장음표시 사용
551쪽
na, per hanc fit, ut si homo bonae voluntatis , ouι prius fuit malae. Quare S. P. non negat in hoc statu linertate ni 'indifferentiae , t ed libertatem a peccato ; de illa enim lis nunquam fuit cum Pelagio, sed de libertate expedita a prava cupiditate, quam in hoc flatu Pelagius admisit . Perperam ergo Augustini patrocinio gloriantur Novatores , vel 'ut arbitrii hoitem eum sugillavit Phereponus.
Liberamur ergo a peccato per gratiam, non a miseri
cum in iustis remaneat concupiscentia ad luctam , & mors stipendium peccati: a quibus erit penitus liber, qui a summo bono vi in facie ad faciem ad illud rapietur, non solum reddita primaeva libertate, sed illa etiam , qua Deo fruens 'non poterit amplius servire peccatis . prim i enim libertas erat posse nou p ccare , novit lima erit multo maior uou posse peccare ait S. P. de Corr. & gr. Ia : ubi non loquitur S. Ρ- de libertate indiflorentiae, quae ad meritum requiritur , sed de libertate a miseria. Triplex enim es libertas, a necessse 'tate, a peccato, a miseria : primam contulit nobis Deus tu conditione naturae, & omnibus communis est ; fecunda in pristinam restaurami r a gratia , & haec justis convenit tertia reservatur in Patria , & datur electis. Ita Bernardus de gr. & arb. Arbitrium primo modo acceptum quidam in quodam 'habitu a ratione diverso male coni lituunt. Habitus enim ad ianum specie intina inclinat, e. g. ad charitatem &c., at arbitrium ad plures etiam oppositos ferri potest . Nec talis' apte dicitur acti x, cum maneat voluntas libera, tametsi ni- .hil agat . Definiri ergo potest liberum arbitrium : jacultas rationalis creaturae asenui , non agendi, prout lubet, po- 'stis omnibus ad actionem requisitis. 'Porro cum ejusdem potentiae sit velle, A figere, liberum arbitrium a voluntate non distinguitur : unde voluntas
est liberae operationis principium efficiens ex Aug. 3 de libero arb. I, ubi motum culpabilem esse in voluntate libe- rei non necessario movente , demonstrat exemplo lapidis , qui deortum fertur, quia sicut ij e , motus, proprius est. lapidis, sic ille animi; veruntamen ιη eo dissimilis , quod iupotestate non habet lapis cohibere motum , animus Uero, dum non Uult, nou ita movetur , est, ideo lapidi naturalis est ille
motus , animo vero i te voluntarius . Nisi enim esset voluntarius , . neqtie laudandus , cum ad superiora , neque culpa diis , cum ad injeriora retorquet , quasi cardinem voluntatis .
Motus ergo liber erit, ubi si in voluntate potestas illum L l a cohi-
552쪽
332 DE TAEOLOGIers Drso PLIFas 'cohibendi, nam Augustinus voluntarium pro libero usurpavit. Verum ad evitanda Nova rum sophismata, inter voluntarium , & liberum, sive inter libertatem voluntatis, Marbitrii, distinguendum est: illa enim coa Eioni , haec necessitati opponitur. Cum voluntas non feratur ad incognita, etiam' ratio& iudicium ad voluntarium, & liberum requiruntur, undlibertate carent bruta. Eadem docet S. Thom. I p. q-82 di-eens : Intelletius ex necessitate inhaeret primis principiis , crvoluntas ultimo fini. Sunt quaedam intelligibilia , quae no; habent necessariam connexionem ad prima principia , scutcoutingentes propost iocles s talibus non ex necestate assentit . istae iam propositiones fune necessariae, cr his intellerius
