장음표시 사용
421쪽
Primum duorum ligamentorum a Dn. Dupre dest iptum, istere primam re fecundam vertebram in medio re anterius locatur. Hoc nulla ratione ab eo discrepare videtur, quod Galenus, Vescius, & tantum non omnes descripserunt, quale dc anterius reliquas inter vertebras deprehenditur.
Alterum ligamentum inquit, longitudine dygitum re crassis
calamum anserinum adaequaris, supra mediumprotens ossis occipitis, σsuperiorem, mediam atque anteriorem partem Penebrae primae connectitur. Deficiente pergit,) hoc ligamento, Aponeurosis occipitis os rariis vertebra colitans,hic loci robustior ac crassior observatur. In quo pari ter tantam discrepantiam a descriptione, quam plerique scriptorum de ligamentis hujus partis exhibuere, non video, ut inventum novum mereatur dici, satis quippe evidenter anterior hujus ligamenti pars in medio omnem quamcunque reliquam ejus portionem multum cras
Figura I. Dn. Dupre.partem inferiorem ossis occipitis, una cum tribus superioribus vertebris cervicis , anterius lustratam exhibet. A. Processus mastoideus. r. protensio ossis occipitis. 3. Foramea
ossis occipitis, per quod medulla spinalis de
scendit. 6. Prima vertebra cervicis. J. Secunda. 6 Tertia. 7. Mustu .lus, quem Franatorem capitis posteriorem vocat. Hunc pro parte re'
puto obliquisuperioris, prout apparebit, si descriptio ipsius cum ea
conferatur, quam in MFotomia Reformista'. tao. Fig. r. b. suppeditavi. 8. Musculus, Fraenatoris capitis recti nomine apud Dn.Dupro Veniens, quem a situ rectum lateralem appellavi. A Deopio describitur,ac in Figura ultimum citata ad k exprimitur. 9. Musculus, quem Franatorem capitis obliquum dicit, ego autem annuentem & rectum internum minorem ibid. 8.M6.TVS. i. vocavi. Hic aeque ac praecedens musculus in Appendice mea ad Enatomiam Corporis Humani Fg. I. & Fig. 23. delineatur. Io. Musculus, quem Flexorem primae vertebrae luper secundam
appellat. II. Ligamentum, cujus pars superior ossis occipitis pro-t risioni, altera vero extremitas superiori parti vertebrae primae alliga , turi
424쪽
MENSIS SEPTE MB. A. M DCXCIX. 4oi
tur; hoc portio videtur ejus, quod Vesaltas l. a. c.Io. descripsit ac de.
lineavit. n. Alterum ligamentum breve anterius inter omnes reliquas vertebras vulgo observatum. Fig. 2. Dn. Dupre partem ossis occipitis,cum duabus prioribus vertebris cervicis, a tergo spectatam repraesentat. i. Pars interior ossis occipitis. I. a. recti minores. 7. I. Quartum musictilorum par, a Dia. Dupre indigitatum & pro auxὰiariis obliquorum majorum σ minorum reputatum; qui rectorum mino uis mihi videntur portio. . Prima & secunda vertebra cervicis. A. processus mammiliaris. Quae tamen Figurae cum minus habeantur exactae, commodum visum fuit, duas eorundem ossium in simili situ Figuras addere, ad vivum delineatas, non solum ut musculi superius recensiti, sed ila nonnulli alii, a Da. Dupre in partium harum disiectione forsan detegendi ac pro novis itidem inventis venditandi, eo melius explanen
Iig. 3. partem superficiei externar in cranii basi sistit, cum partibus anterioribus cunelarum cervicis vertebrarum. NB. Lineae, quae punctis notantur, progressum musculorum in ossi
A A &c. Pars basis cranii. BB. Duo processus mammiliares. CC. Procestus styloidei. D. Protensio ossis occipitis. E. Pars foraminis, per quod medulla spinalis descendit.
