De Illustrissimis Viris PP. Petro Martyre Sansio Episcopo Mauricastrensi, Et Francisco Serrano Electo Episcopo Tipasitanorum, Deque PP. Johanne Alcobero, Joachimo Royo, Et Francisco Diazio Ordinis Praedicatorum Fo-chei in Fo-kiena Sinarum Provincia M

발행: 1753년

분량: 391페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

321쪽

Pueri GiIio molesti esse saergunt

nullum earum conficiendarum , conculeandarumque finem facturam , convertere aliorsum oculos, remque dissimulare, quasi non cerneret, decrevit . Id ut unus aliquis ex eorum puerorum turba animadvertit, ridens , ludensque occlamitare , salvum esse opsrtere Gilium .

ut qui christianus esse desiisset. Noster, qui ne joco quidem haec de se dictitari

ferret, Iudere puerum respondit , adstantesque mendacio fallere conari. Inde, nequis rem aliorsum , atque ipse secisset, acciperet, inclinare se rursum , crucesque colligere, venerari, atque dissolve. re , idque jam laetus, alacrisque facere incoepit, quod se Christi caussa vel a pueris ludibrio haberi cerneret. XII. Ad hunc modum, quocumque tandem accessisset, magnus semper populi concursus fiebat, & arundinum partes, se-stucaeque ad crucis figuram a pueris componebantur . Imagines etiam, quae hominem cruci affixam exhiberent,proserebantur; quae filo longis arundinibus alligatae. ita ut a piseatoribus hami solent, illius manibus, pedibusve applicabantur. Quindecim interdum , aut viginti eodem temporis momento eidem cruces ante podes projiciebantur, iisque nondum omnibus collectis, solutisque, aliae conficiebantur , proterebantur, eique in faciem adjiciebantur. lnventi praeterea quandoque

322쪽

ORDINIS PREDIC. V m

que suerunt, qui cruces in viam, qua eundum ipsi in aliquem locum esset , abjicerent, ut eum , si sorte remorari gradum , vel conturbari vidissent, ludificarentur . His turbis, clamoribusque permoti tabernarii, opificesque, ne ad

officinas ipsorum accederet , curabant.

Pro piciebant enim, quamdiu ibidem constitisset, ob tumultum, qui tum oriri soleret, neminem ad fores, qui merces emeret, Venturum . Quod si, qui vinctum ducebant, milites in domum ali, quam aut bibendi. aut alius rei gerendae caussa divertissent, a patresamilias redarguebantur , propterea quod ausi ad sese ingredi cum eo fuissent, quem ob flagitia esse capitis condemnandum scirent. Quamobrem cum Gilius de se ad Pro- Praesectum Tunquinensium Dominicanorum scriberet, si ea, inquit, virtute ivalerem , qua Patrem nostrum sanctum Dominicum praestitisse constat, equidem hoc genus ludibriorum, non pacato animo tilum , sed etiam alacri tulissem . Sed cum noverim ipse me, sateor aliquando subiratum flabello pueros dete ruisse, ne mihi esse molesti pergerent. Hi vero, muscarum instar , quo plus

abi ebantur, eo importuniores erant.

XIII. Interea, etsi gravissimum Gilio erat, sese non religionis , sed privatae Thaytinctii controversiae caussa tam saepe

Muliere Gilio officin

praestant; ei que ut apucleas cibum suis Distiirco by Corale

323쪽

mere liceat,ini petratur .

Gilius ab Episcopo C

ricet ii administrandorum sacrorum nisculiatem o tinet i atquc ab Cremanensi Episcopo. olea sancta , libruinque riis tualem acetis pit a

in judicium vocari , tamen, quod vix quidquam requieris caperet, quod saepe dimissus, quin audiretur , quod catenis vinctus in carcerem a militibus traheretur , quibus militibus , nisi pecuniam mercedis nomine dedisset, sese vestibus

iplis spoliatum iri providebat , quod

denique tot injurias, contumeliasque ac ciperet , incredibili gaudio cumulabatur. Atque his tot malis , cum eis frequentesitus , reditusque e carcere ad senatum essent, ac summo aestatis tempore calore pene conficeretur, repentinus iurarum tumor , quae Plenae pustularum erant, scabiesque accesserat . Quae res tantum

doloris homini asserebant, ut dies quindecim ne lento quidem gradu incedere valeret. Anus, de quibus supra demonstratum est , quod eum tam gravi morbo conflictari, esseque mortalium neminem Viderent, qui laborantem aegritudine levare vellet, illius misericordia commotae , ut ei esse aliquantum virium restitutum intellexerunt , custodes adeunt , Togantque etiam, atque etiam, Ut eidem

e carcere exeundi, inque ipsarum aedes veniundi faciant potestatem . Nam sic illis 'recipiunt; ubi medicamentis curata vulnera pedum essent, eum statim in carcerem rediturum . Ea re a custodibus

permissa, facile sibi anus persuaserunt, feri quoque eorum voluntate posse, ut ad

324쪽

ad earum domum Gilio prandendi, coenandique etiam caussa accedere liceret.