ex necustate assentit, nou autem ex nece sitate antequam hu-i mota necessitatem concitolio uis per demoniserat ouem cognoscat. Similiter ex parte voluntatis. Sunt enim quaedam pamricularia bona, quae non h ibe ut necessariam connexionem ad
Beatitudinem huiusmodi voluntas non de necessitate iahaeret: funt quaedam hetbentia necessariam connexionem ad bea titudinem , quibus homo Deo inhaeret, sed autequam per cerrit tiιdinem diυinae visonis necessitas huiusmodi connexionis demonstretur , voluntas non ex nece sitate Deo inhaeret , nec his quae Dei sunt, sed voluntas videntis Deum per essentiam donecessitate inhaeret Deo, sicut nunc ex necessitate Notamtis esseheati. Hactenus D. Thom. Cum autem arbitrium conflatum dicimus ex ratione Avoluntate, unum ab alio non dilcerpimus . Nam humanamen q intelleΙtus dicitur & Voluntas, prout vult, aut appre-- hendit , & tamen illum necessariam facultatem dicimus , hane indit Terentem ex diversa terminorum connotatione . Mens enim, prout recipit rerum imagines, ratio dicitur &intellectus, prout eligit, voluntas vocatur; ergo voX ista ρn telleolus significat animam , ejusque operationem , qu ae est
Verum sognoscere . Haec autem Voluntas eandem animam
significat , & illius virtutem aut astum eligendi bonum Senjus animam denotat. eiusque ordinem ad sensibilia, quae
omnia praeilat una & eadem mens.
De propagatiove satus innocentia.
HAne in staria innocentiae nestarunt Damascenus, Nys. senus, Chrysost. , & aliquando Augustinus , qui l. Ide Genes. c. I9 ait, nuptias filiis saeculi tantum sonuenire.
553쪽
L 1 R. XII. D 1 s s. II. C A P. V. 5
Haec tamen retrastat S. P. I Retr. I ῖ , ubi ait , cogetationes s assinitates futuras , etiamsi nullus delinqueret ,
ΡRoposiΥio. Fuisset in statu innocentiae per copulam conju alem filiorum propagatio. Prob. I. Scripturis . Gen. i habetur : Masculum, s foeminam creaetiit eos. Benedixitque illis Deus, a te crescia θ' multiplicam uε sc. ,' ergo foecunditas est benedictio. primat hominum institutioni conveniens, non a peccato si perinducta. e uim dicit non juisse coituros , uis peccassent , quid dicit nisi propter num ' sit at m fauctorum ne
cegarium hominis fuisse peccatum ait S. Ρ. I de C. D. a'. II. Μulier Gen. 22 vocatur viri ad utorium , propter si os procreandos , ait S. P. de Gen. ad lit. 3. III. Adam adhue Innocens ait Gen. 2, relinquet homo patrem suum , matrem , s adhaerebit uxori Iuae edici, ex quibus probat Christias Matth. 14, matrimonium esse indissolubile; fuissent e go in prima conditione connubia. Ita S. P. 4 de C. D. 22.1 U. Genes. 3 legitur : Nou es bonum esse hominem silum , atqui viro culpae ausior est mulier, ait S. Ρ. contra Iul. l. 2. 7 ; ergo nonnis generandi caussis mulier est instituta, quia ' ex viro solo non poterat esse humani genetis propagatio, pronunciaυit Dominus , non esse bonum esse hominem folum quibus constat , coniugium ad propagationem prolis strisse. Primitus institutum. Opp. Primi parentes ante culpam procreandis liberis operam non dedere ; ergo &c. II. Aut proles infantilibus membris exorta esset , aut aetate integra : sed si primum fuisset miserrima, s secundum, quomodo eam caperet, Vel emitteret uterus muliebris ΙΙΙ. . Generatio libidine perficitur, & seminis abscissione; sed illa poena peccati est, homortalitatis indicium , unde Luc. 2o solis filiis hujus saeculi
