Fragmenta comicorum Graecorum

231쪽

etare arbitror. De eeteris viri rebus iiiiiii compertum habemus, nisi quod aut ipse aut pater eius labrilem artem factitasse videtur, quam qui Opprobrio ei Vertere vellent, ποιὀν eum appellabant, teste Suida l. l. et Hesychio, Θυγ- ποιος : ουτως 'Aοιστο αεννὶς ὁ κωμικος ποιητνης

σκο9πτικως. Fabularum titulos, praeter ' Υλονοοους et τον, quarum nihil servatum est, commemorantur tres.

Primum Βοηθοί, cuius titulus in Μυθοι corruptus est apud Macrobium Sat. V 20, ut patet e Suida s. v. v αμμακοσιογαογαρα et Seholiasta Aristophanis Acharn. 3. Eadem apud Priscianum XVII p. 91 et 232 ed. Κrehi. Aristophani tribuitur, cui Aristomenis nomen substituendum esse post Reinesium monuit Brunckius Fragm. Aristoph. p. 122 Lips. Contra recte Aristomeni assignatur apud eundem Priscianum XVIII p. 250, ubi cod. Monac. apud Spengelium Appendice ad Varronem p. 62 habet Cristomenes. Aristophanis et Aristomenis nomina confunduntur etiam apud Ρollucem VII 2II, Athenaeum XIV p. 658 a et Phrynielium App. soph. p. 23, ubi Aristomenis nomen reponendum esse monuit me ante complures annos Dindornus. V. Athenaeum 1 p. II d. quam Γόνγτες inscripsit fabulam, in ea praestigiatores et id genus homines lusisse Videtur. Eo speciat, ni salior, locus a Scholiasta Aristophanis Thesmoph. 258 servatus rπαντευχίαν δεῖ του θεου ταυτην λαβεῖν καὶ περίθετον προσωπον, ο λα ν εσταθι. Praeterea quinque laudatur locis. In 3 ιονέσω ασκητῆ Eupolidis, ut videtur, in Ἀ- xlarchis exemplum sequutus, mollem et esseminatum deum duris athletarum et luctatorum laboribus exposuit, in quibus etiam σφωρομαχίαν suisse docet Pollux III 150. Eodem pertinet versus apud Athenaeum XIV p. 658 aαλίπαστα ταυτα παρατίθMilia σοι κρεα,

232쪽

qui athletarum cibus ibit. Pleniorem subulao titulum Pollux servavit, ubi legitur παρα 'Αριστομενει ἐν inoνυsos ασκητῆ, pro quo eod. P habet παoce 'Αριστομενει ασκητῶς. Apud Athenaeum I. I. et 650 d διονυσος dicitur. Ex incertis sabulis tria supersunt frustula apud Athenaeum I P. II d Pollueem VII 16 et Harpocrationem p. 127 9. Ceterum vix verae pretium est monero praeter hunc Aristomenem allium cognominem αρχαίας κωμωδίας -οκριτην Hadriani libertum commemorari ab Athenaeo III p. II 5 a. CALLIAS. Do hoo ita Suidas: Καλλιας, 'Aθηναχος κωμικος, υἱος Ανσιμαχουν δς ἐπικλγηθη Σχοινίων , δια τοπωνιοπλωον εἶναι πατρος. IIuno Demosthenis aetate vixisse credidit Luchesinus ad Demosthenis Obnth. II p. 2320. Sed antiquae poetis comoediae adseribendum esse, ex Pressum doeet Athenaei testimonium lib. X p. 453 e, ubi proxime ante Straitidem floruisse dieitur. Stratiis autem x besas videtur docuisse inde ab Olymp. XCII. Eundem Cr . tini fuisse aemulnm inteIligitur e Schol. Aristoph. Equ. 526, quo de Ioeo dixi supra p. 5 . Itaque fabulas lam Ente Olymp. LXXXIX docuisse censendus est. Vitam autem mininum produxit ad usque Olymp. XCIV 3, si tamen recte

apud Athen. XIII p. 5 zb, ubi hodie legitur: ' Ααeniensis) ὁ ἐγητωρ ὁ τον νορι- είσενεγκὼν εστ 'Eυκλεia

