장음표시 사용
91쪽
quia indubitatae veritatis manifestatio es autoritas universorum: ita ut qui contra haec sentire nitarur , hujus prima flatim fronte non tam sit audienua assertio , quam damnanda perυersitas , quia praejudicium secum damnationis exhibuit , qui judicium universitatis impugnat , audientiae locum non habet , qui a cunctis statuta conυellit. Confirmata eηim semel ab omnibus veritate , quicquid contra hoc veηit , hoc ipso statim falsitas esse ηο-sce, dum est , quod is veritare diffsentit. Quo nihil luculentius,
nihilque illustrius , ut ostendatur , Encyclicas , communi Episcoporum in suis cathedris sedentium consensu firmatas, repraesentare Magisterium Ecclesiae , earunaque osores nota haeresis esse puniendos. EX positionem eandem confirmavit& Apostolica Sedes imo S Johannes II. ex ea ad dogmata comprobanda eruit testimonium, ut suo loco dicemus. Quod quidem indicat illam a Leporio ad Apostolicam sedem fili Dis directam , suo consensu probandam, ut membrorum &Capitis una ejusdem fidei consessio ostenderetur . X. Ex his quae hactenus disputavimus cum vera Encyclicarum origo & essentia dignoscitur , tum cujusmodi praecipuum illarum fuerit argumentum , facile dijudicare quilibet potest. Id quod aliud non est , nisi ut integra & illi:
libata persisteret una fides, una prosessio . Antistites enim, ut obviam irent pervadentibus errorum contagio Ecclesias, rati non aliud expeditius praesto esse remedium , praesertim cum tempestatum persecutionumque turbines EccIesiam concuterent , hasce Encyclicas emittebant, ne latius serperet aut propagaretur malum: illis quippe, ut non proximae tantum , sed remotis&nae quaeque Ecclesiae exorti erroris admonebantur ; ita persa cile erat , Orbem in universorum consensu & consessione unanimem detinere. Errores autem in brevi tractatu refellebantur , ut dum de illorum pravitate apud omnes constabat , deque dolis haereticorum pravisque artibus , pariter illis opposita catholica veritas suis numeris absolutissima omnibus intimaretur
XI. Exempla quarto Christiano Seculo non aliqua , non obscura , sed plurima eaque luculentissima occurrunt in Synodicis , Encyclicis , Festalibus, & id genus aliis Epistolis,
in quibus una cum fidei formula annexi leguntur anathematismi , Ecclesiis quae profitenda essent , quaeve ut salsa,
92쪽
profana , ac novitia anathemate abiicienda , tradentes. Legatur formula Gangrensis Synodi , inter alias eiusdem aevi Synodos celeberrimae , in qua una cum fidei professione editi leguntur XX. Anathematismi : siquidem qui in Codice canonum Ecclesiae orientalis appellatur canon XXI. revera est formula ab his suscipienda , qui Eustathianorum detenti erroribus , ad catholicam unitatem regrediebantur. Percurrantur quoque Anathematismi Sirmiensis Synodi adversus Photinum , Gregorii Na Zian reni ad Cledonium, Damasi adversus Apollinarem , similesque epistolae , & mos ille receptus deprehendetur , ut cum Anathematismis fidei formula adjungeretur. Simul etiam patebit vulgati Gna primitivae Ecclesiae consuetudo , quam ulterioribus monumenistis expensam in secunda Differt. exhibebimus. Unum, atque illum illustrem sat erit adduxisse testem, Iulium nempe Romanum Pontificem in epistola de Marcelli Aneyrani restitutione scripta , quem deposuerant Eusebiani , veluti Sa bellianismi assertorem. Anteaquam enim absolveretur a Iulio , fidei edidit prosessionem propria manu subscriptam, rogavitque Pontificem , ut hanc epistolae suae adjungeret.