Teς uxoria dicitur convenire; ergo &c. ad Ι. dist. ant. Operam non dedere, vel quia mox creata muliere facta est illa transgressio , unde tempus defuit ,
vel qu a nondum Deus iusserat , ut coirent , conc. , secus , neg. Cur enim ad hanc rem non divina expectaretur aufloritas , ubi nulla concupiscentia carnis urgebat P Ideo autem nou iusserat Deus , quia eorum easum praeficiebat , unde momtale genus esset propagandum . Ita S. P. 9 de Gen. ad lit. 3 , ubi de peculiari mandato exponendus est S. D. , quo protO- parentes iure nobiliori, quam helluae suo obedirent auctori. Ad II. neg. sequelam min. Poterat enim omuipotentia creato-
554쪽
' it 34 DK THEOLOGICIO DIsCIPLlNIS . vis mox editos grandes protinus facere , scut , quamet D σχῖ- . gua si costa, non tamen Deus parvulam viro cou Mem fecit-Poterat etiam , quod multis pecoribus praestitit , quorum pullis otiam minutissimi euνrunt , nec fugendis uberibus cura , e
ope admoventur aliena , id ipsum Adae filiis in eo statu prae stare, ut ait S. P. I de Pec. Meri Ad III. dist. mai. Ita hoc statu , conc. , in statu innocenti' , neg. Cur enim non creditis , ait S. P. contra Jul. 3 , hominibus in Paradiso con stittitis ante peccatum diυinitus holuisse concedi , ut sne ulla Iibidine filios procrearent , aut libido talis esset, cujus moeres nec praecederet , nec easteaeret voluntatem P Eadem habet I . de C. D. 24, & 26.
De Adae transiresone , poena , ac resipiscentia. AGemus hoc loco I. De mandato Dei , de tentatione ierpentis , & de hominis transgressione. ΙΙ. De poenis e)us inobedientiae. ΙΙΙ. De Adami resipiscentia & salute. C A p U Υ Ι. De mandato Dei , tentatione serpentis, edi Adae culpa.PRaeceperat Dominus Adamo & uxori, ne de ligno scientiae boni & mali comederent, facta copia arborum cae terarum. Serpens mulierem decepit, mulier virum, hic nos etiam in cumulum miseriarum deiecit.
P RoposiTio I. R qua fuit. lex Adae lata de ligno noneomedendo.
Frob. ratione Aug. Postulat enim ratio aequitatis , ut creatura suo auctori subiiciatur , eique pareat i atqui Deus levissimo illo mandato de ligno fetontiae boni s mali ne nardas , se este Dominum commonebat , ut ait S. P. I 4 de C. D. II &c. ς ergo &c. ΙΙ. Cum maximum si obedientiae . bonum , sapientissime constituit Deus , ut aliquo praeaeepto suam exerceret obedientiam ; ergo &c. Ita S. P. a de Pec.
Qiuaeres, cuiusnam speciei fuerit arbor scientiae boni, &- maliὶ R. incertum esse. Nam, quod traditur in Alkorano, fuiste triticum septem spicarum , salsum est e ex Genesi enim q'od liguum esset non est dubitandum , ait S. P. 8 de . Cen. ad lit. 6. Inverisimilis etiam videtur opinio Theodoreti, qui ex illo Gen. 3, consuerunt folia ficus , putat suille ficum,' Q unde
555쪽
Lrn. XII. Dis s. III. CAP. f. Dnde iidem frustum , & folia collegerint . Q ais enim iis
Persuadeat, ad illam exitialem plantam eos denuo accessitis Ob. Videtur lex nimis rigida tam levi culpae tantam Poenam irrogare ergo &c. neg. ant. Nam Ad e culpa fuit gravissima . I. Ex maxima non peccandi facilitate , &natura integra H. Ex magna inobedientiae poena. ΙΙΙ. Q ita in illa lege omnia legis praecepta continebantur, ut ostendit Tertullianus contra Jud. 2.PRopost Tio II. Sua r primi peccati suit diabolus, usus
uero serpente tanquam oraano, aut instrumento.
