장음표시 사용
141쪽
daeam eundem sensisse. Ae si vel maxime hae tenebrae patui sient lon. gius, ad regiones alias oecupassent quam Judaeam ς credibile tamen ina nere, seriptores saeros, dum res describunt in Iudaea gestas, loquendi inore admodum trito dixisse, suisse eas επι πασαν τὴν γῆν, ad designandam sudaeam universam, ct de toto orbe non posse hie cogitati. Sententiam Gethardi nostri de verbis, dicebant quidam, Eliam vocat iste, praefert Bynaeus reliquorum opinionibus omnibus' Iudaeos sei- licet, vel ba Ie In probe intelligentes, mero larcasmo ei illusisse. vas illud, quod plenum aceto erat, non suisse allatum a militibus, ut ex eo potum Christo darent, sed potius, ut sibi ex eo potum sumerent militarem a consuetum assentitui laudato saepiua Emundo Meryllio: adjectis praeterea loeis pluribus profanorum auctorum in eam rem. Milites enim incertos, quamdiu manendum ipsis in illa eustodia cru- ei fixorum sit, videri cibum potumque secum habuisse, ut miles ille apud Petronium, qui eruees asservabat, coenulam suam. Potum illum fuisse vilissimum, quem militer, sicut dimensum, communem habu rint eum servis. Huno praebuisse militem Iesu, ut eum rideret tamquam vanum regem, eui vini loco bibenda posea foret, potio ex aqua acetoque mixta, ut quidam velint. Circa litem de ealamo ct hyssipo dieit frustra se fatigare homines eruditos, ct plana omnia esse, si dieamus eum origene, hyssopum et calamum unum idemque esse. Scapiam se. sive thyrsum hyssopi recte appellari a Matthaeo ct Mareodclami pro caule cujuslibet plantae, nee semper significarearundinem. Talis caulis par utique videtur fuisse serendae spongyis levissimae ad os Iesu, in eruce non adeo excelsa. Vinum: myrrhatum non lampsisse Christum supra: at nune acetum, in siti praebitum, suxisse e spongia ae imbibisse. Effatum Christi ultimum non suisse. ron summatum est, sed eum post aliquod spatium temporis Patri voce magna spiritum suum commendasse. De velo seisso, quo Sanctuin Sanctorum obtectum fuerit, cogitari inter alia posse quoque non inconeinne, Deum iram suam liue miraculo voluisse testari; ipsum enim divini eultus locum brevi per Romanos pandendum sore. Πrram, quae tune mota esse dicitur, signare montem Golgotha, Hierosolymasque se eircumjacentem porro terram Iudaieam. Incertum autem esse, quaenam terrae partes hoc motu coneussae snt,dt quousquapertigerit hie motus, in sgnum irae Divinae. Sic enim terrae motum
142쪽
Apoe. I 6, 3. I p. 2 o. eoniungi eum aliis iudiciis gravissimis, atque ita p. 4s'. iter explicat Bynaeur, quid sit, quod omnis infula fugisse ibidem dieitur. Romae, quae sit Babylon magna, aliud suisse ingulam, aliud δε-nium,&diversa aedificiorum genera. Infulas Festo proprie diei illas
ardes, quae non iunguntur eommunibus parietibus eum vieinis, sed circuitu publico aut privato einguntur, a similitudine earum terrarum, quae fluminibus aut mari eminent, suntque in salo positae. Ubi
laudatut V. CL. Jo. Georgii Gratuit praefatio, Tomo IV Thesauri praefixa. Et sie Romam etiam nuae insulis abundare; facta autem p. 46r. ina, quaerendam eam in ipsa Roma fore, etiam montibus septem illius absumptis. Quinam fuerint sancti, qui eirca mortem Christi p.