υ αποντος, - αν γένUrαι νοθον τὰς απιδειχθη υπο Maaιάδου του κωπικου ἐκ Σορηγίδος της εταίρας παιδοποιησάμενος , Calliae nomen pro Calliada reponendum conieeimus. Vide infra ubi de Diphilo agitur. Schoenionis cognomen, quod Illi haesisse affirmat Suid quoniam restiario Patre usus sit, fortasse Cratino acceptum tulit. . V. Hephaest. p. 9τ Gaiff. Sed de hoc ad fragmenta dicetur Cratini. Fabulas Calliae Suidas eommemorat sex r

233쪽

λαγντες. Atalanto semel commemoratur Zenob. IV 6τKερδος αισχίνης αμεινον ' ἔλκε μοιχον εἰς μυχον et ταυτλὶς μέμνηται MLλίας ἐν 'Arελεστῆ. Recte Canterus aliique 'Aταλαντη. Frequens Cyclopum mentio, sed ut ad argumentum fabulae perspiciendum nihil inde proficias, nisi quod Iautae in ea epulae celebratae esse videntur. Hinc suspiaeari licet ad Cyclopas etiam alia Calliae fragmenta omisso fabulae nomine ab Athenaeo II p. 57 a et Clemente Alex. Str. VI p. 261 servata reserenda esse. Eandem sabulam ab

aliis Diocli tributam suisse, docet Athenaeus IV p. 140 e. VII p. 300 a. XII p. 624 I. 66 d. In Πεδήταις Lamponem Euripidem Socratem Acestorem et Melanthium trad Qtos fuisse e fragmentis perspicitur apud Athenaeum VIIIp. 3 e, Scholiastam Aristophanis Av. 3l. IbI et Diogenem Laertium II 18. Praeterea commemoratur a Polluce VIIIIJ, Etymologo M. p. 301 55, Athenaeo IV P. 176VDNtasse etiam Scholiasta Platonis Behk. p. 391. Vid. supra P. 182. Ceterarum quas Suidas commemorat sabularum nihil reliquum est. At eidem, ut videtur, Calliae tribuitur

Γραμματικη τραγωδία. Vid. Athenaeus VII p. 276 a. Xδ 8 b et p. Φ53 e. Sed de hoc scripto nullus hic dicendi

HEGEMO, Thasius, Cratini senescenus et Alcibiadis aequalis, ut constat ex Athenaeo XV p. 698 o et Chamae-Ieonto apud eundem IX p. 06 e. Antiquae comoediae a scriptum fuisse a nonnullis diserte memoriae prodit Athen. I

p. 5 b 'πισήμων ὁ Θάσιος ὁ ἐπικλοθεὶς Φακῆ, ον τῆ αγχαil κωμωδire τινῖς ἐντά τουσιν, credo propter Philinam fabulam, de qua ita Athenaeus Xu p. 699 a γέγραφε δἐ καὶ

κωμωδiαν εις τὀν αρχαῖον τροπον, ἐπιγραφουσώνην, ubi qui dicatur ὁ αρχαιος τροπος intelligerem equidem, Et novae comoediae temporibns vixisset Hegemo, quemadmo-

234쪽

dum e. e. Virginius Romanus apud PlInlnm Epist. VI Is

fabulam ad exemplar veteris eo moediae scriptam Iegisse dicitur; nunc autem iis Hegemoti vixit temporibus, ubi antiquae eomoediae suus adhue eonstabat honos. Fo lasse igitur antiquissimam eomoediae formam intellexit, qualia ante Cratinum suit scurrilium dicteriorum procacitate insignis. Comparare licet Epicharta fragmentum apud He- Phaestion. VIII p. 45 οἱ τους ἰάμβους καττονον πρατος εἰσηγγησαί 's ριστὀύξενος.

