장음표시 사용
161쪽
II. In flatu Vitae contemplativae, seu unitivae, amittitur omne motivum interessatum timoris o spei.
HL Id quod est essentiale in directione animae, est non aliud facere, quan equi pedetentim gratiam, cum infinita patientia, pro cautione s subtilitate. Oportet se intra hos limites continere, ut Matur Deus agere, F nunquam ad purum amorem ducere,nisi quando Deus per unctionem interiorem incipit aperire cor huic verbo, quod
adeo durum est animabus adhuc Mimet o is, s adeo potest illo scandalizare, aut in perturbationem conjicem IV. Inflatu sanctae indiferentiae Anima non habet amplius d 'eria voluntaria s deliberata propter suum interesse ; exceptis iis occasionibus, in quibus toti suae gratia Meliter nou cooperatur, V. In eodem statu 1 Dictae indiferentia nihil nobis, omnia Deo, solamus. Nihil volamus, ut simul perfecti s beati propter inte esse proprium ir sed omnem perfectionem ac beatitudinem volumus, inquantum Deo placet incereAt velimus res istas,impresonesuae gratiae. In hocsanctae inrigierenti aestatu nolumus amplius altitem, titys lutem propriam, ut liberationem aeternum, ut mercedem nostro- - tim meritorum, ut nostrum interesse omnium maximum; sed eam Oolumus voluntate plena, ut gloriam cs beneplacitum Dei, ut rem,
quam ipse vult, o quam nos vult velle propter ipsum. VII. Derelictio non est nisi abnegatio, seu sui ipsius renunciatis, quam Jesus Christur a nobis in Evangclio requirit, postquam externa omnia reliquerimur. Issu nostri ipsorum abnegatio non est, nisi quoad interesse proprium. Extrems probationet, in quibus haec abnegatio, seu sui ipsius derelictio, exerceri debet, sunt tentationes, quibus Deus aemulator vult purgare amorem, nullum ei ostendendo perfugium, neque ullam spem qu'ad suum interesse proprium, etiam aeternunti III. Omnia Der ficia, quae Aerisolent ab Animabus quam maxime de teressatis, circa corum aeternam beatitudinem, sunt condit ibis aliis. Sed hoc sacrificium non potest esse absolutum, in statu O dinario. In uno extremarum probationum casu hoc sacrificium sit aliquo modo absolutum. IX. In extremis probationibur potest animae invincibiliter pe
sitiosum esse, pirsuosione resexa, G qua non est intimus conseientiae Dudui, s jum rvrobatam esse a Deo.
162쪽
MENSIS APRILIS A. MDCXCIX. Is IX. Tunc Anima, divisa a semetipsa, exspirat eum Christo iucruce, dicens: Deus Deus meus, ut quid dereliquisti mei In hac involuntaria impressione dserationis, conficit sacrificium absolutum sui interesse proprii, quoad aeternitatem. XL In hoc flatu anima amittit Omnem spem sui proprii interesse: sed nunquam amittit in partesuperiori, is est, infuis actibus d rectis N intimis, spem perfrctam, quae es desderium desinteresatum promisissonum. XIL Director tune potest huic Animae permittere is ut pliciter acquiescat jacturae fui proprii interesse, es justae condemnationi, quam Mi a Deo indictam credit. XIII. Inferior Christi pars in cruce non communicavit superiori suas involuntarias perturbationer. XIV. In extremis probationibus, pro purificatione amoris,
sit quadam sparatio partii superioris Anima ab inferiori. Iu ista
separatione actus partis inferioris manant ex omnino caeca s i voluntaria perturbatione: nam totum, quod est voluntarium s imullectuale, es partis superioris. XV. Meditatis constat discursivis actibus, qui a se invicem fauiti distinguuntur. Ua compositio actuum discursvorum I reflexorum est propria exercitio amoris interemti. XVI. Datur status Contemplationis adeo sub. imis, adeoque perfectae, ut sat habitualis; ita ut quoties Anima actu orat, jure Oratio fit contemplativa, non discursos. Tune non amplius indiget redire ad meditationem, ejusque actus methodicos. XVll. animae contemplativae privantur intuitu distincto, sem
ili s r flexo Jesu christi, duobus temporibus diversis : primo, infervore noscente earum contemplationis; secundo, Anima amittit intuitum Jesu Christi in extremis probationibus. XVIlI. In statu passuo exercentur omnes virtutes distinctae, non cogitando, quod 't virtutes. , In quolibet momento aliud noucogitatur, quam facere id, quod Deus vult e G amor zelotypus simule it, ne quis amplius sibi virtutem velit; nee unquam ' adro virtute praeditus, quam cum virtuti amplius Uixus non est.
