장음표시 사용
151쪽
tionis, quae elrea facta est, septem eapita constituit. Primo, an re cie Guyoniam tanti secerit, disputat; tum, quo jure patronus defensor ejus audiat, disquirit: porro de articulis Hiacis; de sua ii auguratione ; de approbatioue libro Bossueti denegata; de libri sui promulgatione 3 A iis, quae illam insecuta sint, ita disputat, ut sibi objecta diligenter diluat. Guyoniam maximi se, ob singularem pietatem di excellentea in exereitationibus profectus, faeere non dissiletur. Et vitio quidem hoe sibi verti non posse, eum ipte Bossuetus eam errorum, quos in seriptis ejus deprehendere sibi visus sit, immunem declaraverit. Namque eum die is . Aprilis anno 1691. formulam illi praeiret, qua obsequ.um suum Guyonia declarare debebat, inter alia his verbis eum fuisse usum: Sancte testor nunquam mihi constitutu uisse quicquam docere, quod sit sententia Eclesia Catholicae, Apostolicae G Romanae tam
trarium G. Haec praeeunte α verba concipiente Bossueto,prosteri debebat Guyonia. Sie ct eum eensurae librorum suorum subscribere deberet, Bossuetus, ut Noster refert, ita ,erba ei praeivit: imm
nil sum Omnium errorum in litteris pastoralibus explicatorum, se perque mihi constitutum fuit, ea scribere, quae a doctrina catholica non abirent Ne. Si ergo, ipso Bossueto fatente, errores in doctrina nullos fovit, ct hane ob eausam societate fidelium di ii su saeramentoruit, non indigna judieata fuit, sibi, quod magni eam feeerit, turpe esse non posse, inde eone ludit. idque eo mi aur, quod libros sceminae hujus m nuscriptos nunquam legerit, impressos vero non nisi levi brachio ιυtigerit; eum Bossuetus contra utrosque diligenter evolverit, ct tabhilo secius ab erroribus eam absolverit. Sed eum dubitate hae dε re nonnulli possint, pluribus hoe eonfirmat, multisque rationibus hoe demonstrat, manuleriptos Guyoniae libros nunquam sibi lectos esse. Interim non negat, cum Bossuetus sibi παράδοξα ex scriptis Guyoniae retulisset, se ea eondemnasse, supponendo haee ita se habere, pr ut a Bossueto essent prolata. Quo iplo nihil seeerit, quod non exemplii virorum lanctorum fuerit eomprobatum.
. Atque hinc eolligi quoque posse ait, quo iure tituloque seripta Guyoniae defendisse dicatur. Nunquam hoe sibi venisse in
mentem. Cum doctrina sae ininae hujus a Bossueto ct Soetis Iub ex mea revocaretur, scriptum aliquod se illis obtulisse non abusit. An - defen-
152쪽
delendenda Guyoniae eausa hoe factum negat. Petiisse Lilieet a se
fluetum, ut de argumento Mysi leo suam sententia in exponeret. Namque eum ad hoc negotium primum aeeederet Bossuetus, eum nee
melleum Salesium, nee Iohannem de Cruee, nee Rus brohi mn, nee Taulerum, legisse. Se ergo parua sie ix ex mystieis seriptoribus multa eoi legi sis, unde postea libellus iste Regulas sanctorum euntinens, enatus sit. B assuetus autem qua mente hoe scriptum perlegerit. inime eon e , postquam animum praejudicatis opinionibus obserui in satis prodiderit. Ad alterum argumentum, quo probare eoa- tendat Bosi uetus, Guyoniae doctrinam Fenelonium defendisse, quod
stalae ipsius se subiniserit judicio, ita respondet, ut se subi nisisse non
negete aliis se submisisse, in corrigere, emendare sententiam, eam. que tetractare, re ab erroribus liberari vellet, rursus insidiatur. Neque enim ex eo, quod quis sibi ipsi non nimium fidat, quod paratus sit,
si tectior superioribus edoceatur, ea admittere, reele colligi, eum minus recte sentite, aut in errore versari. Nee praesidium. ullum