Igitur opportunitatem temporis secutae Tem obtinent. Cum omnia sibi accidisse secunda perspicerent, sperarentque fore, ut precibus, muneribusque adducti custodes diemootum domi ab Gilio duci paterentur, quod quidem nossent chrtitianis, qui una manere , Sc colloqui cuperent, non gratum modo , sed jucundum etiam futurum , non ante conatu desistendum arbitrantur, quam ad suam vOluntatem custodes flectant. His ita , ut

providerant, superatis , atque in suam sententiam inductis , hospitio mulieres virum recipitint . Qua re intellecta , christiani frequentes ad eum concurrere coeperunt. In his sacerdotes quidam Tum quinenses erant , quibus , siquid umquam peccarat, dixit, ab eisque petiit, ut sibi, Dei nomine, cujus esseDt m nistri . veniam dare ne gravarentUr . 1 terea litteras ad Coricensem Episcopum in hane sententiam scripsit. Quoniam non minus id ipse contenderet, ac labo-Taret , ne, qui nostram religionem profitebantur , quidquam detrimenti cap rent , quam ut ethnici Christo Servatori conciliarentur ; petere quidem se , ut sibi eos, qui sacrorum causia venissent,

mysteriis initiandi, supplicesque expian di jus esset. Erat, tunc Coricensis Praesul

325쪽

Visitator , ut vocant, provinciae, quae ad occidentem solem spectat, qua ii provincia urbs est regia Tunquinensium . 1s, consilio Gilii probato, iacultatem ei agendi , quod Parceco liceret, dedit. bo tempore impetratum ab Episcopo

Ceomanensi, qui provinciam Pνο Vicarii nomine regebat, fuit, ut ei qua ocelerrime posset, olea sancta , librumque ritualem mitteret . Sed eo anno poenitentia sacramento nonnullos , baptismo autem vix eidem perpaucos, qui in carcere extremo morbo premebantur , expiare fas fuit. Gulus aeu- XIV. Anno ΜDCCXXXVIII. ja-- ν' a mense, anni illius annamitici po- numerata strema luna, cum Gilius brevi se gladio α : hi percussum iri confideret, legati ab Sinis

ad mulierum in metropolim Tunquini venerunt , qui Misi . nunciarent, eum, qui principatum ii ixum alteram republica obtineret, fuisse ab imperato, Pota es re appellatum regem. Judices , qui fe- deditam in stos dies ejus rei gratia institutos fune- ' λ φ oportere existimabant , su ii :.lia' ' a tempore de reis supplicium mutilus' ' duxerunt , quos capitis condemnaue Tant. Praeterea nondum lata in Gilium

sententia fuerat , quod Thaytinctius , christianique litigare pergerent, quibus contendentibus, nihil de illius capit statui posse videbatur . Nihilo secius conjectus iterum in vincula, angustii

326쪽

oRDINIS PRAEDIC. ' 3Is

que carceris conclusus fuit, propterea quod custodibus statim , quod petierant aurum , non dedisset. Sed cum soluta a Pecunia eorum avaritiam explevisset,

eique liberum permissum esset . ut, si vellet, mulierum, de quibus supra demonstratum est , frequentaret domum. repente exorta est importunae anus nefaria superstitio , quae primo annamitici anni die religionibus sese impediri dicem

rei, quin ad Itum homini ad suas aedes dandum arbitraretur. Nam praesente Gilio neque diis supplicare, neque Pa rentibus , avisque ethnicorum more preces , honoresque adhibere se rta spera bat. Eam enim saepe hortari Gilius consueverat, ut contemtis numinibus deOram , quorum inani cultu animi contaminarentur , Christum verum Deum, Servatoremque generis humani coleret.

At mulier, etsi pergratum sibi esse ajebat, quod ad se Gilius prima luce, antequam ipsa ad mercatum res suas venum Proficisceretur, veniret; propterea quod aliquando egressa domo occurrisse eum sibi omnium primum , seque jam ea die magnum, divenditis mercibus, lucrum fecisse, aniliter animadvertisset; tgmen nefas esse kalendis, quibus diebus sacris sicabat, nostrum quemquam in suas aedes introduci putabat, monentique, ut chri

Bianis se daret in disciplinam , IesPOD

327쪽

debat iocans , cum rex nostris legibus paruisset , tum se christianam continuo futuram . Sed mense martio , cum ille vehementibus , asiiduisque doloribus pressus esset, numerataque pecunia , ab custodibus obtinuisset, ut die, , noctesque in anicularum domo commoraretur,

mulierque superstitiosa lubens e suo cu-hiculo discedens , lectum ibi laboranti sterni curasset, factum beneficio Dei

G. M. est, ut ea praemium suae erga Gilium humanitatis caperet , cultumque negligeret deorum . Nam cum in gravem morbum paullo post incidisset , a quo neque medicamentis levari, neque liberari superstitionibus , quibus multis implicabatur, potuisset, in eam cogitationem venit, ut Gilio , cujus in se, mortalesque ceteros caritatem , singula Temque virtutem pluribus exemplis , argumentisque cognitam habebat, obtemperaret . Deliberanti, cum visa noctu objicerentur, quae ipsa ab hoste generis humani immitti judicaret, noster , cui se magnopere commendarat, fusis ad

Deum piscibus , opem tulit . Ea ubi placatissimam sibi quietem allatam sensit, sequi statim , quod cepisset consilium , ae sive infirma, sive integra valetudine esset, christianis sacris sese adstringere,

decrevit. Itaque orare , atque Obsecrare

Deum, sibi vi adesset, implorare chri-istiano.

