De literis encyclicis dissertatio Francisci Dominici Bencini abbatis sancti pontii ad magnum Victorium Amedeum Sardiniae regem

81쪽

DISSERTATIO PRIMA

tionis coronidem occurrit Epistola sa. S. Basilii ad S. Atha nasium conscripta. Agit in ea de dirigendas ad occidentales Epistolis, ut sermulae perfidiae Ariminensis subscriptionem antiquarent. Basili , Meletio, aliisque Episcopis praesto aderae Dorotheus Diaconus , di Dominicus Cursor ad Epistolas serendas pro controversiis , quae orientem post Ariminense conet lia bu tum turbulentissimis proceIlis agitabant . Eum dc a Meletio juxta regulas delectum , & a se jure probatu m , commendat Basilius, ita tamen, ut Epistolam ei Diaconicam tribuat , qua injunctum valeat exequiministerium. Sed ipsum loquentem audiamus Basilium. Haedo ea D N Fratrem minam Darotheum, ejus Ecclem , quae sub retradi mo Episcopo MeIeriν est, Diaconum, bono circa reis Liam fidem trio usum , evi temquo ipsum Ecclesiarum υidere pacem, ad plerarem tuam remisi, ut consiliis tuis obseqMentem quae is illo S tempore , rerum experienetia , ω quod Spiritu e silii resiquos excellis , certiora reddere potes ita rebus agendis, ac prosequendis admoυeasd quem o absque dubios cipies, oculisque pacificis aspicies , conforIans inum precum tuarum auxilio, o literis ad iter boc instructum, imo O quibusdam iIlic aviorum sudiosis adjunctum ad propositum duees . Requirebatur itaque Diaconica Epistola, qua ad iter instructus, demandatum sibi Cursoris ossicium probaret. Quae quidem

potiori ratione exigebatur in Dorotheo , quia Diaconus erat& Cursor Antiochenus. Deputandus insuper ad novam Omini nium Iegationem, Confultore AIbaπasio , ct rerum gerendarum Duce S Principe , ut loquitur ibi Basilius, novam Diaconi. cam habere debuit. Licet autem una cum Dorotheo Alexandrini Presbyteri mitterentur , qui petitioni reique gerendae vires adderent , nihilo secius distinctam Epistolam Bassius recolit, qua ad iter capessendum idoneus fieret Do-rotheus, quaeque alia non est nisi Diaconica, necessaria ea

tu idem in alterius Ecclesiae Cursore,ad novam distinctae di-

ceptationis legationem delecto.

XVIII. In Caussa etiam dissidiorum Cyri IIum inter &orientales , scribens Theodoritus Himerio Nicomediensi Episcopo, ut in Codice Cassin. c. II. legimus , non obscure Dominici cursoris aut horitatem fidelitatemque requis tam exponit. Sanctitas tua oe bac necessitate superior facta est, quae

82쪽

Dominum meum honorandissimum, ct Deo amici unum Strategium direxit ad nos, quem omni festivitate eo peximus , uι Salυσω-ris nostri orsi Diaconum , ct tuae sanctitatis dilectione ferυeatem , ct omnia facere , ct pari eligentem pro te. Hinc mumus hoece non gregalium erat hominum, sed tum fidelitas, tum alia requirebantur animi virtutumque ornamenta , quibus haberi tuo merito posset Salvatoris Christi Diaconus, & -- 'minicus Ecelesiarum Cursor. XIX. Tantae vero existimationis . tantique ponderis erat Encyclica per delectos iniusmodi Cursores missa , ut ex Diaconi ipsius persona sub initium praenotaretur. Iccirco quum Anatolius Patritium Diaconum ad Leonem I. direximet, ei respondit Leo Epistola, quae in edit. Quesrael. est I 18., quaeque sic in Epigraphe praenotata est . Epsola ad Anaro- Iium Episcopum Constaηtinopolitanum per Patritium Diaconum . Erat quippe nota haec in Apostolicae Sedis scrinio reposita , ivelut index, quo Epistolarum discrimen, & probatio argu

mentumque innotescebat.