Misueto asserre scriptum istud, quo Guyoniam damnare renuerit F nelonius. Naunque omnino distinguendum esse inter sensum libri, di mentem sententiamque Auctoris ; quae tamen distinctio mulium disserat ab ea, qua a iure discernitur factum. Atque eum ipse Bolis suetus eam approbet, sibi non esse nefas eadem uti. Patuisse ergo. se sententiam Gyoniae sibi satis perspectam defendere, ut lainennouapprobaret ea, quae ex scripti ejus eoiligebantur. Ex verbia enim per imperitiam minus recte usurpatis, suere posse sensum a mente ejus alienissimulati Nee tamen hoe eo valere, ae si ideo subscriberet Bbi laeto, doctrinam, non ipsam Guyoniam, eondemnare videri voletis. Etrores enim Guyoniae ita deseribi a Bossueto, ut non pos-slat non ipsi imputati; ut adeo, si vera esset sententia Bossueti, protamina eallidissima dc turpissimarum haeresum inventriee, merito sit habenda. Cui, quod errorum sit immunis, quo pacto tesimonium perhibere potuerit Bo suetus, iterum miratur. Quod enim dieat. eam condemnatis, ct retractasse errores issos, eo ipso illum novis im ere e dissieultatibus. Namque eondemnare, inquit. non potuit, nisi & tetractarit, an retractare qui potuit errores, quos nunquam habuit y Divessissima esse eondemnare errorem, ct retractare, quae eonfuderit Bolluetur. Paucis cuncta tandem eomplectitur, profi
153쪽
tendo, se scripta Guyoniae nee defendisse uaquam, nee excusasse, non
tamen eo modo ea condemnare voluisse, quo condemnaverit Bossuetus. Mentem vero Guyoniae aliunde quam ex scriptis sibi fuisse pe
spectam, ut adeo eain immunem errorum merito ludicaverit, licet exseriptis ejus, ob formulas minus caute usurpata , errores quidam fuant. Progreditur hine ad librum suum de Sententiis Sanctorum editum, eumque ad Guyoniae placita dosendenda comparatum esse, quod illi objecetat Bossuetus, diserte negat. Ad loca, quae, ut id evine rei, protulerat Bossuetus, ita respondet, ut unum quidem Franeises Salesii diserte injieere mentionem doceat, unde ad Guyoniam pert, nete nequeat; alterum autem nihil aliud sibi velle ostendat, quam quod per experientiam Sanctorum, re effata Pauli, Jobi, S. Gregorii, S. Theresae eertum sit & exploratum. De articulis issaeis suam sententiam ita exponit. Fatetur. eos se absente suisse eoneeptos. Exhibitos autem sibi fuisse tantum triginta. Respondisse se, si quaedam declarationis musa adjiceren- . tur, se paratum esse α sanguine suo iis subseribere. Additos hine ego
quatuor articulos, quo ipso cum obtinuisset, quae voluerat, prompte
α sine mora atticulis istis se subscripsisse. Judieari hine posse ait.
quo jure Bossuetus assetuerit, articulos istos eo comparatos suisse, ut hooestiori saltem modo errores suos retractaret Fenelonius. Sed reeetera in hoe negotio sibi objecta diluit, ac breviter perstringit. , Sed & inaugurationis sive consecrationis Iuae sibi injicie dam esse mentionem duxit. Negat autem diserte, se unquam a Bos. sueto petiisse, ut te conlecraret; quia Bossuetiun ad se aeeessisse, atque non tantum seipsum obtulisse, sed,cum deinde dissenitates quaedam oboritentur, Carnutensi Episcopo hoc munus sibi vendieante. strenue hoc egisse Bossuetum,ut i stae partes sibi obtingerent. Idque post quam pluribnseomprobavit, Bossueto exprobrat, cur sibi non duxerit religioni novum quendam Montanum, Priscillae euiusdam novum defensorem ita enim, quod ως ἐν monemur, Fenelonium' appellitaverat Bossuetus consecrare, ix gregi Domini pascendo prae-
seere 3 Namque quod obtendat forte Bostuetur, sperasse se, sole, ut aliquando rectius saperet Fenelonius, id ejusmodi esse probat, quod eum suspicione, quam de Fenelonio animo suo jam pridem insedisse Bossuetus demunilrayerat, consistere millo modo possit,
154쪽
Postquam itaque Penelonius iani Archi-episcopali dignitate Cap. v.
