장음표시 사용
281쪽
, 8 IN FESTO S. STEPH. PROTOM.
O arcu meo. Sic sane optimus senex charissimum filium, proprio peculiarique dono, cum animam iam pene ageret, ornandum sibi decorandumq; duxit. Et noster verillimus parens idemque omnium Dominus, Iesus Christus, in cruce ultimum spiritum duces, Ioannem quem suauissime amabat, prae caeteris tratri rus Apostolis tanqua testamento eodito, praeclarissimcinam. Ust. legato auctii locupletatilq, reliquit. Cuseidisser, inquit, Iesissmatrem Siscipulum fitantem,que diligebat, dicit matrisua. Mulier eccestius tuus. Deinde dicit discipulo , Ecce mater tua. Es ex ilia hora accepit eam H upulus in sua. Qua in re duplex existit Ioannis ornamentum dc laus.
Nam & sibi substituit eum Mud mauem, & ius matris in eundem transtulit. Etenim cum abitet Christus in caelum, filium Mariae Ioannem habeti voluit, &cum a Iesu abesset Ioannes in finitis spatijs, tamen pro ea dulcedine amoris, qua eu prosequebatur, unu inter omnes elegit, qui ipsius& offieio censeretur&nomine, cum filius Deiparae virginis haberetur. Q ao bonorσ& gloria, quid possit altius reperiri, non video. Qua in re libet recitare sententiam viti& antiret, ut D -& grauis Petri Damiani verbis ipsus, qu*- πω ser debetis benigne interpretari si videbuntur ammone δ- G plitudine ostendere. Sunt autem huiuis odi. excetrentia Quous iae possians merita humana prouehi, qΜ si
Io προψ A mesis Quivitiam factivi Ioannes indesinenter ex- ρ.fλοί - re te. Negiae enam serba alia , qua Mia torno aer in eruce positus protulit, Mulier ecce itius tuus, adisse pulum autem, Ecce mater tu ,
282쪽
mysta, potituε est nomine, sed propter verba sila
Consideremus itaque a lectissinu quantae gloria seu se creden d es, qu per quoddam adoptionis arcana musterium Osibus 9uginis,'frater eu luatoris.Haec omnia Petrus Damianus Cardinalis & Ei,iscopus Hostiensis: quae pio sensu ut . dixi, accipi debent. Neque vero sine magna ratione Ioannem potissimum sibi Iesus substituendum putauit: quod& mente esset purissima, &--
corpore virginitate integerrima. Enem equum 'rur agnum quocunque erit: svirgines enim sunt.
Ergo agno simillimus agni & nomen&officium haereditate cepit. Iam illud praecipuum munus, quod Mariam in bonis numerare Ioanni licuit, ex illa enim hora accepit, inquit, eam in sua illud, inquam, praecipuum munus, nescio an ipsis caelestibus potestatibus inuidiosum suisse dicam. Quid enim illi principes beati habent,quo perinde glorientur ac Mariam Dei genitricem sibi esse datam Reginam & Dominam Etenim
stilium ejus, Us habet psalmuου, omne diuiter ρις- P Lbis deprecantur. Omnes inquam ciues caelestes, omnes principes, omnes illius imperij sempiterni proceres Mariam suscipiunt, Mariam venerantur , Matiam Reginam. Dominam, uniacum patriae cauestis salutant lumen & decus.