XX. Scribit S Cyprianus Epist. 4s. de Nicostrato Diacono, Novatianis fraudibus irretito, naufragium in fide fecisse: & mox subjungit . Nicostratum vero, Diaeonio Sanctae administrationis amisso , Ecclesiasticia pecuniis sacrilega fraude subtractis , ct induarum ae pupillorum depositis denegaris , mn

edi criminum nefandorum illine ab Urbe fugisse. Et nunc EccD-siae desertor ae profugus , quin mxtasse fit hominem, mmare regionem , Confessorem se ultro jactat S praedicat. Nicostratum hunc Diaconum, qui ex Urbe discessierat, ac per Regiones

discurrebat, se Consessorem autumans, Novatianis partibus addictus, Dominicum antea Cursorem fuisse reor, qui fidei deinceps extorris ,& Novatiani Schismatis fautor, ossicium Sanistae administrationis a mi sit, ut loquitur Cyprianus, di voce Diaconii videtur etiam innuere . Neque enim ita facile per urbes discurrere pervagarique potuisset Novatianus factiosusque homo, nisi fuisset antea cognitus, utpote Diaconus ad Ecclesiasticas perserendas quaquaversum Epistolas destinatus . Divinando quidem haec dicimus , neque Rigal tii intelligentiam improbamus, qui de Osscio administrandae Areae Ecclesiasticae est interpretatus . Λrbitramur ta-

83쪽

DISSERTATIO PRIMA

men, expensa attentius Cypriani sententia, potius de Dia. conio, seu ossicio Dominici Cursoris a Nicostrato amisso, eundem locutum, quam de Arcae Ecclesiasticae admi- . nistratione.

67 Confirmari potest conjectura nostra ex opusculo in gestis

de nomine Acacit, apud Labbeum tomo IV. exstante. Scripsit ad Papam Simplicium TFmotheus dicens : Potrum olim in Diaconio esse damnatum, nune etiam Christiana societate semotum , mandans per G iam Episcopum , rogans ut scriberetur Imperatori de Petro , qui latebat in Alexandrina Ciυιtate , es insidiabatur Ecclesiae , ut ad longinquum deporIareIur exilium. Petrus Mongus, de quo gesta , sub Timotheo Aeluro Diaconus erat , eoque is usus est ad Epistolas , quas contra Chalcedonense Concilium ediderat , dirigendas . Dum ergo Diaconium hocce exerceret, novimus a Catholicis Episcopis , post Encyclicas sub Leone emissis , ab administratione fuisse remotum, atque ob turbas, quas excitaverat, etiamsso damnatum . Sane celeberrimum primum Uigilii constitutum, quo Pontifex tria Capitula, salva Chalcedonensis Concilii aut horitate, damnabat, non alia praecipue de caussa Afros, Illyricos , Italos , Dalmatas, S universum occidentem contra Vigili j . ιαπομύαν ita commovit , ut Afri quidem audaciores Pontificem excommunicarint, reservato illi tantum poenitentiae loco, nisi quia Rusticus, ct Sebastianus, Pontificis Diaconi, qui ct ipsi judicato, seu Constituto subscripserant, idemque publice in Ecclesia recitaverant, rebelles facti , illud invidiose vulgare coeperunt , Asricam aliasque regiones peragrantes . simulque proclamare Uigilium Chalcedonensis Synodi praevaricatorem . Qua de re loquitur ipse Vigilius in sententia damnationis eorumdem, Tom. III. Concit. Hard pag. 27s. Accedit tandem , quod in Epistolis quas laudavimus , &infra adducentur, quaeque serme omnes Encyclicae sunt, ubi de Diacono Dominico Cursore, per quem illae deserebantur saepius occuriit haec formula: Per N. Diaconum probatae faei, sic similes , quibus equidem innuitur , recipientes, cognita Diaconica , atque ex ea latorum in agendis fidelitate, specialiter rei hujus mentionem in responsiva fecisse Neque enim additas toties & repetitas in univer-

84쪽

las frustraneas esse quis credet , si antiquum ad fidem faciendam earumdem Epistolarum usum expendat , atque in controversiis dirimendis pondus . Unde ne fraus intervenitet ulla, neve ullus superesset ambigendi locus, prospicere debebant Episcopi, atque examinare Cursoris fidelitatem , eamque in responsionibus commendare.

DE ENCYCLICARUM ARGUMENTO, ATQUE NATURA.