sulgeret, librum supra memoratum edere laeum constituerat Boslue- tus, eumque re a Fenelonio volebat approbari. Noluit autem Noster, idque gravissimis rationibus adductum se feeisse denuo asserit; easdemque, quas ex BOssueto retulimus, repetit, pluribusque eonfirmat. Nimirum contendit, doctrinam Guyoniae in hoc libro ita refutaste Bossuetum, ut ipsam Guyoniam non potuerit non condemnare ; quod ut & ipse iaceret, se adduci non potuisse, idque iure optimo. Sed ponderatis sedulo negotii hujus cireumflantiis, multa inde eoti, git, Maae arguant, parum prudenter se gessisse Bossuetum exigendo ap- 'probationem libri, in quo studissimo modo laeerabatur Guyonia, a Fenelonio, quem illi favere nimiopere, ipse credebat. Ut autem jure se approbationem Lain Bassueto denagaria Cap. v putat: ita,cum suum librum promulgaret, nihil omnino se commisisse contendit, quod a Bossueto reprehendi possit. Fatetur, se eum Bos lueto, ni ab illo comprobaretur, non obtulisse: sed non potuisse se approbationem Boslueti sibi polliceri ait, postquam ab illo eo redactus esset, ut suam prius approbationem illi denegare sibi ne-eesse fuerit. Ad Archiepiscopum autem Parisiensem quod attinet, non dissitetur eum sibi objecisse, audax esse, quod susciperet, facinus, librum tamen ipsum bonum re utilem judicasse. Fatetur denuo, Praesulem istum noluisse hune librum suum publica approbatione eo- honestare, quod per Meldentem Episeopum, cujus librum tali testimonio se ornaturum promisisset, hoc illi non liceret: nihilo leeius postquam ab hoe Praesula notata emendami Fenelonius, professum eum esse, se, quod in libro ipso desideret, non habete. Addidisse eum, sibi non videri. quod Feaelonius eontradieat Bossueto. Et recte quidem, inquit Noster; hoo enim sibi plane non tu sie eonstitutum. Non abnuit, adiecisse Parisiensem Praesulem, nolle se, ut Fene- /lonii liber prius prodiret quam Bossueti: nee se ullo modo repugne
se ait; an penes ipsum Archiepiscopum Parisiensem hoe stetisse, quominus hoe factum fuerit: saltem sibi hoe imputari non posse, eum se absente se permittente autem Archiepiseopo Parisienfi, liber iste fuerit publieae luet expositus. Ostendisse quoque se librum illum, iussu Atehiepiscopi Parisiensis, Piroto, censori aeerrimo, ct una eum eo librum pariegisse; huas autem itidem ealculo suo omnia approbasse.