283쪽
At hanc eandem Mariam tantam,quanta infra Deum res nulla existit, hanc omnino Ioannes de manu Christi omnipotentis sibi datam accepit iure matris, hanc in suis ponit, hanc in bonis numerat. Ac Iosepho quidem fideli omnia Dominus eius cum permisisset, exceptam voluit dominam ipsius, quod is sapienter fideliter' que commemorabat, cum importuna postulata Gen. . propulsaret, Ecce Dommuae mem omn/ό- mihi
traditis, ignorat quid habeat in domo μια, nec 'Micquam est quod non in mea sit potestate, λιnon traiaderit mihi, praeter te qua Uxor eivis es, At Ioanni apud Christum altior gradus amicitiae fuit, maior omnino fidei testificatio, quiquam matrem habebat rerum omniu charissimam, eam proprie eodem id re communicato tribuerit. Quid igitur exceptum ei esse pos-st, cui rerum domina non precario sed testamento ipsa morte stabilito legata est 3 Quod si ad Iesiim per Maria aditus patet,quis dubitet ad Mariam nobis esse per Ioannem patefactum 3 secreto Duobus a me commemoratis amoris Chtistitu Iesu main Ioannem documentis,etiam tertium adden-xime con dum est: quod arcana alijsque omnibus celata seiu fuisse Uni huic communicare iotitus sit, usque eo, ut
Ioannem si quid cognoscere quispiam secreti de Iesu c
peret, Ioannem adhiberet internuntium aIus
rei quam sibi patefactam vellet. Id quod in eo facto dilucide apparet, quod hodiernum insinuat
Euangelium. Cum vidisset Petruae 3 m d μνω-lum quem diligebat Iehin, qua O recubuit in ca nasu evectus eiuου, S dixit, Domine quis es q-ν des seὶ Non enim mediocre esse amoris si gnu putauit,quod cum ea e stet fiducia,ut Christum de re omnibus alijs celata rogare sit ausus,
284쪽
tum eo amicitiae gradu, ut non impetrari, quod peteret dilectus discipulus, amantissimus magister nulla ratione passus sir. Id quomodo iciderit, ipse Ioannes his verbis refert. si eri ' 'go recumbens Unus ex discipulis eius insinu Iesis quem ditigebat Iesin. Innuit ergo huic Gmon P rrus ta dixit es, Quis ect de quo dici Itaque eum recubu/sset istesegra pectus Iesu dicit es, Dom1nequu e sit Respondit Iesm, ille est eui ego intinctum
panem Aorrexero . Et cum intinxisset panem, d dit Iudae Srmonis Ucaraotha. Quae narratio dul- cissima eximiam praesesert ac summopere familiarem Ioannis cum Iesu consuetudinem. Primum enim ea erat tanta, v errus Apostoloruin primus, sibi quod mi moderet, Ioanni interrogandi munus imponeret. Deinde Ioannes ipse nihil dubitauit Christum sciscitari,
quod celatum taeteros omnes videbat. Postr mo opinione minime est sua deceptus, cum aperto facto occultum indicium Christus Ioanni /1olatribuerit. Nam cietcra documenta, ubi Christus non omnibus, sed quibusdam sigillatim lectis quippiam aut rei aut sermonis imper iij r, percen sc re modo non attinet. Illud constat, nihil alijs filisse secreti communicatum, quod non acceperit Ioannes: siue enim in monte Thabor transfiguratus, siue ad Iairi filiam suscitandam ingre itus, siue in horto Gethsemani precaturus secellerit, inter tres unus Ioannes: suo etiam de extremo luci icij die&aduentu suo verba cum facetet, inter quatuor unus Ioannes: den que in coena in proc; tore indicando unus
singularisque Ioannes. Atque id quod amplius miretis, adi j ciam: si quando discinulorum aE- quis discere quippiam voluit ex Christo, quod Ioanni
285쪽
Ioanni renunciaret, minime rem qua voluit asinsecutus est, Christo nimirum minime serente secretum Ioanni non a se, sed ab alio aperiendum existimari: quae summa est singularisque eximita amicitiae siguificatio. Quam rem hodierno facto perspicere profecto potestis.Dixerat Petro Chri- stas, Passe oves meas, adiunxerat, Duere me. Petrus con ullum de se Christi assecutus, de Ioanne quaesiuit, quod & illum amaret, &de se non audere interrogare putaret: quare vicem reddenda condiscipulo existimauit, a quo in coena de proditore ossicium acceperat. Itaque se existimans apud Magistrum in familiaritatis amplioris gradum adnatii uim pro Ioanne sciscitatur, Hic autequia Rem se coam Ioanni facere, ut praeclare argumen ratur Chrysostomus, arbitratus. Non analia I .in tu sit id scilicet Christus: neque Ioannem per Ioannem. Petrum discere de se dignum iudicauit. Itaque& asperius, Petrum interrogantem accepit, & mnino quod interrogabatur, caelauit. Quιd adfer inquit, tumeseruere. Ostendens ait Chrysostomus , quod quansalibes delectione Ioannem proseqMeretur,suam assequison posset. Atqui Ioannem quaerentem de proditore, Domine quis estὶ non repulit Iesus, non dixit, Quid adtet Et certe magis adPetrum pertinebat cognoscere dσI anne, qua ad Ioannem de Iuda Iscariota. Sed ut dixi singulare id extitit amotis Christi in Io- ' annem documentum, Ut enim Rex parens prissilio principe quenquam vel suscitantem vel deprecantem moleste, grauiterque laturus sit, ac tanquam rusticanum a se repulsurus,quod Ie R gi prae filio magis familiarem prae se ferat, Ita Petrum pro Ioanne togantem Christus durius accipiendum putauit, quod ad summi in Ioannem
286쪽
