장음표시 사용
471쪽
Peccati status non es illico excutiendus. 4 3
stituere quippe qui benignissime promisit Ezech. Io non solum omnium inpquitatum nostrarum oblivisci, si per penitentiam deleantur, dicens: Si impius egeri mnitentiam , omnium iniqui- rarum ejus , quas operatus est , non cordabor sed etiam bona omnia per peccatum amissa confestim reddere, dicens Joel. a. Reddam vobis annor, quos comedis Ioc a , bruchus , re rubigo, ct aerucari Quod innuit Tridem tinum sess. 6. cap. 16 verbis illis: Iustificatis, se acceptam gratiam perapetuo conservaverim, sive amisi mrecmperaserim, c. Haec autem Que elliana placita quantum rationi disi,nent, caecus omnino est, qui non ubdeat primo intuitii. Verum antequam thesis utriusque
errores insecter, illud praemittendum censeo, Non interdici hic a Pontifice universim absolutionis dilationem, quando scilicet ea expediens a Confessario sive ut Judice , sive uti dico reputetur , videlicet vel ut pN
nitens v gr. restitutionem praemittat, vel ut sese prius exhibeat mandatis Ecclesiae Diemperaturum, Vel ait peccandi occasiones adimat , vel in constantiae pnaebeat sufficiens exisperimentum, Vel ut in propositois gis firmetur, vel aliis de causis, uuibus prudenter solet saepe debet absolutio disterri . Solum itaque in his thesibus proscribitur , universim expedire, ut antequam absolvantur Poenitentes cum Deo reconcilimitur, detur eis tempus portandi statum peccati,in quod debeat aliqua saltem satisfactio absolutionem reis ire, prout a Jansentanis docebatur in decima septima ex thesibus ab Α- lexandro Octavo profligatis, in qua
dicebatur : Per illam praxim mox abis
luendi aedo poeniremi es inversu. III. Ostenditur nunc harum theesium falsitas, irimo ad hominem;
quia verae sapientiae, Iumini supernaturali simul , ac naturali , necnon charitati erga Deum , ac erga sei-
esum opponitur , quod ad reconculiationem cum Deo peccator dispois
natur novis culpis, cum volunt ria perseverantia in culpis praeteritis; atqui si peccator nollet statim , ac posset, cum Deo per contritionem
aut per absolutionem sacrament
Iem reconciliari , juxta sententiam Quesnelli ad reconciliationem se dusponeret novis culpis, cum Voluntaria perseverantia in culpis praeteriistis ergo verae sapientiae, Iumini, ac charitari non solum non est cons num , sed etiam est valde repugnans, Quod velit peccaro voluntarie dif-
terre reconciliationem cum Deo, iniscipiendo prius satisfacere divinae ju, stitiae , ac tolerando separationem a suo ultimo fines Major est perspicuari quis enim dixerit , quod reus laesae Majestatis humanae ad veniam Rege obtinendam se disponat iterando novas offensas in differendo voluntarie petitionem veniae Minor constat ex docuina uesnelli , oui
in thesi 44. domit, nostras volitamnes omnes M actiones ex duobus amoribus nasci videlicet aut ex mmor Dei, qui omnia propter Doum agit, quem Deus remuneratur saut ex amore , quo nos ipsos , ac
mundum diligimus, qui cum non reis serat ad Deum, quod reserendum est. hoe ips est malus unde ex Qtiemel.
lo peccator differens amorem Dei, reconciliationem cum Deo , alias actiones interim ponere non potest, nisi peccaminosas, atque adeo perminuas culpas se disponeret ad Drinenis dam remissionem, necnon per volun Digiliae by Orale
472쪽
hariam perseverantiam in culpis praeteritis.
dieque dicas, quod antequam Cum Deo reconcilietur, possit ponere actus charitatis minus persectos dispone
ees adactus perfectos, vi quorum ha. beatur ultima dispositio ad reconcillaistionem cum Deo . Nam Quesnellus mullam aliam agnoscens virtutem acharitate distinctam,juxta thesen quin-Guagesimam tertiam , scut negat posse peccatorem per exercitium aliarum virtutum remore so disponere amo, tinendam reconciliationem cum Deo: ἐta cohaerenter negare debet , quod possit ad eandem reconciliationem reo more se disponere per actus charitatis minus perfectos . Praeterquamquod, cum in thesi quadragesimaquarta duos tantum amores in nobis agnoscat, videlicet amorem Dei, qui omnia agat propter Deum, quem Deus re
muneretur, ac morem, quo nos i
psos is mundum diligimus , qui
quod ad Deum referendum est, non reseri, propter hoc ipsum est, Ius sequitur uxta hanc docti inam,
quemcunque actum nostra voluntatis
esse peccaminosum, nisi sit amor Dei, qui omnia agat propter Deum, atque adeo ultimo ad reconciliationcm cum Deo disponat , ex uo fit, quod dixi.