155쪽
t 4 4. ACTA ERUDITORUM MENR MART. A. MDCXCIT '
Haee omnia postquam prolixius deduxit, coneludit inde, ab φmni vetitatis specie abhorrere εγκυ μοι Bossueti asserentia, librum huno ad Guyonne defensionem unice fuisse eomparatum. Namque si tala quid sibi eonstitutum suisset, sine summa imprudentiae nota, aut A ehiepiseopi Parisiensis, aut Pirotieensurae hune librum se subjectumn non fuisse: eum uterque doctrinam Guyoniae probe habuerit perspectam, neuter quoque illorum savere huie sceminae diei possit Reliqua nunc unieo salae complectitur Auctor IllustrisAmuniPer Bassuetum scilicet stetisse doeeti ut in bellum aliquod litissa eruperit: Bossuetum ad Regem aeeessisse refert, venianime ab eo vultu ad tristitiam composito poenitentiamque praeferente petitss'. quod hucusque Fenelonii fanatieismum non detexerit, ct ita Regem in te eoncitare voluisse: Bossuetum in eulpa fuisse, quod in ipsa herba, quod aiunt, lis issa non fuerit oppressa. Fatetur. se litteres bauda re ad Papam dedisse, sed fecisse se id jussu Regis, adeoque id sibi vitio verti non posse. Ut vero colloquium detrectaret, iussas omnino sibi fuisse causas. Palam enim prosessum esse Bossuetum, in hoo ee eolloquio nullo modo de doctrina disputandum esse: erroris Gnim Fenelonii jam esse manifestos, ut nulla disputatione opus sit. Ini- . quum ergo fuisse Bassuetum,inda concludit, qui tale colloquium obtinterit, in quo Fenelonius convictus iam, priusquam explicare aut defendere sententiam posset, retractare solum placita sua et palinodi- am eanere deberet. Et nihilo secius tamen se non plane respuisse eolloquium, sed eertis legibus deseendere in istud voluisse, moto doctrinae examen ab Archiepiscopo Parisiens, Tron Ionio, d Piroto, prout iniet illos conveuisset, susciperetur. Addit se ct aliam viam proposuisse, seriptis se ilicet privatis per suecinctas quaestiones' et responsiones litem eomponendi: draeceptasse quoque eam initio Bossuetum, ast mox eum inutasse sententiam, dc. ut in eolloquio res tractaretur, voluisse. Per se itaque nullo modo stetisse,inde colli, git, quominus lis hunc in modum composita iuurit, eulpamque mmnem seandaluinque in Bossuetum recidere. Sed mittimus cetera, quae eujusmodi sint, ex allatis facile intelligitur. Finit, reponendo i nonnulla ad ea, quae de motibus variis animorum, post libri a Fenelonio editi publieationem, ortis narraverat, ct, quae Bossuetus ei obj eerat, in illum retorquet.
156쪽
in Responsum Du. Archiepispi Cameraeensis ad Relationem de Putetismo. Bruxellis, apud L. Marchant, Ι698. 12. Pl. Ita
x h c contentionum & controversarum, quae a Viris eru
ditis agitantur, indoles, ut vehementius incitati a doctrinae capitibus mox dilabantur ad secta, & quae ad invidiam alteri faciendam pertinent, sedulo congerant atque convectent. Quo cum ventum est, in infinitum contentio abit, nec ullus eius finis, aut exitus apparet. Ejusdem rei exemplum nunc praebent illustrissimi doctissimique Praesules,qui in bellum hoc sacrum exarierunt, cujus originem tum ex Bossueti Relatione de Quietismo, tum ex Fenelonii ad eam Responso prolixe satis mense nupero Martio exposuimus. Superest itaque, ut nunc, promissi memores, quid Fenelonio Bosuetiis reposuerit, paucis indicemus. Fenelonii enim vestigia in praesentibus, quas exhibemus, Animadversionibus relegere, &summo studio cuncta sibi aut obiecta, aut exprobrata, discutere non dubitavit Bosuetus: dubiumque nullum est,quin multa reponere iterum Fenelonius possit, ad quae rursus quae regerat, Bossueto non sunt defutura, Nobis, s multa iterum hac de re commemorare vellemus, Verendum esset, ne Lectorum abuti patientia videremur. Namque ad alios ex elusinodi disceptatione parum redundat emolu-T menti:
157쪽
menti: contra taedium facile omnibus afferre potest, praesertim iis, qui odii & amoris vacui sua non adeo referre credunt,quis ex hoc ce tamine sit perior evadar. Atque haec sola ratio est, cur hunc librum indicasse solum nobis lassiciat. Nec enim ambigimus, quin ex praecedentibus, quodnam & hujus argumentum sit, & quaenam contentionis hujus sint capita, cognosci affatim possit. Eo, quod praeciapuum est, redit: Bossuetus denuo assirmat atque inculcar, Penelonium Guyoniae esse defensorem: distinctionem vero,qua a sensu libri discernitur sensus Auctoris, esse inauditam,& ita comparatam,ut quaevis, quantumvis a bsurda, hoc modo aut defendi aut excusari queant, ' aut saltem caligo imperitioribus affundi possit. Fenelonius autem, cum se Guyoniae defensorem esse neget, saltem eo sensu, quo hoc ii telligit Bossuetus, hanc autem distinctionem approbet, palam est, ab utroque eadem saepius necessario esse repetenda. Atque in caeteris eodem modo se res habet, quae eo libentius praerermittimus, quo dis-
scilius est, in ejusmodi quaestionibus, a cujus partibus stet veritas, diiudicare.