amoris indidium valet. Id quod insinuare prudenter, sed modeste Ioannes volens,illo tam longo Circuitu usus est verborum: Conversus Perrus. Ait intim discipulum quem diligebat Iesu ,se. y-entem'. quν O recubuu in carnasegeγα ου G- dixit Domine, quis est qui trindet teὶ Hune ergo -- stadisset Petruι, dicit Iesu, Domine, his auteminia' iae profecto eius discipuli per quam honorifica commemoratio alieno, ut apparet, loco, si1 peruacanea videri poterat, nisi tacite insinua-xet Ioannis ergaChristum am icitiae gradum prς- clarissim una nullo modo obscurandum Domimo visum. . Qui ergo Petro minime indiguit,&quo ipsi Petro opus fuit internuneio ad Domini mrcana cognascenda, eum iure amicitiae familia-xissimae erga Iesum,OmnibusApustolis antelatii, perspicue literae nos sacrae docent. Ac quan uis carieros alloquens omnes Christus sic cohonestarit, Vos aure daxi amicos, ruonsum omnia 'MAE AEudmia Pistre meo, notin fera ψobis: tamen gradu quodam altiore, & hic amicus Iesu habitus est, Et excellentius diuinorum secretorum cognitione donatus, usque adeo ut Hieronymus de eo merentata scribat: Hae arcana ta hae mysteriis sancta sunt 3 c, Domino goa noverin angeIVM Ioannes,qu, -- m c p . sera ect disere, quod Angeis forsifan nessebarit, Imprincipio e r ὐerbum, ρο serbum rerit apuae
Deum, Deus aerat uresum. Et idcirco ismaruo
a Domino, quia optimum habebas profundum, rocubuerat sver pectuae Iesu, Unde hauserat sapient m. Vt non inepta quod de quodam eum ossicia palatij recensentur, amicum Regis Salomonis Scriptura commemorat, idem de Ioanne dici queat, proprium ac peculiaic munus fuisse,amicum esse iesu. 3
287쪽
Sed quaquam eae quas dixi, magnae profect laudes Ioannis praeclara sunt Ornamenta, tamen vincit &superat eas omnes laudes, ratio de origo unde eae profectae sunt, amor ipse Iesu, quo tanquam proprio titulo &nomine insignitus est, discapulus quem diligebat Iesus. Hac enim voce Ioannes appellari solet, neque alius unquam nisi Ioannes, quod tam excellum ac diuinum est nomen, ut cogitari supra nihil possir. In rc tris qui)em humanis nulli apud Principem locus amplior Se illustrior, quam ei, quem Princeps amicum habet. Est enim amicus alter ipse. Et quem amicitia vera prosequaris, eum tubi parem facias, necesse est. Nihil animus habet quod det excὸllentius,amore: cui caetera tribuat omnia, si amorem no tribuat, non beneficia sed exiiij argumenta dedisse putari debet. Ex amicitia bona omnia manant, neque fieri potest, ut si amicus sit potens, non sit potentia ad vota procliuis. Plato sane scribit, Amorem a nullo hominum esse pro dignitate laudatum. Quem idem &Aristoteles de Parmenidis sententia diiscunt, antiquissimum fuisse Deorum. Cum inm. tem antiquissim Ut ,ait Plato, maximorum sonorum nobis auror est. Quod si apud mortales, ita sapientes censent, nihil amore maius & amplius a quoquam rhibui posse , & sunt tamen mortaliu res omnes sutiles, vanae, inaneS, amo que ipse umbratilis& imbecillis: quid erit de diuino amore sentiendumὶ quid pr dicandum de eo,quem singulari ratione Deus ametὶ omnino est res tanta, ut nequeat maior intelligi: Ipso Deus charitas est. Itaque cui amorem situm imperiit , eodem gradu modo deitatem communicet necesse est. Et cui Deus se ipsum
288쪽
tribuit, quid reliqui esse potest, i no pariter tribuati Huius dilectionis gloria est & magnitudo
tanta, ut prae illa quaecunq; vel terra Cotinentur, vel ipso caelo, sint cςtera omnia nihili, si modo diuinae literar no fallant, quae umoris diuini laude ad eum modu praedicat: Si dederat homo seni- ean . 8 uero ubesantiamuis pro dilectione quasi nihil Aesiciet ea En quanti facteda sit diuina dilectio. Is am est illud certum atq; perspicuum . que Des diligat, ab hoc etia diligi Deum , t i ipse dixit, o diligentes me Hlgo. Vt enim , piritus Pr sanct' est Patris & fiiij amor, virtutq; arctissimus
nexus, sic metes quas Deus amore sibi adiungit, mutuo amantes cotinuo efficit. Ac Hieron irrius Veron.5b. plane pro virginitate pugnans,videtur sanctitate r. adversm Ioannem praeferre petro.Chrysostomus &Cyril- Duιn. c. νε Ius propter raras virtutes ac praecipuam puritate Lyrac obtum animi, tum corporis omnibus e me Aposto- in Da. Is.lis praelatum Ioannem sentiunt. Augustinus Pe- Is . tro sanctitate Ioannem prςstitisse non audet de- hcm l. 7 . finire. Stant sane sua merita sanctis, quae Deus in Ioanne. qui contulit, nouit. At priuilegio dulcissimi a- Aug. tract. moris Ioannem caeteris fuisse praelatum, dubi- ro . in Lotare certe non possumus. Quae fuit ratio &cau- απ.sa praecipua, cur Ioannes noster de charitatevbiaque tam copiose, tam ardenter verba faceret. Velut enim diuina charitate saucius, totusque qu*ntus erat, illo amore inflammatus atque
ardens, nihil poterat dicere, nihil agere quod
non charitatem redoleret, charitatem perlonaret, charIpatem exprimeret. Felix es amicitia
Iesu 5 Ioannes, neque felix solummodo sed et- . iam potens, cui sit procliue & facile quidquid placuerit, ex tali tantoq, a. mico imPetrare.