Extat apud Epiphanium haeresi 72. pro sessio , & postulatum Marcelli. Rogo te , inquit ille, ut exemplar professionis jam factae , & subscriptae ad Epistolam quam ad Episcopos missurus es , inscribas , ut ne aliqui ex bis , qui non exacte noverunt nos S illos , scriptis illorum Eusebianorum nempeὼ animum advertentes decipiantur. Formii Ia equidem fidei una cum anathematismis suscipienda dilucide probat , Encyclicarum argumentum in eo totum sui me situm , ut cum novi errores detegerentur , detectique Ecclesiis denuntiarentur anathematizandi , tiim in fidei consessione scirent universiquid tuto esset retinendum. XII. Secundo , de nunciabantur in Encyclicis thecnae &fraudes , quibus impostores simplicioribus imponebant, atque incautorum hominum animis haereticalia conabantur instillare. Hi ne similium pestium nominibus in epistola expositis, Episcopos, Ecclesiasque commonebant, ut mutuarum cum illis Epistolarum commercia evitarent : non secus ac quoties novi ordinabantur Episcopi, eorum nomina a Prima te in Festalibus & subjectis , di reliquis Episcopis de-3 o
93쪽
nuneiabantur , quatenus nossent omnes , quorum Pacifieae epistolae , Communicatoriae, & Formatae essent suscipien dae , di quorum communionis participes haberentur. Tertio, materia erat Encyclicarum , moreS Haeresiarchaia .rum, pravitatem , instituta aliaque huc spectantia de nuncia re. Quemadmodum enim in Politieis publieae tranquillita eis olores , reos , ac pacis Μajestatisque perturbatores e
Reipublieae bono est , sive punitos , sive puniendos publica aut horitate de nunciari : ita ad tuendum Ecclesiae regimen , ae puritatem fidei sartam tectamque servandam aepius pravorum hominum instituta Ecclesiis legimus denunciata. Sequebantur enim Paulinam methodum : siquidem Apostolus frequenter impostorum nomina moresque descripsit, monuitque fideles , ut illorum conversationem, ceu ex iistiosam , evitarent. Qua cie re commodior infra erit disse. rendi occasio .
XIII. Quarto , cum Ecclesiae Apostolieae ab Apostolis
ipsis fundatae splendentissima quaedam essent totius Christiani nominis lumina , atque in illarum concordia fidei unitas praesertim ostenderetur , factum est , ut Episcopus quilibet electus Synodicam , seu En thronisticam ad principaliores sedes dirigeret , cui fidei prosessio inserta erat. Ρrimates reeeptam epistolam subjacentibus Episcopis intimabant. Quod in ipsorum etiam Primatum electione fieri consuevit. Recens itaque electus Pontifex ad alios Primates Synodicam suam cum fidei professione dirigebat : Idque praesertim obtinuit in summo Pontifice, & Patriare his. De summis Pontificibus testes sunt Gelasius epist. 2., Liberatus Diaconus in Breviario e. II., Gregorius M. L. I. epist. q. qui in epistola M. universis Patriarchis & Primatibus data, consuetudinem hanc ejusque finem aperit , & cum fidei professione concludit. His adde Iohannem Diaconum in ejusdem Gregorii vita l. 2. c. t. , & Anastasium Bibliothecarium in Zacharia Romano Pontifice. Hisce Synodicis resipondebant adinvicem. Unde idem Anastasus in Gregorio II. scribit. Constantinopolitanus Antistes Gnodicam ei misit, atque ad eum rucriptis idem usus est Pontifex. Vide & Authorem Praedestinati l. r. haer. 39. , & Garnerium in notis ad
eaput 18. Liberati. Istiusmodi Synodicarum , quibus fidei
94쪽
professio adnectebatur , finis erat , ut ejusdem consessionis, fidei , & dogmatum unitas servaretur. Quem finem praeis clare expressit prior Synodica Eutychii Constantinopolitani Antistitis recens electi, quam Vigilio direxit, de extat Collat. I. Synodi U. Hoc autem incipit modo. Scieutes quanιorum
