장음표시 사용
311쪽
2 9o Notitia conciliorum num Augustum eoncesserat, non modo Antimi consa lutatione omnique communione abstinuit , sed & i p. sum obsistente licet Theodora Imperatrice Patriarcha tu dimouit, Maena spectatae Religionis viro in illius locum suffecto, quem sua ipse manu sacrauit applaudente Senatu , & populo, suaque sanctione id omne comprobante Iustiniano. Et ita repressa illic haereticorum vesania tantisper conquieuit. Sed & orientem infestabat praeterea haeresis Nestoriana, quam valde fouebant libelli quidam a tribus auctoribus editi . Quorum primus Theodorus Mopsuestiae Episcopus. qui ante Synodum Ephesinam aduersus haereticos Eunomium , & Apollinarem ita scripserat, ut unam tamen Christi personam , & Deum carne in
dulum , & Mariam fuisse Dei matrem palam inficia retur. Igitur Nestoriani interdictis per edicta Imperia lia Neliorij libris , ne deesset unde populi virus Nesto
rianum haurirent,scripta Theodori studiose vulgarunt non graeco tantum idiomate, sed conuersa etiam in Syrorum, Persarum, atque Armenorum sermonem. Alterfuit Theodoritus Cyri Episcopus, qui duodecim Ephrsinae fidei capitibus a Cyrillo Alexandrino conscriptis stolidem opeosuerat,& cuderat acres, aculeatasq; censuras. Tertius Ibas Edessenae ciuitatis Episcopus, qui seripta ad Marin Persam epiliola coarguit Rabulam decessorem suum, quod immerito Mops ueste num que optime de Ecclesia meritum & strenui stimum haereti-
eorum debellatorem asserit, anathemate damnasset .
Postmodum Dioscorus eiusque in Ephesino Conciliabulo assectet Edesse num Ibam duas Christi naturas prudicantem aduersus Eutychen crudeliter insectati surs, tamquam ab Ephesina Synodo , & a Cyrillo dissidentem,eumque st pius in vincula redactum,& condemnatum deposuerunt. Ab his prouocauit Ibas ad Synodum Chalcedonensem, quae Ibam Nestorij dogma damnantem,& anathematizantem communioni,& pristinae di-
312쪽
cone. constant. II. Oecumen. U. 291.gnitati restituendum duxit; de ipsius tamen ad Maria epist. nihil definiuit . . Ad Nestorianam, & Eutychia nam luem pestis, Mealamitas accessit ex duobus monachis nouae Laurae, id erat S. Sabae in Palaestina Monasterium o Non no, &Leontio Bysantino. Isti collectos ex Origenis voluminibus maximos quosq; errores in omnes orientis pia gas disperserunt: quorum summa erat ante corpus anima extitisse in coelo ubi varia peccata commiserit. Cl-lum solemque lunam, & quae coelis supernatant,aquas esse quasdam animatas, N. rationabiles virtutes. In resurrectione corpora hominum rotunda, & orbiculata excitatum iri. Omnium damnatorum,& daemonum,dchom inlim tormenta finem habitura . Impios homines,
coemonesque in priorem suum a creatione statum eo restituendos . Pro dgmonum salute Christum denuo Crucifigendum, atque id ipsum patiendum esse a malia gnis,qui in coelo sunt spiritibus. Horum amentia ne latius in dies ierperet,suppliciter id postulantibus Monachis quibusdam Ierosolymitanis,atque Pelagio Diaco no Vigili, Paps apocris ario,& Menna Constat inopolis Patriarcha, Iustinianus Imperator non tantum Eutychianos,sed insuper Origenistas seuero coercuit edicto quod postea trium orientis Patriarcharum, sed & Vigiislij potissimum suffragio comprobatum eit. In quo illud asseritur ex Origenis libris Ariu Manetem, ac fere ominnes reliquos hqreticos tamquam immanes seras ex anistris , & caveis prosilientes, gregem dominicum deuastasse. Istiusmodi condemnationem iniquo admodum talit animo Cllargae Cappadocum antistes Theodorus Origeni addictissimus, sectaque Azephalus,que ramus, α propago quaedam erat heresis Eutychian q, pretiere a-que Pelagio Diacono summopere insensuS. . Vt igitur quascumque poterat Origeni, & Aeephais Iis serret suppetias , Iustiniano principi, cuius gratia pollebat suadet, ne is tot curis, & laboribus conficeae a ret
313쪽