Prob. I. Scripturis . Gen. 3 habetur, jed serpen callidior cunctis animantibus , ubi Hebraeus habet , machas , genus quoddam reptilium . Deinde inuic vocabulo praefigitur ii I , he , quae hic neque articuli , neque pronominis, neque interrogationis nota est ; ergo significationis propriae & literatis . Ρostremo comparatur ibidem ierpenς cum aliis animantibus terrae; ergo est terrenum animal. In colu bro autem latuisse diabolum , constat ex Sapientiae 2. Invidia diaboli mors introiυit in mundum. Et Apoc. I 2 dicitur serpens antiquus. Quomodo enim animal ratione careo et mulierem alloqui potuisset, ac tanta vafritie illam ad exitium impellereὶ Hinc patet , quantum a Vero aberraVerint Ophitae , ita dicti , quia serpentem spiritum Dei b
num esse opinati sunt , & per eum visum , mulieris cognitionem , nuptias , & alia bona in nos derivasse . Sed quomodo spiritus bonus culpam & mortem intulisset ὶ Nuptiae autem ante suggestionem serpentis erant institutae . Apertis uni autem oculi post culpam , non quod antea non Viderent, nam lignum viderunt, quod esset speciosum oculis ad videndum, δεῖ quia nihil tinde confunderentur, in membris senserant , quae videbant, ait S. P. l. I de Nupt. 3. Ob. cum Aben-Erra. A naturali serpente Evam fuisse
tentatam, constat ex 3 Genes. , super pectus tuum gradieris, o terram comedes: atqui Satanas nec Ventre graditur, nec vescitur pulvere ; ergo serpenς ille non erat Satanas.
Alii hoc argumento probant, serpentem illum Satanam fuisse. Nam serpenti repere est a natura , sed serpenti illi in poenam datum est repere &c.; ergo non fuit verus serpens. Confirmatur. I. enim Gen. 3 dicitur callidus , a Hieronymo nequam, verseeliis, in pluribus eodicibus sapientissimus; sed haec vero serpenti non conveniunt ; ergo &c. II. In verisimile est Deum cum irrationali serpente locutum , &
556쪽
DE Tu Lo Loorcis DISCIPLINIs 4n eum tot probra ac naaledict a invexi ste; ergo &c. II r. Satanas in animal formae venustioris estet ingreisus, ne mulier paveret; ergo &c. ad L. neg. maj. Nam pr. Plata sententia ad diabolum . spectat. Hinc S. P. L II supra Gen. q6 ait, tota ista fententia figurata es. Scio viros doctos reponere , esse his foricam narrationem: Verum & nos literaliter omnia explicabimus , ita tamen, ut conditiones serpentis, ad quas fit allusio, sint . veluti cortex parabolae , & maledi tio cadat in diabolum, qui iub anguis exuviis seducta Eva , poena etiam in naturalibus serpentum proprietatibus expressa multandus erat
Nam & calcaneo insidiatur diabolus per sensuum illusiones, B pugnas cum eodem /elcribit Apostolus ad Eph. 6. Illa ergo sententia ἡiabolum appellat spiritaliter puniendum supplicio expresso in proprietatibus inditis naturae serpentis; sicut colloquium fallax , & tentatio fuerat solius diaboli, reapse tamen per lubricum animal tortuosis anfractibus mobile , ut ait S. P. de C. D. II. Ad argumenta, quae contendunt , diabolum verum se Pentem non allum psiste, Ad Ι. diit. min. Non conUeniunt proprie , conta , metaphorice , nego . Serpens enim prudentiae laude commendatur , ut columba ob si Dplicitatem , unde Christus discipulos monet , ut sint prudentes scut ferrintes , smplices scut columbae. Ad II. neg. ant.. Nam Deus etiam rebus inanimatis imperat in summae ae-ctoritatis testimonium . Deinde ea reprehensio ad seductorem spiritum principaliter directa erat . Assumpsit vero Satanas corpus serpentis, ut per naturam serpentis 'ni caretur generr hominum omnis diabolicae tentationis smilitudo , ut ait ibidem S. P. Aug. Ad III. neg. ant. Eva enim non timulis non qaia tunc temporis animalia loquebantur , ut ait Ι,-I Ant. a , sed quia timere non debuit, ubi cuncta ejus nu-