Huius sabulae unum fragmentum superest apud Amenaeum III p. 108 e. Sed eundem etiam aliarum fabularum auot rem fuisse nescio an ex Chamaeleontis loeo apud Athenaeum IX p. MI eolligere liceatro ποτε καὶ εἰς τιτρον διδάσκων κωριωδiαν Lθιον εχων τι ἱματων, ους βάλλων εἰς τὴν διψπoρειν εποίησε τους τάς, quae ad ipsam illam Philinam spectare non verisimile est. Maiorem tamen ille e Parodiis, quas plurimas seripsi zonsequutus est gloriam, de quibus nullus hic dicendi Io

cus est.

CIS, ignobilis poeta, quem simul eum AMysia et

Phrynicho commemorat Aristophanea Ran. 14 ποιησο -ωνπερ Φρουνιχος πομιν καὶ Λυκις κἀμειφίας, ubi Scholiastes r ως φορος καμωδειται. λέγει δἐ αὐτον καὶ Aino' ου ουειν φέρεται. Similia vide apud Suidam s. v. GK. De permutatione nominum Lycis I reus et laetuach. Rutinventua ad Rutilium Lupum p. 100. SIPPUS. Tragicis poetis hunc praeter alios nece fuit I. G. Vossius de Poetis Gr. p. 22 - Similis vel librariorum error vel ipsius Eudoeiae in Viol. p. 283 Aυσιχα- τος, τραγμος. τῶν δραμάτων αυτου εωὶ Βάκχαι. καὶ

235쪽

αντον δρ ιατω. Eadem Suidas, sed omissa voeo τραγικος et in fine addius ιυς θυρσοκοριος. Temporis, quo vixerit, certissimum indicium praebet Didascalia marmorea ab Oderico edita Ilii. 6 ἐπὶ 'Aνrιλοχίδου . . . υσιππος ἐνίκαμεν .... πον Καταχλὶναις. Vicit igitur fabula Κατα χῆναι inseripta Olymp. LXXXVI 2. Itaque recte eum Cassia eum coniungit Athenaeus VIII p. 3Me Ἀαμπωνατον ριαντιν -- κωριωδουσι Καλλίας Πεδήταις καὶ Avam πος Βακχως. Baccharum satis frequens mentio, velut apud

Athenaeum III p. 124 d. III p. 3M e, Pollucem III τ . 89. X 50. 154 et Stephanum Brg. s. v. Θεσσαλία, ubi olim

σις legebatur pro Avσιππος. Ex eadem fabula duetus est quem omisso dramatis titulo servavit versum Pollux VII IOυδ' ἐπικναφας καὶ θειούσας τας αλλοτρίας ἐπινοίας, qui ex parabast, in qua aemulorum poetarum iniurias propulsasse videtur, petitus est. Sed de his ad fragmenta dia eam copiosius. De θυρσοκομto ab uno Suida commemorato quod statuam non habeo. Ex inceriis fabulis quae asseruntur fragmenta, eorum non indignum memoratu est quod aervavit Dicaearehus Descr. Graec. P. 10. Athenarum encomtum complectens elegantissimum. Eiusdem poetae nomen pro Chrysippo restituendum suspicabar Ebmol. M. p. 53I 64 οἷ-ους κορους καλουσιν -- ως καὶ μυ-

σιππος '

'Aλλα δαδας ἡμμένας ἐμοὶ δοτω τις ἔνδοθεν,

καὶ κορους πλεκτους ακραιφνεῖς μυρρίνης Quamquam T. Hemsterhusius ad Plutum p. 469 et Porsonua Adv. p. 26T e Strattidis Chrysippo haec ducta putant. Denique alius L3sippus videtur is cuius meminit Photius Lex. p. 498 3. Σάφιακα t 'Eπατοσθένης απέδωκε τον φορμον. aεινον δὲ τον τορμον κάλαμον. ουτω Aυσιππος. Nisi forte Lysaniae aliusve grammatici nomen Ialet.