rei in Acephalis insectandis, & Chalcedonensi tuenda Synodo ι facili quippe negotio totum pota componi, si Mopsuesteni Tneodori libros, Ibq epiliolam,& Theodoriti capitula publico edicto damnaret . Nec enim aliam ob caulam quicumque cum Eutyche sentiunt licet in varias disiecti partes, a Chalcedonensi Concilio decebat abhorrere, nisi quod Theodoritum , & Ibam iuste ob haeresim suis dudum sedibus eiectos restitui Dset, atque in Synodi consessum admisisset. Deinde quod Ibae relio quendo intactam epistolam eiusque autho- rem honorifice restituendo , videretur hoc ipso Theodori doctrinam tantopere in ea epistola collaudatam approbata . His vero detersis tribus maculis fore tam-dem, ut alioqui grauissima Synodus nemine discrepante ubique recipiatur. Ista rheodorus Caesariensis Iustiniano vaserrime si mul,& mendacissime suggessit. Non enim sacra Synodus Theodoritum,& Ibam in communionem, & pristinam sedem,& sacrum consessum recepit nisi post testimonia poenitentiae,& publicam sincerae fidei pro sessionem . Nec ullum Theodoro Mopsueste no haoeri honorem voluit,cum nihil de illo propositum aut definitum in ea Synodo fuerit , sed si qua eius mentio fuit in his quae scripsit Ibas, ea dumtaxat historice recitata sint, quomodo multae in Conc. proferri aliquando solent
priuatorum scriptiones pro rerum occurrentium Varietate . Longe quippe distant Synodica inquisitio, &simplex recitatio . Si enim de singulis quae recitantur definiendum esset, res in immensum abirent,& Synodi scopus cui sedule intendendum est: in diuerticula innumera molestiarum.& confusionum plena distraheretur. At Theodorus ipse in unum illum scopum collimabat. vi Chalcedonensi Conc. fidem abrogaret, omnemque procellam in Eutychianos incumbentem in horum aduersarios Nestorianos conuerteret.Catholicos vero in-
er se committeret,ac schismate ab inuicem diuelleret,
314쪽
cone. constant. II. θ O reumen. U. unde ipsi debiliores euaderent,& studia sua alio diueristerent, Eutychianis vero,& robur, & securitas accre insceret. Hec sapienter penetrans VigiliusPontifex Theodorum illa molientem scriptis litteris grauiter coarguit: Iustinianus tamen Theodoro morem gerens missis in omnem partem litteris Episcopos ad trium praefatorum capitum damnationem instanter urget. HO-rum pars quidem acquiescit , pars vero metuens no Chalcedonensi Conc. fraus fieret moras nectit, & rem non aliter, quam totius orbis deliberatione respondet esse dijudicandam, non vero priuatorum aliquorum aliud ijs. Itaque rem eo eamdem Iustinianus deduxit, ut capitula tria simulque Origenistarum causa ad Oecum enicae disquisitionem referrentur. iAnno igitur Christis n. Constantinopolitana Synodus secunda , & inter Oecumenicas quinta indicitur . Interfuerunt Eutychius Regiae urbis Episcopus , qui Menni successerat , Apollinaris Alex/ndrinus , Domnus Antiochenus , tres quoque qui absentis Eustocliij Ierosolymitani Episcopi vices agebant f Omnesque simul fuere centum sexaginta Episcopi . Vigilius vero Papa , qui non abs re multum in uniuersam Ecclesiam discriminis ex ista machinatione , quam Theodori Caesariensis fraudulenta mens pepererat , suspicabatur, & pertimescebat, neque aliter in istam Conuocationem consenserat . quam quia Iustiniani potentiae , seu potius impotentiae obsistere citra ipsius Ecclesiae graue aliud periculum , & damnum minime poterat , non indicauit per se , aut suos legatos huic assistere Synodo , licet tum temporis ab ipso Iustiniano accitus Constantinopoli versaretur , ne sua praesentia per saecularem potestatem adigeremtur sicut pluries in alijs Concilijs per Imperatores conuocatis contigerat ipsis orthodoxi Episcopis ,
a tqu. aliquando ipsi Liberio Pontifici ad quidquam
quod ipsi Ecclesiae dedecori , ac detrimento Verte
315쪽
ας titia cistelliorum ret: sed sibi sine cuius approbatione Synodus nihil ra.