I. Enocticarum natura abs origine , ct occasione earumdem

est repetenda. ΙΙ. Primaria Ecclesiae dos est fidei unitas . III. Irenaei bae de re testimonium. IU. Indefectibilis de .positi custodia quomodo conmat . V. Methodus Ecclesiisstiei Missisterii dignoscendi ab Irenaeo proposita. VI. Prae criptione δε Tertulliano firmatur praesertim in EncI cIicis. VII. Magisterii hujus securitas . VIII. Emanatus exinde illarum us. IX. Aestimium S autboritas ex Cassiano . X. Hine argumentum G clicarum est una fidei professio sermanda .X I. Id monumentis iv. seculi adstruitur. XII. Denunciabantur in illis baereticorum nomina , artes , ct mores. XIII. ED-ctiones quoque Primatum , S aliorum Episcoporum, sive etiam obitus , annexa fidei professione . XIV Nomina insuper Sacta Mar rum . XV. Mari res quandoque Enoclicas ipsi dabant. XVI. Traditores, Marorum EnocIica, primum sunt damnati . XUII. Blorom Sententia ab Arelatensi Canone I 3. fuit tantummodo confirmata . XVIII. Hinc in persecutionibus hae quoque Epistolae ad ignem erant petitae. I. v Pistolarum quidem Encyclicarum varia expendentes αε genera variosque usus, prisci hujus saluberrimi mo .ris aestimium praestantiamque exhibuimus , cum tutissima l

85쪽

velut . fidei tessera a fidelibus haberentur, atque in eas , ceu in Sacra Volumina debacchati sint Christiani nominis per se.

eutores : unde & illarum argumentum maturamque adumbratam dedimus . Quoniam vcro eas olim, ut dictum est , plurimi fecit Ecclesia , ad fidei unitatem inter proximos dis- sitosque quam tutissime servandam , altius earumdem natura repetenda est , atque investiganda, ut de istiusmodi remedio praecipuo , quemadmodum Encyclicas vocat Alexander Alexandrinae Ecclesiae Antistes, in sua adversus Λrium omnibus per orbem data Epistola, certiora habeantur indicia,

atque idea earum solidior comparetur . .

II. Inter Ecclesiae dotes , S attributa , quae fideles in Symbolo semper professi sunt, primum est fidei unitas atque membrorum , quae o Ecclesiae ipsi iis natura fluit . Cum enim illa fit Societas sancta , & Corpus mysticum , ejusdem Spiritus, fidei, charitatisque vincuIo membra omnia secum invicem, & cum Christo unita complectens, unitatis aliquam tesseram habeat necesse est , per quam membra eadem inter se connexa dignoscantur . Unitas autem haec in eo praecipue sta est , ut Coeliis hujus membra , ita metsi varia sint sive locorum, sive temporum conditione, nihiloeminus eodem semper fidei lacte roborata permaneant. Una quippe est fides quae .creditur, & qua creditur; Una - . que est salutis doctrina abs revelatione emanata , quae Μal gistris contradita , eorumdem laboribus propagata , atque ini Ecclesiis ubique adservata , mutuis pro sessionibus & defensionibus incolumis atque intemerata perseverat . Quam ob rem pro istiusmodi unitate , velut certo Religionis .indice, retinenda, monitum hoc ad Hebraeos reliquit Apostolus.

c. I 3. V. 7. Mementote Praeposito rum vestrorum, qui υobis lacuti sunt Verbum Dei , quorum intuentes exilum comersationis ,

imitamini fidem. Iesus Grisus beri oe hodie, ipse s in secκ-

LI. Iccirco concludit , tutissimos omnes in suscepta dotiri. na permansuros, propositaeque inhaerentes regulae, facilea reproba , damnataque recessit ros. Doctrinis variis peregrinis nolite abduci . Licet autem fides una & integra ab

initio revelata st , variis iisdemque peregrinis pullulantibus in dies doctrinis , necesse suit , ut via & gradu aliquo manifestationis , declarationisque incederent Praepositi quibus

86쪽

DE LITERIS ENCTC.

iivina eloquia suere concredita , in legitimo eorumdem proponendo lenia , sinceraque doctrina a peregrinis secernenda. Unde Apostolici prioris aevi Doctores , per quos Christiana Doctrina una di eadem ad nos pervenit , duo imprimis stabilienda sibi proposuere . I. quidem fundare Eccle- lias , eisdemque Depositum custodiendum tradere cum e rum quae revelata , tum quae sunt manifestata. II. Conducibiliora fidelibus media praemonstrare , quibus & dogmata a Praepositis explanata audirent , di a variis peregrinisque doctrinis aufugerent.