tui lubiiciebantur, ait Chrysestomus hom. ω in Gen. Nec mirata est ex D. Thoma putans , serpentem loquelam supernaturaliter accepisse : sed nil vetat , ii dicamus , Evam .iam novae rei eventu suisse miratam, ut scribit Jans. in Gen. ΡRoposiTio ΙΙΙ. Evae , & Adar peccatum plura alia complectitur, sed omnium radix est superbia. Prob. I. pars . Eva enim fuit superba , Dei scientiam
affectans: inobediens , Dei mandatum transgressa et curi a , fructum contemplans : imponnitens , malitiam propriam eX-cusans: standalina, virum perdens: sed praesertim eam tentavit Satanas 1 infidelitate , ne crederet se morituram , a
557쪽
Lra. XIL DIssc IIL CAP. II. 33 cibi aviditate , ut de ligno vetito comederet , 3 inani gloria , cum ait: eritis sicut Dii . Adam vero peccavit etiam amore inordinato in mulierem, eo iniquior, quo sapientior, M sortior. Prob. secunda. pars. Eccl. Io. Initium omuis peccati. O superbia . Aug. I 4 de C. D. II. Maia υolAntatis initium , quid potuit esse , nisi superbia ' Primo ergo pr. T- cessit serpentis interrogatio , inde timoris expulsio , pol feafuggestio, & divinitatis promissio , tum mulier coepit Dei similitudinem appetere, superbire, averti a Deo, in poenam Praesumptionis decipi, fructum comedere, exhibere marito . Ita conciliantur Patres , quorum aliqui primum peccatum infidelitatem , alii inobedientiam , alii inanem gloriam putant . Nam infidelitas in sermone serpentis , inobedientia in esu fructus, superbia radix omnium malorum et . Adam vero appetens & ipse divinam sapientiam , neve u XCrom contristaret, frustum , quem porrigebat, comedit, magis deceptus benevolentia mulieris, quam fraude serpentis GC A v v Υ ΙΙ. De poenis transgressionis Adae. Not. Adami culpam innumerat calamitateς subsequutae
sunt. Primo enim aeterna morte multatuς est, a qnai non nisi Dei stratia est liberatus . II. Cupiditati blis noxiis abreptus est. III. Hinc pudor, & verecundia una cum ib-ge peccati, de qua Ap. ad Rom.7. IV. Corpus etiam miseriis plurimis afflictum est , fame, siti, exilio. &c. Nos quatuor praecipue numerabimist : Mortem , Ignorantiam , Cou- cupiscentiam, & Pudorem. f. I. De Morte . imi. Faustus Socinus, non solum hominem natura momtalem fuisse contendit, quod etiam Catholici aifferunt , Udrum nec in ipsa creatione tali gratia donatum , qua possuta morte immunis servari: ad eum itaque revincendum n tandum est ex Augustino l. 6 de Gen. ad i. a , aliud es enon posse mori , aliud posse non mori , aliam esse immortalitatem naturalem, quae solis spiritibus convenit, aliam, quae est beneficium creatoris , & potest etiam rei corporeae concedi , sublato supernaturaliter corruptionis defectu , ut eUeniet post generalem corporum resurrectionem . Deinde discrimen est inter mortale, mortuum, & moriturum . Mor tale est , quod mori potest , mortuum , quod vita caret ,