mus, peccatorem differendo hanc reis
conciliationem, quoscunque alios aeuis interim eliciat, iterum peccare, ac proinde nonnisi per novas culpasse disponere ad reconciliationem cum
Quibus adde, quod iuxta thesim ag.
Quesnelli , Prima gratia, quam Deus concedis peccatori es peceasorum remissis , in juxta thes et Peccator no est inher , nisi ad malum sinegratia Liberatoris', sicuti etiam juxta thesim o bisegrm
condemirationem junc se . Quanta peccator vult differre recociliationem cum Deo, ut sentia cum humilitate
statum peccati, Mancipiat satisfacere justitiae divinae, vel hujusmodi volumias est ex gratia Liberatoris inta heret trahere peccati remissionem, acroconciliationem cum Deo . posito quod prima gratia , quam Deus petacatori conseri, sit remissio; unde nota sentiret peccator statum peccati . Vel non esset ex gratia Liberatoris ea libera voluntas,in eo ipso est peccaminosa, possit quod sine gratiam calor non sit ther , nisi ad pecca dum, nec possimus sine gratia qui quam amare, nisi ad nostram condemnationem Unde fieret, quod hoc ipsum velle dilationem reconciliati ius cum Deo ad sentiendum cumi militate statum peccati is ad damdam aliquam satisfactionem divinae iustitiae , esset novum peccatum ,
sic peccator per novas culpas se disis poneret ad remissionem culpae obtunendam , quo quid absurdaus dici, aut fingi poterit
Ostenditur deinde earundem theis sum falsitas, quia dilatio poenitentiae, ac reconciliationis cum Deo de se fert proclivitatem ad novas culpas perpetrandas, tum ex deseetia auxiliorum Dei specialium, uuae peccator demeis retur tum ex habitu, qui acquiritur per actus malos praevios non retractatos tum ex damonis instigationibus, in cujus captivitate peccator reperitur. Unde Gregor homil. II in Ezechi lem dixit . Peccatum , quod per memtemiam ηο deletur , suo pondere rabit ad aliis ergo recurrit, quod pern vasiilpas peccator ad reconciliati
nem se disponeret , si voluntarie illam disterret. Expedit quidem aliquam
do, quod Consessarius absolutionem
473쪽
disserat, ut certior fiat de poenitentis dii positione, ac mendatione , nunquam tamen expedit, quod poenitens contritionem dis serat, reconciliationem cum Deo. IV. Λdde, plurimos Doctores cum Soto, Arg π ini, Aleni, Paludan
Antonino in aliis apud Lugo disp.
7. de Poenit sect. II. contendere,
non tum esse lanum consilium quod omnes Catholici allirmanto sed etiam dari praeceptum, quod peccator
statim pol commissum mortale, aut
cum memoria occurrit, de eo conteratur. Quod suadere conantur, Primo ex lege justitiae etenim qui rem alienam furatus est, puta pecuniam, famam, aut quid simile, tenetur statim damnum resarcire ergo qui per peccatum laesit jus divinum, renetur starim per contritionem illud reparare. Secundo ex praecepto charit iis erga eunν, tum quia videtur legibus charitatis , ac amicitiae semel cum De initae graviter dissonare, quod dissoluta amicitia velit homo in eo inimicitiae stitu perseVerale, non statim reconciliari cum Deo
paratissimo ad amplexandum Oiscns rem tum etiam quia videtur contra reverentiam Patri, aut Domino debitam, si filius, aut servus sciens se graviter Patrem, aut Dominum Dilendisse, negligat sibi illius gratiam,& recociliationem quam primum prΘ- mereri tum pariter quia sicut praeceptum negativum non amittendi fidem obligat ad recuperandam si tim fidem amissam, ut docent communiter Theologi apud Suarer disp. 13. de fide sect. ., QSanch. i. a.