resurrexerunt, neminem mortalinin dieit nosse, in silentio Matthaei. Mutandam autem censet ibi interpunctionem vulgatam, hoe modo: p. 46s. egrestex monumentis, pos resurrectionem ejus introierunt insanctam urbem V apparuerunt multis, sublata distinctione post ejus. Ita enim distinguere Syrum interpretem. Neque vero credibile esse,sanctos illos in vitam revocato,pust resurrectionem demum Iesu e monumentis suis egressos, ct continuos tres dies mansisse in sepulcris suis. Centurionem Romanum, videntem tot prodigia, agnovisse dieit po. r' ' 'tentiam Dei, atque hoe sensu glorificasse eum, collato Lue.s,26.Existimasse enim, Jesum filium alieujus Dei esse, eum Pilato: neque di-dieisse Centurionem a Judaeis opinionem illorum de Messia, quam tamen invaluisse tune, itidem adstrui nequeat eonstare posse ulla ratione; rerum utpote Iudaicarum nee euriosum sursan nee perituiti reum H. Grotio. Diem illum Sabbati magnum diei putat, quod non P 474 Sabbatum tantum esset, sed etiam secunda dies Paliliae; secutus Cat. sarem Baronium. Illo enim die oblatus erat manipulus primitialis, p. 78.s agnus: semiadum Lev. a 3,li. Ir.i3. Judaeos igitur ad eam legem, quae post mortem demuin jubet ad Solis oecalatii deponi suspensor, non respicere; sed quod spectaculum tam triste non putarent con- enire eum Sabbati solennitate. Probari non posse, quanta sangui- p. 48δ
nis ct aquae eopia ex latere Iesu fluxerit, sed εξερχβαι in genere signifieare exire, sive magna sit quantitas sive parva; contra Gerbardum ct alios. Sanguinem tamen re aquam se proflux:sse, ut dinincta potuerint dignolei. Ae videri sibi leparari aquam sive aquae similein humorem, dum sanguis eoagulatur, α corpus laterempti violenta
143쪽
morte frigescit. Promiserat CL. Bynaeus librum etiam quartum, ei tui saepius libro hoc tertio inaminisset,p,293.3 ict 48 6. Ei adjungere praeterea voluit librum singularem de sepult ra Jelu Christi, eeu monet praelatione libri tertii. Verum praeventuriato est, atque spes illa sortasse, quod doleremus, sepult . . .
Bouxellis, apud Lambertum Marobant, I 698. II. plag.,. SUbinde iam a nobis litis, quae Cameraeensi Arehi - Episcopo cum Meldensi Praesule aliisque Galliae Episcopis intercedit,iacta est memtio. Sed hactenus doctrinae solum saerae capita, super quibus .inter
eos contenditur, praeeuntibus nobis, quos recensuimur, autoribus, delibare licuit: ut adeo quid in Cameracensis Praesulis doctrina reda guatur, quo pacto ipse se tueatur, suamque mentem edisserat, inde intelligi quodammodo queat. Nunc autem originis totius eontroversae factorumque historiam, eundo per summa rerum eapita lex mus, quam cognoicere aecuratius sorte non pauei gestient. Primo itaque Bossuetum audiemus rem omnem justa serie exponentem: dei e ct Fenelonium eandem narrantem sinemus: tandemque rursus, quae Bossuetus pro sua narrati0ae repotuerit Cameraeensi Praetuli, indicabimus.
I. Postquam eausas, quibus inductus hane de Quietismo relationem ediderit, edisseruit doctissimus Bostuetur, a prima origine Ii-Il. tem hane repetiturus, jam pridem quidem Fenelonium nonnullis, quod novae otationis ae Quietismi fautor esset, suspectum fuisse profitetur. Sibi ergo nihil magis in votis fuisse, quam ut Viri hujus me tem lententiamque perdiscere accuratius liceret. Deo autem sapientissime res ita dispensante, Guyoniam foeminam notissimain α Qui- et lini maλime suspectam. quae haud exiguam hujus h floriae partem faeit volentibus ct suadentibus ita ejus ainteis, sententiam suam duotatione librosque suo arbitrio α examini A. Idy3.submisisse. Vix. se
144쪽
se adduei potuisse ait, ut eius petitis annueret; annuisse tamen tandem tum aliis rationibus commotum, tum maxime quod Penelonium Abbatem tum enim nondum Atelli Episeopus erat) hujus eonsilii auctorem esse intelligeret. Guyonia ergo iit purio refert ttadidit Episcopo libros suos tum typis exieriptos, tum manu exaratos, commentarium nim iram in libros Mosis, Josuae, Iudieum, re alJas Divinae Scripturae partes, et inter ceteros eum quoq; quo vitae suae historiam fuerat complexa. In iis, praesertim in vita Guyoniae, dum omnia aecurate per lustraret, multa atro notanda lapillo se invenisse refert. Interque ea dc hoe, quod Guyonia tanta gratiae coelestia copia se affluere diserto autumet, ut habeat etiam,quod aliis impertiat. Neque enim precibus cita loquitur apud Nonium aut admonitionibus, quibus ceteroquin gratiae dona communieari eum aliis solent, se hane gratiam derivare