a a. Portiones duorum processitum condylisormium ossis oc opitis , qui a vertebra prima recipiuntur. l. 2. I. Partes anteriores septem vertebrarum cervicis. bb. Processus transversi vertebrae primae. c c. Earum perforationes,quas trunci arteriarum & venarum yertebralium transeunt. d d. Processus transversi vertebrae secundae. e. f. gai. i. reli quarum vertebrarum cervicis processus transversi. kh. Partes processuum obliquorum ascendentium & descen dentium pone transversos.ll. &ci Toramina inter vertebras propter egressum nervo
425쪽
tum a medulla spinali.FF. Musculi annuentes a Dia.Dupreseaenatores AEqui di sti. GG - - Recti laterales ab eodem Franatores recti vocati. HΗ - - Musculi, quos Flexores Pertebrae primae super secundam nominat, ego autem usum potius in demittendo capite praebere existimo, a processibus transversis vertebrae secundae emergentes ac oblique antrorsum ad primam ascendentes. - Obliquus superior, quem Dia.Dupre 'aeratoremposse
Fig. . Ossium in praecedenti Figura exhibitorum partes posteriores ostendit cum lineis aeque ac antea punctatis A. Os occipitis. B B. Portio suturae Lambdoidear. C C. Ea oΩss occipitis portio, ubi Splenius, complexus ac reliqui musculi capitis terminantur.D D. Processus hasloidei. E E. Portio processuum stylis Ormium. I. r. I. Partes posteriores omnium vertebrarum cervicis. F F. Musculi recti minores. GG. - - Musculi,quos Dn. Dupreauxiliario obliquorum majorum dc minorum asserit, ego autem proportione modo nominatorum rectorum minorum habeo, in cunctis haud corporibus ut distincti occurrentes. H H. - - - Recti Later ales a Fallopis memorati.
I I. - - - Musculi exiles inter processus transversos primae& secundat vertebrae cervicis locati. i. - - Alius musculus exilis priori similis, inter secundam & tertiam vertebram situs. K K &c. Quatuor musculorum paria, quos Interspinales colli appello in votomia Reformata descriptos o c.
HIS IRE DE L' EGLIXE DFpiata VSUS CHRIST II qu' a present oec. par Mr. BAS GE. Tom. I. id est. HISTOQIA ECCLESIAE A NATO CHRISTO AD HOC GDque tempus: octore IACOE O BANAGIO. Tomus L. Roterodami apud R. Leers, is q. sol. Constat universum opusis Alphabetis & plagulis l7. Quam doctrinae & eruditionis laudem Vir Celeberrimus Iacobus Banagius ante aliquot annos ab omnibus retulit, cum in
426쪽
MENSIS SEPTEMB. A. M DC X X. 4oa
eonspectu totius Ecclesiae, Protestantium causam contra Iacobum Benignum Bossuetum,Meldensium Episcopum celeberrimum,doctrinae variationem protestantibus exprobrantem, mascule feliciterque defenderet; eam insigni hocce&splendido opere egregie auctum iri, nulli plane dubitamus. Istius autem certaminis,quod cum Possueto illi subeundum fuit, statim in limine injicit mentionem, exemplisque 'lurimis evincit, variationes sententiarum, quas de doctrinae quibus dam capitibus Doctores fovent, si Ecclesiae fraudi essent, aut ex iis colligi posset, cam Ecclesiam,in qua deprehenduntur, non esse veram,&de ipsa antiqua Ecclesia, & multo magis de Romana,longe facilius hoc comprobari posse. EiTe tame a variationes non unius generis, idque Bosiueto non esse observatum porro docet, indeque nec de omnibus uno eodemque judicandum modo, inulto minus ex istis, quae inEcclesia Protestantium forte se offerunt,quae leviores tamen sint,nec ad fundamentum doctrinae coelestis pertineant, colligendum, quod a veritate aberraverint. Atque haec licet ita se habeant,non tamen diffitetur,historiam variationum a Bosiiseto conscriptam dedisse sibi occasionem, opus istud praeclarum,quod nunc orbi erudito eXponitur, conscribendi. Cum enimi te contra Albigenses&Valdenses, ceu Protestantium progenitores, prolixe &copiose declamaverit, operae se duxisse pretium, Ecclesiae, & qua illa semper personuit,doctrinae su cessionem, justa serie, a prima origine ad nostra usque tempora dedi cere. Idque ea ratione pertractandum sibi sumpsit,ut quatuor par