tum, ac validum poterat decernere, expectandum esse totius rei exitum, maxime cum abesset Occidentis Episcopi . a quibus sinceriorem poterat sibi fidem polliceri , & certiorem in eorum animis fiduciam collocare . Si e namque integrum sibi fore approbare , aut reprobare quaecumque tandem Synodus decreuisset . Hanc Vigilij tanto in discrimine prudentiam magnopere commendat illustrissimus annalium scriptor. Vigilius tamen ut ad Conci l. accederet,eique praesideret etiam atque etiam rogatus fuit, primum quidem
a tribus Patriarchis,& septemdecim Episcopis, qui honorifica penes eum legatione Concili, nomine functi sunt: Deinde a tribus Patricijs cum pluribus simul Episcopis ab Imperatore missis: nullis tamen precibus adduci potuit, ut a Praecessorum suorum hanc enim obtendit excusationem ) consuetudine recederet , qui
numquam in oecumenicis Synodis consederant. Prolixe tamen suam voluntastem, & consensum pollicitus est, in his rebus , quae sacro approbante Concilio pro Ecclesiae dignitate decernendae erant. Patres in secretario Concilium auspicantur. Actum est in primis de Theodoro Mopsu est eno, cuius productis. & examinatis libris anathema in eum,eiusque doctrinam conclamatum est: definitumque producto in hanc rem Augustini testimonio haereticos etiam post mortem condemnari posset. Itum hinc est in epistolam Ibar, quam ut a recta deflectentem fide Patres censura notarunt. & vltra legi prohibuerunt. Idemque decretum in capitula Theodoriti.
Quibus peractis editi sunt can. I . quibus Catholica fides aduersus Nestorium, Acephalos, aliosque Eutychis, & Seueri sectarios explicata est .
Actum hic pariter de Origenis Didymi , & Euagrij
erroribus,quos uno quasi ore Patres omnes detestati sunt Operae pretium erit omnem damnationis scripto
316쪽
cone. Constant. II. Oecum. V. 29y γptorum Origenis historiam ab ipsis primis exordijs
contexere. Primus Origenis viventis libros damnaue rat eius Episcopus Demetrius Alexandrinus Patriar cha, eumque ut haereticum anathematis sententia perculerat, ut scribitHieronymus lib. 2.aduersus Rufinum. pro sui vero Gefensione litteras Apologeticas ad omnes Ecclesias scripsit Origenes, quibus erroneorum dogmatum crimen a se amoliri studet, refundens illata, in quemdam aemulum , & haereticum librorum Orige nis exscriptorem, qui ad sanam origenis doctrinam . sua lzania superseminauerit : Caeterum ex ossicio fecisset Origenes si sufficienter prouidisset, ne quod postea contigit fraus aliqua vili ex suis libris fieret, illiq; sibi ascripti errores latius serperent. Colligendi ergo fuerant ab ipso singillatim in unum quasi falciculum,&deinde ab ipso refelledi, & anathematigandi. Praeterea non in uno alterove codice, sed uti obseruat praefatus Hieronym. in omnibus fere libris, quos innumeros edidit Origenes,eaedem semper hqreses inspersae leguntur.
Contigit exinde sub ann. Christi 399. ut Theophilus Alexandris Episcopus collecta subditorum sibi Episcoporum Synodo libros damnaret.Origenis, eiusque fautores communione fidelium excluderet. His rebus Theophilus scriptis litteris Anastasium Roman. Ponti ficem fecit certiorem. Quibus acceptis litteris Anastasius eodem anno,& origenem,& origenistes publica sententia damnauit, ut testatur Hieronym. ep.7 I. ad ip sum Theophilum,& ep. 78. ad Pamachium, & Ap Olog. 1.& a. ad Rufinum . Multitudo subinde Monachorum
AEgypti a Theophilo ex tota AEaypto depellitur , con- cecitq;in Pals stinam,unde pariter eiecta Constantino. polin ad Chrysostomum confugit, qui eos peregrinae communione suscepit, prouidens ipsis de victu,promisitque, fore se intermedium reconciliationis ipsorum . cum Theophilo conciliatorem. Quia tamen forma
317쪽
asis Notitia conriliorum cognitio haberetur, ut scribit SOZOmenus it. 8. cap. I 3.
noluit monachos ad Sacramentorum EccIesiae communionem admittere, preces tamen eis in Ecclesia fundere non prohibuit.