in alior, sed si quis saltem sibi praesto sit, ct lecto suo adsideat, eumiore participem gratiae coelestir. Affert ipsaGuyoniae verba,ut iis eviu-cat, hane ejus fuisse sententiam. Multa in iis de plenitudine gratiae sibi concesta dieeta videtur, quae tanta sit, ut necessitate suadam urgeatur ad partem gratiae in alios diffundendam. Miracula quoque, praedictiones, vaticinia, ut Bossuetus memorat, sibi tribuit. Interim certior facta, haee Hiaque Meldensium Praesuli displicere, datis ad eum libteris, tueri ea atque defendere sustinuit, atque quod ad gratiae eommunicaticnem attinet, provocare ad experientiam, qua eonstet multis, quod sibi praesentes fuerint, novam gratiae accessionem obtigisse. Prohibita tandem illi ab Antistite fuit ista gratiae eommunieatio: αilla, licet eam non damnaret, obseqnium iamen promist. Addit hine alia παράλθα Auctor Ilusrissimus, quae in librorum istorum perlectione te illi obtulerint: quod scilicet dixerit, se electam in hoc seculo ad destruendam rationem humanam, di ad sapientiam Divinam flabiliendam : te esse foeminam istam Apocalypticam, quae tot insantes in lucem edat, quot homines a gratiae sibi a Deo eoneessae plenitudine iustuctos a se dimittat: contra quos flumen ex faueibus suis emittat
draeo, hoe est, vexare, perterrefacere eos conetur, licet a Deo servandi sint; ct quae hujus eommatis alia sunt longe plurima. Nee illud pro termittit, quod se sponsam Christi praedicaverit, indeque R Virgini θεατοκω non tantum se aequaverit, sed sere praetulerit, ct quod preces ad Sanctos iplamque virginem Mariam suadere recusaverit, vel ideo
145쪽
quod sponsam minime deceat, ab ali s, ut luo nomine aliquid a bon. so petant, impetrare velle. Sed hoe eum primis animadvertit, eam, se extra errandi perieulum constitutam esse, eredidisse: atque inde quidem argumentum, quod a Deo missa sit, petiissa: eam omnem sui amorem eo usque a se removisse, ut ne a Deo quidem aliquid sui ipsius eaula petere sustinuerit. Interrogatam enim ab Auctore, annon sui ea uia a Deo aliquid petere posset λ diserte respondisse, se non posse. Atque hane ob causam, formulam precationis Dominicam eam mire detorsisse. Interrogatam, annun remissionem peceatorum a Deo p tete posset y rursus exerte respondisse, lenon posse. Haee omnia Bossuetus, uti refert, significavit Fenelonio, qui ct fassus est suo quoque iudieio falli sceminam, re vanis visionibus decipi; adjecit tamen, pr handos esse spiritus; interim quod multa de se ipsa narret, in eo salsectissimos viros ipsosque Apostolos illam sibi habere praeeuntes. Ex quibua haud obseure te intellexisse ait Nocter, Fenelonium maximum hujus firminae esse admiratorem, eamque in oculis serre. Petiit tum Guyonia cita rem porro ad ductum Bossueti enarra bimus a Rege, ct impetravit quoque, ut sententia sua Theologis quibusdam accuratius exeutienda committeretur. Injunctuin istud munus fuit Bossueto. α Episcopo Cabillo aensi, qui postea ad Archiepiseopatum Parisiensem est evectius, eidemque hodienum praeest. ut& Trontonio, Superiori Generali Congregationis S. Sulpicii. Summam in perlegendis ct trutinandis Guyoniae Ieriptia illi adhibuerunt industriam, precibus tamen non minus, quam labore di nudio arduini hoe negotium aggressi. Accessit mox Penelonius, partes Guyoniae agens, eiusque placita pro viribus emollient, excusans, defenden3. Quod lieet Praesules isti aegre ferrent, magnoque dolore persund rentur, Virum, α ingenio, α doctrina, ct morum probitate conspicuum, in haec praecipitia serti, silentio tamen rem omnem involverunt, ut Penelonii honori consulerent. Unde & omnium applausust congratulatione Cameraeensis Archiepiseopatus illi est eollatur. Exploratum autem esse sibi existimat Noster, si Galliae Regi, quae hae. tenus gesta sint, innotuissent, eum nunquam permissurum fuisse, ut ad istam dignitatem evelleretur Fenelonius. Nee tamen se, quod ita te gesserit, reprehendi posse ait, eo quod animum ad ossequiunici meliora admittenda paratum sublude Fenelonius prae se tulerit.