Vixdum haec scripseramus, Lector Benevole, quando Romani Pontisicis Bulla, qua Archiepiscopi Cameracensis de Sententiis San-
ctorum circa vitam interiorem liber, qui tantis in Ecclesia Romana contentionibus occasionem praebuit, damnatur ac proscribitur, ad manus nostras pervenit. Equidem num lis omnis sublata nunc a sepulta censeri debeat, nostrum non est arbitrari. Dubitandum enim
fortasse, num propositiones illas XXIII, quae in Bulla Pontificia da
mnantur ac reprobantur, omnes atque universas pro suis agniturus sit Cameracenss Praesul. Certe, ut obiter hoc unum moneanam, Pro-
postionem duodecimam, quam & nos iisdem fere, imo mollioribus, verbis prosimpliciter enim, ut in Bulla legitur, posuimus tantisper 'in Actis nostris mense Junio anni superioris pag.rra, lin. 28 sqq. ex E-
bro Archiepiscopi excerptam exhibueramus, a mente Autoris esse alienissimam, dudum in Scheda admonitoria, quam nupero mense Januario pag. 28 sq. cum Benevolo Lectore communicavimus, Illustris sinus Praesul, aut quicunque alius, certe assecla ejus, schedae autor imit, diserte prosessus est Verum quicquid ejus sit, cum institutum utiaque Pontifici Romano suetir, controversias tanto servore agitatas s
158쪽
MENSIS APRILIS A. MDCXCIX. 1 7
prema auctoritate decidere, nos sutem, Bullam ipsam Assis nostiis inseruisse contenti, tot libellis, qui praeter illos, quos in Actis nostris anno superiore pag. 268. 278. 28I. 476, & hoc anno pag. 2O. M. 24. 13a. 339.i s memoraVimus o in utramque partem editi hactenus fuerunt, consueto studio recensendis videmur nobis poste supersedere. Nec rem ingratam tamen Lectori facturos nos arbitramur, si istorum, quorum quidem ad nos pervenit notitia, nec recensus tamen in Actis his comparet, indiculum qualemcunque hic exhibeamus; quem Bulla supra dicta, eaque integra, nec ulla parte mutilata, immediate so
Elust. D. Archiepiscopi Ducis cameracensis Epimia quatuor ad Illust.
D. Archiepiscopum Parisiensem Ducem ac Parem Francia,circa huius de vita interiore Instructionem Pastoralem. in LReponse de Mons L Archevesque de Paris avx quatre Letires de Mons. V Archeo que de Cambrai'. s Paris, chez Francois m. guet, I θῖ . Cons. Diarium Paris. 1698. P. Vs. Divers gerus ou Memoiressur Ie livre Dititula: Explication des Maximes des Sainis &c. Par Μ. Bossuet sivesque de maux se. AParis, chea Tean Misson, ioA S. Cons Diurium Paris. I 698. P. Hi, Obserpations dae uri Theologien fur un Livre de M. De Meaux, intiti U Divers Ecriis ou Memoires. in Ia. Reponsis de M. V Archeneque de Cambro a la Deesaration de M. LMeheveque de Paris, de Μ. U eque de maux, T de M. V eqtte de Chartres. ιενδ. M. Conferantur Acta nostra, I698. Pag. 278. Le tres de M UAreb. Due de Cambro a MUEveque de maux. in I Redonse de M. N Evesque de inaux a quatre Letires de M. V Arct oesque Duc de Cambrap. A Paris chea Dan Misson, iθδ. s. Conf. Diarium Paris. 1698. p. 27 .