236쪽

ἐν τοῖς Πελοποννησιακοις. 2 οῦν δραμάτιον o του ἐστὲ ταττα. ' ονος, 'Aσκοφόως, Φράτορες. Ita HS Paris. pro 'Aγνος, quod servat Eudocta p. 28s. Corrigunt ' νουσιος. Praestare videtur 'Mγνωνος, IIagnonis situs, ut voluit Tou- pius Emend. I p. 382. Recte autem tempore belli Pelo.. Ponnesiael eum vixisse Suidas dicit, siquidem ΜeIanthlum

ridet apud Athenaeum VIII p. 343 u et Hyperbolum apud nesychium v. Πάαπις. Addo quod Πρεσβεις simul cum Aristophanis Vespis docuit Olymp. LXXXIX 2 et anno post

Φρατερας cum Aristopliania Pace et Eupolidia Adulatoribus. In utroque certamine tertius habitus est, ut constat e didascaliis fabularum Aristophanearum. Ex sabulis eius quam primo loco Suidas commemorat ονος ἀσκοφορος unius enim hic dramatis titulus est, ut vidit tam Portus , elua quod argumentum fuisse videatur ingeniose explicuit Boeckhius Oeconom. Att. I p. 3 T. 4: Dabin lettet die EretaehIung. ebei Zenobius I , Mich. Apostol. II 68 u. a. von einem et angeblichen Bauern Leucon. Dieger that nemilch, vle be- thauptet vird, Hontgschlaeueho in Traghoerbe, moraus oben Q Gerste lag, und brachio aio nacti Athen, Wo er aIIes fure Gerate ausgabr der Esel fiet, illo Zoeliner sandeii, indemesie ihm hin eicho Band Ieisten Woliten, den Honig und nahmen denseIben .eg. Diese Geschichte lat απυ ver-ἀmuthlich Ergonnen, und aio begegnete helnem Leuhon ret Leukon War ela Athenischer Komlher und halto dea et Bauern mssgeschieli in elitem Stucke, ονος ἀσκοφορος et genanni, aut die Buhno gebrachi. γ Fragmentorum nihil servatum est, ut nec Πρεσβεων. quam Φρατερες inscripsi. sabulam, ea monente etiam Casaubono ad Athen. VIIIp. 3 3o minus recte a Suida vocatur Φρατορες. Nequo

237쪽

nam formam, de qua vide Butimanni commentationem de φρατρία p. 33 et Suhaeserum Appar. Demosth. V p. 56l, in nostrae fabulae titulo servant Athenaeus VIII p. 3 3 e. Hesychius s. v. Πααπις et Photius Lex. p. 58T 18 Ti ιr ἔθνος, Αευκων ἐν Bρατερσιν ' ταχα δἐ οἷ αυτοὶ τοις βαρηνοις. Ita enim recte scripsit Porsonus pro Αευκον ἐν ματέρσε ν. Eadem sorma reddenda Xenophonii Hellen. I . 8, Aeschylo Eumen. 626 et ex eodicibus Pollues III 42 aliisque locis. In accentu passim erratum videas, ut apud Eumol. Μ. p. 99 3 , ubi scribitur φρατηρ. Paxovionon esse doeet Theodosius Bekkeri Anecd. p. 992 II τῶν εις βαρυτονων οσα ριακρα παραλ γεται, δια του ε κλίνετα φράτερος, Πιερος. ΜΕΤΑGENES, Atheniensis, servi fillus, si Suidae et Eudociae fides. Aetatis indicium satis eertum praebent quae tradidit Scholiasta Platonia Bekk. p. 332, ubi laconem Autolyci patrem ab eo exagitatum esse legimus, et Seholiasta Aristophanis Av. 129 , ubi una cum Aristophane Phrynicho et Platono ut Midiae irrisor commemoratur. Fabularum u-- tuli perpauci servati sunt. Suidas r τῶν δραματων ωυτοὐεστι ταυτί3. Aυρα Μαριμάκυθος Eudoeia Μαρμακουθος ἡ

