ter illoni praevaricationis offensam
mimaryni fille . Ergo per gratiam baptistralem, qua tollitur adaequare originale, tollitur etiam haec rebellis Cncupiscentia , qua ad malum inclinamur , atque adeo gratia ba- piis malis non solum reddit reccato mortuum spiritum, cor , sed e iam sensum , tollendo motus senis sua te inordinatos: Probatur consequentia , quia Apostolus ad Rom. s. dicit, non minus prosuisse nobis gratiam per Christum, quam obfuerit peccatum Adae, dicensi Sicut per
inobedientiam unius hominis peccatores
x regnati peccarim in xxcrrem, ita edi
gratia regnet per i sitiam in citam Grcimam po Iesum Irisim DominimnostrAm . ivo plus gratia profuit, am obfuerit peccatum Adae cum dicat Νοη sicut delictum, ira e donum Si enim unius delicto multi moris ixa sunt , multo magis gratia Dei , et donum in gratia unius hominis Iesu Chris in plures abundavit. Respondeo, errorem suisse Pelagianorum, quod per Baptismum do. beat tolli , ac extingui semes concupiscentiae, aliter peccata non totilerenni , sed instar capillorum raderentur mox renascitura, incrementum acceptura iunc errorem
damnavit Tridentinum ess s.can.s. dicens manere in baptizatis concupiscemiam, vel fomitem, haec sancta dimodus fatetre, I seniis suae cum ad agonem relicta fit , nocere non eo entiis
307쪽
ut egitime certaυeris, coronabitur: diaditque deinde eam peccatum minprie non esse, sed peccatum ab Α- .postolo appellari, eo quadra peccato sit, ad peccatum inclinet mare cum ea non sit peccatum , bene sequitur, quod gratia baptismalis omnino peccatum tollat, non λ- tum radat, ut docuit August. coni. duas Epist Pelag cap. a. ubi habet: Dicimus baptisma are omnium dulgentiam peccatorum , ct auferre cri
mina, non radere , nec ut omnium peccatorum radices in mala carne tenean.
Iur, quasi rasorum in capite capillarum, unde crescant iterum resecanda peccata.
Idcirco autem remanet in nobis hec peccati originalis poena , ut sciamus ad Redemptorem confugeres ejusque gratiam implorare, ut in agone vincamus, scientes illicia gratiae ellelonge praestantiora illiciis concupiscentiae . Id exproesi Aug. lib. . de
Continentia cap. 7. dicens et Languoisarem istum culpa meruit , natura non baisbiam, quam sane culpam perua crum reis generationis Dei gratia fidelibus jam Gmisit , sed sub ejusdem medici manibus
.adbuc natura cum suo anguore configit Et deinde explicans illud sal Ioa.. vi propitiatur omnibus iniquitaribus tuis, qu Iana o es infirmitates tua , subdit Propitius fit Deus iniquitatibus, cum peccata imitiis sanat languore , cum
desideria praυ compescit Iulia si in baptismate consentibus M si is agone
XIV. an nius docuit esse Pelagianorum errorem , quod concupi
centia sumpta pro actu secundo non sit mala, nisi quando praetergreditur limites rationis , cujus imperio regi debet ira ideo vult per gratiam baptismalem illam tolli contonat quippe erroribus lanianii, quod peccatum
contrahatur, etiam ne libertate ii, differentiae ad carendum illa . Set fallitur , cum ea sit doctrina Catholica, omnelque PatreS doceant, Conincupiscentiae motus non elle peccami-nolbs, si desit illis liber consensus noster August. lib. I. contra duas Epistolas Pelagianorum cap. Io habet: Nulla condemnatio est nunc sis, qui 1μας nunc in Cbristo Iesu ; non enim damnatur, nisi qui ovcupiscentiae carnis consorisiit ad malum. Et lib. I de Civ. Dei cap. 25. Ilia concupiscentialis inobedientia quanto magis absque culpa est in corpore non consentientis, si ab D te culpa est is corpore dormientis Et libri de Genesi contra Manich. cap. 4. Aliquanda
ratiotariliter etiam commotam cupidisinem
refraenat, atque compescit: Quia cum sit. non labimur in peccatum , se cum alia