cap. I. ita Praeceptum negativum non amittendi charitatem videtur obligare ad recuperandam illico charitatem per Peccatum amiliam tum
demum quia praecepto charitatis vi- dctu opponi non solum velle prr- manere in eo affecti malo, quo quis voluit statum inimicitiet cum Deo, de quo non dubitatur , sed etiam voluntari negligere reconciliatione mi, cum Deo praetorrim quia status inimicitiae cum Deo reponit hominem in periculo patrandi novas culpas, quod periculum tenetur quilibet exi
praecepto charitatis declinare. Tertio videtur peccator ad statim cenitendum teneri etiam ex praecepto haritatis erga seipsum tum quia si quilibet tonetur ex hac virtute ad libr-randum se statim ac patest a quoliabet malo gravi cornoris, puta momte , vel membri jactura , a fortiori obligabitur se liberare, quamprimum poterit, a malo gravissimo animae, quod ei ininscitia cum Deo optima maximo , tum etiam quia quilibex tenetur ex ordine charitatis seipsum
magis diligere , quam proximum; sed ad proximum corrigendum,quai primum commode fieri potest, quilibet obligatur ergo etiam ad cor rigendum seipsum His aliisque non levibus rationum momentis uidetur cvinci obligatio statim poeniteuadi post
peccatum commissum. QuamVis austem c)mmunius Doctores negent da.
ri hujusmodi obligationem is his
rationibus faciant satis apud Perende Poenit. di I p. 3. ecl. 3. , Cnli tamen in dubium revocat consultumi
esse , quod peccator statim e fovea culpae emergat, adeo ut facild nimia dilatio in nova in culpam inducat. c multo minus poterit quis sbmniare, quod ista dilatio sit consulenda, adeo ut dici possit qdus sapientia. plenus , lumine , .charitate dare tempus portandi , ac sentiendi tum peccati, sta ut ex ignoranua
474쪽
peccati poenitentiar mveniat, ouod quis velit statim de injuriis Deo illatis latere, detrectando ferre confulionem separationis a divina amicitia , is aliis bonis per culpam deperditis. Neque dicas, noli Que ellum
quod differatur reconcihatio cum
Deo per contritionem , sed blum quod dii seratur per Abstitutionem sacramentalem . Nam cum in prima ex his duabus thesibus dicatur, modum plenum sapientia lumine , charitate esse, dare animabus imp portandi statum peccat in altera dicatur , ex ignorantia peccati, ac verae paenitentiae provenire, quod velimus statim restitui possessioni b, Dorum, quibus nos peccatum spoliavit, perspicuum est , velle Quesnellum, quod peccator diiserat etiam contritionem, qua a stam peccati ex- ωlvatur, postendoni bonorum, quubus per peccatum denudatus fuit, restituatur.
V. opponitur primo praxi antiqua Ecclesia in absolvendis peccatoribus , quibus nonnisi in articulo
mortis ante peractam e nitentiana
ablblutio conserebatur, ut videre est apud Morinum cap. I. lib. 9. ergo saltem debet peccator incipere Deo. satisfacere, antequam cum Deo reconcilietur Et ratio est, quia inhumanis non datur offensori venia, nisi post exhibitam satisfactionem e go a sortiori peccator non debet reconciliationem expectare, antequam ad minus incipiat Deo satisfacere. Respondeo. duplicem distinguendam esse absblutionem , alteram sacramentalem peccatis, alteram Canonicam, a censuris, seu
Hiis penis per illam primam peccator reconciliabatur Deo e per hanc.