163쪽
felicitas ; sed solum quatenus est id, quod Deus a nobis vult. . In confitendo debunt Animae transformatae sua peccata detestari, is condemnarese, is desiderare remissionem suorum pece torum s non ut propriam purificationem, s liberationem, sed ut rem. quam Deus vult, o vult nos velle propter suam gloriam. XXI. Sanctin sici excluqerunt aflatu animarum transfo
matarum exercitationes virtutum.
XXII. quamvis haec doctrina de puro AmoreIesse, pura σ
Amplex perfectio Gangelica, in univ rsa traditione diagnata ' antri qui Pu Zores non proponebantpa sim multitudini justorum, nis exemcitia amoris interessti eorumgratia proportionata. XXIlI. Purus amor ipse; Olus constituit totam vitam interiorem, O tun evadit unicum principium, o unicum motivum omnium actuum, qui deIiberati I meritorii Iunt. Non intendimus tamen per expressam Propostionum huiu inredi reprobationem alia in evdem libro conoenia ullatenus approbare. Ut autem eaedem prae sev tes litterae omnibus facilius innotescant, nec quisquam illarum ignorantiam Valeat allegare; volumus pariter, & auctoritate praefata decernimus, ut illae ad valvas Basilicae ' Principis Apostolorum, ac Cancellariae Apostolicae, nec non Curiae generalis in Monte Citorio, & in acie Campi Florae de Urbe, per alia quem ex Cursoribus nostris, ut moris est, publicentur, illarum que exempla ibidem assixa relinquuntur; ita ut sic publicatae omnes & si gulos, quos concernunt, perinde assiciant, ac si unicuique illorum personaliter notificatae es intimatae fuissent: utque ipsarum praesentium litterarum transsumptis, seu exemplis, etiam impressis, manualicujus Notarii publici subicri piis, & sigillo per nae in Ecclesiastica dignitate constitutae munitis, eadem prorsus fides, tam in iudicio, quam extra illud, ubique locorum habeatur, quae ipsis praesentibus haber tur, si sorent exhibitae vel ostensae. Datum Romae apud S. Mariam Majorem, sub annulo Piscatoris, die XII Maietii, anno Christi M DCXCIX, Pontificatus nostri octavo.
anno a Nativitate Domini nostri Jesu Christi io', Indictionis soptima, die vero U mensis Martii, Pontificatus autem Sanctis mi in Chriso Patris o Domini nostri, Domini Innocentia Divina
164쪽
MENSU APRILIS A. MDC XCIX. Isa
tia Papae XI anno ejus octavo,supra dictum Breve o um σpublicatum fuit ad valvas Basilicae Principit Apostolorum, Μιguae Custiae Innocentianae in acie Campi Florae, ac aliis Deis solitis T consuetis verbis, per me Francisum Perinum, ejusdem Sancti simi D. N. Papa Cursor. cm.
sCRUTORUM ECCLESIASTICORUM HISTORIA LITERA
ria. Pars altera, &c. Autore GUILIELMO CAVE S S. Th. Pros Canonico Windesoriens.
cundam, Auctore R. G. Accedunt ad calcem operis Dissertationesues. t de Scriptoribus Ecclesiasticis inceriae aetatis, a de Loris V osseus Ecclesasicis Graecο-rum. 3 de Eusebii Caesariensis Arianismo adversus JO. CLERICUM.