tibus opus universiim absolvatur, quarum prima historiam regiminis Ecclesiastici tum generatim, tum in singulis dioecesibus illustrioribu , Alexandrina, Antiochena, Africana, Gallicana, Constantinopolitana, atque Romana exhibeat: altera historiam praecipuorum dogma tum, de canone Scripturae, de traditionibus, de octo conciliis oecumenicis, de justiscatione, de gratia, atque de eucharistia sistat: teristia vero, quae ire adoratione sacramentorum, de cultu Angelorum , , Mariae Virginis, Sanctorum, reliquiarum, imaginum memoratu digna occurrunt, recenseat: quarta denique historiam Albigensium, successionemque Ecclesiae ad nostra usque tempora reserat. Non
dissimulat, jam multas historiae hujus partes sigillatim a viris doctis fuisse pertractatas, quin lucubrationibus praestantissimis summorum virorum, Blondelli, Albertini,Dallaei, Larro quani, Stilling fleeti, Dod-Fvelli, Spanhemii, aliorumque se mirifice adjutum fuisse, gratus pro- E e e a fite -
427쪽
fitetur : ast vel hoc nomine, quod in unum corpus coire jusserit, quae dispersa hactent, erant atque disjecta , non ingratum multis hunc laborem fore, non sine ratione sperat. Regiminis itaque Ecclesiastici hii loriam exhibiturus, primo de Eccb siae origine ejusque regimine generatim, de Episcoporum, Metropo litanorum de Patriarcharum constitutione, eorumque potestate &juribus praecipit. Prima regiminis Ecclesiastici origo incerta dubi aque illi videtur, nec in Scriptura Sacra Episcopos atque Presbyterosita distingui,ut normnam eandemque utrorumque fuisse dignitatem, existimare possis. Hammondum hic nota ad eruendam Episcoporum Originem , verba quae in Actis Apollo lorum Cap. II. et s. de Iuda Ieguntur, eum abi iste in suum locum, ita interpretantem, ut non ad Iudam, sed ad Matthiam Apostolum in Judae locum electum, ea reserat, sensumque esse contendat, admotum esse Matthiam Episcopatui per mortem Iudae vacuo. Quam explicationem nimis subtilem vocat, fundamentoque destitui pronuntiat. Inter Patres Ecclesiae Cle mentem Romanum atque Hieronymum favere Presbyterianis docet, .licet Hieronymus non satis sibi constare videatur. Eusebii magnam prima fronte hic videri auctoritatem, dum non tantum seriem atque nomina omnium Episcoporum Hierosolymitanorum reseri, sed innuere quoque videtur, quod ipsus Ecclesiae Hierosolymitanae Catalo gos viderit. Ast in hanc demum sententiam aliquem ingredi posse dicit, qui tantum Valesii versionem consuluerit. ipsum Eusebium hoc non assirmare. Nec vero hoc este ulla ratione simile, cum nullius Ecclesiae Catalogi magis confusione ac erroribus laborent,quam isti Hierosolymitanae, ut adeo pro genuinis haberi nequeant. Certe si ipsa exempla primaria inspexisset Eusebius,accuratiorem catalogum eum exhibiturum fuisse,dubio carere putat. Constare autem,quod Eusebius tantum consuluerit Hypotyposses Clementis, non Alexan
drini, sed alterius cujusdam. Sed quod ad remi ita attinet, regi
minis Ecclesiastici sormam a Iudaicis accepisse Christianos, porro doctissimus Banagius ostendit. Judaeos suae gentis ritus plurimos in Ecresesiam Christianam intulisse,pro certo habet. Hinc & Presbyterorum eandem apud Iudaeos fuisse conditionem,ac apud Christianos. Eadem utrobique eos quoque grvisos fuisse potestate. Synagogarum, tam Praefς ι os cum Episcopis Christianorum omnino tile compar
428쪽