bonorum ea sa est pax Dei , custodiras corda is sistas Fide- lIium , ct colligens eos , ut unum idemque sapiant in recta fidei eo est e , S ad perficienda diυina mandara , ct propitium
Deum faciens in bis , quae recta sunt coxcordantibus : ideo festinantes unis atem conservare ad Apostolicam Sedem viserae Beatitudini manifestum facimus , quod nos semper oe se aυimus, ct serυamus fidem ab initio iraditam a Magno Deo , S SaI-υatore nostro Iesu Gristo Sanctis Apostolis , ct ab illis is omni Mundo praesticatam , S d Sanctis Patribus explanatam , di maxime ab his , qui in Sanctis qaatuor G dis congregati sunι, quos per omnia oe in omnibus ampla Iimur , ct suscipimus. Subjungit explicitam horum omnium professionem , seque sa-tetur suscipere epistolas a Romanis Pontificibus de fide editas. Addunt deinde acta. Idem libellus scriptas es S ab Apollinario Sanctissimo Arabiepiycopo Magane Ciυitatis Aeaeandriae , ct a Domino Saxes simo Arcbi lycopo Triviaeos. Vigilius suae , quam misit, responsi vae integram Synodicam inseruit , & ita exorditur. Replerum est gaudio os nostrum , o lingua nostra exultatioae , quod discordiae confusiose submota, pacem Deus suae reformaυit Ecclesiae , ut impIeretuν quod di-Eium est : Ecce quam bonum oe quam jucundum babitare fraιresis unum. Ualde enim vos is Domino exsultare conisniι , quod earitatis vestrae scripto nobis est oblata Frofessio, cujus tenor ita se se babet: Scientes quantorum bonorum cari a es pax Dei His autem S subscripsimus , bfus professionis ortbodoxae claritatem libenter amplexi , eadem nos per omnia in omnibus appr bantes , custodituros , a1que invisabiliter servaturos Deo nostro profitemur auctore. En mutua subscriptio ; en confessio una,
atque haec , ut in titulo Vigilius ait , dirigenda ab Lutychio Episcopis sub se constitutis. In his quoque Synodicis hae
resum caussa vulgatis , consuevisse Patriarchas prolixiori fidei formulae anathematismos adjungere , docet Synodiea
epistola Sophronii Hierosolymitani Episcopi , quae legitur actione XI. Synodi VI. Eadem ratione si qui ex Primatibus
95쪽
167. 248. extremum diem obirent , Romano Pontifici de nunciabantur: quemadmodum in Encyclicis suis in caussa Lapsorum,& schismatis Novatiani Dionysium Alexandrinum egisse, I. 2. ex Eusebio l. 6. c. q6. dictum est. XIV. Quinto , sedula quoque erat primis temporibus Ecclesiarum solicitudo dirigendi per Encyclicas in universum orbem Martyrum nomina , eorumdemque acta di gloriosos agones, & quidquid ad fidei disciplinaeque integritatem ab illis suisset praestitum, de nunciandi: illa quidem, ut , diptychis Sacris inserta , perpetua atque anniversaria solennitate recolerentur; haec vero, ut fideles novam peregrinamque doctrinam abs exemplis S dictis Martyrum discerent evitare. I modi ipsos Martyres non absimiles fidelibus dedisse Encyclicas , certum est , ct exstat antiquissimi moris documentum . Smyrnensis enim Ecclesia acta martyrii S. Polyearpi Ecclesiis de nunciavit , simulque docuit quae proba re, & imitari martyria debeant. Epistolam integram refert Eusebius i. q. H. E. e. Is . , di quoniam nobilissimum exemplar est Encyclicarum , cum pro nominibus Sacris diptychis inserendis , tum pro veri agnoscendi martyrii tessera , ejusdem argumentum peculiari disceptatione infra regerendum, ex quo discere erit, Martyrum acta prius fuisse discussa,quam