XV. Ad argumentum itaque negatur consequentia. Ad probat onom, gratia Redemptoris longe magis no bis pr afuit, quam obsuerit culpa, non uuia sustulit concupiscentiae motus, .cc languores per peccatum contractos, sed quia relinquens illos ad agonem, sanat suis auxiliis nostras aegritudines, ad eout universim plus alliciamur, adjuvemur a gratia ad proiequendum honestum , Ouam alliciamur a conincuplicentia, e ob aegritudinem inclisenemur ad turpia ut sic possimus splendidiorem gloriae cor nam mereari. Praeterquamouod gratia Redemptionis ad delendam culpam neced
ria esklimpliciter infinita vi ut Theologi ostendunt, superabundans pro culpa , etiamsi haec esset gravitatis infinitae; quod suse dixi in Curs Theo-IAE. p. 6 dii p. I. u. 3. ut proinde diis
catur Pial. Ias. copiosa apud eum redemptis Et I ad Cor. 6. Empti est pre-
mazη : Et Apost in loco laudat
308쪽
to Non seu delictum , ha ct donum. In calce adverto, in hoc alio sensu facile a Quesnello potuisse hanc thesim usurpari, quod scilicet Fideles post receptam in baptismo gratiam
sanctificantem , quamdiu in ea perinseverant, sint veluti peccato mortui, ac soli Deo vivant, vel potius in eis vivat Christiis omnia ipsorum opera per gratiam suam,' charitatem mperando sic enim videtur interpretari illud Apostoli ad Rom. a. H-cunque baptizat fumus in Christo esu, in morte ipsius baptizati sumus conse Lri enim sumus per baptismum in mortem; infra additur : Existimare vos moris
tuos quidem esse peccato , viventes autem
De in Christo Pesu. Sed Apostolus ,
tum vult baptizatos esse mortuos pe cato professione, obligatione , ex cutione, cin perpetuum aliter non hortaretur in eodem capite Fideles, ut non exhibeant membra sua iniquitari. Quinimmo simul cum gratia,& charitate peccata venialia cohaer repose, nemo est, qui ambigate , citur enim Prov. 24. Septies cadet μ- .sus Qx Jo I. Si dixerimus, πω niam peccatum non habemus , ipsi os seducimus , ct veritas in nobis non est: Jacob. I. In multis offendimus omnes. Peccat itaque primo thesis isthaec adversus Catholica dogmata, dum Comtendit gratiam baptismalem inducere impeccabilitatem. Peccat secundo dum contendit inducere immunitatem
ab omni culpa, saltem quamdiu ipsa
in anima perseverat . Peccat tertio dum contendit gratiam baptismalem reddere mortuum peccato , non sinium spiritum, cor, sed etiam sensum, ita ut hac gratia praeditus perinde ac mortuus careat motibus leninsualitatis inordinatis quod advers
tu expetienuae, adeo ut ipse Apost
lus non erubuerit publice fateri . quod
in se experiebatur, dicens Rom. .: Video autem aliam Iegem in membris meis, repugnantem egi memis meae , Nisa Luantem me in lege peccati.
QUadragesimatertia contendit,prumum gratiae baptismalis est eiscium esse, quod ita moriamur pe cato, ut non solum spiritus, cor, idest anima, Quoluntas sed nec etiam sensus, qui sedes est concupiastentiae , quicquam vita habeant in ordine ad iterum peccandum non secus ac homo mortuus nihil habet amplius vita pro rebus mundi ἀPropterea juxta hane thesim , sicut homo mortuus nullam potest Xesiseere vitalitatem, ac libertatem relate ad res mundanas, nec potest plius huic saeculo vivere quantum est ex se ita qui per gratiam baptismalem occato est mortuus, nullam potest libertatem exercere in ordine ad peccandum unde non potesta plius ab eo peccatum ullum perpetrari. Exuscitatur itaque hic a Queianello haeresis Joviniani, qui docebat baptismum reddere nos impeccabiles; ciuam deinde secutus est Calvinus in Antidoto Concilii Tridentini ess . . n. . ubi docilit, baptismo, vetiuii Dei chirographo certiores nos reddi de perpetua gratia ad Opilonis cum autem experientia liquido conis
stet, plurimos post susceptum baptis.