secundam reconciliabatur Ecclesiae ia& Altaria absolutio sacramentalis
conserebatur statim ac peccator re-
eriebatur rite dispositus quod contat, quia in Clementina Dudum de sepulturis, Sacerdoti imponitur, quod Confestiones audiat , poenirentias ponat is absolvat quod videtur exprimere absolutionem esse illico conferendam, prout tu lentius dicitur
in decreto Banifacit Episcopi Moguntini circa saeculum octavum apud mrinum . Ιχ. ubi habetur Curet unusquisque Pres te statim post acceptam Confessionem paenitentia singulos data Ο-ramne reconciliare Nilod pariter docet S omenus cap. 6 li 7. unde
videtur colligi, hanc fuisse Christi institutionem Etenim ex Augustino
lib. Bapi parvulorum cap. 24. cum uniuersa tenet Ecclesia , nec Conciliis institutum , sed semper retentum est, nonnisi Apostolica auctoritate traditum rectissime reditur. Ab stitio tamen Canonica, quae conserebatur, juxta sa- Canones, penatentibus qua pinsta immunes erant a reliquis penis
dimento accedendi ad Eucharistiam, unde dicebantur reconciliari Ecclesiae,&Altari post executionem omnium, aut saltem aliquarum anonicarum penarum conferri solebat De hac enim ita loquitur Concilium Toletanum III. I secundum formam antiquo
rum Canonum detur paenitenIia, qua ex
plata, sicut Sacerdotalis contemplatio probaverit, paenitens communioni restituatur;
od attinet ad absolutionem lacramentalem , congruum scit, ut per se
loquendo statim conserri posset post propositum exequendi pςnam inlunctam a Confessario muta aliter lex gratiae non fuisset benignior lege naturiae lege scripta, in quibus post
475쪽
eontritionem gratia conserebatur, non expectata prius ulla alia satisfactione: Ex quo fit, quod sicut absolutio sacramentalis secundum se statim com ferri debet post consessionem dolo- Totam , non expectata prius exec tione emitentiae impositae ita pariter haberi statim possit per contriti nem reconciliatio cum eo , quin expectari debeat, quod peccator incipiat satisfacere divinae ultitiae arbtequam cum Deo reconcilieturi; liter durior esset lex gratiae legen turae,in scripta , in quibus id non exigebatur Ipse enim Deus offensus ad contritionem statim ponendam hortabatur , Draesertim verbis laudatis Eccles s. - -des conυerisai ad Domim , ne deferas de die in
VI. Ad id quod additur, paritas
in humanis nimis probat, atque adeo nihil : In humanis enim passi rino remittitur offensa, nisi post Oxhibitam plenam δε condignam satisfactionem in saepe etiam post hanc satisfactionem amicitia pristina non restituimr; at ad obtinendam reconciliationem cum Deo, sicut ab adversariis non requiritur condigna satisfactio praevia, ita in sententia Catholicorum sussicit ex Divina benignitate , quod praecedat sbium propositum satisfaciendi. VII. Opponitur secundo auctori. tas S.Caroli Borromaei, D. Xaverit,d quorundam Conciliorum apud Montallium epist. Io. quibus dilatio aliqua absolutionis sacramenis talis suadebatur Consessariis, praesem tim relate ad recidivos , idque non aliunde videtur suaderi posse, nisi ut peccator incipiat prilis satisfacere Deo offenso ergo universim ad obtinendam peccatorum remissionem requi
Tituri, ut peccator aliqualem, ius e hibeat satisfactionem divinae justitie Confirmatur primo , Princeps i liti saepius proditionem molienti, aut maritus uxori adultera , non statim ignoscit, neque hi audent veniam petere ante satisfacMonem non tavem praestitam et ergo neque peccator relate ad Deum offensum. Confirmatur secundo Ut possit reconciliari peccator cum Deo debet prius pravos habitus tollere, quibus fit pronus ad relabendum habitus autem pravi non tolluntur, nisi actibus contrariis ergo peccator anteis quam reconcilietur cum Deo debet
altas virtutis actus exercere actibus Ieccaminosis perpetratis contrarios interim petere spiritum penitentiae,in contritionis in dare initiurn aliquod satisfactionis debitae Divinae Justitiae. Respondeo , Constium D. Caroli Borromaei , i. Francisci averti, quod differatur absolutio illi, de quo dubitatur, an sine hoc fraeno sit relapsurus esse senissimum rat hinc non insertur quod debeat penitens differure contritionem , qua Deo reconcilietur quinimo is , cui ab lutio a cramentalis differtur , excitari debet ad contritionem , ne si interim deceis
Λ primam confirmationem , diximus paritatem ex humanis desumptam probare nimis; praesertim quia nec maritus uxori prima vice adult ranti, nec Princeps militi prima vice proditionem molienti statim ignoscunt, etiam post exhibitam condignam satisfactionem δε multo minus in pristinam necessirudinem eos remittunt; cum tamen in sententia Adversariorum absolutio non si differenda ei, qui semel tantum peccavit nec reis Dissiligo b c Orale
476쪽
cluiri uris Q elhello adaequata , sed
solum initialis sati actio praevia ante- qtiam peccator Deo reconcilietur. Ad secundam, ut peccator cum Deo reconcilietur, non debet prius pravos habitus tollere; aliter moribundus non posset cum Deo reconciliari neque per contritionem , neque per absolutimnem sacramentalem Potest siquidem cum pravis habitibus cohaerere sincera detestatio culparum , necnon etiam
quod velit statim stolam primam et
peccatum amisiam recuperare , quin prius velit suae nuditatis ferre confv
Quod spectat ad primam, recuduntur in ea theses illae Jansentana ab Alex. VIII. proscriptae , quae contendebant, praemittendam est Absolutioni sacramentali satisfaetionem ex Christi institutione is per praxim Ecclesiae abiblvendi statim peccatorem status gratiae, unde satis est, quod am esse inversum ordinem penitentiae solutionem , peccati remis nem istamque consuetudinem non haberi Praecedat propositum ponendi satisfactionem sacramentalem , propositum tollendi habitus vitiosos, necnon propositum emendarionis idque ex immensa divini Numinis benignitate, clementia.