III. Methodum hanc & ejusdem partes eximie descripsit

Irenaeus I. I. adversus haereses c. M EGIesia per Umυersum

Orbem usque ad fines terrae seminata , S ab Apostolis oe discipulis earum accepit fidem. En revelationis doctrina , quam fideles ab Apostolis & Praepositis accipientes Apostoli a Christo , fidei unius fundamenta jacuere. Pergit ad enumeranda principaliora dogmata Ecclesiis tradita , di cap. 3. vlterius in hunc modum disserit. Hanc praedicatiqnem cum acceperit , oe bane fidem quemadmodum diximus , Ecclesia , diligenter custodit , quasi unam domum inbabitans , S si militer credis iis quasi unam avimam babens oe unum eor , ct consonanter baec praedicat , S docet , E tradit , quasi unum mssidera os ἰημm m is mundo laqueIae dissimiles sint, sed tamen virtus Traditionis una eademque est Sicut SA creatura Dei in uni-r-1- mκηδε unus idemque es , H ct lumen praedicationis wrixatis ubique lucer , ct illuminat omnes homines , qui υώκοι ad cogni

tionem veritatis venire.

IV. Ut autem varia sint oportet ac peregrina haeresum dogmata , ita medium in Ecelesia aliquod necessarium est, quo Praepositi , conversationis, fideique exemplaria a Paulo proposita consectantes , idoneum aliquod atque in desectibile adipiscerentur munimen , quatenus in proponenda de clarandaque fide , veras fideIibus Christi doctrinas quamlutissime exhiberent ; peregrinas illas & profanas esse , proindeque abiiciendas edocerent . Munimen illud ipsam esse divini Spiritus assistentiam , asseverat Irenaeus , cujus Opem perpetuo praesto esse, tam certum est , quam ipsam existere Ecclesiam . Quum enim prolixius veritates catholicas , &suscipienda dogmata exposuisset , enarrat libro I. media

87쪽

DISSERTATIO PRIMA. i

ad agnoscendum depositum idonea , & depositi custodes, eoru indemque in servando in desectibilem solicitudinem. Quo- circa cap. o. haec ad rem habet : Fidem porceptam ab Ec- Asa custodimus quaesemper a spiritu Dei , quas in vase bo- , in depositum quoddam eximium juvenescens , S iuυencscere fa

ciens ipsi m υas , in quo est . Ubi Ecclesia , ibi est Spiritur Dei, S ubi spiritus Dei , illic Delesia et omnis gratia e Spiritusi autem veritas. Praepositos , & exemplaria nobis ab Apostolo assignata in hunc modum describit. Traditionem itaque Apostolorum in toto mundo manifestatam , in Ecclesia ades perspicere omnibus , qui vera υelint audire I S habemus numerare

eos , qui ab Apostolis instituti sunt Ep.scopi io Ecclesiis , o sue-

cessores eorκm vj que ad nos , qui nihil tale docuerunt , neque cogno runt , quale ab bis deliratur. Atque haec quidem erat Ecclesiarum persuasio , ct in desectibilitatis notio circa De positi traditionem , custodiam , & veritatem. V. Quod vero ad Ecclesiae eiusde in membra attinet, ei Dque proposita media , quibus solidiores facti , in conflictu verae & peregrinae discriminandae doctrinae , nassent quid firmiter tenendum , quidve esset abjiciendum , Irenaeus idem sectandam exhibet methodum , atque ex jactis tandamentis concludit ibidem. Non oportet apud alios quaerere veritatem,