mum non semel ciccatorum vinculis sponte alligar , dicendum esset juxta hanc haeresim , quod gratiam baptismalem si maiusceperint sic
309쪽
u non suscipitur ab iis, ciuicum fictione recipiunt baptismi Sacrame tum quamvis ab illis gratia nona Cipiatur, quia voluntario ponunt bicem gratiae , non deleuando culinpas praeteritas ab iis vero gratia non Teciperetur ex eo praecis8, quod Deus vellet illam denegare; quandoauidem P catum futurum non potest dici, Quod sit nunc obex gratiae. Proinae latet etiam in hac thesi haeresis illa Jansentana, quod Christus non sit mortuus, nec sanguinem fuderit Pro omnibus omnino hominibus Quomodo enim mortuus est pro iis, quibus denegat in baptismo gratiam baptismalem ad salutem pernecessariam, etiamsi nullum illi ponant obicem gratiae voluntarium y Quare falsum est primo , quod gratia b ptismalis non conseraturiis, qui post baptismum sunt peccaturia etenim
in Trident sess7. an. 7. anathem rizatur , qui dixerit, per Sacramenta novae legis non dari gratiam semper, Nomnibus quantum est ex parae Dei , eruiamsi is ea suscipiam se aliquando, o aliquibus Falsum est secundo, quod
justificati per gratiam , ac peccato mortui careant libertate requisita ad relabendum, & quod sint instar hominis mortui relate ad res hujus mundi cum pariter a Tndentino est . 6. Can. i. anathematizetur , qui dixωxit, Homiηem semet justificatum amplius peccare non p4s , neque gratiam minxere atque adeo eum, qui labitur, peccat, πηquam ere fuissejustificatum. Aliter inepte hortaretur Apostolus ad non peccandum illos , quos dicit peo Cato mortuos verbis illis Roman. 8.:
Non ergo regnet peccatum in vestro monia δali corpore , ut obediatis concupiscentiis
vestris. Denique falsum est, quod sit eiseetus gratiae baptiunalis ita tollere
quicquid habet veram, ac propriarrirationem peccati, ut tollat etiam in renatis concupiscentiam ; unde se sus, qui sedes est fomitis , se habeat instar mormi, ut habetur in hac hocs; tonim idem rident ses. s. definit, Manere in baptizati concupisce tiam , et fomitem, quae cum ad agonem relicta sit, nocere non consentisntibus non
let ubi etiam declarat, quod licerea ab Apostolo appelletur peccatum, non proinde in renatistere, ct proprie peccatum sit, sed quia ex peccat est , ct aa
Non sunt, nisi duo amores, um de volitiones, mactionem mnes nostrae nascuntur Ἀ-mor Dei, qui omnia agitor pter Deum , quemque DeuS remuneratur; ramor, quo
nos ipses ac Mundum dilugimus, qui quod ad Deum
reserendum est, non refert, propter hoc ipsum fit malus. suseis. D. .as. edit. I 3 in
Amore Dei in corde peccato rum non amplius regnante, necesse est ut in eo carnalis regnet cupiditas, omnesque
310쪽
Propositio LIV. urique ad L. PROPOSITI XLVL
Cupiditas, aut Charitas, usum sensuum bonum, vel malum faciunt. ue n. Matis. F. 28.
obedientia legis profluerela bet ex sente; hic fons est
charitas. Quando Dei amor est illius principium interius, Dei gloria ejus sinis, tunc purum est, quod apparet e terius; alioquin non est nisi hypocriss aut salsa justitia. Gueo. Matis. 23. 2σ editi
Quid aliud esse possumus nisi tenebrae, nisi aberratio, & nisi peccatum sine fidei lumine, sine Christo, sine Charitate s lae'. ubes. 1 8. edit. I S. Di s.
Ut nullum peccatum est sine M more nostri ita nullum est opus bonum sine amore Dei. - u UneVM c. 7. 22. P 23.
Frustra clamamus ad Deum . Pater mi si Spiritus charitatis non est ille, qui clamat s , h. dym. 8. F. edit. IG93.
I. Iterum Fie recuduntur theses nouseme alias a Pontifeιbus profligatae. II Bajus sansenius , suesnelsius non
distinguunt irtutes morales, nisi rari ne diυersorum inclarum , non eris ratione disersorum objectorum formalium, unde relegant ciboro inutum Theola-galium Fidem o Spem II mans erroribus beses istae promanant. IV. Hic dumtaxat demonstratur, amorem sui,
amorem proximi, ct amorem creatura
rum posse culpa acare etiamsi ratis amor non referatur ad Deum , ne sit iactus baritaris erga Deum. V. Probabiliter dari possunt actus m rases indifferemes in disiduo. VI. Et quamυis ii repugnarent , non dubitatur tamen apud Catholicos, quodsi studi sus, ct non peccaminosus amor concupias centiae , quo quis seipsum diligit, uia Deo inservit promer retributionem. VII. Pariter pes, quae prout condisincta a charitate respicit οὐ nostrum , non
solum non est actus peccamiκofus , sed est etiam actus supernaturali disponens ad justificationem . VIII. Amor etiam proximi propter se dilecti me actus distinctus a baritate erga Deum , sest supernaturalis, si lumine supernatu rali hujusmodi objectum tringatur. IX. Tune amor suimet e vitiosus quando est immoderatus is secundum repperitum sensitimum , non quando est secuiaum appetitum rationalem, oe jux Diqiligo b c Orale