146쪽
MEA SIS MARTII A. 11 DCXC IX. I s
euod ut evineat, epistolas quasdam nihil nisi obsequium spirantes
lite profert. Interim quibus eura in doctrinam Guyoniae inquirendi demandata suerat, in hoe labore strenue pergebant, eoque consilia sua dirigenda intelligebant, ut Penelonius quoque in viam reduceretur. Mitius tamen eum illo agendum esse eensebant, ne irritatus ma- gis magisque in transversum ageretur. Ne itaque palinodiam eanere aut retractate sententiam videretur, veritas tamen insimul nabit,
retur, arrieulis quibusdam Issiaei, unde a loco Issiaeenses dicuntur, ea Eoelestiae capita complexi sunt, in quibus ct Guyonia ct Fenelonius seeus, quam par erat, sentire videbantur, eosque subseriptione singuloria nisi are consultum duxerunt. Fenelonius, priusquam eos pe legerat, Ie ad subseribendum paratum e sie demonstravit: sed ad pedilegendum illi traditi sunt. Mox itaque singulis artieulis restricti hes quaidam addidit, quibus vis illorum tollebatur, aut in ejusmodi sensum detorquebantur, qui ab Episeoporum, a quibus concepti erant, mente prorsus erat alienus. Noluerunt tamen isti Praetules disputa. tioni prolixiori rem issam committere: hine Fenelonius tandem ee sit, adeoque die ro Martii anno i6ρs artieuli isti subIcriptione firmati sunt. Quem autem hie demonsraverat animum ad obsequendum pararimi, eum possea quoque non semel prodidit, praesertim eum a Boi sueto dc Cabillonensi Episeopo solenni ritu inaugurandus esset.Pries quam nimirum ista consecratio perageretur, ad Nostrum aeeessit 'pictissimeque tesatus est, se in doctrina eum eo exactissime consentire. Sed aa Guyoniam quod attinet, illi se ulum sacramentorum in sua ei res eoncessisse non dissiteturBossuetus, sed postquam meliora ct saniora admittere videbatur, subseripseratque di articulis, quibus e-jur plaeita prorsus evertebantur, ct censurae, qua a Bossueto et Cabillonensi Praesule ct libri ejus & doctrina eondemnabantur. Proinde eon- eludit, quaeeunque pro Guyonia seripsisse aut feeisse videri possit, ea se hoe intuitu ant Ieripsisse aut feeisse,quod erediderit eam serio α ex animi sententia deerelis superiorum se lubmisisse,obsequiumq;promisisse. Interea ad artieulos Issaeenset declarandos ct explieandos lubrum composuerat Bossuetus, eumque a Parisiensi Archiepiseopost Carnutensi Praesule, ipsoque Archiepiscopo Cameraeensi a Pprobari volebat, ut consensus omnium in hisee doctrinae eapitibus
lucetieret. Λpprobatuat eum haud dissicultet di Parisiensii ct GD
147쪽
nutensis Praesules: ast Cameraceusa hilce aecedere noluit. Et itera Bussuetus illi deinonstraret incommoda plura gravissimaque inde I
cutura, non tamen ut mutaret mentem, ab eo impetrare potuit. Comtra enim Cameraeentis praesul contendehat, grayissimas sibi esse rationes, eur approbationem suam libro Bossueti denegaret. Eas hie H lixe iplius Penelonii vel bis refert Bossuetus, quae hue sere redeunt. Primo quidem quod in isto scripto cuncta contra Guyoniam foeminam essent dilecta: namque lieet libros ab ista foemina scriptos nullatenus comprobet quin fateatur, ex verbis ejus, prout iaceant, talia s qui, quae nullo modo admitti, aut excusari possint, nihilo laetui sibi exploratum esse, sceminam istam nullum fovere errorem, nee mala sentire, licet minus accurate loquatur: jam vero Boasuetum errores ejus ita notare, ut non tam libros quam ipsam sceminam condemnare videatur, quod ipse nullo modo sacere po sit, qui credat, perperam lusmodi errores ipsi sce ininae imputari. Λddit Fenelonius, non potuisse se approbando librum Boslueti condemnare Guyoniam, ut non simul aeternum existimationi suae inureret dedecus, cum