'Aσκηται. In his quae primo loco eommemorantur Amαο et Μαμμακυθος ad unius fabulae titulum ita sunt coniungendae ut scribatur Αυραι ἐν Μαμμάκυθος. Sic enim v .eatur fabula apud Athenaeum VIII p. 355 a ἐπει-ν τὰ ἐκ Μαμμακυθου η Aυρῶν Μεταγένους ιαμβειον. Serupulum tamen inlicit alius Athenaei Ioeus XIII p. 5 1 b κατὰ τὰς Μεταγένους Aυρας τον 'Αρισταγορου Μαμμακυθον. Quae verba sic interpretanda putamus, ut quam Metagenea fabulam sub Αὐρῶν nomine docuisset, eam. Postea Tetracta, rit Aristagoras et M ιμακυθου nomine inscripserit,. quae

238쪽

xes eonfirmari videtur eo, quod nusquam laudatur Arist gorae Μαμριωκυθος ide praeter locos citatos Suidam s. ἀνθεων, Antiatileistam Bekkeri Aneed. p. 85 et aliud Lexti eon ibid. p. 401 , neque unquam Metagenis Μαμμάκυθος sed ubique Ἀτραι. Vid. Athenaeus IX p. 385 b, Sehollasia Aristophanis M. 8 3, Harpocratio p. 259. Atque ita etiam alter Athenael locus intelligendus est: Μαμμάκυθος ἡ --

ραι Μεταγενους, ubi Metagenis nomen non ad Μamma thii sed ad Aυρων commemorationem spectat. Mammaeythum autem illic tanto magis omisso Aristagorae nomine ad partea vocare potuit Athenaeus, quo minus inter veteres constaba Aristagorasne an alius eius fabulae auctor habendus esset.

Quam in rem insignis est locus Seholiastae Λristoph. Raria 101z Μαμμάκουθοι Ἀρἰσταρχος μέν φησιν ευνοματοπε- πιυς ουν assi λὶτριος φησιν , ει συνηθες αυ--τοις fort. 'Aττικοις το ονομα, ου καὶ δρῶμα Oλον ουτ vo ιγέγραπται Μαμειάκουθος , ο τινες Πλάτωνος λέγουοιν Quorum verborum sensus vix alius esse potest nisi hic: qu igitur Demetrius hoc nomine uti potuit, euius adeo integrum drama ab alii a Platoni tributum Μαμμάκυθος inscriptum est Ubi Demetrium t tellige poetam comicum, de quo infra dicemus. Nisi forte corruptum locum statuas atque ita corrigendum: Πῶς Ουν. Ληριητριος φησιν, εἰ μη σένηθες Ἀττικοις τι ἔνορια-ὶ ολον ὁρῶμα etc. qui igitur, Demetrius respondet Aristarcho, nisi nomen Atticis famillaris fuit, integrum adeo drama hosi nomine inseriplum est , Ut Demetrius intelligatur grammalleus, vulgoison dictus, acerrimus ubiquis Aristarchi adversarius. Vid. Midasi a. v. 33ὶμ τριος. Sinoli t. Aristoph. Ran. 8. 1001. 102I. Idque verum arbitror. Sed quicquid est, illud nomdublum videri potest Mammmythi auctorem alios alium pedi

239쪽

hibuisse . unde non mirum apud Photium a. v. σπεῖρα nullo motoris nomine adiecto legi: οπ οπιος παρα τοῖς τραγικοις, αλ λα καὶ ἐν Μαμμακοθω. Similiter Glossae veteres r Μam aeuthus, δραμα. Ita enim pro Mammaculus emendavit Meursius. Ceterum fallitur Casaubolius ad Athen. XIIIp. 5 I h etiam Epigent Mammavilium tribui dicens, de quo

nihil uspiam legitur; ac sortasse Metagenem scribere voluit. Neque rectius de Aristagora disputat, cuius adeo nomen eo ruptum esse statuit, quam dubitationem satis nunc tollunt grammatici Segueriant. Praeterea Aristagoram ab uno eo