randos. His ita comprobatis, porro doceti in singulisurbibus olim constitutos fuisse Episcopos, nec ullam tam exiguam fuisse, quae nota suum habuerit Antistitem. Nec enim veteres Christianos id egisse ut ambitioni ac avaritiae Episcoporum consuleretur; quod tum fauctum, cum non nisi in urbibus majoribus constituti Episcopi,plures unius regimini subjectae sunt provinciae, autumat. Quin in primiti va Ecclesia non semper unum, sed duos pluresve in una urbe fuisse Episcopos contendit. Certe eos, qui Apostolos pro Episcopis habeant, negare non posse, Romae uno tempore duos Episcopos fuisse, Paulum atque Petrum, cum utrumque ibi vixisse, & martyrii coronam retulissse constet. In Ecclesia Hierosolymitana itidem plures uno eodemque tempore Episcopos fuisse, vel ex maxima Episcoporum Hieroso lymitanorum multitudine, quae in Catalogis eorum apud Eusebium conspiciatur, recte colligi. Namque Blondelli conjecturam, ideo numerum horum Antissimi auctum tantopere esse, quod provectae aetatis viri ad hanc dignitatem ibi evecti fuerint, quorum unus morte sua mox alteri fecerit locum. ideo non approbat, quod in reliquis itidem Ecclesiis seniores Episcopali muneri admoti fuerint, & in illis nihilo secius tanta non inveniatur Episcoporum multitudo, quam in Hierosolymitana. Sed hoc ipso tamen nec Hammondo suffragatur, contendenti duas Hierosolymis fuisse Ecclesias, unam eae Iudaeis, alteram ex Ethnicis collectam, quarum quaelibet suum habuerit Epi scopum. Namque huic opinioni diserte refragari Eusebium, asserentem, omnes Episcopos, qui ad Hadrianum usque Ecclesiae Hierosolymitanae praefuerunt, natione fuisse Iudaeos; ut nunc ceteras rati ones, quibus cam sententiam impugnat, taceamus. Ast Alexandriae unum tantum Episcopum fuisse concedit, refellitque Abrahamum E. chellensem,duodecim uno eodemque tempore huic Ulesiae praefulsese affirmantem. Philippis de Ephesi plures uno tempore fuisse, extra dubium positum putat, quaeque Hammondus hic opponit, paucis diluit. Observat quoque, in more positum fuisse veteribus, vivente adhuc Episcopo successorem ei designare, si res Ecclesiae istud poscerent: indeque originem Coadjutorum derivat. Cujus quidem instituti primum exemplum in Alexandro Cappadociae Episcopo , sed postea cum Narcisso Ecclesiam Hierosolymitanam regente, reperiri Erimat. Quae do chorepiscopis di iserit, in compendio nobis. exbi-
429쪽
hent, quae alii prolixe de iis sunt commentati. Eorum originem ad
ipsos Apostolos, fretus auctoritate Clementis Romani, refert. Etsi enim in concilio Ancyrano & Neocaesariensi, nominis hujus primum facta sit mentio, errare tamen magnopere,qui inde concludant, circa annum 27o demum ortos eos fuisse; quae & Morini fuit sententia,qui ideo Nostro vapulat. Interim Chorepiscopos Pastorum munerae fuisse functos, jureque in ordinem sacrum alios recipiendi fuisse gavisos, contendit. Ultra quartum quoque seculum hanc dignitatem in Ecclesia fuisse in usu observat, non obstantibus quorundam conciliorum, eam abrogantium, decretis. Haec & alia prolixe edisserit, eodemque modo de parochiis Episcoporum,eorumque dioecesibus, functionibus quoque & jurisdictione disputat. Metropolitanorum originem ab Ethnicis repetit. In quo dum versatur, Hierarchiam quandam Ethnicis receptam fuisse, a qua Christianorum Hierarchia non procul recedat, instituta comparatione evincit. Namque & apud eos in qualibet urbe sacrificulis superiorem quendam sive Pontificem praefuisse, qui rursus illi, ad quem sacrorum cura in tota provincia spectavit, fuerit subjectus. Et ad horum quidem exemplum Metropolitanos in Ecclesia Christiana fuisse constitutos. Illis autem, qui ad Apostolos Metropolitanorum institutionem reserunt, neutiquam sus fragatur: refellitque argumenta, quibus doctissimi viri, Usterius,
Hammondus, Marca, Morinus, Beve regius, Pagius,hanc sententiam confirmare aggressi sunt. Inter alia nonnulli eorum ex eo, quod Petrus Apostolus Epistolam suam scripsit ad fideles disperses per provincias Ponti, Galatiae, Cappadociae, Bithyniae, collegerunt, constituissexum,in regimine Ecclesiae eandem sequenda esse distributionem pro vinciarum , quam in Imperii administratione adhibuerunt Romani. Ad quod resinon det Banagius, si hoc Apostolo constitutum fuisset, nullam se videre rationem, cur non Episcopis Ephesinae,Nicomedien-ss, aliarumque Ecclesiarum potius inscripserit Epistolam, cum & hi Metropolitani fuerint. Sed ex his,cujusmodi cetera sint, intelligitur.