martyrii praerogativa iidem donarentur. Nec in veris tantum de nunciandis Martyribus accurato examine incedebant Eccletiae, gestorum relationem ex ipsis Proconsularibus actis desumentes ; sed siqui alienae Sectae homines mortem oppetierant , cauth discernebantur e quemadmodum a Smyrnensi Ecclesia factum est , quae seriem Martyrum Christi recensens, subjungit: In quibus oe Metrodorus quidam, qui Marcionis sectae Pres ter dicebatur , flammis consumtus , interiit . Exstat & Lugdunensis Encvclica altera , p Iurimaeque exstabant in Eusebiana de Priseis Maruribus elucubra tione .XV. Martyres Encyclicas suas dabant, quoties ad fidem
bonosque mores servandos conducerent. Quum enim martyrii aestimium summopere promoverent Antistites, ut ad sortiter agendum , atque moriendum fideles pellicerent ;Martyrum epistolas ac monita plurimi ex aequo faciebant
96쪽
epistolis , in quibus nihil hisce libellis, seriptis, & epistolis frequentius atque commendatius. Legimus apud eundemn. I7. scriptam Consessorum omnium nomine epistolam , quam exaravit Lucianus, Praesente Exoresa , ct Lectore de Gero , ut hoc charactere Encyclicam esse epistolam , qua universis Lapsis pacem indulgenter concesserunt, esset exploratum . Scias nos uniυersos , de quibus apud te ratio constiterit,
quid post commi sum egerint , dedisse pacem : re banc Formam
per te re alijs Episcopis innotescere voluimus. Per Primatem enim, ut mox videbimus, ad suffraganeos deserebantur Encyclicae , ut vel exemplo est. ipse Cyprianus , qui cum ob persecutionem secessisset, hanc & aliam ejusdem argumenti ad Presbyteros Carthaginenses dedit, qui eandem Episcopis sui Prima tialis districtus intimarent, ut ex epist. I 8. &seqq. liquet. Atque eodem de argumento idem Cyprianus Epist. 68., quae est ad Stephanum Romanum Pontificem, recolens B. Martyrum , & Pontificum Cornelii , & Lucii literas Encyclicas de pace Lapsis danda , in hunc modum seribit . Servandus est enim Antecessorum nostrorum Bearorum Marorum CorneIii, S Lueti Antecessbres suos nuncupat propter unitatem Catholicae Ecclesiae , cujus Episcopatus unus est ab uno ad multos dimanans bonor gloriosus quorum memoriam cAm nos honoremus , multo magis , Frater earissime, bonorificare , ct se are graυitate , ct authoritate tua debes, qui Uicarius , ct Successor eorum fastus es. Illi enim Spiritu Dei, S in glorioso Maroris constituti, dandam esse Lapsis pacem censuerunι, ct poenitentia a ta fructum communicationis, SPaeis negandum non esse, literis suis signa Uerunt , quam rem omnes omnino ubique censuimus . Consensus autem hujus rationem, vim,& Magisterium ita pergit exponere . Neque enim poterat
esse apud nos sensus diυersus, in quibus uxus esseι Spiriius : Eideo manifestum est, eum Spiritur Sancti veritatem eum ceteris non tenere, quem υidemus diversa sentire. Ita de Martyrum, atque imprimis Pontificum Encyclicis praeesarὶ sentiebat Cyprianus. XUI. De Traditoribus communione privandis , s Laici fuerint, si vero Clerici, deponendis, ante annum 3 O. nullum exstat decretum scriptum, nisi quod SaIutem vocantes, edi derunt universae Fraternitati Martyres, quodque Decre-D 3 tum
97쪽
3 I s. tum , sive Epistolam integram, supra , ubi de Sa Iutatoriis,
attulimus. Etenim Traditorum Epocham ,& terminum statuit S. Augustinus una cum Epocha persecutionis Diocletianeae, lib. 7. de Baptismo contra Donatistas cap. 1. Post C)priani mortem quadraginta , ct quod excurrit annis per a tis , traditio Codicum facta es , unde coeperunt appellari Traditores . Cum enim an . 233. supremum obierit diem B. Martyr Cyprianus, merito AO. post annos Traditorum crevisse turbam annotat Augustinus . Hinc edictum in laudata Encyclica emanasse, commonstrant SS. Saturnini, & Sociorum citata in superioribus .acta, in quibus n. 2. legitur. Temporibus namque Diocletiani , S Maximiani bellum Diabolus Gristianis indixit isto modo, ut Sacrofancta Domini Tesa menta Scripturasque Diυinas ad exurendum peteret Sed non υult exercitus Domini Dei immane praeceptum , Jacrilegamque jussionem pectorruit , ct mox fidei arma corripuit , descenditque is proelium , non ram contra homines , quam conIra Diabolum pugnaturus. Mox Traditorum crimen sugillatur, authoresque poenarum in Traditores editarum exponuntur :Et quamυis tradendo Gentilibus Scripturas Dominicas , atque