quanti temper ictam foeminam secerit, nemini sit ignotum: nee injutia in ea se versatum futile opinione, Bosluetum condemnando Guyoniam, contra se quique tela ista direxisse, ut adeo in te ipsum injurius suisset, si ictum lis brum suo eomprobasset ea leuis. Haee Fenelonius. Bossuetus dum istareeenset, subinde quibus ea redarguat, addit. Summa hue sereredit: supponere se, Guyoniam meliora edoctain serio α ex animi sui sententia errores istos retractasse, adeoque potuisse omnino doctio nam eius damnari, ut non ipsa simul damnaretur: nimirum Fenet ni terga hanc foeminam amorim vix exculari posse: non tam turpe illi futurum fuisse, si errorem hune agnovisset, quam sit, quod des emdere i stam foeminam pergat: sibi itaque tribui nullo modo posse quod exis imationi ejus detrahere quicquam voluerit. Sed realia inscripto, quo Fenelonius caulas denegatae Bossueto approbationis attulerat, occurrunt, quae Bossuetus nunc accuratrix sibi diseutienda sumsit lis non immorabimur, quod ad caput eausae non adeo spectent. Praeeipuum illud est, quod cum Fenelonio eXpostulat, e Trontonio solum, ct Parisiensi Archiepiscopo explicationem 34 articulorum Issiaeensium exhibuerit, plane ae si ad se istud negotium non pertinuisset 3 itemque cur consilia de libro, quo Regulas
148쪽
sanctorum explieavit Fenelonius, non seeum, sed itidem solum eum pati siensi Praesule α Trontonis eommunicaverit, α quae id genus alia sunt. Hilae autem ita ordine expositis, de libro a Penelonio ad en o n viplieandas sententias ix Regulas Sanctorum edito, disserit. Eum y Π' 'mense Februario anno 1697 sine ulla approbatione prod isse in lucem
autumat. Certe Archiepiseopum Parisiensem librum suo ealeulo non eomprobasse, vel ex eius scripto, quo id se fecisse abnuat, apparere. Parum autein profleete Penelonium excipiendo, approbasse quidem Parisientem Praesulem librum, ast scripto hane approbati nem non eonsignasse; namque non positum hule Praelat i in more e Lis, publieam qpprobationem denegare ei, in cujus seriptis, quod eui.
non inveniat. Resert porro. quanti exorti sint animorum motus, eum Fenelonii liber lucem adspexisset: urbem, aulam, Sorbo. nam, collegia, omnes denique cujuscunque conditionis & sexus homines maximam animo contra illuni concepisse indignationem , ut fama hujus reiad aures Regis quoque perveniret. Atque haee omnia
contigisse, priuiquam ipse B in uetus suum librum illi opponeret.
Unde miratur, qui Penelonius sibi imputare audeat, ae si omnes in eum armasset e De libro ipsa autem ita eenset,ad exeusandos ct delen. dendos Missicos illos nuper exortos eum unice esse eomparatum. Guyoniae errores eumprimis in eo fuisse emollitos, ct in ejus gratiam
Molinosium quoque leniter habitum, quod illa plurima eum hoe haberet communia. Et etiamsi Molinosium rejieere re condemnare videatur, callide tamen eum solum loqui de LXVIII propositi ibus a Sede Romana damnatis. non autem de Manuductione Molinosii hoe eum intelligare, ex qua pleraque tam ea hau serit Guyonia, ct quae non minus a Romano Ponti flete xejecta sit . quam propositionea istae antea memoratae. Quod autem Fenelonius prae se tulerat, hune ibbrum d sententiam solum Bossueti dilucidi ut proponendam spectare, id nullo modo admittit, exemplumque profert, quo sententiam suam impugnet potius Fenelonius atque refellat, tantum abest ut explieet. Sed haec ipsa explieatio articulorum Issiaeorum Bossueto Seiff. VII. adeo se non probavit, ut ex instituto de ea sibi aliquid adhue monen. dum duxerit. Nimirum eorum quicquam, quae explicare se profiteatur Fenelonius, tu articulis Issiacis contineri, Noster diserte negat.