sim noctava eodem collineant, ut scilicet ad reconciliationem peccatoris cum Deo praeeat tempus , quo sentiatur peccati pondus, necnon Confusio consentanea. Utraque est erroneae Prior tamen respicit directe Confessarium , docetque, ad ejus charitatem . sapientiam, ac lumen spectare, quoi peccatori detur tempus portandi cum humilitate , sentiendi statum peccati , petendi miritum contritionis δε aliquatenus satisfaciendi divinae justitiae , antequam contriclois Dena concipiat, aut lacramentaliter obsolvatur, cita reconcilietur cum D o. Posterior respicit directe penitentem , docetque, ex ignorantia peccati, ac verae penitentiae provenire,
pr usu, sed pro abusu. Quam temere id afferatur clarius est luce ipsam ridiana constat quippe universam Ecclesiam errare non Isse Christus aurein parens amantissimus, qui paratus est accurrere statim ad collum penitentis dicentis excorde, Peccavi, illumque osculari, ac cito induere stola orima, dignitus est Penitentiae Sacramentum instituere ad modum Judicii , in quo mulcta non antecedit sententiam judicialen, sed subsequitur Propterea absolutio sacramen alis statim conserenda est penit tirite disposito Imponitur quippe in Ct ment. Dudi m de sepulturis Sacerdoti, quod Confessiones audiat, paenitentias in ponat, missu i Nisi sorte aliquan-d , per accidens ad experiendam , confirmandam in penitente firmitatem prop3siti a Consessario , utpote judice simul δ medico, diuerri deis beat absolutio Tunc tamen eaecitandus est penitens ad contritionem perinsectam, ut per illam statim cum De 3 reconcilietur, unde possit validioribus auxiliis muniri ad perseverandum , ad exequenda monita Consessarii; Ex quo etiam fit, ut si interim ex imis provis decedat, salvari possit. At Quesnellus non solum enormes istos Jansentanorum errores recudit, docen
477쪽
do, quod non statim conseratur penitenti disposito abiblutio sacramentalis, sed ulterius vult, quod non statim ille cum Deo quomodocunque
reconcilietur, atque adeo neque per absolutionem sacramentalem, neque per contritionem cum dicat dandum
illi tempus ad petendum spiritum contritionis deinde stibilat, quod si ille vellet statim restitui possessio. ni gratiae per peccatum amissae Catque adeo statim reconciliari cum Deo per contritionem, detrectando denudationis suae ferre confusionem Ἀ-gnoraret, quid sit peccatum, quid sit vera poenitentia. Quid absurdius dici, aut fingi potest y
Hinc patet etiam alterius thesis error , tum quia & adversatur Dei monitis dicentis Eccles. s. Non tardes conserti ad Dominum, o ne differas de die in diem tum quia exponitur pro Cato periculo damnationis, si exin provis decedat antequam reconcilietur cum Deo. tum demum, quia exponitur periculo relabendi, si perseverat spoliatus bonis per Peccatum amissis, cum desnt ei auxilia illa uberiora, quae conferuntur a Deo exckigentia gratiae sanctificantis , ut propterea Gregor. hom. II in Ezechiel. dixerit . PeccaIum , quia per paenisentiam non delatur. suo pondere trabit ad aliud . Quare ex profunda peccati, ac verae poenitentiae cognitione provenit, ut velit peccator statim ad Deum reverti, in possessionem brunorum amitarum ex summa ejus clementia restitui , qui detrecte confusionem tum praesentem, tum fulmram, ex iugi cogitatione, quod tam bonum Dominum offenderit . Ad charitatem vero, sapientiam, ac lumen Consessarii spectat, ut poenitentem rite dispositum quantocyus Tom. IL P. IV.