Testamenta Diυina profanis ignibus comburenda, is fidei cardine eecidere nonnulli , conservando tamen eas , ct pro ipsis libenter suum sanguinem effundendo fortiter fecere quamplurimi: quique pleni Deo, deυicto atque prostrato Diabolo, victricem palmam in primu gestantes , sententiam in Traditores , aIque in eorum eonsortes, qua illas d communione Ecclesiae rejecerant , cuncti Martres proprio Sanguine consignabant. Fas enim non fuerat, ki in Ecclesia Dei simul essent Marures, ct Traditores. Consuevisse equidem Martyres sermonibus , di epistolis praesentes , atque absentes edocere , saepe memorat Eusebius, ubi illorum recenset epistolas . Et author Martyrum Numidarum , qui illorum martyrium in epistola perscripsit , di exstat apud Surium die I. Maii, & apud Baronium ad ann. 262. pag. 352. , haec memoriae prodidit. Horum tanta charitas fuit, tanta dilectis , ut Iicet taciti possent jam devotae, o obsignatae virtutis exemplis fidem Fraternitatis erili aere tamen ad stabilitarem perseverantiae IaIius consuIentes, pedioribus nostris rorem tractatus salutaris infunderent. Neque enim tacere poterant, qui Dei sermonem videbant. Nec
98쪽
mirum, si paucis illis diebus tam Iarge nostrum omnium mentes eorum traeiaIus salubris animavit , in quibus jam Cbrsus , micante gratia de proxima passione, fulgebat. Erat itaque Martyribus consuetudo , erat in fidelibus harum Epistolarum
XVII. Sed diligentius animadvertenda est supradicta Martyrum Saturnini , & sociorum comminatio , ut quomodo scriptum a Martyribus decretum , in Ecclesiam ipso persecutionis tempore publicatum , Traditores coegerit ad latas subeundas poenas, accuratius intelligamus , opinionique quorumdam Occurramus , qui praedictum decretum ab Arela
tensi I. can. 13. emanatum credunt . Supponit enim Con
cilium , jam firmatam , atque in Ecclesia receptam adversus Traditores disciplinam nec aliud agit quicpiam , nisi calumniatorum , cuiusmodi Ingentius fuerat, refraenare audaciam , & constituere , nequis condemnetur , cujus reatus traditionis ex publicis actis non plane constiterit :Quos solos vult, ab ordine Cleri amomeri. Itaque non Arelatense Concilium Traditores primum scripto decreto publicavit , sed Martyres in sua Encyclica , quam Episcopi per orbem probantes, consensu suam secerant. Equidem ante Concilium Are Iatense , in Cirta XI. Episcopi congregati pro ordinatione Silvani , electi Cirtae , seu Constantinae in Numidia Episcopi, quod traditionis rei essent, in subselliis veIut Iudices minime sederunt, sed semet depositos consessi sunt. Et posteaquam Secundus Numidiae Primas, caussam Deo reservans , se & reliquos facinoris ejusdem
consortes absolvisset, Dixit Secundus: Sedete omnes. Tunc dictum ab omnibus, Deo gratias, o sederunt. Ut refert optatus lib. I. Quod quidem idem erat , atque absolutos pronunciare a depositionis poena , qua ob traditionis consessum crimen erant mulctati. Reos enim Episcopos extra subsellia, & stantes in Conciliis examen subituros adfuisse , legitur in Collat. Carthag. die I. Id autem nobis expedit , id necesse est, μι quum caussa peroratur, quum prius incipitur, κιetiam personae eoUent , stare singulos deceat, quibus subire con- titit disputationis examen . Hinc in Chalcedonensi Synodo Dioscoriani in medio stetere, & disceptatio acris in Theodori tum mota est, contra quem interpellarunt Dioscoriani,