149쪽
Amoris istius naturalis, de quo tam multa verba Deiat Penelonlar, nullam ibi injectam iuisse mentionem. Caput autein disceptationis in eo positum fuisse, an quis justae condemnationi, qua a Deo se condemnatum censet,aequiescere possit 3 Nee constare sibilia iis Penelonium, sed mutate subinde aliquid in hae Explicatione. corrigete aut adjie re, ut, quid demum sentiat, nunquam eerto e stet. Quo ipso tamen errorem, qui meati ejus semel lederit, adeo non tollat, ut novis potius & gravioribus se induat. Quae ne frustra Fenelonio objeeisse vi, deatur, Auctor omnem movet lapidem. Patere hine autem putat, se in hoe negotio aliter legerere non potuisse, quam ut edita Deelarati ne laboranti lueeurreret veritati, cum judice Hormisda Pontifiee ipse impellat in errorem, qui non instruit ignorantes. Idque munus eo minus se subterfugere potuisse, quod Penelonius prae se tulerit, ae si suam Bossuetia explicaret saltem sententi. m; a qua tamen eum ali num maxime esse, ut omnibus innotesceret, sua magnopere inte fuisse. Romam autem quod miserit hanc Declarationem, nemini
mirum videri posse, qui secum expenderit, iplum Fenelonium prius suum librum Pontifiei obtulisse. Sed ut demonstret porro, pace ct eoaeordia nihil sibi priua
aut antiquius esse, probare annititur, per se non stetisse, quo minus per colloquia, aut alia ratione eoneordiae alendae accommodata, Iis
ista suetit finita. Quin obtulisse se Fenelonio colloquium ad controversias istas tollendas, legibus aequissimis instituendum. sed non pituisse eum ulla ratione adduci, ut consentiret. Cum ergo non alia
sect. IX. ratio superfuerit, in viam eum reducendi, editam tandem fuisse De. elatationem istam notissimam. De qua lieet multum eonqueraret Fenelonina, recte tamen dixisse Archi-episeopum Parisiensem, quod tu eo mitissime eum illo fuerit actum. Multa enim adhue obliei F ne lonio ct in ejus doctrina redargui potuisse, quae lubentes, ut existiamationi ejus eonsulerent, praetermiserint. Conqueri porro Penelonium, quod eorrectionum ci emendationum suarum in hae Deelat tione nulla habita fuerit ratio: ast non optimi eommatis eum libruta esse, eui tot eorrectionibus & emendationibus suecurrendum sit : eas insuper rem non eonficere, sed involvere potius magis mag rq;, ct ca- Iiginem lectoribus objicere. Articulos autem. quibus falsos Mysticoseondemnare videatur Fenelonius, dicis gratia adjectos solum esse, nee in ipsos errorum fontes penetrare. Ultimo
150쪽
Ultimo loeo aliquid addit de variis seriptis, Italieo ct Latino ες'. sermone Romam missis, quibus sibi objiciatur, quod eum Jansenistis
contra Cameraeensem Praesulem conspiret, ct ceu hostis Monacho rum traducatur, quorum protector contra salutetur Fenet unius,iqui solus etiam aptus praedicetur, ad sutoritatem Pontifieis contra Episcoporum insultus defendendam. Quae lieet se consentiente seripta. esse abnuat Penelonius, ex veritatis tamen re iustitiae lege eum obstringi, ut publica declaratione illud tenetur atque demonstret. Λe sat quoque Fenelonium, quod Pont fiet non socere, ut deceat eum, se submiserit. Quod enim ab eo petierit, ut accurate unamquamque propositionem erroneam designet, seniumque censura notaudum exacte definiat, id ad centuram Pontificis eludendam unice esse
Concludit librum, paueia Iummam ejus repetendo, oculisque Sect. Lectorum subjiciendo.
sit ad librum Dn. Episcopi Meld.nast, cui titulus : Rela, tio de Quietismo. Bluxellis. apud Lamb. Mareliant, l698. I 2. Pl. I I. Om Bussuetus retulit, ea Cameraeens Archiepiscopo in omnibns. non probari, quilibet conjectura facile assequi poterit. Proinde eum nonnulla reposuisse, nemo mirabitur. Et ea quidem sunt, quae paucis perlustrabimus. Repetit initio, quae liactenus circa dogmata inter eos sint disputata. Hane telam tam subito abruptam fuisse, in B assuetus. missis dogmatibus, ad facta prosilierit,eonqueritur. Sub- innuit tamen ita se gessisse Praesulem Meldentem,quod quoad dogmata eo res deducta esset, ut, quod reponeret,vix inveniret. Ipsam etiam in gravissimi momenti eapitibus dissensionem Bussueti ejusque So- ' iciorum, eum tamen amice in omnibus eonspirare velint videri, eum iudaxisse autumat, ut, relicta priori . novam hane ingrede- retur viam. Ne tamen α hie Fenelonius sibi ipsi desit, dileepta-.S a tionis, X