558쪽
uer g DE THEOLOGICIs DrsCIpLiviς moriturum, quod mori debet. Potest autem corpuς mortaloe Dotelle , licet non sit moriturum ; non reste ergo distinguit plia Socinus inter mortale , & immortale , quod illud sit morti
subjectum, noli istud, quod enim morti iubjicitur, non est cibumortale tantum, 1 ed moriturum . dii PROPOSU lo. Mors eli poena peccati. Pol
tina Sunodo definita . Et prob. scripturis . I. Gen. 2 ait Dominus Adamo : de icientiae bovi in mali ne comedas , in quacunqtie die comederis , morte morieris . Hebraeus & Cn Itala habent morieudo mora eris , quae reduplicatio mortem ιοι Adamo inevitabilem pronuntiat. Vertit Targum, eris reus mortis. Symmachus & Hieron. Graecus mortalis eris, Ua- Is. tablus , morti eris obuovium ; ergo ex contentione Hebraeo- eVirum , Latinorum, Graecorum, atque Syrorum , cum primum , fiet Adam peccavit , te te obii rinxit moriendi neces litate; ergo Se Poterat ante non mori. De morte animae , & corporis ex- liponit verba illa Aug. iῖ de C. D. II, sed de corporea mom illte praecipue accipienda elle constat , nam Deus hominem n Puniens ait : Terra es , oe in terram ibis , quod , nisi de tit morte corporis, quomodo intelligi possit ignoro , ait S. P. I ιι, de Pecc. merit. 3 Deinde poenam ibi Deus comminatur : II atqui mors animae est culpa i erὐo Dc. Alioquin verba illa, nqua die comederis, morte morieras, hunc senium redderent , L cum p ccabis, peccabis. Ex quibuq sic arquitur . Ex Genos. ra constat , Adamum mortalem esse saltiam, quia mandatum IDei fregit; ergo non suisset morti obnoxius, si legem iervasset. r. χχ. Socinus , ex Gen. et solum evinci , hominem morti 1
subjectum esse, prout haec naturae humanae erat consentanea; tnam Gen. 7. Adamo peccatori dixit Iu fudore ves iris pane, donec reυertaris in terram, de qua sumptus es , quia pulvis es oec. Deinde cum mortem alicui minamur', non
de morte naturali , quae vitari non potest , sed de violenta intelligimus ; ergo hoc etiam sentu locus Gen. a intelli si debet. : - . . , 'Sed nugae istae sunt: excurrit enim Socinus de 2 ad 3 caput Gen. In 2 autem Deum mortem minitari , supra pro- batum est, & Socinus ea verba, morte morieris, fignificare, certissime morieris , ex hebraica phrasi fatetur: & hominem
ante lapsum , licet natura mortalem , non tamen necessario morti obnoxium esse pronunciat ; ergo moriendi necessitas poena est , ut sterilitas terrae &c. , quae extant c. Licet Itaque humanae naturae consentanea sit dis lutio cerat enim homo
559쪽
homo immortalis , non natura , sed gratia cum tamen plantaverit Deus in paradiso lisnum vitae , tribuens Rabilitatem contra vetusatem , ut ait Aug. , quod tam mirabili cibo homo privatus sit, poena peccati est, non naturalis con ditio . Neque de violenta morte cit. locu S Gen. 2 exponi
potest; non enim Adamo die um eis, morieris veneno, aut laqueo , quod ei non accidit, ita morte morieris idest ceret bime morieris. ΙL Sap. I. Iῖ legitur: Deus mortem non fecit, & c. a. Creavit Deus hominem inexterm: nabilem : inυidia autem dia- soli mors introiυit in orbem ergo &c. . Inlae Socinus, I. Sapientiae librum non este canonicum.
evitandam mortem, quam impii mauibus, O verbis accersierunt o atqui mors naturalis virari non potes ergo &c.