328쪽

stianorum fidem, ne se desererent, neu de Religionis decretis docere gravarentur , petere majorem in modum ab Gilio, ut salutem animi baptismo sibi impetrare vellet . Sed cum ille diem ex

die duceret, rogatus lue ab altera anu , ut flagitanti morigeraretur , nondum

saris maturuisse fructum dixisset , ea, ubi quae de se Gilius sentiret, cognovit,

tantum abfuit, ut apud sociam conque-Teretur , ut laeta, atque alacris responderet, se, quamquam ad annos mille produxisset vitam , nunquam ab religione, quam unam esse veram compererat, discessuram. At cum continenter Gilium Pulsare , urgerenue pergeret , initiata demum mysterio Daptismi est, postquα mensem imbuta poenitentiae, ellireInae que unctionis sacris , ita decessit , ut conjicere nostri possent, eam esse selicuetatem , quam cuperet , consequutam . Anus altera, quam studere jam inde a multo tempore rebus nostris coepisse diximus, amissa socia , Gilium convenit,

ei, quibus injuriis Christi, Gilii ipsius,

ceterorumque christianorum caussa assi,cta ab custodibus fuisset, narrat. Rogat, ne se tamdiu in Cathecumenis esse pati tur . Quamobrem muniat sibi baptismo ad cetera mysteria, atque ad sempiter nam salutem viam . Noster, qui aequum ab se peti noverat , mulieri satisfecit.

Quae

329쪽

. Gilius rapia

ris condem natur. Inteis rea sacris His stibus acceditis, saepe rem divinam niscit , & sacra hominibus avnistrat .

Quae sic deinceps vitam instituit , ut multo alacrius , quam ante consuevisset , injurias, contumeliasque ferret .

XV. Eodem fere tempore Gilius Eucharistia ab Tunquinensi sacerdote munitus , hisque jam ad senatum adductus, dimissusque , quin audiretur , fuit. Post judices Gilium innocentem, atque inauditum rei capitalis , Thaytinctium

vero ad elephantorum curam ob receptum Europaeum sacerdotem domum , damnarunt. Horum sententias cum alii

iudices, ad quos sacrificulus appellarat, probassent, eamque in Thaytinchi ipsius filium , quam pater ceperat , poenam constituissent, Gilius , qui liberum sibi ab custodibus sieri videret morari, dum sibi placuisset , remque divinam sacere, si vellet, domi, ad Pro-Ρraesectum provinciae Tunquinensum Dominicanorum scripsit, ut vestes ad se

sacras , quam celerrime posset, mitte-Tet. Nam antea, quod nondum inter eum, custodesque de pecunia conventum esset, spem omnem e carcere exeundi

quoties sibi visum opportunum esset , abjecerat, nisi statim , quod illi peterent , argentum, cumque peterent, ninmerasset. Sed pacto pretio nam praeter summam , quam fidei jussori dabat, qui suo periculo Praesecto carcerum suasisset, numquam Gilium fugam arrepturum ,

330쪽

lORDINIS PRAEDIC. Us

custodibus se argenti nummos duodecim, daturum promiserat) , tum demum sas sibi esse eristimavit de sacris vestibus cogitare , curareque, ut ad se commodum deserrentur. His partis vestibus, ad diem I v. idus Octobr. , qui dies dominicus eo anno erat , primum 1 acrum secit . Sed impetrare non potuit, ut sibi quaque die id ipsum facere liceret. Custoias enim, qui modo cupiditatem explerent suam, pacta , conventaque nihili penderent , saepe homini, ne in ea pernoctaret domo, interdicebant . Nihilo secius quadringentas hoc ipso anno confessiones , ut dicimus , audivit, paucosque in carcere , qui brevi inierituri videbantur, rituque

christianorum expiari peterent, baptismi sacris initiavit., XVI. Postrema annamitici anni lu- Duia 'A

na, qui annus fuit Μ DCCXXXIX. ja-eeribus edu-nuario mense, quo tempore apud Tun .um τε vel quinenses rei capitis plecti solent, cau--i post stum a custodibus est, ne , cum de cete- ζ, P. F ris supplicium sumeretur , educere qui se itere est chria quam e carcere Gilium auderet. Nam ' Σὸ.x et sit decretum , ut is etiam necaretur, erat ; tamen , quod tertium ab Thayti cli' appellatum esset, non ante in eum

animadvertendum judices putabant, quam dicta rursum , & cognita caussa fuisset. Ergo cum Gilius summo suo dolore spe potiundi eo anno martyrii dejectus

esset,

SEARCH

MENU NAVIGATION