Philippis, Philadelphiae, & Thyatirae Ecclesias Metropolitanas fuisse,
negat, finitque hanc tractationem,pos quam trium primorum seculo rum traditionem sub examen revocavit, subnectendo quaedam de juribus ac privilegiis Metropolitanorum. Ad Patriarchas hinc de latus,statim cum Morino, Allatio, aliisque congreditur, asserentes a Petro
430쪽
petro tres patriarchas fuisse constitutos, Alexandrinum pro Ecclesiis Africanis, Antiochenum pro Asiaticis, Romanum pro Europaeis, inq; eo receptam Geographis orbis divisionem eum fuisse secutum. Astnihil omnino,quod momentum trahat,hosceAuctores pro sua sententia asserre, Banagius docet. Namque niti eos Decretalibus ejusmodi, quae omnium consensu ac confessione spuriae sint ac supposititiae, aut uti testimoniis pontificum, qui multis post Patriarcha tuum erectionem annis vixerint, & quibus adeo nulla probandi vis insit,quippe qui secundum morem sententiamque sui temporis de ejusmodi rebus loqui consueverint. Deinde explerisque Auctorum Ecclesiasticorum testimoniis, quae magno numero afferantur,nibit aliud colligi quam Petrum & Romae & Antiochiae fuisse. Quod si vel maxime concedatur, non tamcn statim inde sequi,quod Patriarchatus ibi instituerit. In epte quoque provocari ait ad illos, qui de magnitudine urbium Patri. archalium verba fecerunt: cum iterum non nisi per ambages, & infirmo plane concludendi genere inde elici queat, ideo hasce urbes a Petro delectas fulsie, ut Patriarchis sedem praeberent. Multa id genus alia contra Patriarchalem in Ecclesia dignitatem Auctor doctissimus in medium affert, tandemque concludit, gradatim Patriarchas ad istud fastigium emersisse, quod postea in Ecclesia obtinuerunt,deque privilegiis eorundem atque functionibus itidem nonnulla subnectit. Inter Ecclesias Patriarchales, de quibus sigillatim Auctor agit, primum locum tribuit Alexandrinae. Eam a Marco Evangelista conditam fundatamque suisse, plerique Hietarchiae defensores autumant Qui tamen Nostro fundamento destituti videntur. Eusebium enim
talia commemorantem famae incertae inniti. Hanc autem successu temporis per traditionem in certam veritatem evaluisse, cui refragari multi nefas ducant. Accedere autem, quod quae de itinere Marci Alexandriam suscepto reseruntur,aut aperte falsa sint, aut per rationes Chronologicas,quod Auctor ostendit, ita impedita, ut sententiae istius patroni nullo modo haec inter se conciliare valeant. Dum in hisce
occupatur, Therapeutarum illi quoque injicienda fuit mentio, quos Christianos fuisse diserte negat. Atque de origine quidem hujus Ec Hesiae postquam haec&alia disputavit, de regiminis Ecesesiastici a Marco constituti sorma,deque dioecesi Patriarcha Alexandrinisollicitus est. Observat autem Ecclesiam Alexandrinam in plures paro chias