Londini, apud R. Chi es, is . lol. mpli. s. pl. IJ. Issignes, quos in rei literariae, & ecclesiasticae potissimum emolumentum, MaX. Rev. Caveus erantiavit, labores, prolixius a nobis, cum priorem Historiae ejus litterariae partem recenseremus in Actis anni TC. p. 71 celebrati, dudum ipsi missionem impetrasse videbantur, post pareas tot praeclaras adoreas isti militiae generi non amplius, adstringendo. At semina animi ad iuvandas ornandasque litteras haste propenso &assiduae amicorum, secundas curas ad perpoliendam Historiam litterariam exigentium, preces, nequicquam obmstente sve senio,sive infirma corporis valetudine,Viro doctissimo persuaserunt, ut vastum istiad pelagus denuo ingressus, omnia studiosiss- me conquireret, quae ad semel a se instrui coeptum gazophylacium illustrandum perficiendumque, aliquid adiumenti polliceri videbaniaturi, Hinc altera Historiae Litterariae pars,quam prae manibus nunc habemus,enata illi fuit; in qua eadem,qua olim, methodo, ab ipsis Christi Apostolorumque temporibus exorsus, & scriptores antea Praetermissos, quorum partem longe maximam Anonymi constituunt, in
165쪽
priore parte penitus neglecti, recensuit: & i ta largissime supplevit, quar de cognitis antea sibi Scriptoribus in parte priori attulerat quorum inedita scripta diligenter imprimis ex catalogis celebrium in E ropa Bibliothecarum, quales Bodlejana, Cottoniana, Lugduno Batava, Regia Parisiensis, Caesarea Vindobonensis & aliae, enumeravit Ne autem exiguum esse putes, quod novus hic Viri, laudibus nostris majoris, labor tibi praestitit, sexcentis minimum scriptoribus novis,
eisque maximam partem fatis hac nostra aetate obscuris, lucem eum restituisse scias; novarum vero de antha ab eo commemoratis observationum quis numerum valeat inire Θ Nec tamen hic indefessa ejus
substitit industria, sed cuivis seculo historica Conciliorum omni unitam generalium quam particularium noritia accessit: in qua concinnanda nors Labbeo-Cosartianos tantum Conciliorum tomos, quos&in tempore cujusvis concilii semper, nisi ubi manifesta ratio aliud suadreet, secutus fuit, consuluit; sed Collectanea quoque cujusvis gentis synodica, Armenica nimirum a Clemente Galano,Britannica ab H. Spei manno, Gallica a Sirmondo, Hispanica a Loalia & Fer marito Mendora publici iuris facta: ea quoque curatius in tabulas redacturus quae ab Illustrissimo Cardinali de Aguirre publicae luci nuper exposita suerunt, si in tempore copia eorum fieri ipsi potuisset. Quamvis ne sic quidem pati potuerit, ut nullum plane ex vastissimo opere isto alHistoriam suam litterariam redundaret emolumentum: ea enim,qua ad scriptores Hispanos pertinentia, in magnis istis Conciliorum Hispaniae voluminibus pariter ac in Nic. Antonii Bibliotheca Hispana Vetere, eiusdem Ill.Cardinalis auspiciis haud ita pridem edita,occuserunt, sub addendorum titulo huic operi suo Caveus subtexuit. Et ista quidem libri generatim spectati ratio; per sngula autem ire nec genius ejus, nec institutum nostrum pati videtur. Ne nimiis tamen breves in praesiantissimo opere nos esse aliquis conqueratur, quid passim doctissimus Autor contra alios viros doctos, qui subinde
ipsum vellicarunt, Vel alia ratione a Veritate aberrarunt, monuerit,e
ponere, selectasque quasdam ejus observationes speciminis loco a s lucere, placet. Inter adversarios ejus Casmirus Oudinus est,cui tamen ultra minas hactenus progredi datum non fuit, nee sors an in iis spargendis Iiberalis adeo fui siet, nisi leoni mortuo insultari sine peri
culo posse credidisset. Cum enim in Epistola de ratione studiorum
166쪽
MENSIS APRILIS A. M DC XCLV iss