Diu obstitit Chrysostomus ne quod animo concipiebant AEgypto profugi monachi libellos accusationum aduersus Theophilum Arcadio Augusto exhiberent. At ubi nulla demum spes illis reditus & pacis affulgere visa est, non amplius distulere libellu Imperatori ad er. sus Theophilum offerre grauibus refertum accusatio. nibus, adeo ut Theophilus in capitis discrimen adduceretur.Credidit Theophilus simulq;illius aduersus Origenistas commilito studiosissimus Epiphanius Constantiae Cypri Episcopus hanc fuisse Chrysostomo impulsore factum accusationem & ipsu in esse Origenistarum fautorem, falsa in utroque persuasione delusi. Epiphanius Theophili suasu ad Chrysoltomum scribit de cogenda Constantinopoli Synodo ad condemnandum Origenistas, sicut a Theophilo Alexandriae facturr . fuerat,& ab ipso Anastasio Romae. Cui rescripsit Chrysostomus Egyptios monachos conqueri se falsis appeti accusationibus. Quod vero spectabat ad rem Origenistarum, cum id nulla fuisset Oecumenica Synodo definitum, consultius sibi agendum videri circa libros ori genis,ne maius ex ea concertatione dissidium,& schisis manasceretur: quandoquidem plerique sanctissimi Patresin Ecclesiae doctores magnam Origeni venerationem habuerunt. Epiphanius his minime acquiescens suadente Theophilo Constantinopolin prosectus est. Aduenientem in urbem Epiphanium Chrysostomus omnibus humanitatis offici)s prosequutus est, rogauitque ut una Ecclesia,& una domo secum uteretur. Ille vero negauit se ullatenus cum eo communionem habitarum,donec Origenis libros aperte damnas et,monachosque Origentinas expulisset. Epiphanius post aliquot disputationes, & simultates cum clericis, Episc.
318쪽
cone. Constant. II. oecum. V. f - . 207quieunc in urbe Regia versabantur, quosq; nec a Clarysostomo diuellere, nec ad suas potuit tras serre partes,' admonitus tandem sibi periculum impendere, si forte tumultus aliquis, aut seditio moderetur cuius ipse in Acentor esset, clostitit ab inceptis, & ex urbe directo in Cypru itinere nauigauit, re ob quam venerat insecta .
Digresso Constantinopoli Epiphanio Theophilus
iubente Arcadio profectus est in Regiam ciuitate nia, ut accusationibus quibus impetebatur responderet. In hoc itinere complures collegit, secumque adduxit Episcopos, in animo habens quod re postea compleuit, Synodum aduersus Chrysostomum in ipsius dioecesi celebrare. Sciebat enim Eudoxiam Augustam sanctissimo praesuli, qui eam saepius coarguerat esse infensam. Quin etiam fortuito euenit, ut cum pro conincione Chrysostomus alludens ad Eliae prophetae verba 3.Reg. I 8. sic exorsus e stet et Congregate ad me Sacerdo. tes dedecoris qui comed ut mensam Iegabel &c. Quotquot ei aduersabantur Imperatricem acrius In ipsius perniciem accenderint persuadentes haec conuiciandi studio prolata aduersus eam fuissς, simulque aduersus Theophilum, Seuerianum, Acacium, Antiochum,
Episcopos, qui Eudoxiae cura, & impensis Constantinopoli alebantur. Haec ergo impotens iratum acrius Conspirat cum eiusmodi Chrysostomo infensis Episcopis in ipsius exitium . Conuenit itaque Concilium malignantium praesi. de Theophilo ad Quercum. Sic vocabatur Chalcedonis suburbium. Eo citatus Chrysostomus reus cum non accessisset, damnatur absens, & sede, ac dignitatu deponitur. Quin etiam postulan re Pseudo nodo, M urgente Eudoxia ab Arcadio mittitur in exilium. Monachi vero profugi cum veniam supplices rogansent, redeunt in gratiam cum Theophilo . Hic vero qui grauissimorum criminum accersitus reus Constanistinopolim iudicandus aduenegat, Urbem primi
319쪽
: ς 8 Notitia conciliorum triumphali comitatu intrarit,honoribus in aula cumulatus est, Synodumq;in vicinia Regiae urbis habuit, cui
prssedit factus ex reo de repente iudex Episcopi sibi
nullatenus subditi,atque in aliena Dioecesi,cuius etiam Antistiti ante aliquot annos totius orientis Episcopi in secunda Oecumenica Synodo altiorem dignitatis gradum prae omnibus orientis Patriarchis indulserant. Scribit Socrates.hunc ipsum Theophilum cum frequenter origenis scripta legeret, dicere solitum eius libros fimiles esse prato omnibus florum herbarumque generibus consito, unde bona,& salubria multa decerperet, quae vero mala inerant,missa faceret. Gelasius etiam Papa praecessoris sui Anastasis vestigias insistens, in Concilio Romano de Origene sic pronunciat: Origenis nonnulla opuscula quae vir beatissimus Hieronymus non repudiatdegenda suscipimus, reliqua autem
omnia cum authore suo dicimus esse renuenda .