99쪽
utpote in Latrocinali Ephesino depositum , ne cum ceteris Catholicae partis Episcopis sederet, sed primum quomodo , quave ratione sedens Concilio adesse posset, disceptaretur, ut Actione I. Concilii ejusdem legimus. XVIII. Crimini autem dubio procul vertebatur ante Diocletianeam persecutionem tradere Sacros Codices, in quos sub
initium quam maxime persecutores exarserant. Rei hujus documentum exhibet Prudentius πορε' ςεν ' , hymno s.,apud quem Datianus Praetor, cum Vincentium multis jam crueiatibus petiisset, ut fidem Christo datam exueret, homi- minis Deo pleni expugnaturus constantiam, postulat, ut libros sacros saltem exhibeat, Numinibus adeo invisos, atque in hunc modum Martyrem urget. Si tanta erilum pectoris Praedurat obstinatio ,
Pulυinar ut nostrum manu Abomineris tangere:
Item Iatentes paginas Librosque opertos detege,
Quo secta praυum seminans Iustis crematur ignibus Annotanda verba illa, Quo Secta praυum seminans. Cum
enim vincentius Diaconus esset, cui sacra publica scripta tradebantur custodienda , asserere conjectando possumus, Iudicem intellexisse, atque exurendas postulasse Epistolas hasce EncycIicas , seu Salutatorias , quibus per orbem disseminatis , vera dogmata, fideique unitas custodiebantur. Sed& haec tentamenta aspernatus sortissimus pietatis athleta, secreti sacrique Arcani tenax ad vitam usque profundendam, reposuit. Quem tu maIigne multeis Minitaris ignem literis
Rouebaea nam coelestium Vindex eris, voluminum , Tanti beneni interpretem Linguam perurens fulmine. Quam-
100쪽
GI C. Quamvis ergo grave esset traditionis crimen , nullam tamen hactenus constitutam illi poenam fuisse , deprehendimus, nec ea scripto primitiis evulgata reperitur , nisi sub initium Diocletianeae persecutionis a laudatis Martyribus in sua illa Encyclica , quam exposita in superioribus ratione Episcopi adprobarunt . Martyres enim Encyclicas hasce emittentes , publico Ecclesiarum bono profuturas, ad Episcopos, atque imprimis ad Primates dirigebant, ut Synodici decreti vim authoritatemque deinceps obtinerent. Quae hactenus pertractavimus, praecipua fuere Encyclica
rum argumenta, atque usitatior materies. Haec enim om
nia Ecclesiarum honum , publicamque institutionem respicientia , publico etiam scripto omnibus intimari decebat, ut communi acceptatione , ac subscriptione firmata , universis prodessent ad fidei, religionis, disciplinaeque unitatem.
V. V. DE EXAMINE PRAEMISSO IN ENCYCLICIS SIVE CONDENDIS, SIUE RECIPIENDIS .
I. Ecclesia Diυino Spiritu regitur . II. cuid apud Romanos jus primae relationis . III. Eo jure Petrus interlocutus est , S subinde Iacobus , quatenus Giυitatis Episcopus , anIeaquam Mnodica in Concilio Hierosol. conderetur . Iv. Pres. Hieri Doctores Antiochiae ,Vatibi electi, ad examen admissi . V. Pres terium in Ignatii Epistolis commendatum . VI. misce Pres teras nuncupat Apostolos. VII Eadem appellatio υariis monumentis adstruitur. VIII. Episcoporum , SPresisterorum consensio magni erat ponderis. IX. Pres terarum DD. consecratio . X. Doctores antonomastice dicti
Presisteri . XI. Insurgente haeresi, Episcopus Ioci contrahebat Pres terium , ct simuI condebant En cIicas . XII. Episcopi Presisterio considebant. XIII. Episcopi nihiI stae illo decernebant , ex Opriano. XIV. Rei hujus documentum in EceIesa Romana sub Cornelio. XV. De condendis, aut suscι Dissiliaco by Gorale