. suorum scriberet se ceteros inter Cavum,pluribus in locis contra se in Hi riisScriptorum sicclesiasticorum insurgente .ea riatione correxi Je, si viveret nunc, sententii uis mi/ius iniquus futurus, nec temere, quae nescivit,condemnaturus esset: eundemque de Bonaventura σ1 sonia Aquinate e fune N aride egisse quereretur; satis suis Ca veuin nostrum jam concessisse existimabat. At vivit per Dei gratiam insigni Reipublicae litterariae emolumento Vir doctissimus,atqueoudino,naeialioribusEcclesiae temporibus intentus,quaesitam in BonaventurisTho-misque & aliis sequiorum 1eculorum recrementis gloriam non invidens, causas tamen indicat,quae saevas Oudini iras provocarunt. Nimi r i plagii litterarii reum se peragi passim a Caveo, Vir ille bonus ae gre tulerat: licet paucula suerint ex infinitis, quae ab illo ex Miraeo. Vossio,Labbeo,aliisq; per integras quandoque paginas in Supplementum suum Bellarminianum translata esse, ne levissima quidem eorum, quorum plumis se ornaverat, facta mentione, CaVeus ostendit. Dani et in Lare uanum, in Praef. ad Parentis sui Adversaria, vitio sibi vertisse miratur, omistum, inter cetera antiquorum loca,Lactantii de Romano Petri Episcopatu testimonium, quod insigne plane in libro eius de mortibus Persecutorum extat. In appendice enim ad vitam S. Petri, ubi ex instituto veterum sussragiis illum Petri Episcopatum sul-st, diserte se monuille ait, se hujus rei testes Origene juniores allegare nolle, ac proinde Cypriani, Arnobii, Lactantii, Eusebii, Athanasi, Epiphanii, Ambrosii, Optati, Hieronymi, Augustini aliorumque loca
a ciente volenteque praetermissa fuisse. Temere autem etiam Pea sono hanc dicam a Larroquano scribi ostendit, utpote qui in Disserta de serie Romanorum Pontificum c.7 num. testimonium Lactantii dia serte allegaverit. Autorem Gallum, qui in disteri. de legione Thebaea doctiss. Virum erroris redarguerat,quod apud Concilium Ualentinum sedulo UlI celebratum,Caeiarium,Arelatentem Episcopum,in pelagianismi suspicionem adductum fuisse scripserat, erroris convincit ipse. Cypriani,qui Caesarii fuit Diaconus, vitamq; eius consgnavit, autoriatate id assirmaveratCaveus,at nullam eam esse statuitAutorGallus,nullumq; esse Concilium istud,cum nulla ejus in editis conciliorum tomis tria tantum Concilia Valentina, anno 374, 684 & My celebrata memorantium, mentio habeatur, i st imat. Verum monet doctissimus ve
iis, multa a Scriptoribus Ecclesiasticis memorari concilla, quorum iu
167쪽
editis Conciliorum tomis nec vola supersid nec Vestigium. Imo h bere etiam Conciliuni Calentinum annino. de quo controversia ipsi mota fuit, locum in editione Conciliorum Labbcana T. IV Col. 16 8, miratur non observasse adversarium, qui Oculatus adeo videri cupiat. Quem sine omni etiam causa Cypriani rejicere autoritatem, scriptoris, cui prudentiae pariter ac elegantiae laudem ipsemet derogare non
audeat, observat.. Quod enim impostorem forsan Cy priani perso nam induisse ait, id suspicionem esse nullo tibicine subnixam, simpli
citerque adeo rejiciendam,CaVeuS noster censet. At illum vix condonandum Critico Gallo errorem esse arbitratur, quod Cyprianum
Caesarii Diaconum cum Cypriano Episcopo Tholonens confundit, qui Concilio II. Ara cano subscripsi,, quemque Caeserius ad Syn dum istam Valentinam, de qua sermo hactenus suri,ablegavit. Divessos enim suIsse eos, ex ipsa Caesarii rita liquido constare, & pluribus docere Carolum Cointum T . I. p. 62o, monet. A dodiissimo Whasu
quod in recensendis AElfrici scriptis, Grammaticam ejus& Lexi conLatino Saxonicum operibus illius ineditis aecensuisset, quae dudum a Somnero evulgata esse Whartonus existimat, docet. Edidisse eniti Dquidem Somnerum AElfrici Grammaticam & Gl ossarium ad finem Clossarii sui Oxonii anno 16s9, at plane diversum ab edito AElfrici Glossarium extare Am. in Bibliotheca Cottoniana de D.Joannis Oxon.. quod norint omnes,qui in studiis istis hospites non sunt,& diserte moneat Hiel sus in Catalogo libronam septentrionalium Grammatica suae Anglo Saxonicae subjuncto.. Jam non prolixi erimus in recensendis iis, quae' ad castigandum Scheistratium, XXV annorum Episcopatum Petrum Romae obiisse defendentem: Dod ellum,ab Eusebio prosecta esse, quae in Hiero nymiano Chronico de illo Petri Episcopatu habentur, existiman