Ita Gelasius qui anno. . Pontificatum in ut anniS circiter 6o. ante illam Oecumenicam Synodum quintam. Quam demum Synodum ut propius attingamus, compertum est, ipsam multarum etiam inter Catholicos dissensionum seminarium fuisse. Quamuis enim circa fidei definitiones quas edidit, omnes Catholici
conuenirent; attamen in his quae circa facta, &personas versabantur distensiones acerrimae , atque diuturnae succensae sunt. Receptissimam, & inconcussam totius Ecclesiae doctrinam his ipsis verbis tradit sapientissimus Cardinalis Bellarminus libr. 3. de Rom. Ponti f. cap. 2. Primo polIe summum Pontificem cum suo coetu consiliariorum . vel cum generali Concidio errare in controuersios facti particularibus, quae ex informatione , testimoni)sque hominum pendent. Secundo posse summum Pontificem ut priuatum doctorem errare etiam in quaritionibus iuris uniuersalibus, tam fidei, quam morum , idque ex ignorantia ut alijs doctoribus contingit interdum. Verumtamen
320쪽
Gηe.constant. I Oecumen.V et ρ ρ x tamen quicumque hoc praetextu Schismata in Ecclesiam inueherent, aut etiam Pontificem ipsum, vel Synodum pervicaciter despicerent , quibus ob dignita. tem debetur semper a fidelibus veneratio, illi procul dubio Deum offenderene, & scandalum fidelibus obij-
Caeterum ex iis qui tribus capitulis non acquieuerunt persuasi damnationem illorum, vel non esse vero consentaneam, vel etiam Synodo Chalcedonensi qui fuerat Theodori Caesariensis scopus in iniuriosam, quidam eo progressi sunt,ut seipsos a reliquis fidelibus diuellerent, eorum communionem, & societatem omnem auersantes,& schisma sponte inducentes . Huius modi fuerunt Istriae complures Episcopi , & Veneto. rum, & Liguriae, Insubriaeque, atque in primis Paulinus Aquileiae,& Honoratus Mediolani antistes. Hi namque Synodum istam tametsi authoritate iam Apostolica roboratam non sunt veriti reprobare, in Pseudo synodo is se coacta non modo inconsulto, sed etiam palam ad . uersante Romano Pontis Pelagio ΙΙ. ut patet ex huius ad ipsos epistolis P Atque hoc esse exordium Patriar chatus Aquileiensis per schisma usurpati Baronius autumat.Coactus igitur fuit Pelagius agere cum Narsete Patricio, & Exarcha Italiae sub Iustiniano Principe, ut tantam proterviam sua potentia, & armis compesceret. Paul Inum autem,& Honoratum ut nefari, schismatis authores militum custodiae traditos Constantinopolin ad Imperatorem traduceret. Quamquam causa etiam reformidandi magna erat Pelagio ipsi diram, &sacrilegam Imperatoris tyrannidem, quae paulo ante deseruierat cum horrendo uniuersae Ecclesiae despectu,& scandalo contra Vigilium Papam, Synodum istam .
Illae quidem per Iustinianum eiusque in Italia Ducem Narseten vexatione S,excitarunt graues rerum