159쪽
SANCTISSIMI DOMINI N0STRI INN0CENTII DIVI
Providentia Papae XII Damnatio G Prohibitio Libri Parisiis anno M DCXCVII impressῖ, cui titulus o Explication des Maximes
des Sainis fur la vie interieure. Romae, ex typographia ReV. Camerae Apostolicae. A. iis .
ad perpetuam rei memoriamCUm alias ad Apostolatus nostri notitiam pervenerit,in lucem pro diis te Librum quemdam Gallico, idiomate editum, cui titulus Explication des Maximes des ninis fur la ne interieure, par Messi re an Ois de Salignae Fenelon, cheveque Duc de Cambro, Precepteur de Agesigneurs les Ducs de Bourgogne, ae A ou, s de Berv. a Paris cher Pierre Auboin,Pierre Gery, haros Clouster, /6m ingens vero subinde de non sana libri hujusmodi doctrina excitatus in Galliis r mor adeo percrebuerit, ut opportunam Pastoralis vigilantiae nostrae opem efflagitaverit; Nos eumdem Librum nonnullis ex venerabilibus Fratribus nostris S. R. E. Cardinalibus, aliisque in sacra Theologia Magistris, mature, ut rei gravitas postulare videbatur, examinandum
160쪽
commismus. Porro hi mandatis nostris obsequentes, postquam in quamplurimis Congregationibus Varias propositiones ex eodem libro excerptas diuturno accuratoque examine discusserantiquid super earum singulis sibi videretur, tam voce quam scripto nobis expositerunt. Auditis igitur, in pluribus itidem coram Nobis desuper actis Congregationibus, memoratorum Cardinalium, & in sacra Theologia Magistrorum, sententiis; Dominici gregis Nobis ab aeterno Pastore crediti periculis, quantum Nobis ex alto conceditur, occurrere cupientes, motu proprio, ac ex certa scientia, & matura deliberatione nostris, deque Apostolicae potestatis plenitudine, Librum praedicitam, ubicumque &quocumque alio idiomate, seu quavis editione, aut verilone, hucusque impressum, aut in posterum imprimendum; quippe ex cuius lectione &usu fideles sensim in errores ab Ecclesia Calliolica jam damnatos induci possent, ac insuper tanquam continentem Propositiones, sive in Obvio earum verborum sensu, sive attenta sententiarum connexione, temerarias, scandalosas, male sonantes, piarum aurium Ossensivas, in prini perniciosas, ac etiam err neas respective; tenore praesentium damnamus, de reprobamus, ipsiusque Libri impressionem, descriptionem, lectionem, retentionem,&usem, omnibus & singulis Christi fidelibus, etiam specifica & individua mentione & expressione d pris, sub poena excommunicationis per contrafacientes ipso facto absque alia declaratione incurrenda, interdicimus & prohibemus. Volentes, & Apostolica auctoritate mandantes,ut quicumque supra dictum Librum penes se habuerint, illum statim atque praesentes literae ei innotuerint, locorum ordinariis, vel
haereti . pravitatis Inquisitoribus, tradere ac consignare omnino teneantur- In contrarium, facientibus, non obtantibus quibuscumque &c..
Caeterum Propositiones in dicto libro contentae, quas Apostolici censura Judicii,sicut praemittitur,configendas duximus, ex Gallico idiomate in Latinum versae, sunt tenoris, qui sequitur; videlicet L Datur habitualis flatus amoris Dei, qui es Charitas pura sine ulla admixtione motivi proprii inter s. Neque timor poenarum, neque desitarium remunerationum pabcnt amplius in eo partem. Non amatur amplius Deus propter meritum, neque propter perfectio- m, ncque propter fluitarcm in eo amando inventcnda m.