cum Deo reconciliet , impertiendo statim iis aliud hic o nunc CX- pedire videatur, ab lutionem sacramentalem; ut si forte est illi vera contritio, saltem per attritionem cum Sacramento possit amissam gratiam recuperare . Etenim si olim in lege naturae , ac in loge scripta statim post contritionem etiam nulla alia 1atisfactione praemitIa conserebatur a Deo sua amicitia peccatori nunc in lege gratiae, Quae est longe benignior, statim poli attritionem penitenti consertur absolutio acramentalis, gratia, dummodo detur propositum ponendi postmodum satisfactionem a Consellario injunctam; qui fuit mos Ecclesiae antiquissimus, ac proinde e traditione Apostolica derivatus et Quamvis enim paenitentiae
in sacris Uanonibus injuncta praeis mitterentur olim Absolutioni Can nicae, qua paenitens restituebatur L clesiae, Altari , satisfactio tamen, quae est pars integralis Sacramenti, non erat praemittenda pro sero interno Absolutioni Sacramentali, qua homo reconciliatur cum Deo offen
Quartusdecimus gradus conver-11onis peccatoris est , quod cum sit jam reconciliatus
habet jus assistendi Sacrificio Ecclesiae siue ineae Luc. s.
I. Duplex bmus besiis sensus uterque est erroneus , praeserιι quod per peccam Ff tum Diqiligo b Corale
478쪽
lum homo sit extra Ecclesiam , et amitrat jus assistendi Sacrificio Gelasiae. II. Peccator est Ecclesiae nimbrum,
quamvis morauum, unde non anuitii,jus uendi Sacro III. Excommunicatis HumIaxat , cui sunt membra recisa ab Ecclesia , vetatur audire Sacrium M nteresse Diυinis ii ficiis. IV. Si quil Ie peccator tenereIs ab audiendo sacro absiηere , pauci admodum Sacro Interessent. V. Sicut peccator ius hi Deis seipiendi sacramentum enitentiae , ira
rariter jus babet sisendi Sacrificio aia
suamυis magis indignus fit, qui
Socrificio ossiflat, peccator nondum reconis
cilliatus cum Deo, quam excommMnica .
rus , qui per contritionem es Deo con junctus Patraui tantum jure merito ab Ecclesia probibetur audiri sacri, non il li UILL Ad eum modum , quo peccator
non amittit abitus infusos fidet, spei,
quamυis iis sit indignus , nec priυatur charactere baptismali , nec auxiliis i pernaturalibus, ita nec amittit jus assi.