tem: Dallaeum & Larroquantam,aut6ritatem epistolae Polycarpi im pugnantes: Ten Zelium, cujus,. communem ei cum Dallaeo, senten- qam, de epistola illa ab interpolatore Ignatiano' interpolata, nuper quoque pro more suo eruditi stime denuo refutavit Aiax. Reverendus litigius noster, in Cap. X Appendicis Dissertationis de Haeresa --chis attulit.Nec ea fusus persequemur,quae contra Mastriclitium,Canones antiquitus in Dipt Tha relatos esse statuentem: contra Guid
168쪽
MENSIS APRILIS A. M DC XCIX. 3Π
nem Fabricium Boderianum, Severi Antiocheni librum de ritibus Baptismi & S. Syntaxeos, apud Cyros Christianos receptis, SeVer Alexandrino tribuentem: contra Baronium & Binium, oecumenicam Concilii Constantinopolitani I V,quodTrullanum etiam & Quini-ieX-tum .appellatur, autoritatem negantes: contra Lambecium, duos ia
bis Athanasios, quorum juniori nonnulla sublestia fidei, in Synodo Nicaena i Iallegata, tribuat,perperam, cudentem: contra Cangium,apud Cedrenum innumero Episcoporum, qui Concilio Constantinopolitano V interfuerant, vitium esse, & λ . pro τ legi iubentem: contr/Tollium περίβλιπτον μονην, carnobium illustre vertentem, eum rufιβλεπτος nomen proprium coenobis, in quo Euthymius Zigabenus quondam floruit, erit; & ejusdem Euthymii Damnationem Messalisanorum,a se inter insignia Itineris Italici editam,pro appendice Pano Pliae eius habentem; quam oratiunculam potius in solenni quadam parnegyri recitatam esse, ex Praefatione& peroratione Caveus colligit ea Me occasione datam a nobis in ActisEr.anni 1696 p.r 9 fidem de eden dis Capitibus haereseos Massalianorum urget, quam dudum liberassemus, nisi aliis omnibus potius obstetricantes manus porrigerent Bibliopolae; quae cansa etiam est ,, cur Procopii; Gazaei Commentarius in Heptateuchum & Canticum quem Graece ac Latine cum notis a Clarissimo Oleario nostro publicae luci expositum propediem iri Caveus suo loco memorat, praelo licet paratus adhuc lum prematur aliosque disputato Ea vero paulo distincte magis Petere nobis liceat, quata contra' doctissimos Viros Humphredunt Hodium, & Chr.. wagnorum: quondam: eheuli nostrum, de Malala & Genesio Chronographis accuratissime' observavit . Seculi IX Scriptorem Malalam elle Hodius defenderat,i at Justiniano Seniore imperante & paulo post eum floruisse Coeus existi at,eamque sententiam olun etiam Chil memus,. qui primus de Malala edendo cogitavit,amplexus fuerat.Argumenta illius rei ipsisquentia lunt. Primum quod in , . codice Barocciano, unde descriptum Malalae Chronicon fuit, paucae tantummodo in fine plagulae desint: unde merito colligatur, autorem ultra Justiniani obitum historiam suam non multum produxi lib. Quod enim dicitur, potui sic alteram hujus historiae partem extare, quae invido fato perierit, id gratis & sine ullo Moneo argumento affrmari. Deinde in describendis Imperatoris
169쪽