nam facile est ab Ecclesia sumere , cum Apostoli quasi depo

torium dives, plexissime in eam contulerint omnia , quae sunt veritatis , ut omnis quicumque velli , sumat ex ea potum vitae. Inter alia itaque tradendorum explanandorumque dogmatum media atque ad jumenta , tutissimum erat Eccletiae Magisterium, vel in Capite repraesentatae , vel in Conciliis collectae , vel in consensu Episcoporum Doctorumque per orbem dispersae. Hocce erat dives depositorium dogmatum e hinc quicquid petebatur , locupletissimum praeseserebat veritatis argumentum. Quam ob rem. c. I l. s. pra scri Ptionem hanc ita aggreditur. Perfecti Chrsus , Apostoli vero tradiderunt , a quibus Gelasia occipiens , per uni iam mundum sola bene custodiens tradidit filiis suis. Uno videlicet ex Iaudatis nuper modis & agendi rationibus. Eandem pluribus argumentis, atque imprimis experimento pertractat methodum S. Martyr. l. 3. c. q. ubi serme laudatum Apostolicum ad Hebrpeos monitum commentario illustrat Digitigod by Gorale

88쪽

ui strat. Quod enim , inquit , oe si qua de aliqua modica quaestione disceptatio esset , nonne oporteret ad anIiquissimas recurrere Ecclesias, in quibus Apostoli conuersati sunt , ct ab eis depraesenti quaestisne sumere quod certum S re liquidum es λ λ idpnobis nonne oportςbat ordinem sequi traditionis , cui ordinationi assentium Gentes barbarorum eorum , qui in christum credunt, sine charactere S atramento scriptam sabentes in eordibus suis salutem , ae veterum traditionem diligenter custodientes. Quod si experimentum verae ac peregrinae doctrinae, in modica etiam quaestione, juxta Apostolicum praeceptum abs antiquissimarum Ecclesiarum conversatione repetit , methodum hanc tutissimam tune fuisse ad discernendas doctrinarum veritates nemo non videt , cum Ecclesia esset dives depositorium fidei , ejusque capita silmma semper religione servarit . VI. Praescriptionem istiusmodi proponit quoque Tertul Iianus , Ecclesiarum, Fideliumque conditionem expendens, quorum praecipua sit oportet solicitudo , ut sacratissimi hujus aerarii sint participes. Sic enim de Praescriptionibus cap. 2o. loquitur. Debine in orbem profecti Apostoli eandem doctrinam , ejusdem fidei nationibus promulgaverunt, ct proinde Ecclesias apud unamquamque Ciυitatem condiderunt , A quibus traducem fidei , ct semina doctrinae ceterae exinde Ecclesiae mutuatae sunt , ct quotidie mutuantvr , ut Ecclesiae fiant : ac per boe S ipsae Apostolicae deputantur , ut Sobesem ApostoIDarum Ecclesiarum . Omne genus ad originem suam censeatur necesse est : itaque tot ει tantae Ecclesiae una est illa ab Apostolis

prima , ex qua omnes. Sic omnes primae ct omnes Aposeolicae , dum unam omnes probant uniIarem. Communicatio pacιs , ct appellatio Fraternitatis , ει contesseratio bospitaIItatis , quae jura non alia ratio regit , quam eiusdem Sacramenti una traditio. Postremis hisce verbis designat Epistolarum Pacificarum,&Salutatoriarum , Communitatoriarum , & Formatarum communem receptumque usum , quo & manentes Episcopi atque fideles in suis Ecelesiis apud unam quamque Civitatem , aut cum una ex praedictis Epistolis itinerantes, dignoscebantur unius esse communionis , & fraternitatis , eaque hospitalitatis tessera commoda & necessaria obtinebant ubique ter

rarum .

Tutissimum hocce , & ab Apostolis adhibitum , Epistolarum

89쪽

DISSERTATIO P RIMA.

larum medium extollit Tertullianus , atque in difficultatibus vel coniugere ad Apostolicas ecclesias , vel earumdem de cretis obaudire hortatur . Rationem porro subjungit. suod

praedicaverant Apostoli , quid illis Christus revelaυerii, oe biepraescribam , non aliter probari debere , nisi per easdem EecIesias , quas ipsi Apostoli coηdiderunt iam viva voce, quam Epistolis postea. Si baec ita sint , constat perinde omnem doctrinam, quae cum illis Ecclesiis Apostolicis , matricibus , m Origin'Iibus fidei conspiret , veris reti deputandam, id sine dybio tenentem,

qkod Ecclesiae ab Apostolis , Apostoli a Christo , Christus a Deo

fuseepit: R. liquam υero omnem doctrinam de mendacio praeiu- ' dicandam , quae sapiat contra veritatem Ecclesiarum , Aposto

lorum , Christi , o Dei.