sendi Sacrificio Ecclesiae. I. r Uplex videri posset en sen- sus hujus thesis , uterque cohaerenter ad alias uesnelli thei es, Uterque pariter erroneus. Primus posset esse, quod peccator Coipso ac est reconciliarus, habeat jus assistendi Sacro, quantumvis per ex- commimicationem praeviam ab eo audiendo, la divinorim Osriciorum iis impediretur Cum enim in sequentibus thesibus sermo si de excommunicatione, tu in nonagesima- prima dicatur, quod ab Eccletia non exeat peccator, quando ab ea videtur per excommunicasionem expul
sus, si Deo , Jesu Christo in ipsit
Ecclesiae per charitatem sit affxus, lubitari posset, num hic etiam Auctor velit innuere, quod nulla sit habenda ratio excommulcationis ,
bi peccaro si Deo reconcilitatus cunia politi lathia a si itere acrificio
Ecclesiae. Quod pariter videtur cohaerere cum nonagesima tertia , ubi dicitur, quod a Cnristo Domino , nentur vulnera, quae a praecipiti Pastorum Zelo inlliguntur; perinde quasi sussiciat, quod vulnus animae per Contritionem sanetur, ut possit statii hante absolutionem a censuris restitui
Ecclesiae peccator , possitque illico Missae, ac Divinis ossiciis interesse. Equidem non arbitror, quod juxta hunc sensum haec thesis accipienda sit. Certum quippe esse debet, quod sicut Cens ira per actum judicialem infligitur, ita sine actu Iudiciali non
tollatur, ne intro quidem conscientiar propterea proscripta fuit ab Alexandro Septimo thesis illa 44.., ouae habet : suoad forum conscientiae, Ne correcto, ejusque contumacia cessam re , cessant censuri Quamvis enim Censura sit mna medicinalis , iuxta illud I ad Cor. . Tudieaυ tradere bubusmodi bominem Sathanae in interitum earnis, ut spiritus saluus sit non per hoc statim es t cessante contumacia, X cap. si a fronte , de Appellat. & cap. Cum desideres, de sent. Excommunicat verum uidem est, quod Centura quarenus habet rati nem medicinae cessare debeat aegro jam curato; nihilominus quatenus na-bet etiam rationem poenae, indiget
actu Ecclesiasticae urisdictionis , ut tolli possit Hinc enim fit, quod sicut Reus sui sensibiliter contumax Ecclesiae, ita visibiliter etiam eidem subjiciatur, labe absblvatur; Ius quippe, quod ab Ecclesia acquiritur
adversus contumaces, per solam resipiscentiam non extinguitur: Λd eum prorsus modum, quo jus , quod a
quirit Judex ad puniendum larem ratione Disilire by Orale
479쪽
tione surti , non extingiitur per mlam restitutionem rei alienae. Alter tamen hujus thesis sensus procul dubio h Que ello intentus est , quod eatenus peccator post reconciliationem acquirat illicodas asia sistendi Sacriticio Ecclesiae , quia ante reconciliationem per peccatum C tra Ecclesiam reperiebatur, non O- S, ac haereticui, aut excommunicatus ut proinde tamquam membrum ab Eccletia recisum , non solum nullum jus habeat assistendi sacro, sed ne etiam possit illud audire, aut divinis ossiciis interesse. Cum enim in septuagesima secunda, &4liis subsequentibus thesibus dicatur
Ecclesia electos, & justos complecti, in septuagesima otiava diserte a Dseratur , separari a populo electo
tam eum , qui non credit Euangelio, quam eum, qui In vivit secundum Euangelium, consectarium est, quod in sententia Quesnelli eodem modo amittat jus assistendi sacro haereticus, ac peccator, ideo in haethesi dicitur , quod peccator per reconciliationem jus habeat assistendi sacrificio Ecclesiae non secus ac haereticias, excommunicatus post absis-lutionem jus habent ad sacrum audiendum , quod prius propter aer
sim , aut excommunicationem audiare licite non poterant.
II. Ostenditur autem hujus doctrinae falsitas. Primo ex iis, quae adversus praedictas theses diximus , ostendendo Ecclesiam Dei etiam a pec-Catoribus , reprobis conflari , ut proinde per culpam non reponatur extra Ecclesiam peccator, nec jus amittat audiendi sacrum cum potius ratione praecepti Ecclesiastici ad illud audiendum diebus sellis teneatur; tone quod peccator sit Ecclcsiae mem-
brum, mortuum quidem , sed noa recisum ab Ecclena , quod proinde vivificari possit a gratia sanctificanto per charitatem , ad quam disponantactus supernaturales idei in spei, quorum actuum habitus per peccatum non amittuntur fit perspicitum verbis illis Christi Domini Marm. 18.
Si pee writ in te frater tuus , ad ,
S corripe eum inter te i ipsum solum;
si te audieris, lucratus eris fratrem tuum; se autem te nρ audierit , adbibe tecum adhuc unum , vel duos , ut in ore duorum stet omne verbum quod si non amdierit eos, die Ecclesiae . Prosecto Ecclesia non judicat de iis , qui extra illam sunt dicente Apostoloci ad Cor. s. quid ibi de his, qui forissunt,.