memoratum reperio Photio Lex. p. 107 13 'Lμαωτας et τους τῶν ἱστίων. 'Αρισταγορας , et si recte conticlo p. 201 13 ακκοπεδονι τους οπεις' ουτιυς 'Aνταγορας. Antagorae Rhodii poetae commemoratio ab hoc loco aliena. Scribendum videtur 'Αρισταγορας. Utraque glossa fortasse ad eundem illum Mammacythum referenda est. Alius Aristagoras est is, quem commemorat Scholiasta Nub. 8o, ubi vide Hesemannum. Ceterum de Μαμμακυθος , quo stupidum ba dumque hominem notari constat, vide praeter Eustathii Opuse. p. 89. 103 Μeursii Leet. Att. I 4, interpretes Aristophanis Ran. 10II et Osannum ad Philem. p. 15. Sequuntur Θουριοπερσαι, quam nunquam in scena exhibitam esse diserto Athenael lib. VI p. 270 a scimus t stimonio. D. argumento non magis quam de inscriptionis otione constat. Nam qui Thuriorum eversores reddidit Schweighaeuserua ad Avien. vol. III p. 591 fortasse Heynium sequutus opusc. Acad. I p. 1 5, merito improbatus est Lobeevio Paralip. gramm. I p. 8 et Passovio Melet. in Aeschrii Persas p. M, qui recte Thurios intelligit Persarum more mollities et luxuriae deditos. In uno Iongiori. D gmento apud Athenaeum VI p. 269 eomica exaggeratione

ramorum sertilitas praedicatur. E reliquis fragmentis apud

240쪽

Athenaeum VI p. 228 e. VII p. 32 e, Suidam et Photium

s. U. τις τροπος ζ πων, et apud Antiatucistam p. 11 nihil

Μinus ellam de tertia Metagenis sabula constat, quam miro isto et obscuro titulo ' O μηρος ἡ 'Aσκηταὶ lasertipsit, si Suidae fides. Ea simpliciter ''Oμηρος. vocatuae apud Solioliastam Platon. Bevh. p. 332 et ad Aristophanis An12s , ubi sallitur Beeslelus opusculum de Homero laudari existimans ideoque pro Metagene Τheagenis nomen reponens. Eidem sabulae Schweighaeuserus etiam alium locum ab Athenaeo VI p. 2 I a. servatum adscribit, qui cum Homericorum versuum parodiam contineat, priorem sabulae titulum commode explicat. Cis. Fritetschius quaest. Aristoph. I p. 285. Alteram tituli partem comparare licet eum inscriptione sabulae Aristomeneae Λιονυσος ασκητης, de qua vide quae supra p. 212 attulimus. Denique qua fabula elulum supersiluo

nem taxasse videtur cli. Sehol. Vesp. 82) laudat Amen. Κ88 et iterum XV p. z00 f eu. Antiati. p. 91, Scholiasta Ven. Aristophanis Vesp. 122I, Pollux VI 103. X 115, qui quao ex incerta fabula prosert VI go et ipsa ex si ιλοθ υτη dueta esse docet Antiati. p. 106. Incertorum dramatum non nisi duo fragmenta servata sunt ab Erotiano noss. Hippoe p. 314 et Polluce III 6. . STRAHIS, Atheniensis. nuiua aetatem Athenaena xp. 453 e ita desest, ut eum Callia paullo minorem fuisse dia eat, Καλλίας φώκρον ἐριπροσθεν γενόμ νος τοῖς χρονοις Στραττιδος. Itaque fabulas docere eoepit sere Inde ab Olympiade XCII. Idem attigit tempora Sannyrionis et Phia Irilii, quorum alterum ipse commemorat apud Seholiastam

Aristophania Plat. 1195, alterum, . Sannrrionem, ridet apud

Athenaeum XII p. MI o et Pollucem A 18s. Sed eundem

라틴어 텍스트