VII. Ecclesiarum porro inde sectibilitatem eum in depositi eustodia , tum in dogmatum manifestatione non secus ac Irenaeus , e X posuit confirmavitque Terinllianus , tacitae insuper objectioni occurrens, qua regerere quis poterat, qua demum ratione dignosci pollet depositorium , di manisest .vionem ex tuto principio provenire Sic enim ille cap.

Age nunc , omnes errsberint , deceptus sit ApostolMs , de testimonio reddendo quibusdam . NMIlam respexerit Spiritus S., uri eam in veritatem deduceret , ad hoc missus a Christo , ad hoc postulatus d Patre , ut esset Dorior veritatis. Neglexit officium Dei υillicus , Gristi Mearius , sineηs Ecclesias interim aliter intelligere , aliter eradere , quam quod ipse per Apostolos prae-κicabat . Ecquid verisimile est , tui tot ac tantae in unam fidem

erra rint . Nullus inter multos eventvs unus est exitus. Variare debuerat error doctrinae Ecclesiarum. Ceterum quod apud multos unum invenitur , non est erratum , sed traditum. Tertullianus itaque , & ante ipsum Irenaeus , persuasi erant , Ecclesiam docentem jugi divini Spiritus subsidio dirigi , & hoe ex promissionibus Christi perpetitum dari , & perseverare

proindeque merito nuncupandam dogmatum dives depositorium , ad quam securὸ recurrendum est , quoties manifestanda, vel vera a peregrinis doctrina est secernenda. Hujus perseverantiam ex una Communione colligit , ex appellatione fraternitatis , & hospitalitatis contesseratione , quoniam Epistolis hisce ad universas orbis Ecclesias datis certo innotescebat prima perseverans traditio. Subjungit enim :

90쪽

Quae jura communieationis scilicet , fraternitatis, & hospitaritatis non alia rario regis, quam ejusdem Sacramenti una traditio : Unde etiam merito concludit . Communicamus

eum Ecclesiis Apostolicis, quod nulla doctrixa diυersa. me est te

VIII. Ex Apostoli eo itaque landandi Ecclesias , tradendique Epistolas usu factum est, ut novae quae fundabantur Ecclesiae , quaeque Apostolicis erant accensendae, Communi. catorias a Matricibus , di originalibus exigentes Epistolas,

jura communionis haberent I in controversiis ad illas recurrerent quae ut pota Matrices di originales pro re nata Encyclicas ad alias dirigerent , sive ad receptorum dogmatum continuandam prosessionem , sive ad novos evitandos errores , sive ad perseverantem apud omnes manifestandum consensum , & unanimem in fide sententiam . IX. Quantae porro vis , quantive esset aestim ii consensus ille in Epistolis editus , ac pro Majestate ab Episcopis sedentibus in propriis cathedris circa unamquamque controisversiam propositus & manifestatus , oculari demonstratione, in Encyesicis Differt. II. recensendis, notum fiet : satisque modo erit Cassiani testimonium adserre , cujus verba , quo in pretio suerint dogmata per Encyclicas declarata , luculenter commonstrant. Probaturus enim Trinitatis mysterium, quod post Epocham Assertorum consubstantialis Trinitatis male seriati homines ac impostores profanis vocibus perturbare conabantur , ineluctabile profert argumentum , cui neminem refragari posse citra haeresis notam , audacter pronunciat , idque ex fidei expositione a Leporio edita , in quae nucleatius mysterium hocce & planius proponebatur, quamque in variis Synodis probaverant Episcopi , & approbatione consensuque suam fecerant. Sed ipsum audiamus Cassianum, hanc prosessionem adducentem lib. de Incarnatione c. ultimo , velut totius Ecclesiae receptam probatamque fidem.

Hane ejus confessionem , id o , catholicorum omnium fidem , et omnes Africani Episcopi , unde scribebat , ct omnes Gallicani, ad quos scribebat , comprilaruηι . En orbis consensus in Pastoribus pro dignitate expositus . De argumento autem ex praestito consensu depromendo haec subjungit : Suscere ergo solas nunc ad confutandam haeresim deberet consensus omnium Dissiliaco by GOrale