judicares cum autem Christus praecipiat, ut peccator post fraternam com reptionem, si non emendetur, Ecclesiae denuncietur, quae de illo judicet, ω se per excommunicationem illum separet , si in vitiis suis in sordescat, lxxta id, quod ibidem additur;
Si Ecclesiam non audierit , sit tibi Iamquam Ettaicus , o Publieanus manifeste sequitur, quod peccator non sit eaetra Ecclesiam, praecise ratione culis pae, atque adeo non amittat jus assistendi sacrificio Ecclesiae, ut e meis
ritis Christi Domini possit uberiora
auxilia obtinere ad resipiscendum. III. Ostenditur secundo , quia Ecclesia solum excommunicatis prohibet, ne sacro , ac divinis officiis intersint, non vero peccatoribus, imo
his praecipit Sacri auditionem diebus. festis i quod si per peccatum jus anusisset peccator assistendi Sacrificio ita
sae, non secus ac irrctitus eXComm
nicatione, sequeretur, quod Ecclesias praecipiendo acri auditionem ObIU
ret illum ad novum peccatum patrandum: non secus ac ad novum pG
480쪽
tum patrandum obligaret Ecclosia peccatorem , si illi praeciperet, quod communice dum est in statu peccati mortalis , vi cuius amisit ius ad communicandum; Ratio autem quare peccator amittat jus ad sacram synaxim recipiendam , dum est in statu peccati tortalis , non tamen amittat usasssistendi sacro est , quia si peccator indigne Eucharistiam sumeret, Saniscuum daretur canibus margaritae ante porcos projicerentur , quod rationis dictamini, ac divino praecepto repugnat Contra vero peccator, dum
Sacrictio assistit , cultum exhibet
Christo exteriorem piis actibus, ac supplicibus precibus fructum postulat acritat , ut possit superno lumine illustratus in pristinum divinae amicitiae statum per penitentiam redire unde non amittit jus per peccatum assistendi sacro , ita per characterom baptismalem obtinui . Potuisset quidem Christus D. ex Ecclesia jicere , immo statim in infernum detrudere eos omnes tela Majestatis Divinae, sed immensa ejus Clementia , Longanimitas vult suis auxiliis , quae ubertim ex suis vulneribus
dum sacrifidium incruentum offertur, erga omnes, sed praesertim crga circumstantes effluunt peccatores edamionis captivitate erip σe, misericordiam suam in illos exercere, cupit enim esse , nuncupari Patermisericordiarum, Deus totius con-sblationis, non vero Pater ultitiarum Deus totius amaritudinis multus ad ignoscendum , non vero multus ad puniendum . Propterea non
ibhim n In ejicit e suo ovili vos aberrantes, quin potius illas perquirit, ubi repererit , imponit in humeros suos gaudens, perinde quasi thesaurum reperisset tantumque abest ut velit a praesentia Sacrificii Ecclesiae illos abigere , ut potius velit illos etiam praecepto Ecclesiastico ad illi assistendum , saltem diebus festis, adigere , ut facilius pomini resipiscere, cin filios iterum adoptari. IV. Confirmatur , quia si deberet peccator ab audiendo sacro abstin re, sequeretur , quod rari ad nimium
sacro allisterent; quatenus, ut habetur Eccles. 9. Nescis homo , Irum amore , an odio dignis situ praesertim quia ex D. Bernardo , Bonae extis es, ibi culpam agnoscere, ubi culpa non est Cultus autem Deo debim valde minueretur , si pauci admodum eatenus assiilerent Sacrificio, quod pro omnibus quidem , sed praesertim pro peccatoribus offerturo cum sit Sacrificium propitiatorium: inimo cum dixerit Christus D. Marciis. Non c-
cesse habent sani Medico, sed qui male
habent non enim veni vocare Iustos
scis peccatores videtur magis in negotio Redemptionis , atque adeo in Sacrifiat Eucharistic insti utione in
tendisse, quod peccatores revocarentur ad vitam gratiae , quam quod justi vitam gratiae, qua praecliti sunt abundantius aborent atque adeo magis iniendisse, quod prima gratia
obtineretur peccatoribus, quam quod iustis obtineretur secunda gratia, seu gratiae augmentum. Adde, quod licet lis sit inter Scholasticos, utrum Adamo non peccante orbum uitias et incarnatum nihilominus , iii tuentur Christum deficientibus culpis suisse venturum ad exaltandam naturam innocentem , unanimiter docent, quod in tali hypothesi Christus non venisset passibilis, sed venisset in carne impassibili , gloriosa quare