Sequenti c. Sapientiam loqui de impiis, qui exemplo diaboli mortem aliis inserunt , conssar ex seq., imitantur autem illum cI c. ad s. ne'. ant. Nam Sapientiae librum ut canonicum habent Cartiraginensis , & Trid. Syn. , Innocentius, & Gelasius, eumque laudant etiam temporibus Aposto-Iorum egregii trahiatores , ex Augustino de Praed. SS. I 4. Ad II. retorq. argum. Qui enim necem corporalem proximo machinantur, diabolum imitantur , qui occidit hominem a Deo creatum integrum , & incorruptum atqui diabolum non imitarentur , nisi ille mortem nomini intulisset, qui a Deo inexterminabilis creatus cst ; ergo mors Adae non fuit naturae conditio, sed poena peccati, diaboli fraude commissi. Nec homo inexterminabilis a Deo dicitur ob animi incorruptionem, quam significat Eraecum vocabulum. nam ea comparatione supradicia liquet , etiam in corpore hominem a Deo inexterminabilem conditum .' cum diabolus non solum animae , sed etiam corpori Adami necem intulerit, & Graecum vocabulum non minus pro int gritate , quam pro immortalitate usurpari , satetur Socinus III. ad Rom. 8 ait Ap. Corpus quidem mortuum e u proptest peccatum . Hinc S. Ρ. de Pecc. mer. 4: corpus , i Ptiit, 4mortuum est, non propter fragilitatem terrenam , quia de pulvere factum es , sed propter peccatum . Nec est cur dicas ,
S. P. Adae corpus ante peccatum dixisse mortales nam mortale appellat , quatenus mori poterat . non quatenus morti foret obnoxium , aut moriturum , nisi propter peccatum .
IV. Idem Ap. ad Rom. 3 ait: Per untim hominem pectatum intraυit tu mundum, o per peccatam mors: I ad Cor.
560쪽
I. II. Per hovi inrem mors , per hom uem resurreΠla tuorum oec. Atqui S. P., non de animae , sed de corporis morte huno locum intelligi probat, de resurrectione cor poris agebatur, quae morti corporis es contraria, ait s. D. x de Pecc. mer. 8 ; ergo mors corporis Adae culpa intravit in mundum.
Socinus, Apost. non loqui ἡe naturali morte, T. Quia Adami corpus appellat auimule, idest vile & infirmum ; e
go ante culpam fuit morti obnoxium. II. Ait Apost. , co pus nolirum , utpote terrenum , esse destruendum: sed etiam ramus homo erat de terra terrenus ex eodem Apostolo ; e go &c. II. Ap. opponit corpuς animale genitum ex Adam corpori spiritali vivificato per Christum: sed hoc est immo tale; ergo & illul e t immortale. Sed errat: nam licet Co pus Adam an m : Io fuisse dubium non si , ut ait S. P. I 3 de C. D. 23, I d ligno υ tae a mortis necessitate prohibebatur , neqvrquam moriturum, nisi delinquendo corruisset . Ad II., destri endum corpus corruptibile, ut resurgat in gloria, quia ima;inem terreni hominis propagatione induimus , &corpus moraulim es propter peccatum ς er o veluti semen mori debet , ut reviviscat . Quia vero re sarget , ut mori de luce ς mn to sit erit spiritale per oppositionem ad corpus Adami, quod mori poterat. Opp. cum Pelagio. Verba illa Gen. 2, quacumqκe die comed ris, morte morieris, de morte animae accipienda sunt; nam ea cie Adam non obiit, sed vixit an. 93o ς ergo &c. II. Neque illud I ad Cor. 13 , in Adam omnes moriunttir c. de morte corporis exponi potest , cum non omnes per Christhim vivificentur: atqui morti corporis quisque subjicitur ergo c. III. Mortem natur lem fuisse in Adamo , Constat ex elementorum pugna, unde eius corpus constatum erat; ergo &c. IU. Poterat eius corpus fulmine, aquis &c. interire ἰ ergo &e.
R. ad Ι. Sententiam illam ad animam & corpus referri posse, sed ad corpus praecipue spectare dictum est supra. Ad Prob. , mortem statim post culpam coepisse in homines debacchari , tum ob quotidianae corruptionis desectum, qui ex Greg. Μ. es quaedam prolixitas mortis, tum quia prolata sententia reuς, qui in carcerem truditur, iam in mortuis degit, ait Chrys. in Gen. Ad II. Apost. sensum. esse , quod, sicut nemo corpore animali ns Adam moritur , ita nemo corpore spiritali υ υ ficatur , n si per Chrsum . Deinde agit ibi Ap. de corporum resurrectione, quae opponitur LO Foriaporis