289쪽
Dixit Iesius Petro, Sequere me. I an. I 2.
i Quid sit I quae lectionem hodiernam
sequi Chri Euangelicam proxime aut stu: & quae eedunt repetamus, facile inpastoribus telligemus,quorsum pertine propria r -at, quod modo audiuimustio si x ist' chiistum dixisse Petro, sequere me. Cum enim qR RAE' ovium eum suarum Christus pastorem costituisset, atque pro ipso mortem oppetendam alia quando, denutiasset,quae esset utriusq; rei ratio, quis modus, hisce verbis indicandum putauit. Sequereme. Illud sine dubio ostendens, exemplo proposito suo, Petro pro ovibus non solum etiavigilandum,sed demum etiam moriendum Et nim Christus pastorem se bonum demonstrauit, quod & oues diligenter pasceret, & vita eis D ' δ' suam libenter impenderet. Ego, inquit, θ ρ stor bonus: bonus pastor ansmam suam dat pro o-uibus suis. Quod sane faciendum Petto , quem' pastorem uniuersi gregis dominici designarat, atq; eo modo se esse sequendum, perspicuum s cit.Ac primum omnib. quidem generatim Christus edicit, ut sequantur. Turbas enim alloque-MMih ic batur, cum dixit, Si quis svult semire post me ab-
neget semet sium, cf tollat eruce seuam e D me. Deinde ijs, qui discipuli fieti Christia-
290쪽
mant,&perfectionem Euangelicam ambiunt, Peculiaritatione Christum sibi esse sequendum de Uunciatum est, quando illi adolescenti qui se seruasse mandata Dei non falso profitebatur, Dominus dixit: Uisper μιν esse, δε- Uen de Φmnia qua habes: ta dis pauper ib., O veni seque-Wσ me. Sed petro postremo omnium iam past xi Creato, singulari&prare teris proprio modo imperatur a Chlisto,ut se sequatur. Quid ita Nempe debent fideles omnes sequi Christum imitatione factorrum, quidquid eius est praece Ptis contratium, posthabentes uni qhristo. Id
PCtrus omnes admonitos vult his verbis: Chri-ρ ιρα ου estpro nobis, Vobis relinquens exemplia si x sequa vini sestigia muri qui cum maledicer ν δ non maledreebat. Nam qui non Christum sed tuas sequitur cupiditates, mundique vanitatem, is saluus esse non potest. Hoc igitur ad omnes Christianos dictum pertinet. sed sunt inter hos, qui peeuliari ratione Christi sectato-TeS censentur, viri religiosi, quique persectioris
vitae normam profitentur. Etenim non praecepta solummodo sed consilia quoque Euangelica sibi obseruanda proponunt: paupertatem Α-postolicam relictis fortunis omnibus seruant: castitatem ac coelibatus sanctitatem tenent, ut agnum purissimum puri assequatur: huius sqculi euras licentiorisq; vitae delicias abijciunt, seipsos praesecto regendos spirituali tradentes. Quorum pedona Petrus gerens aiebat Christo, Eecenos reliquimus omnia, ta secuti μmur terquid ergo erat nobis λ Eminuero pastores Ecclesiae praepositi longe altiori gradu sequiChristum imitarique iubentur.Neq; solum bona externa,