Justitiani temporibus Malalam, in ceterorum Imperatorum rebus e ponendis brevissimum,copiosum adeo esse, & tam solicite singulas rerum circumstantias persequi, ut dubium non sit, eum illis, praecipue quantum ad ultima Justiniani tempora, quae prolixissime describit, ii iersutile. Nec obstire, quod nunquam Malala de rebus istis tanquam n se visis loquatur, aut sui familiaeque suae mentionem iniiciat : fieri enim hoc aliorum sumnorum Historicorum eXemplo: multo minus, quod ad alta civitatis publica aliquando provocet; id enim facere etiam eum, qui rebus intersuit, ad majorem dictis suis conciliandamsdem posse. Tertio nunquam Malalam, in Justiniani rebus versantem, autores rerum a se traditarum allegare, quod semper faciat tamen in decessorum eius historia; cujus rei nulla alia ratio reddi positst, quam quod res illas Vel ipse viderit, vel in recenti memoria acceptas tradiderit posteris. Quarto a Joanne Damasceno,qui circa annum DCCXXX claruitidiserte citari Chronographiam Malalianam in Orat. III de Imagin. p. 76. Sed maxime obstat illi, quam Malalae Cave tribuit, aetati, quod Clementem & Theophiliun hunc seculi octavi,iu Ium septimi scriptorem allegaverit. At unde, inquit Noster, te illa di
orum istorum Chronographorum tam sera aetate constat Θ Clemei tem octavo seculo scripsisse,nullo alio sundamento nititur,quam quod Anonymus demonstrationum Chronographicarum autor, quem in
Originum Constantinopolitanarum manipulo edidit Combefisus de statua quadam Theodosi M. agens, Clementem alleget dicentem, similes variaeque forma marmoreas statuas Constaurini constantiisilii esse. Ubi tamen ,si Caveus audiendus est,per Constantinum Constantii . filium non necessario, quod Combefisus in notis vult, Constantinus Poetonatus,qui seculo VII imperi itantelligatur,cum rapnum quom
nes p. 6. &ipse Malalap. i. quod Cinnem argumenti illius vim penitus evertit. Quantum ad Theophilum a Malala citatum, verum qRidem est,Abul pharaium Theophili cujusdamChronographi memini
se qui Seculo VIIl exeunte floruit, at illum eundem esse cum Theophilo a Mala allegato,evinci nullo argumento potest. Atque observatione dignumCaveo videtur,quodTheophilum post Neronis tem-'pora vimquam de rebus historicis Malala alleger. Cuius rei rationem
nullam reddi posse putat si paulo ante Vlli seculum absolutum ille vixisset.
170쪽
se historIamque suam ad Irenes Imperatricis tempora usque perduxisset. Probabilis itaque illi videtur Jo. Felli conjectura, qui sta- tuit, Theophilum illum eundem cum Antiocheno Theophilo suisse,
librorum ad Autolycum autore. Quemadmodum & Clementem putat eundem esse cum Clemente Historico apud Suidam memor to, historiae Romanorum Regum & Imperatorum autore, quem seculo Iu seripssse inde colligit, quod Hieronymo cuidam, teste Suida, opus suum dedicaverit. Hieronymum enim illum eundem esse cum Presbytero Dalmata, qui scripsit Historiam SS. Patrum AEgypti,& ci ca annum 386 potissimum emoruit, persuasum habet. Fabulas deni que & errores, in Malalae opere ObVios, argumentum contra aetatem ei a te assignatam suppeditare non posse,inde evincit,quod idem morbus alios quoque istorum, imo antiquiorum etiam, temporum scriptores in Vasiste deprehendatur. Sed ut ad Genesium perveniamus,cujus Historiam Impetatoriam Byzantinorum, Leonis Armeni,Michaelis Balbi, Theophili, Michaelis& Basilii Macedonis, nescio quod inundum s tum ex Bibliothecae nostrae Paulinae forulis in publicam lucem protra- .here, & celeberrimum Bosum dc doctissimum Wagnerum nostrum prohibuit; abjudicaverat ei Wagnerus Historiam illam manuscriaptam, veros autores Georgium & Theophanem esse existimans. In iliane eum sententiam induxerant Iambi Olympii cujusdam, qui codicem hunc manu sua descripserat, calci operis subnexi. Illos satis co in codice repraesentantur, hic exhibebimus; ανηρ ἄριτος ως θω κρίνω ' Γεωργιου τε φηρει κω Θεοφανους
Corruptissimos Iambos hosce esse vidit B. wQnerus, esseque in iis nonnialla, quae non satis intelligat, ingenue fassus est. Id tamen dubio carere existimavit. quod Georgium & Theophanem illi, Ioannis τουτων προέθων et του Θυτου Ane οσαηειας filios, historiae illius autores prodant. Indeque suspicio ipsi subnata sitit,codici MS. Paulino ΓΕΩPTIOTuomen primum adscriptum fuisse, postea vero cum litterae quaedam hujus nominis evanuissent, nonneminem lacunas eX